Η χρησιμότητα των εκλογών

Σίγουρα, μόνο με τις εκλογές δεν μπορούν να λυθούν με ουσιαστικό τρόπο, τα προβλήματα του λαού. Ακόμα κι αν προκύψει κάποιου είδους “αριστερή” κυβέρνηση από τις εκλογές (όπως ποθούν μερικοί), ούτε αυτή δεν θα μπορέσει να δώσει ουσιαστικές λύσεις υπέρ του λαού, εφόσον δεν θα έχουν τσακιστεί αποτελεσματικά οι δομές του συστήματος.

Παρ’ όλα αυτά οι εκλογές είναι χρήσιμες. Αυτό που μπορεί να κάνει ο λαός την δεδομένη στιγμή, χρησιμοποιώντας σαν εργαλείο τις εκλογές, είναι να μεγαλώσει τις ρωγμές του πολιτικού συστήματος. Με μια μαζική ενίσχυση των δυνάμεων που στηρίζουν το ταξικό λαϊκό κίνημα και έχουν ως στόχο την οικοδόμηση μιας εργατικής-λαϊκής εξουσίας, ο λαός μπορεί να φοβίσει όλους αυτούς, που προσπαθούν να τον φοβίσουν με ψέματα, εκβιασμούς, προβοκάτσιες και καταστολή. Όλους αυτούς που τον κοροϊδεύουν και κάνουν κωλοτούμπες, ανάλογα με την περίσταση. Και είναι αλήθεια πως, το τρέμουν αυτό το ενδεχόμενο!

Όμως για να υπάρξει πραγματική λύση, εκτός από τις εκλογές, είναι σημαντικό ζήτημα η δημιουργία ταξικής συνείδησης στα λαϊκά στρώματα και η όξυνση της πάλης ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης, και στους ίδιους τους εκμεταλλευτές.

Οι εκλογές μπορούν να αποτελέσουν εργαλείο για τον λαό, και γι’ αυτό είναι χρήσιμες. Το μήνυμα της λαϊκής αντεπίθεσης, πρέπει να δοθεί μαζικά μέσα στις κάλπες. Όμως, από κει και πέρα ο αγώνας για μια άλλη κοινωνία, θα περάσει μέσα από τα εργοστάσια, τα γραφεία, τα χωράφια, τους δρόμους…

“Αυτό το κύμα, δε θα σταματήσει πια…”

Τον Yann Tiersen, οι περισσότεροι τον γνωρίσαμε μέσα από τις υπέροχες μουσικές του, στις ταινίες Amelie και Goodbye Lenin! Στο τελευταίο του άλμπουμ Skyline (2011), φροντίζει να μας θυμίσει, μέσα από το κόμμάτι The Gutter, ένα απόσπασμα από την ομιλία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στον ΟΗΕ, που έγινε στις 11 Δεκεμβρίου 1964. Ο Τσε, σαν να απευθύνεται και σε εμάς σήμερα, ακούγεται να λέει στην αρχή του κομματιού:

“Τώρα πια, η ιστορία θα έχει να κάνει με τους φτωχούς της Αμερικής, με τους εκμεταλλευθέντες και τους εξαθλιωμένους της Λατινικής Αμερικής που έχουν ξεκινήσει οι ίδιοι να γράφουν από εδώ και στο εξής, την ιστορία τους. Και αυτό το κύμα της μεγάλης οργής, της απαιτούμενης δικαιοσύνης, του καταπατημένου δίκαιου, που ξεκινάει να σηκώνεται στη γη της Λατινικής Αμερικής, αυτό το κύμα, δε θα σταματήσει πια. Αυτό το κύμα θα μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Γιατί αυτό το κύμα το αποτελούν οι περισσότεροι, η πλειοψηφία. Eίναι αυτοί που δημιουργούν με την εργασία τους τον πλούτο, δημιουργούν τις άξιες, την ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο, κάνουν τους τροχούς της ιστορίας να γυρίζουν, και τώρα ξυπνάνε από τον βαθύ λήθαργο που τους επέβαλαν.”

Try to reach the sea…

Τα λόγια του Τσε Γκεβάρα, είναι σε δική μας ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά.

Όλοι αυτοί, δεν αλλάζουν! Άλλαξε εσύ!

Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, εκλέχθηκε λέγοντας ψέματα για “λεφτά που υπήρχαν”, ενώ γνώριζε πολύ καλά την πραγματικότητα. Ο Σαμαράς, για ένα χρονικό διάστημα επιχειρούσε να κοροϊδέψει κι αυτός το λαό, φορώντας το “αντιμνημονιακό” κοστούμι. Βέβαια, όταν τα συμφέροντα των μονοπωλίων, επέβαλαν στο Σαμαρά να βάλει “πλάτη”, αυτός δεν δίστασε να κάνει μια απίστευτη κωλοτούμπα και να ψηφίσει με χέρια και με πόδια το νέο μνημόνιο.

Το θετικό της υπόθεσης είναι πως, ακόμα και οι πιο εθελοτυφλούντες, πλέον έχουν καταλάβει πως όλοι αυτοί δεν αλλάζουν. Η πολιτική τους αποτελείται από ψέματα, που όταν δεν πιάνουν αρχίζουν οι εκβιασμοί, και που αν δεν δώσουν ούτε κι αυτοί καρπούς, παίρνει σειρά η καταστολή και οι προβοκάτσιες σε βάρος του λαϊκού κινήματος.

Όλοι αυτοί, δεν αλλάζουν! Άλλαξε εσύ!

Λύση υπέρ του λαού, δεν μπορεί να δοθεί ούτε από “αριστερή”, ούτε από πασοκική, ούτε από άλλου είδους σοσιαλδημοκρατική (γιατί απ’ ότι φαίνεται πολλοί είναι αυτοί που ετοιμάζονται να θολώσουν τα νερά, και να το παίξουν “σωτήρες” μέσα από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς), ούτε από νεοδημοκρατική, ούτε από άλλου είδους δεξιά, διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Η μόνη ρεαλιστική λύση που είναι υπέρ του λαού, προϋποθέτει το τσάκισμα των οικονομικών δομών του καπιταλισμού, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, και την άσκηση της εξουσίας από τον ίδιο το λαό. Μια τέτοια εξουσία, θα μπορέσει να διαγράψει μονομερώς τα χρέη που δημιούργησε η πλουτοκρατία, να αποδεσμεύσει την πατρίδα μας από την λυκοσυμμαχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να σχεδιάσει την οικονομία σύμφωνα με τις ανάγκες του λαού, καθώς πλέον ο ίδιος ο λαός θα είναι ιδιοκτήτης του πλούτου που θα παράγει.

Αυτή είναι η πρόταση εξουσίας που υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Αυτή είναι η πρόταση εξουσίας που η πλουτοκρατία φοβάται όπως “ο διάολος φοβάται το λιβάνι”, και γι’ αυτό επιχειρεί να την παρουσιάσει ως “ουτοπική”.

Ποιος είναι πατριώτης; Αυτοί ή εμείς;

Πατριώτης δεν είναι αυτός που μισεί τους ξένους, τους αλλόθρησκους, τους διαφορετικούς. Πατριώτης δεν είναι αυτός που θεωρεί πως “το έθνος και η φυλή του είναι ανώτερα”, και άλλες τέτοιες μπούρδες. Πατριώτης δεν είναι ο εθνικιστής, ο φασίστας, ο ναζί.

Πατριώτης, δεν είναι ούτε αυτός που υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, και κατά τα άλλα επενδύει τον λόγο του με “πατριωτικό αίσθημα”! Πατριώτης, δεν μπορεί να είναι, ο κεφαλαιοκράτης, ο καπιταλιστής, το αρπακτικό.

Όλοι αυτοί οι “πατριώτες”, έχουν αποδειχτεί οι χειρότεροι προδότες στην ιστορία αυτού του τόπου.

Το ποιοι έχουν σταθεί πατριώτες σε αυτό το χώμα, το γνωρίζουμε από την πορεία τους, τις πράξεις τους, και το χυμένο αίμα τους. Πατριώτες, είναι αυτοί που πάλεψαν για την εθνική ανεξαρτησία της πατρίδας μας, και για την αποτίναξη κάθε ιμπεριαλιστικής οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης. Είναι αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στο ξεπούλημα της Ελλάδας, στο ξένο κεφάλαιο. Είναι αυτοί που παλεύουν για την δικαιοσύνη και την ευημερία του λαού αυτού του τόπου, και όχι της πλουτοκρατίας.

Όπως είχε πει ο Άρης Βελουχιώτης, στην ιστορική του ομιλία στη Λαμία:

“Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;”

Η ιστορία του “Which Side Are You On?”

Με ποια πλευρά είστε, ή απλώς… Which Side Are You On?

Θα το έχετε ακούσει. Είναι ένα όμορφο εργατικό τραγούδι το οποίο, καλεί τους εργάτες να διαλέξουν πλευρά!

Η Φλόρενς Ρης

Επίκαιρο, καθώς είναι και για εμάς σήμερα, κρύβει πίσω του μια ιστορία. Το Which Side Are You On? γράφτηκε από την γυναίκα του συνδικαλιστή Σαμ Ρης (Sam Reece), Φλόρενς (Florence), το 1931.

Ο Σαμ εργαζόταν στα ανθρακορυχεία του Χάρλαν Κάουντυ στο Κεντάκυ, και ήταν βασικό στέλεχος της συνδικαλιστικής οργάνωσης United Mine Workers. Το 1931, οι ανθρακωρύχοι της περιοχής, αγωνίζονταν σκληρά απέναντι στους ιδιοκτήτες των ορυχείων. Σε μια προσπάθεια να εκφοβίσει την οικογένεια Ρης, ο τοπικός σερίφης Τζ.Χ. Μπλερ (J.H. Blair) και οι άντρες του, οι οποίοι είχαν μισθωθεί από την εταιρία στην οποία άνηκαν τα ορυχεία, εισέβαλαν παράνομα στο σπίτι των Ρης, σε αναζήτηση του Σαμ. Ο Σαμ, είχε προειδοποιηθεί εγκαίρως και είχε διαφύγει, όμως η Φλόρενς και τα παιδιά τους έγιναν οι αποδέκτες της τρομοκρατίας των αφεντικών τους. Εκείνη τη νύχτα, όταν έφυγαν ο Μπλερ και οι υπόλοιποι από το σπίτι, η Φλόρενς έγραψε μερικούς στίχους στο ημερολόγιο της κουζίνας. Οι στίχοι αυτοί, είναι οι στίχοι του Which Side Are You On?!

Το βασικό ερώτημα που θέτει το τραγούδι, “με ποια πλευρά είστε”, είναι επίκαιρο και σήμερα: με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες;

Παραθέτουμε την ερμηνεία της Natalie Merchant. Στην αρχή του βίντεο, ακούγεται η φωνή της ίδιας της Φλόρενς!

Η απάντηση στους εκβιασμούς τους!

Έχουμε χορτάσει εκβιασμούς. Έχουμε χορτάσει από όλους αυτούς που εφαρμόζουν πολιτικές τις οποίες “δεν θα ήθελαν να εφαρμόσουν”, αλλά “αναγκάζονται με βαριά καρδιά” να το κάνουν επειδή “νοιάζονται” και “ενδιαφέρονται” να μην πτωχεύσουμε! Έχουμε χορτάσει από τις πολιτικές που δεν θέλουν να πτωχεύσουμε, όμως την ίδια στιγμή σπρώχνουν εκατοντάδες χιλιάδες στην ανεργία και στην φτώχεια, πολιτικές που δημιουργούν στρατιές αστέγων και γεμίζουν τα συσσίτια με ανθρώπους που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε καν την τροφή τους.

Η αλήθεια είναι πως η καταστροφή κεφαλαίων σε περίπτωση πτώχευσης, θα κοστίσει ακριβά στα μονοπώλια και στην πλουτοκρατία. Αυτός είναι ο ουσιαστικός λόγος που η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου ενδιαφέρεται τόσο για την αποφυγή μιας επίσημης πτώχευσης στα χαρτιά! Δεν τους ενδιαφέρει τι τραβάει ο λαός, μεγάλο μέρος του οποίου έχει υποστεί ήδη την δική του πτώχευση. Αυτό που τους νοιάζει, είναι να βρουν τρόπο για να ρίξουν το βάρος της κρίσης, στην πλάτη του λαού, ώστε τα κέρδη της πλουτοκρατίας να βγουν άθικτα από την κρίση που το ίδιο το κεφάλαιο δημιούργησε!

Η απάντηση μπροστά στους εκβιασμούς τους, περί “πτώχευσης”, είναι μια: Να πτωχεύσει η πλουτοκρατία, όχι ο λαός!

Είναι στο χέρι του λαού, να τους τσακίσει, αυτούς, τα μνημόνια τους, και τους εκβιασμούς τους!

Στη μνήμη του Νίκου Ξυλούρη…

Σαν σήμερα, στις 8 Φλεβάρη 1980 μας άφησε ο μεγάλος Νίκος Ξυλούρης. Ότι και να πεις για έναν καλλιτέχνη σαν κι αυτόν, θα είναι λίγο.

Με αφορμή την σημερινή κατάσταση στον τόπο, θα θυμηθούμε μόνο, πως το καλοκαίρι του 1973 (πριν ακόμα πέσει η χούντα), ο Νίκος Ξυλούρης μαζί με τον Κώστα Καζάκο, την Τζένη Καρέζη, και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, συμμετείχε στη θεατρική παράσταση “Το μεγάλο μας τσίρκο”. Σήμερα, που για χάρη της πλουτοκρατίας και των συμφερόντων της, ένας ολόκληρος λαός σπρώχνεται στην εξαθλίωση, το ομώνυμο τραγούδι της παράστασης, φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Οι στίχοι είναι του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.

Μονόδρομος!

Αρκεί να δεις 15 λεπτά από τα δελτία των ειδήσεων για να καταλάβεις, πως μέσα στα πλαίσια του συστήματος της εκμετάλλευσης, δεν μπορεί να υπάρξει καμία απολύτως λύση που να είναι υπέρ του λαού. Στην προσπάθεια, να σωθεί το κεφάλαιο από την χρεοκοπία, ο λαός σπρώχνεται σε όλο και μεγαλύτερους βαθμούς εξαθλίωσης. Για τους καπιταλιστές, τα κέρδη έχουν μεγαλύτερη αξία από τις ανθρώπινες ζωές. Το σύστημά τους, και οι λύσεις που προτείνουν, είναι δομημένες για να υπηρετούν τους αριθμούς και όχι τους ανθρώπους.

Η ανατροπή του καπιταλισμού, και η οικοδόμηση μιας λαϊκής εξουσίας, που θα κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής, θα διαγράψει μονομερώς τα χρέη που δημιούργησε η πλουτοκρατία, και θα οδηγήσει στην αποδέσμευση από την ΕΕ, δεν είναι απλώς η μόνη ρεαλιστική προοπτική που υπηρετεί τις ανάγκες του λαού. Πλέον, είναι μονόδρομος!

Μην ματώνεις άλλο για την πλουτοκρατία!
Αγώνας, τώρα, για άλλη κοινωνία!

Χειμώνας στην “πολιτισμένη” Ευρώπη της “ελευθέρης αγοράς”…

Οι άνθρωποι που έχουν χάσει τη ζωή τους από το ψύχος, στην Ευρώπη της “ελεύθερης αγοράς”, πλέον έχουν φτάσει τους 220¹. Το σύστημα της εκμετάλλευσης, που έχει σπρώξει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σ’ όλη την Ευρώπη, στην φτώχεια, και την ανέχεια, έχει τα χέρια του βαμμένα με το αίμα όλων αυτών των προλετάριων που ζουν στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, και θυσιάζονται για χάρη των κερδών του κεφαλαίου.

Στην Αθήνα, στρατιές νεοαστέγων και πεινασμένων, προσπαθούν να ζεσταθούν τα κρύα βράδια του χειμώνα, χρησιμοποιώντας κουβέρτες και χαρτόκουτα. Τα συσσίτια είναι γεμάτα από κόσμο που αδυνατεί να εξασφαλίσει, ακόμα και την τροφή του.

Αυτή είναι λοιπόν, η περίφημη “ελεύθερη αγορά”! Αυτός είναι ο καπιταλισμός: από τη μία, υπερσυσσωρευμένος αμύθητος πλούτος που σχεδιάζει αδιάκοπα την περαιτέρω διόγκωσή του, και από την άλλη, συμπυκνωμένη δυστυχία, φτώχεια, εξαθλίωση και πλέον …θάνατος!

Όσο αναγκαία είναι η κινητοποίησή, για την άμεση διάσωση όλων αυτών που κινδυνεύουν κάθε μέρα, από τις συνθήκες της ζωής που τους έχει “εξασφαλίσει” ο καπιταλισμός, άλλο τόσο αναγκαία, είναι και η αποτίναξη² του συστήματος, που συντηρείται με εκβιαστικές λογικές, τρομοκρατία, και παραπληροφόρηση, για να συνεχίζει να εξασφαλίζει τον περαιτέρω πλουτισμό των πλουσίων, και την ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση των αδυνάτων.

1. Ριζοσπάστης, 4.2.2012.

2. Δε μιλάμε για τυχοδιωκτικούς ακτιβισμούς “ενάντια στο σύστημα”. Η αποτίναξη για την οποία γίνεται λόγος, σχετίζεται με μια συγκεκριμένη πολιτική που θα υπηρετεί τα συμφέροντα των εργαζόμενων, των φτωχών, των αδυνάτων, και των καταπιεσμένων. Είναι η πολιτική της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής από τον ίδιο τον λαό. Είναι στο χέρι του λαού και την εργατιάς, “να ξυπνήσει μονομιάς και να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς”, όπως είχε γράψει ο Κώστας Βάρναλης.

Για τη χριστιανική αλληλεγγύη…

Πολλές φορές, σκέφτομαι: σε μια δύσκολη εποχή, σαν κι αυτή που ζούμε, αλλά και γενικότερα, ποια θα έπρεπε να είναι η στάση των χριστιανών (εφ’ όσον αυτοί θέλουν να τιμήσουν την παράδοσή τους) μέσα στη κοινωνία;

Προσωπικά πιστεύω πως, το βασικότερο από αυτά που μπορούν να κάνουν οι χριστιανοί, μπορεί να συνοψιστεί σε μία λέξη: αλληλεγγύη! Αλληλεγγύη προς τους αδύνατους και τους καταπιεσμένους!

Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι αυτής της αλληλεγγύης, είναι η παροχή βοήθειας (τροφίμων, ειδών ένδυσης και πρώτης ανάγκης, υπηρεσιών κ.λπ.) σε όσους έχουν ανάγκη. Όμως προσοχή: στην παροχή αυτής της βοήθειας, οι χριστιανοί θα πρέπει να αντιμετωπίζουν τον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη, ως μια ύπαρξη που δικαιούται να… μην έχει καμία ανάγκη! Πρέπει δηλαδή, να σπάσουν τα αποστήματα της μοιρολατρείας. Οι άνθρωποι, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να ζήσουν μια ζωή αξιοπρέπειας στην οποία θα ικανοποιούνται όλες οι βασικές τους ανάγκες.

Η αλληλεγγύη των χριστιανών, θα πρέπει να ξεπεράσει τα όρια της φιλανθρωπίας, η οποία, στην ουσία, σε πολλές περιπτώσεις, είναι απλώς μια παυσίπονη ένεση που συντηρεί την σάπια κατάσταση που βιώνουμε. Εκτός λοιπόν, από την παροχή βοήθειας και την υλική υποστήριξη αυτών που στερούνται τα βασικά για να ζήσουν, στην αλληλεγγύη των χριστιανών, πρέπει να συμπεριληφθεί και ο αγώνας για την υποστήριξη των δικαιωμάτων αυτών που αδικούνται. Αυτό προϋποθέτει, ουσιαστική κριτική απέναντι στις αιτίες που δημιουργούν τα προβλήματα της αδικίας και της ανισότητας μέσα στη κοινωνία, και αγώνα για την διάλυση και την υπέρβαση αυτών των δομών, που συντηρούν την αναγκαιότητα για την ύπαρξη της φιλανθρωπίας.

Σήμερα, όλες οι προεκτάσεις της έννοιας της αλληλεγγύης, είναι απαραίτητες! Τις έχει ανάγκη ο συνάνθρωπος που είναι δίπλα μας: ο πλησίον (Ματθ. 22:39)