Από το ημερολόγιο του… Κυρ-Μέντιου!

Μετά από μια δύσκολη και κουραστική μέρα στη δουλεία, κάθετε στο καναπέ να δει ειδήσεις. Αν και κάνει υπερωρίες, στη δουλειά του, του έχουν καθυστερήσει 3-4 μισθούς. Απ’ αυτούς τους μισθούς των μερικών εκατοντάδων ευρώ. Τα Χριστούγεννα τον έβαλαν να υπογράψει πως πήρε δώρο, το δώρο όμως ποτέ δεν έφτασε στην τσέπη του. “Ή κάνεις ότι σου λέμε, ή ψάχνεις για δουλειά” του είπαν! “Ας το κάνω”, σκέφτηκε “είναι δύσκολοι καιροί, δουλειές δεν υπάρχουν, και τα παιδιά θέλουν φροντιστήρια, τα νοίκια και τα κοινόχρηστα τρέχουν, τι θα φάμε, τι θα ντυθούμε…”. Η γυναίκα του δουλεύει κι αυτή. Θα την δει σε λίγες ώρες, όταν θα γυρίσει κουρασμένη κι αυτή, από το κατάστημα που δουλεύει σαν πωλήτρια (αν και έχει σπουδάσει). Σκέφτεται πως δεν πάει άλλο. “Πρέπει επιτέλους να κάνει κάτι ο λαός! Πρέπει να ξυπνήσει! Πρέπει να ανατρέψει αυτή τη σαπίλα!” Ακόμα δεν έχει καταλάβει πως και αυτός, είναι κομμάτι αυτού του λαού που “πρέπει να κάνει κάτι”.

“Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς…
Kοίτα οι άλλοι έχουν κινήσει, έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει, σ’ άλλη θάλασσα, άλλη γη”

-Κώστας Βάρναλης, “Η Μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου”.