Αυτό που φοβούνται!

Μετά από τις αντικομμουνιστικές κορώνες του πολιτικού προσωπικού της πλουτοκρατίας, τα ηνία στις επιθέσεις ενάντια στο ΚΚΕ, τα πήρε η ίδια η πλουτοκρατία! Αναμενόμενο δε, από την άλλη όμως, αυτή η εξέλιξη, ρίχνει κάθε φύλλο συκής που θα επιχειρούσε να κρύψει το ποιους υπηρετούν οι συντηρητικοί και οι σοσιαλδημοκράτες διαχειριστές του συστήματος.

Ο πρόεδρος, λοιπόν, του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (Σ.Ε.Β.), κ. Δ. Δασκαλόπουλος, τα έβαλε με την “σταλινική και μηδενιστική Αριστερά που”, όπως είπε “αναθεματίζει ουσιαστικά εκ του ασφαλούς τη σημερινή κατάσταση”. Προφανώς, για τον εκπρόσωπο της βιομηχανικής πλουτοκρατίας, ο “μηδενισμός” του ΚΚΕ, έχει να κάνει με το ότι δεν συμβιβάζεται με οποιαδήποτε επιλογή διαχείρισης του καπιταλισμού, αλλά αγωνίζεται για την ανατροπή του συστήματος που θρέφει και ενισχύει τα παράσιτα, τους πλουτοκράτες.

Όμως δεν μας ενοχλούν τα σχόλια του εν λόγω κυρίου. Το αντίθετο. Ο φόβος και η ανησυχία των πλουτοκρατών, μπροστά στο ενδεχόμενο της ενίσχυσης του ΚΚΕ, απλώς δίνει άλλον έναν πολύ καλό λόγο, στα λαϊκά στρώματα και στην εργατική τάξη, για να συμπορευτούν και να ενισχύσουν και με την ψήφο τους, το ΚΚΕ. Είναι, πράγματι, η καλύτερη επιλογή, να ενισχύσεις την δύναμη που φοβίζει αυτούς που καθημερινά προσπαθούν μέσα από εκβιασμούς, τρομοκρατία και παραπληροφόρηση, να σε φοβίσουν!

“Οι ξένοι φταίνε για την εγκληματικότητα!”

Σύμφωνα με δεδομένα αστυνομικής έρευνας¹, το 2010 συνελήφθησαν 13.784 δράστες για υποθέσεις κλοπών και διαρρήξεων. Από αυτούς το 48% ήταν Έλληνες, ενώ οι αλλοδαποί άγγιζαν το 52%.

Όμως, στο 2011 την πρωτιά την πήραν οι Έλληνες! Από τους 16.707 δράστες, οι Έλληνες αποτελούσαν το 56.3%, ενώ το ποσοστό των αλλοδαπών είχε πέσει στο 43.7%. Αν μιλήσουμε δε, και για τις κλοπές αυτοκινήτων, εκεί οι Έλληνες φτάνουν το 71% των δραστών!

Τα πραγματικά αίτια της βίας και της παραβατικότητας, έχουν σε μεγάλο βαθμό, βαθιές κοινωνικές αιτίες. Η αποπροσανατολιστική και ρατσιστική λογική των φασιστών, που θέλει τους ξένους να είναι εγκληματίες, επειδή έτσι είναι… η φύση τους, είναι πέρα για πέρα ηλίθια, και εμπεριέχει διάφορες σκοπιμότητες, με κύρια αυτήν του αποπροσανατολισμού του λαού από τα πραγματικά του προβλήματα, με την εξεύρεση αποδιοπομπαίων τράγων στα πρόσωπα των ξένων, των αλλόθρησκων, των ανθρώπων με διαφορετικό χρώμα ή κουλτούρα κ.λπ.

Ο χριστιανός οφείλει να είναι στήριγμα του λαού, και όχι αποκούμπι του συστήματος.

Ζούμε σε περίεργες εποχές. Το σύστημα της εκμετάλλευσης είναι σε κρίση, και η πλουτοκρατία ρίχνει το βάρος της κρίσης της, στην πλάτη του λαού και των εργαζομένων. Καλούνται δηλαδή, να πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα, για την κρίση που δημιούργησε η ίδια η πλουτοκρατία. Το αστικό πολιτικό σύστημα που υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων, έχει απαξιωθεί στα μάτια του λαού, και πλέον επιστρατεύει κάθε εφεδρεία του, ώστε να διασωθεί.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι χριστιανοί είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε την θέση μας, και το χρέος μας απέναντι στην κοινωνία. Είναι ανάγκη να ζήσουμε, πρώτα εμείς οι ίδιοι, κι έπειτα να μεταφέρουμε και στους υπόλοιπους ανθρώπους, την χριστιανική πίστη, απαλλαγμένη από κάθε μορφή και στοιχείο μοιρολατρίας. Μια πίστη που θα παρακινεί και θα κινητοποιεί σε αγώνα, για την απελευθέρωση του ανθρώπου, σε κάθε επίπεδο (πνευματικό, κοινωνικό).

Ας μιλήσουμε καθαρά! Ο συντηρητισμός που έχει περιβάλει τα μυαλά των θρησκευόμενων, δημιουργεί απαξίωση και καχυποψία για αυτούς που αγωνίζονται ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ενάντια στις δομές του συστήματος που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους, εις βάρος των αδυνάτων. Όμως, ο χριστιανός σήμερα, οφείλει να υψώσει προφητική φωνή. Ο χριστιανός οφείλει να είναι επαναστάτης, ενάντια στο αμαρτωλό κατεστημένο. Η θέση του, είναι στο πλευρό του λαού, μαζί με αυτούς που υποφέρουν, κοντά σε όσους που πολεμούν τα αίτια της ανισότητας και της αδικίας. Όχι στα σαλόνια των πλουσίων.

Ο χριστιανός οφείλει να είναι δίπλα στο λαό και να κουβαλά μαζί του τον σταυρό του, κι όχι να του κουνάει το χέρι επιδεικτικά. Ο χριστιανός οφείλει να αναζητά και να επισημαίνει τα κακώς κείμενα, και όχι να κάνει τα στραβά μάτια μπροστά στην εκμετάλλευση. Ο χριστιανός οφείλει να είναι στήριγμα του λαού, και όχι αποκούμπι του συστήματος.

Κόμματα και αποκόμματα

Μπροστά στον φόβο της ριζοσπαστικοποίησης του λαού, και της ουσιαστικής ανατροπής των συσχετισμών των πολιτικών δυνάμεων, σε πραγματικά φιλολαϊκή κατεύθυνση, το πολιτικό σύστημα δεν διστάζει να προσθέσει κι αλλά κόμματα-αναχώματα, στα ήδη υπάρχοντα.

Απ’ ότι φαίνεται, στις εκλογές θα υπάρξει μια πανσπερμία κομμάτων, με τα οποία θα γίνει προσπάθεια να αποπροσανατολιστούν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, καθώς επίσης και να εγκλωβιστούν σε πολιτικές επιλογές που σε καμία περίπτωση δεν φοβίζουν το σύστημα. Το ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει φτάσει στο σημείο να υλοποιεί τις έσχατες εναλλακτικές του, δείχνει πως η κρίση του είναι σημαντική. Δείχνει πως φοβάται το λαό και την προοπτική ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, η οποία είναι πιο ρεαλιστική από ποτέ.

Σε αυτές τις εκλογές, είναι στο χέρι του λαού να γυρίσει την πλάτη του στα κόμματα και τα αποκόμματα του συστήματος, που ανεξάρτητα από το προσωπείο που φορούν (πατριώτες, δεξιοί, αριστεροί, επαναστάτες, “καλοί” σοσιαλδημοκράτες κ.λπ.), στην πραγματικότητα, με τον έναν και τον άλλον τρόπο, απλά υπερασπίζουν και αγωνίζονται για την “βιωσιμότητα” του συστήματος της εκμετάλλευσης, ενώ τρέμουν μπροστά στην προοπτική της λαϊκής εξουσίας.

Ο λαός μπορεί να αχρηστεύσει όλα τους τα αναχώματα, κάνοντας την επιλογή που φοβάται αληθινά η πλουτοκρατία και το πολιτικό προσωπικό της.

Η “παγκόσμια διακυβέρνηση” του Βενιζέλου.

Στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, ο διαφαινόμενος μελλοντικός πρόεδρος του “σοσιαλιστικού” κόμματος της πλουτοκρατίας, κ. Ευάγγελος Βενιζέλος (αφού προηγουμένως είχε γιαουρτωθεί από ένα ηλικιωμένο μέλος του ΠΑΣΟΚ -έφτασαν να τους γιαουρτώνουν ακόμα και οι δικοί τους), μεταξύ άλλων, είπε στην ομιλία του: “Αν η Ευρωζώνη δεν γίνει ο πρωταγωνιστής στην προσπάθεια για θεσμούς παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, θα καταστεί το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα της έλλειψης θεσμών παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης.”

Η “παγκόσμια διακυβέρνηση” την οποία οραματίζεται και για την οποία αγωνίζεται ο Βενιζέλος, δεν είναι θέμα συνωμοσιολογίας. Ο άνθρωπος μιλάει πολύ ξεκάθαρα: υπερασπίζεται την γιγάντωση των δομών και την ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, η οποία υπηρετεί τα συμφέροντα του “διαρκούς αντίχριστου”, όπως ονόμαζε την πλουτοκρατία ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, και καταπιέζει την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, και όλους τους προλεταρίους.

Η ανυπακοή και η αντεπίθεση του λαού, ενάντια σε όλους αυτούς που σχεδιάζουν την εξόντωσή του, είναι πλέον επιτακτική ανάγκη!

Αναμένοντας τις εκλογές!

Στην αρχή είπαν για 19 Φλεβάρη, μετά κάτι ακούστηκε για τέλη Απρίλη, τώρα απ’ ότι λένε πάμε για αρχές Μαΐου. Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι!

Στην Ελλάδα, η αστική “δημοκρατία”, έχει απαξιωθεί ακόμα και στα μάτια των απλών υποστηρικτών της. Καλά κρατεί το σήριαλ με τις εκλογές, που άλλοι τις θέλουν, άλλοι δεν τις θέλουν, άλλοι λένε ότι τις θέλουν αλλά στην πραγματικότητα δεν τις θέλουν, και άλλοι λένε πως δεν τις θέλουν αλλά ίσως να τις ήθελαν.

Στην πραγματικότητα, οι εκλογές θα γίνουν όποτε κριθεί πως υπάρχουν ευνοϊκότερες συνθήκες, για την επιβίωση του αστικού πολιτικού συστήματος (είτε με την μορφή του δικομματισμού, είτε με τη νέα “πολυκομματική” και αποπροσανατολιστική του μορφή). Είπαμε, η λέξη “δημοκρατία”, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο σε εισαγωγικά όταν αναφερόμαστε σε αυτό το σύστημα.

Όταν τελικά αποφασίσουν να “κάνουν τη χάρη στο λαό”, να γίνουν εκλογές, θα τα δώσουν όλα! Εκτός από τα γνωστά ψέματα, την τιμητική τους θα έχουν οι εκβιασμοί, η χειραγώγηση, οι προβοκάτσιες, η παραπληροφόρηση, η τρομοκρατία, ο γενικός αποπροσανατολισμός. Εκτός από τα κλασσικά κόμματα της πλουτοκρατίας, φαίνεται πως πρόκειται να εμφανιστούν και διάφορα άλλα σχήματα που θα διεκδικήσουν την ψήφο του λαού, τα οποία είτε θα είναι ξεκάθαρα υπέρ του καπιταλισμού (με “αντιμνημονιακή” και “πατριωτική” γαρνιτούρα όμως), είτε θα τα βάζουν με τον “κακό νεοφιλελευθερισμό” βγάζοντας “επαναστατικές” κορώνες, με τις οποίες απλά θα προσπαθούν να καλύψουν τις διαχειριστικές τους πολιτικές και την λογική της αποδοχής του καπιταλισμού (αλλά σε μια πιο “φιλολαϊκή” μορφή βρε αδερφέ), είτε θα κινούνται σε τελείως διαφορετική λογική και θα ζητάν την περαιτέρω απελευθέρωση της αγοράς, είτε θα συνδυάζουν σε διάφορες μορφές, όλα τα παραπάνω (όχι άλλο κάρβουνο)!

Το σύστημα έχει πολλά ποδάρια. Και από την στιγμή που υπάρχει μια προοπτική για τον λαό, να μεγαλώσει τα ρήγματα του αστικού πολιτικού συστήματος, φαίνεται πως αυτό θα επιστρατεύσει όλα του τα ποδάρια, στην προσπάθειά του να περιορίσει αυτό που πράγματι φοβάται: τη μαζική ενίσχυση των ριζοσπαστικών λαϊκών-εργατικών δυνάμεων που δεν προσβλέπουν στη διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης, και δεν πρόκειται να προσφέρουν κανένα χέρι συνεργασίας ή βοηθείας στους “έμπορους των εθνών”!

Στο χέρι του λαού, είναι να στείλει όλες τις προσπάθειές, τους υπολογισμούς και τα σχέδια των καπιταλιστών, στο καλάθι των αχρήστων, και να μετατρέψει τις εκλογές, σε μια γερή σφαλιάρα προς όλο το αστικό πολιτικό σύστημα.

Για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, αυτόν τον κορυφαίο Έλληνα λογοτέχνη. Το έργο του “αγίου των γραμμάτων”, όπως χαρακτηρίστηκε ο Παπαδιαμάντης, μπορεί να είναι σφραγισμένο από την χριστιανική πίστη του δημιουργού του, όμως στο επίκεντρο έχει τον απλό λαϊκό άνθρωπο. Αυτή η σύγκλιση, έχει οδηγήσει πολλούς να διατυπώνουν διαφορετικές ερμηνείες για τον Παπαδιαμάντη.

Το τι πράγματι ήταν ο Παπαδιαμάντης, είναι απλό και βαθύ συνάμα, γιατί στην πραγματικότητα ο Παπαδιαμάντης ήταν ένας πιστός χριστιανός, που αγαπούσε και συμπονούσε τον λαό, ενώ από την άλλη απεχθανόταν την πλουτοκρατία, τους άρχοντες και τους θεσμούς τους. Και αυτό φαίνεται μέσα από τον τρόπο που έζησε, αλλά και μέσα από τα έργα του.

Ο Παπαδιαμάντης έγραψε: “Και πάλι κίνησα να ’ρθω, Χριστέ μου, στην αυλή σου…” (Η Γλυκοφιλούσα)

Ο Παπαδιαμάντης επίσης έγραψε: “Για ν’ αποκτήση κανείς γρόσια, άλλος τρόπος δεν είναι, πρέπη νάχει μεγάλη τύχη, να εύρη στραβόν κόσμο, και να είναι αυτός μ’ ένα μάτι, δεν του χρειάζονται δύο. Πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια, με τριανταέξ τα εκατό θαλασσοδάνεια, το διάφορο κεφάλι.” (Τα Βενέτικα)

Ο Παπαδιαμάντης έγραψε: “Πανάγαθε Βασιλεύ, (…) καρποίς ευλόγησον (…) πιστούς δούλους σου αγίασον, ότι εις δόξαν σην, Κύριε (…) των εν ευσεβεία και πίστει τελειωθέντων.” (Άγια και Πεθαμένα)

Ο Παπαδιαμάντης επίσης έγραψε: “Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής Αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρει σώματα και ψυχάς. Αύτη παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα. Αύτη καταστρέφει κοινωνίας νεοπαγείς.“ (Οι Χαλασοχώρηδες)

Ο Παπαδιαμάντης δεν ήταν σε σύγχυση όταν προσευχόταν στον “Κύριο” και ταυτόχρονα θεωρούσε την πλουτοκρατία ως τον “διαρκή αντίχριστο”. Στην πραγματικότητα, διατύπωνε και βίωνε με αρμονικό τρόπο την ουσία της γνήσιας χριστιανικής πίστης (η οποία μόνο κοντά στο λαό και ενάντια στην πλουτοκρατία μπορεί να είναι). Της πίστης που σήμερα αναζητάμε, αλλά δυσκολευόμαστε να βρούμε!

Καμίλο Τόρες: ένα “τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής”

Οι Banda Bassotti (οι οποίοι είναι γνωστοί και από τις ουκ ολίγες εμφανίσεις τους, σε φεστιβάλ της ΚΝΕ), σε ένα τραγούδι τους, το Figli Della Stessa Rabia (Τέκνα Της Ίδιας Οργής), μεταξύ άλλων αγωνιστών, τραγουδάνε και για τον Καμίλο Τόρες! Συγκεκριμένα οι στίχοι λένε:

Δυνατό το χέρι που θα σηκώσει την κόκκινη σημαία της ελευθερίας
σαν αυτόν που παλέυει στα βουνά με τα σκισμένα του παπούτσια, καθώς φυσάει ο άνεμος
σαν τον Αουγκούστο Σέζαρ Σαντίνο, τον Χοσέ Μαρτί και τον Καμίλο Τόρες!

Ποιος ήταν όμως ο Καμίλο Τόρες;

Ο Τόρες, ήταν καθολικός κληρικός και πρωτεργάτης του κινήματος της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, που έπεσε πολεμώντας στο αντάρτικο του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (ELN) της Κολοµβίας. Ο ELN “ηταν η μόνη οργάνωση που δεν υπέγραψε το προσωρινό σταμάτημα του πυρός το 1984″ (Ριζοσπάστης, 1.11.1998).  Ο δρ. θεολογίας, κ. Θανάσης Παπαθανασίου, στο άρθρο του “Ο παπάς δίπλα στον Τσε” (Ελευθεροτυπία, 23.11.2007), αναφέρει για τον Καμίλο Τόρες:

“Η διαδρομή του Καμίλο Τόρες έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ήδη χειροτονημένος ιερέας και με σπουδές στην Ευρώπη, δίδαξε Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της κολομβιανής πρωτεύουσας για μερικά χρόνια, μέχρι δηλαδή να υποχρεωθεί σε παραίτηση για την αλληλεγγύη του προς την άδικη δίωξη κομμουνιστών φοιτητών. [...] Το 1965 υλοποιήθηκε το πολιτικό κίνημα που ο ίδιος είχε εμπνευστεί: το Ενιαίο Μέτωπο του Λαού της Κολομβίας, στο οποίο συμμετείχαν οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας, από τους χριστιανοσοσιαλιστές και τους κινεζόφιλους, μέχρι τα αγροτικά κινήματα και τους κομμουνιστές. Το Μέτωπο γνώρισε κάποιες επιτυχίες, μα κατόπιν κλονίστηκε από πλήθος διαφωνιών. Ο Τόρες μετακινήθηκε προς την άποψη ότι η συγκυρία απαιτούσε κάτι περισσότερο από την κλασική πολιτική παρουσία: δράση επαναστατική. Αυτό τον έφερε σε ρήξη με πολιτικούς συμμάχους του και με τον καρδινάλιο προϊστάμενό του. Ο Τόρες προχώρησε σε απέκδυση της επίσημης ιερατικής του ιδιότητας, χωρίς όμως να αποκηρύξει ούτε την πίστη ούτε την παπαδοσύνη του, που ένιωθε ότι συνέχιζε να φέρει. Αντιθέτως, δήλωνε ότι έκανε το βήμα αυτό ακριβώς για να παραμείνει ασυμβίβαστα πιστός στη χριστιανική πίστη του. Στις 18 Οκτωβρίου 1965 «ανέβηκε στο βουνό», όπως θα λέγαμε στην ελληνική ΕΑΜική γλώσσα. Προσχώρησε στο ένοπλο αντάρτικο του Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης, το οποίο συμμεριζόταν την επαναστατική οπτική του Φιντέλ Κάστρο. Λίγους μήνες αργότερα, σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή με τον τακτικό στρατό.”

Ο ίδιος ο Καμίλο Τόρες, είχε πει:

“Εμείς οι Χριστιανοί μπορούμε και πρέπει να αγωνιζόμαστε εναντίον της τυραννίας. Η σημερινή κυβέρνηση λ.χ. στην Κολομβία είναι τυραννική, γιατί στηρίζεται μόνο στο 20% των εκλογέων της και γιατί οι αποφάσεις προέρχονται από τις προνομιούχες μειονότητες. Οι Χριστιανοί όμως, δυστυχώς ενεργούν όπως οι στωικοί και μένουν αδρανείς απέναντι σε αυτήν την κατάρρευση, την ηθική και την πνευματική, ακόμα και την κοινωνικοπολιτική, η οποία φαίνεται πως δεν τους ενδιαφέρει. Με την επανάσταση, μια λέξη, που δεν φαίνεται τόσο εύηχη στα αυτιά πολλών, που διακρίνονται για τη σεμνοτυφία και τη στωική απραξία, οφείλουμε όλοι μας σα χριστιανοί που είμαστε, να γνωρίσουμε ότι έχουμε υψίστη υποχρέωση και ιερό καθήκον να θεμελιώσουμε ένα σύστημα κοινωνικής ζωής και σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων τέτοιο, που να βασίζεται στη αγάπη για τον πλησίον.”¹

Μαζί με τους Αουγκούστο Σέζαρ Σαντίνο, Χοσέ Μαρτί, Στίβεν Μπίκο, Χο Τσι Μινχ, Σαμόρα Μασέλ, Τσε Γκεβάρα, Σιμόν Μπολιβάρ και τόσους άλλους, ο Καμίλο Τόρες, υπήρξε κι αυτός τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής!

Ο αγώνας του λαϊκού κλήρου, στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Άγαλμα του ΕΑΜίτη Μητροπολίτη Ιωακείμ, στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης.

Ο συνδυασμός της χριστιανικής πίστης με τον αγώνα για την λευτεριά και την κοινωνική δικαιοσύνη, είναι βαθιά ριζωμένος στην ιστορία αυτού του τόπου.

Σύμφωνα με τον πρώτο τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ (1918-1949): “στις γραμμές του ΕΑΜ συγκεντρώθηκαν η εργατική τάξη, η αγροτιά, η διανόηση, οι επαγγελματίες και οι βιοτέχνες, η μικρή και σ’ ένα βαθμό η μεσαία αστική τάξη, ένα σημαντικό μέρος του κλήρου, κυρίως η πλειοψηφία του λαϊκού κλήρου.“ (σελ. 391). Ενώ συμπληρώνει: “Στον εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα συμμετείχε και αγωνίστηκε και ο ελληνικός ορθόδοξος κλήρος. Ιδιαίτερα η συμμετοχή του κατώτερου κλήρου υπήρξε σχεδόν καθολική, σε αντίθεση προς το μεγαλύτερο μέρος του ανώτερου κλήρου, που έμεινε ασυγκίνητο από το δράμα του λαού, και έσπερνε το διχασμό και ένα μέρος βοηθούσε τον εχθρό. Από τους ανώτερους κληρικούς ξεχωρίζουν, για τις υπηρεσίες που έχουν προσφέρει στον αγώνα, ο μητροπολίτης Ιωακείμ Κοζάνης και ο μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος.“ (σελ. 433).

Στην απόφαση της δεύτερης ολομέλειας της Παγκληρικής Ένωσης Ελλάδας (η οποία υπήρξε το ανώτερο καθοδηγητικό όργανο των συλλόγων κληρικών της Ορθόδοξης εκκλησίας), τονίζεται: “Ο κλήρος θεωρεί τον εθνικό αγώνα του Λαού σαν δικό του αγώνα, γιατί γίνεται ενάντια στον αντίχριστο φασισμό. Για την καλύτερη συμβολή του κλήρου στον αγώνα επιβάλλεται η σύντομη και σφιχτή οργάνωση του κλήρου της Ελλάδος στους συλλόγους κληρικών και στην Παγκληρική. Επιβάλλεται μορφωμένοι ιδία κληρικοί να πλαισιώσουν τον Λαϊκό Στρατό του ΕΛΑΣ, για να καθαγιάσουν και δώσουν τον πνευματικό μαχητικό χαρακτήρα στον αντιφασιστικό αγώνα του Λαού. Η συνεργασία του οργανωμένου κλήρου με όλες τις αδελφές απελευθερωτικές οργανώσεις πρέπει να είναι στενή και αποδοτική για τον αγώνα… “

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Ριζοσπάστη (26.04.1998):

“Πρώτοι βγήκαν στον αγώνα κληρικοί της Ρούμελης, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Αρη Βελουχιώτη, ο οποίος, εκτός των άλλων πολλών ικανοτήτων, είχε και το χάρισμα να επικοινωνεί και να πείθει τους ιερωμένους για το δίκιο του αγώνα. Ανάμεσα σ’ αυτούς τους πρώτους, οι παπάδες Κώστας Τζεβελέκης (Παπακουμπούρας) από την Κολοκυθιά, Νίκος Αυγερόπουλος από την Ανατολή, Λάιος Δροσογιάννης από τη Δάφνη, Παπαριστείδης από τη Στρώμη, Δημήτρης Χολέβας (Παπαφλέσσας) από την Τσιούκα, ο αρχιμανδρίτης Γερμανός Δημάκης (Ανυπόμονος). Κι ύστερα πολλές εκατοντάδες άλλοι κληρικοί στη Θεσσαλία, στη Μακεδονία, στην Ηπειρο, στην Πελοπόννησο, στην Κρήτη, σ’ όλη την κατεχόμενη Ελλάδα, γυρίζουν πόλεις και χωριά εμψυχώνοντας το λαό, πολεμώντας στα βουνά.

Και πάρα πολλοί δίνουν και τη ζωή τους. Σε σχέση με το συνολικό αριθμό των κληρικών ο φόρος αίματος είναι υπερβολικός. Πάνω από 140 αρχιμανδρίτες, παπάδες, διάκονοι, ηγούμενοι, καλόγεροι, καλόγριες, σκοτώθηκαν από τους κατακτητές. Το πρώτο θύμα, ήδη από τις 4 Ιούνη 1941, ο αρχιμανδρίτης Φώτιος Θεοδοσάκης από το Σκαλάνι Ηρακλείου Κρήτης. Ηρωικός ο θάνατος του αρχιμανδρίτη Κοζάνης Ιωακείμ Λιούλια, που βασανίστηκε άγρια πριν εκτελεστεί στις 6 Ιούνη 1943. Ηρωικός και περήφανος ο θάνατος και του παπά Δημήτρη Κουτσούμπα, ΕΑΜίτη και καθοδηγητή της οργάνωσης “Εθνική Αλληλεγγύη” στο Δομοκό, που συνελήφθη μετά από προδοσία την ώρα της λειτουργίας μαζί με το γιο του Κώστα, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, τον Απρίλη του 1944 στο Χρισσό της Αμφισσας. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν μέχρι λίγο πριν την απελευθέρωση και τα τελευταία θύματα ήσαν οι παπάδες Δημήτριος Τομαράς από τον Χορτιάτη, Χρήστος Παπαδόπουλος από την Καβάλα και Χρήστος Σιάνος από τη Φλώρινα. Αλλά και μετά την απελευθέρωση, στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου πολλοί κληρικοί δολοφονήθηκαν και εκτελέστηκαν από τους συμμορίτες – ταγματασφαλίτες και το μετεμφυλιακό τρομοκρατικό κράτος.“

Αυτά λοιπόν, ας τα θυμούνται κάποιοι σημερινοί υπερεπαναστάτες που σπεύδουν να ειρωνευτούν, την πίστη των χριστιανών κομμουνιστών.

Είσαι “ομοφοβικός” αν δεν είσαι υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων;

Υπάρχουν άτομα, συλλογικότητες και κινήσεις που κινούνται κυρίως στο χώρο του οπορτουνισμού, οι οποίες, με ρατσιστική λογική, επιχειρούν να κολλήσουν την ταμπέλα του “ομοφοβικού”, σε όποιον δεν αποδέχεται τον λεγόμενο “γάμο των ομοφυλοφίλων”! Όλοι αυτοί λοιπόν, έχουν κολλήσει την ταμπέλα του “ομοφοβικού” και στο κόμμα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, το ΚΚΕ, επειδή αυτό είναι αντίθετο με τους γάμους των ομοφυλοφίλων!

Πράγματι, το ΚΚΕ δεν είναι υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων. Ο Θανάσης Παφίλης είχε πει σχετικά με το θέμα: “Δεν συμφωνούμε. Καθένας μπορεί να έχει την ιδιαιτερότητά του, αυτό δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο κοινωνικό σήμερα και δημόσιας συζήτησης, πολύ περισσότερο που έμμεσα προωθείται κιόλας. Μπροστά στη γενική κατρακύλα το μοντέλο του ανθρώπου που προωθείται μέσα σε ένα άγριο και βάρβαρο σύστημα. Είμαστε αντίθετοι – το ξαναλέω απ’ την αρχή – και πολύ περισσότερο με τις δήθεν προοδευτικές απόψεις περί υιοθεσιών κτλ.”¹

Όμως, το ότι κάποιος δεν συμφωνεί με τους γάμους των ομοφυλοφίλων, δεν σημαίνει ότι είναι “ομοφοβικός”, ούτε πως “μισεί” ή “απεχθάνεται τους ομοφυλόφιλους”, όπως με περίσσια φαιδρότητα, επιχειρείται να παρουσιαστεί σκόπιμα από κάποιους. Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος και έχει το δικαίωμα να ζήσει με οποιονδήποτε τρόπο επιθυμεί, χωρίς να γίνονται οποιουδήποτε είδους διακρίσεις εναντίον του, εξαιτίας των επιλογών του. Άλλο όμως είναι αυτό, και άλλο είναι τα αποπροσανατολιστικά, δήθεν προοδευτικά, αιτήματα κάποιων, τα οποία αγκαλιάζουν άκριτα οι οπορτουνιστές.

Όπως είχε γράψει εύστοχα ο Ριζοσπάστης στην κριτική της ταινίας “Milk”:

“Το ζήτημα, όμως, της ομοφυλοφιλίας, δεν είναι νομικό θέμα. Είναι κοινωνικό ζήτημα και σαν τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Εξυπακούεται πως κανένας δεν πρέπει να οδηγείται στο απόσπασμα γιατί είναι διαφορετικός. Αυτά είναι για τους Μεσαίωνες και για τους φασίστες. Ομως, τα νομικά δικαιώματα του καθένα, που πρέπει να είναι αυστηρώς κατοχυρωμένα, δεν πρέπει να σκεπάζουν άλλες εξίσου ευαίσθητες διαστάσεις του ζητήματος. Διαστάσεις που έχουν να κάνουν με τις υποχρεώσεις. Με την αισθητική και την αξιοπρέπεια. Αλλά και με το παρόν και το μέλλον της ανθρώπινης κοινωνίας στο σύνολό της.

Το κίνημα των ομοφυλόφιλων στην Αμερική, αλλά και αλλού – φυσικά και στη χώρα μας -, όντας κίνημα ευδαιμονισμού και προσωπικής ευχαρίστησης, χωρίς να λαβαίνει υπόψη του άλλες παραμέτρους, σιγά σιγά εξελίχτηκε σε μια κακόγουστη, εγωιστική και αντιαισθητική καρικατούρα. Πολλοί ομοφυλόφιλοι πέρασαν στην υπερβολή της υπερβολής! Θέλοντας ίσως να προκαλέσουν ή να εκδικηθούν για τα χρόνια που ήταν υποχρεωμένοι να κρύβονται, έχασαν το μέτρο και μετατράπηκαν σε γελοίες καρικατούρες. Καρικατούρες που προσβάλουν τον άνθρωπο και τη συμπεριφορά του. Το μέρος αυτό του κινήματος των ομοφυλόφιλων, μαζί με οπορτουνιστικούς πολιτικούς χώρους και άλλους φορείς και άτομα, που άκριτα υποστηρίζουν «κινήματα» που φέρνουν ψήφους και συμπάθειες, βάζει ζητήματα που δεν έχουν καμία λογική και καμία αξία (γάμος, υιοθεσία κλπ). Ζητήματα, τέλος πάντων, που δεν τα ζητάει καμία ανάγκη.”