Αρχεία Ιστολογίου
Στα πρόσωπα των φτωχών πρέπει να βλέπουμε το Χριστό
Αν πιστεύουμε στο Χριστό και το Ευαγγέλιό Του, οφείλουμε να οργανώσουμε την κοινωνική, πολιτική, και οικονομική μας ζωή σύμφωνα με αυτή την πίστη. Πίστη στη βαθειά αξιοπρέπεια του μικρού, του αδύνατου, του φτωχού… Ο χριστιανός που θέλει να είναι συνεπής με την πίστη του οφείλει να στρατευθεί στον αγώνα για την απελευθέρωση των αδελφών του Χριστού, για την απελευθέρωσή τους από την πείνα, την αρρώστια, τη δυστυχία, την καταπίεση… Ο χριστιανός πρέπει να είναι, αν είναι πιστός στο Ευαγγέλιο, άνθρωπος ελπίδας. Ο άνθρωπος της ελπίδας δεν οπισθοχωρεί… Γιατί φοβόμαστε μήπως μας ονομάσουν «ανατρεπτικούς»; Ας φοβόμαστε, αυτό μάλιστα, να μην προδώσουμε το Ευαγγέλιο, να μην προδώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη, να μην προδόσουμε την εμπιστοσύνη των αδελφών μας. Ας μη φοβόμαστε όμως μήπως μας αποκαλέσουν «ανατρεπτικούς», αν η συνείδησή μας μας διαβεβαιώνει πως το μόνο που θέλουμε είναι να ανατρέψουμε την ηθική αταξία της οποίας είμαστε μάρτυρες. Ο χριστιανός που δεν αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη είναι μια μετριότητα, μια καρικατούρα της εικόνας του Θεού Δημιουργού, της καλοσύνης του Πατέρα και της ευσπλαχνίας του Κυρίου.
Αντόνιο Φραγκόζο, Ευαγγέλιο και Κοινωνική Επανάσταση, Αθήνα, σελ. 14-19
Νικολάι Μπερντιάεφ: “Ο άνθρωπος ερμήνευσε τη χριστιανική διδασκαλία πολύ δουλικά…”
Ο άνθρωπος ερμήνευσε τη χριστιανική διδασκαλία πολύ δουλικά, κι η ίδια η άρνηση της ανθρώπινης δραστηριότητας ήταν ο καρπός μιας κακής δραστηριότητας. Η ανθρώπινη περιφρόνηση ήταν μια ανθρώπινη παραμόρφωση του Χριστιανισμού. Γιατί, στην πραγματικότητα, η χριστιανική διδασκαλία, που δεν έπαθε καμία παραμόρφωση, μας διδάσκει πριν απ’ όλα την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, που μακριά από εξευτελισμούς υψώνεται σ’ ένα χωρίς προηγούμενο ύψος. Το νόημα του Ευαγγελίου κλείνεται σ’ αυτές τις λέξεις: “Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ” (Ματθ. 6:33). Εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό σημείο του Χριστιανισμού. Το Ευαγγέλιο μας λέει πως η “Βασιλεία” αυτή βιάζεται, αλλ’ η αναζήτησή της ανταποκρίνεται στην αναζήτηση μιας τέλειας ζωής, μιας πληρότητας, μέσα στην οποία εκφράζεται κάθε δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη αυτή δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια υποταγή στο ψέμα και την αδικία με το αιτιολογικό της αμαρτωλότητας της ανθρώπινης φύσης. Γιατί η αμαρτία νικήθηκε από την ενεργητική αναζήτηση της Βασιλείας του Θεού, εκείνης της υπέροχης, της τέλειας και απόλυτης ζωής. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Χριστιανός είναι ο αιώνιος επαναστάτης, ένας ανικανοποίητος από κάθε καθεστώς ζωής. Κι αυτό γιατί ζητεί τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, γιατί επιθυμεί την πιο ριζική μεταμόρφωση του ανθρώπου, της κοινωνίας και του κόσμου. Αν ξεχωρίζει από τους εξωτερικούς επαναστάτες δεν είναι για έναν μικρότερο ριζοσπαστισμό των ιδεών του, μα για την απαίτηση μιας αρμονικής σχέσης ανάμεσα στους σκοπούς και τα μέσα, δηλαδή την άρνηση του μίσους και της βίας σαν μέσων που μπορούν να οδηγήσουν στην πραγματοποίηση μιας τέλειας ζωής.
-Νικολάι Μπερντιάεφ, “Χριστιανισμός και κοινωνική πραγματικότητα”, εκδόσεις Π. Πουρναρά, σελ. 187-188
Ο Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπερντιάεφ (1874-1948) θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ρώσους λογίους και στοχαστές του 20ού αιώνα.
“Φτωχοί θα υπάρχουν πάντα”
Μέσα στην Αγία Γραφή, υπάρχει καταγεγραμμένος ένας λόγος του Ιησού Χριστού, στον οποίο λέει: “πάντοτε γὰρ τοὺς πτωχοὺς ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν” (Ματθ. 25:11), δηλαδή “Όσο για τους φτωχούς, αυτούς πάντοτε θα τους έχετε μαζί σας.” (ΝΜΒ)
Υπάρχουν χριστιανοί που επικαλούνται το συγκεκριμένο εδάφιο, για να ασκήσουν κριτική προς την αγωνιστική δράση για ανατροπή της αδικίας, και στην ουσία, για να δικαιολογήσουν καταστάσεις εκμετάλλευσης. Θέλει όμως η Αγία Γραφή, λέγοντας, πως “πάντα θα υπάρχουν φτωχοί”, να δικαιολογήσει αυτήν την κατάσταση, και να αποθαρρύνει κάθε προσπάθεια ανατροπής της;
Ο διευθυντής του Ελληνικού Βιβλικού Κολεγίου, κ. Jeff Baldwin, σε μια ενδιαφέρουσα ομιλία του, με τίτλο “Το Χρέος”, που έδωσε στην Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Πεύκης (μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ), σχολιάζει:
“Δεν ξέρω αν προσέξατε εκεί μια φρασούλα σημαντική…: “για να μην υπάρχει φτωχός μεταξύ σας” [αναφερόμενος στο Δευτ. 15:4]. Θα πει κάποιος “μα δεν είπε ο Χριστός, ότι τους φτωχούς πάντα θα τους έχετε μαζί σας”; Ναι, ο Χριστός το είπε αυτό, και το λέει και η περικοπή μας εδώ πέρα, ότι θα έχετε πάντα φτωχούς να τους βοηθάτε. Όμως, όταν το είπε αυτό ο Χριστός, απαντούσε στη δικαιολογία του Ιούδα, που παραπονιόταν που η γυναίκα εκείνη, έσπασε το αλάβαστρο και έχυσε το μύρο πάνω του. Και είχε πει ο Ιούδας, “μα αυτά θα μπορούσαμε να τα είχαμε δώσει στους φτωχούς”, και λέει ο Χριστός “τους φτωχούς θα τους έχετε και αύριο”. Βοηθήστε τους αύριο! Αυτό ήταν το μήνυμα. Μη γελιόμαστε αδερφοί. Το ότι ο Χριστός είπε, ότι θα έχουμε φτωχούς ανάμεσά μας, δε σημαίνει ότι είπε, “να χαίρεστε που έχετε φτωχούς ανάμεσά σας”, ή “να επικροτείτε ότι υπάρχουν φτωχοί ανάμεσά σας”, ή “να χαίρεστε γιατί το σύστημα στο οποίο ζείτε, δημιουργεί φτώχεια”. Αυτή δεν ήταν ποτέ η καρδιά του Θεού, ούτε του Χριστού. Η καρδία του ήταν αυτό που λέει εδώ ο Νόμος του Θεού: “να μην υπάρχει φτωχός ανάμεσά σας”.“
Η διαπίστωση πως υπάρχουν φτωχοί, και πως, με βάση τα σημερινά δεδομένα, θα συνεχίσουν να υπάρχουν, δεν καλεί τον πιστό σε μια μοιρολατρική αποδοχή της κατάστασης. Στην πραγματικότητα, τον καλεί να κατανοήσει την κατάσταση, ώστε να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη, και για να πάμε πιο πέρα, να δράσει ενάντια στα “δεδομένα” που οδηγούν ανθρώπους στην φτώχεια και στην εξαθλίωση.
Ανατριχάζω στη σκέψη πως αυτές οι εικόνες "θα υπάρχουν για πάντα", και εγώ δε θα κάνω τίποτα για να τις αλλάξω!
Ψαλμός 5
Άκου τα λόγια μου, ω Κύριε.
Στρέψε το αυτί Σου, στους στεναγμούς μου.
Εισάκουσε την διαμαρτυρία μου.
Επειδή δεν είσαι ένας Θεός, φίλος των δικτατόρων.
Ούτε είσαι υπέρμαχος των πολιτικών τους,
ούτε είσαι επηρεασμένος από την προπαγάνδα τους,
ούτε είσαι συνδεδεμένος με εγκληματίες.
Δεν υπάρχει ειλικρίνεια στους λόγους τους,
ούτε στον τύπο τους.
Στις ομιλίες τους μιλούν για ειρήνη,
μολονότι αυξάνουν την πολεμική τους παραγωγή.
Μιλούν για ειρήνη σε Διασκέψεις για την Ειρήνη,
και κρυφά ετοιμάζονται για πόλεμο.
Το ψευδές ραδιοφωνικό τους μουγκρητό μες τη νύχτα.
Τα γραφεία τους είναι σπαρμένα με εγκληματικές προθέσεις,
και δυσοίωνες αναφορές.
Αλλά Εσύ θα με λυτρώσεις από τα σχέδιά τους.
Μιλούν μέσα από το στόμα,
του πολυβόλου.
Οι αστραφτερές τους γλώσσες,
είναι οι ξιφολόγχες.
Τιμώρησέ τους, ω Κύριε!
Ματαίωσε τις πολιτικές τους.
Φέρε σύγχυση στα μνημόνιά τους.
Εμπόδισε τα προγράμματά τους.
Την ώρα του συναγερμού,
πρέπει να είσαι μαζί μου.
Πρέπει να είσαι το καταφύγιό μου,
τη μέρα της βόμβας.
Σ’ αυτόν που δεν θα πιστέψει στα ψέματα,
των διαφημιστικών τους μηνυμάτων,
ούτε στις διαφημιστικές εκστρατείες τους,
ούτε στις πολιτικές εκστρατείες τους,
θα του δώσεις την ευλογία Σου.
Με αγάπη θα τον περιβάλλεις,
σαν θωρακισμένο άρμα.
Ποίημα του Ερνέστο Καρδενάλ.
Απόδοση στην ελληνική από την αγγλική, απ’ το Θανάση Στυλιανόπουλο.
Ο Ερνέστο Καρδενάλ (γενν. 1925), είναι σημαντική προσωπικότητα στην πολιτική, την λογοτεχνία, την θρησκευτική ζωή, και τις τέχνες στη Νικαράγουα. Ως Καθολικός ιερέας υπήρξε σημαντικός υποστηρικτής της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, ενώ έγινε Υπουργός Πολιτισμού της Νικαράγουα στην επαναστατική κυβέρνηση των Σαντινίστας. Επίσης, προτάθηκε για βραβείο Νόμπελ στη λογοτεχνία.
Για τα ΜΜΕ
“Τα ΜΜΕ εγώ θα τα έλεγα τώρα, Μαζικά Μέσα Εκφοβισμού. Αυτό που κάνουν είναι να τρομοκρατούν τον κόσμο. Ο απλός άνθρωπος φοβάται. Φοβάται την ανεργία, φοβάται τα ναρκωτικά, φοβάται τους μετανάστες, φοβάται τις απεργίες, φοβάται τα συλλαλητήρια. Χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να τον τρομάξουν, και να μένει καθηλωμένος. … Τα μέσα δεν ενδιαφέρονται και δεν τους καίγεται καρφάκι για τον μέσο και τον απλό άνθρωπο. Τα μέσα διεκπεραιώνουν ένα έργο. Κρύβουν τα πράγματα που πρέπει να κρύψουν. Διογκώνουν αυτά που πρέπει να διογκώσουν. Βάζουν τα πιτσιρίκια στην Πατησίων φωτιά σε έναν κάδο απορριμάτων, το δείχνει η κάμερα από πέντε μεριές, και λες η Αθήνα καίγεται. Τρομοκρατεί τον κόσμο, τον μαζεύει στο σπίτι του. … Είναι εργαλείο εξουσίας τα μέσα, και κακώς ο οποιοσδήποτε πιστεύει έστω και το ένα εκατοστό από αυτά που λένε. … Στα θέματα που αφορούν τον πολίτη, δεν ενημερώνουν. Παραπληροφορούν.”
-Διονύσης Χαριτόπουλος, συγγραφέας, στην ραδιοφωνική “Ελληνοφρένεια” του ΣΚΑΪ 100,3 στις 26/01/2011
Ένα μήνυμα που πρέπει να ακούσετε!
Δυστυχώς η εκκλησία έφτιαξε, έναν τρόπο, μια μορφή κηρύγματος του ευαγγελίου, δηλαδή έναν ευαγγελισμό αν θέλετε, που ορίζει την μετάνοια και τη νέα ζωή εν Χριστώ, κυρίως σε σχέση με τους μέθυσους, που πρέπει να εγκαταλείψουν το αλκοόλ τους. Τους χαρτοπαίκτες, που πρέπει να αφήσουν την χαρτοπαιξία τους. Και πόσο σύγχρονα είναι αυτές τις μέρες: αυτά θα δώσουν και θα πάρουν. Περιορίζεται η μετάνοια και η νέα ζωή, ακόμα, και απευθύνεται και εφαρμόζεται, στα ανυπάκουα κακά παιδιά που πρέπει να σέβονται τους γονείς τους. Αυτά διδάξαμε. Έναν ηθικοπλαστικό Χριστιανισμό προς τον κόσμο. “Αυτά είναι… να μετανοήσεις από αυτά τα πράγματα!” … Ενώ εμείς ασχολούμαστε με αυτά, “μην πιείς, μην χορέψεις, μην κάνεις, μην καπνίσεις”, άλλοι, από άλλα συστήματα και ιδεολογίες, ενδιαφέρονται για την απελευθέρωση των άλλων, για τους φτωχούς, για τους παραπεταμένους και τους περιθωριακούς. Υποσχόμαστε στους νευρωτικούς ανθρώπους, που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές, ότι θα βρουν πνευματική ειρήνη. Και στους ψυχολογικά και συναισθηματικά ταλαιπωρημένους και διαταραγμένους, ότι θα βρουν την πηγή της γαλήνης. Ναι! Αλλά αδέλφια, τι έχει το μήνυμά μας να πει σε εκείνους που εκμεταλλεύονται τους ξένους, τους οικονομικούς μετανάστες και τους πρόσφυγες; Τι έχουμε να πούμε σε αυτούς που έτσι ενεργούν; Τι έχουμε να πούμε στους μεσοαστούς καταχραστές; Τι έχουμε να πούμε σε διεφθαρμένους κρατικούς λειτουργούς και αξιωματούχους που δωροδοκούνται; Σε ανέντιμους πολιτικούς; Τι φωνή έχει η εκκλησία (η μεγάλη εκκλησία και οι μικρότερες εκκλησίες στον βαθμό που μπορούν να αρθρώνουν μια φωνή); Τι θα λέγατε για την βολική και την εύκολη αδιαφορία της εκκλησίας, πολλές φορές, απέναντι στις πάσχουσες και τις δεινοπαθούσες μάζες; Έχουμε ως Ευαγγελικοί Χριστιανοί υψώσει μια προφητική φωνή, έναν λόγο, απέναντι σε αυτές τις καταστάσεις; Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί ένα θεολογικό χάσμα, ένα θεολογικό κενό μεταξύ του Λόγου του Κυρίου και του κόσμου του Κυρίου. Αυτό είναι ένα κενό και ένα χάσμα αδέλφια: μεταξύ του Λόγου του Κυρίου και του κόσμου του Κυρίου. Γιατί αυτός ο κόσμος, του Κυρίου είναι. Όλο το πλήρωμα. Και ως Θεός ασχολείται με όλα της ζωής. Αδέλφια, καθώς θα κοιτάξουμε στο βρέφος της Βηθλεέμ, δεν είναι τόσο χαριτωμένα τα πράγματα. Θέλουμε να μείνουμε με το βρέφος, αλλά δέστε αυτό το βρέφος με ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι του, και με τρυπημένα τα χέρια του. Αυτός ήτανε ο προορισμός του. Αδέλφια, αυτό το χάσμα μεταξύ του Λόγου του Κυρίου και του κόσμου του Κυρίου, έχει καλλιεργήσει μια νοοτροπία, ένα τρόπο σκέψης, απρόθυμο να ασχοληθεί με την κοινωνική ευθύνη και μετοχή της εκκλησίας. Ως εκ τούτου, προσέξτε. Προσέξτε με. “Η πολιτική είναι κοσμική”: είμαι σίγουρος ότι έτσι σκεφτόμαστε εδώ στον χώρο μας, πολλοί από εμάς τουλάχιστον. “Η πολιτική είναι κοσμική”, ενώ η επιχειρηματική δραστηριότητα δεν είναι! “Η ενεργός συμμετοχή στα εργατικά συνδικάτα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, είναι ένα κοσμικό πράγμα”, ενώ η ενεργός συμμετοχή σε σύλλογο ιδιοκτητών ακίνητης περιουσίας δεν είναι κοσμική! Η ελεημοσύνη προς τους φτωχούς είναι ευπρόσδεκτη, και η φιλανθρωπία, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες, ενώ το να τους οργανώσει κανείς να αγωνιστούν ενάντια στις εστίες της φτώχειας, είναι “απαράδεκτο”, “μη χριστιανικό”! Το ενδιαφέρον μας, ως Ευαγγελικών Χριστιανών, για την καθαρότητα της διακήρυξης του Ευαγγελίου, περιλαμβάνει έστω και λίγο ενδιαφέρον για την αγάπη, να γίνει συγκεκριμένη και χειροπιαστή; Συγκεκριμένη! Χειροπιαστή! Αυτός ήταν ο Ιησούς. Μπορούσε να τον πιάσει κανένας, να τον ψηλαφίσει. Έγινε όμοιος με μας. Ήρθε στην κατάστασή μας.
Απόσπασμα από ένα δυνατό μήνυμα, που πρέπει να ακούσετε. Η ομιλία έγινε στις 12/12/2010, από τον ποιμένα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Κατερίνης, Γιάννη Υφαντίδη. Το mp3 της, μπορείτε να το κατεβάσετε από την σελίδα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Κατερίνης.
