“Πόσο κουράστηκα να ακούω τις συμβουλές σου”

Ένα τραγούδι που άκουσα είχε τους εξής στίχους:

Πόσο κουράστηκα να ακούω τις συμβουλές σου

Θες να μ’ αλλάξεις είναι μια απ’ τις εμμονές σου

Μα ξέρεις κάτι; Ένα κομμάτι απ’ την ψυχή μου έχει αρρωστήσει, δεν αντέχω άλλο

Εδώ, να μου φωνάζεις, να με κρίνεις, να μ’ αγκαλιάζεις ψεύτικα και να μ’ αφήνεις.

 

Το κομμάτι είναι αισθηματικό βέβαια, και αυτό φανερώνεται από τους στίχους που ακολουθούν έπειτα, όμως ακούγοντας το μου πέρασε μια σκέψη: μήπως ως χριστιανός έχω δώσει το δικαίωμα σε κάποιον συνάνθρωπό μου να με δει με έναν παρόμοιο τρόπο, με αυτόν που παρουσιάζεται στους παραπάνω στίχους; Μήπως προσεγγίζοντας κάποιον, έχοντας ως σκοπό να συμμεριστώ μαζί του την “μαρτυρία μου” τον έχω αναγκάσει να ακούσει “συμβουλές “; Μήπως έχω κάνει κάποιον να δει την χριστιανική πίστη ως ένα ακόμα σύστημα, ως έναν ακόμα -ισμό που θέλει να δημιουργήσει μάζες;

Ο άνθρωπος της μετανεωτερικής εποχής μας, και ειδικότερα ο νέος, δεν έχει ανάγκη από εγωιστικούς συμβουλάτορες ηθικιστικής χροιάς, ούτε από κριτές, ούτε από υποκριτές. Αυτό είναι αποτυπωμένο στην τέχνη, στην κουλτούρα, στα τραγούδια, στα συνθήματα που κατά καιρούς ακούγονται στους δρόμους, στα γκράφιτι των τοίχων! Ο σημερινός άνθρωπος έχει μπουχτίσει από λόγια, σε μια εποχή όπου τα μισά από αυτά που ακούει είναι ψέματα. Ο άνθρωπος δίπλα σου, έχει ανάγκη από ένα βλέμμα, από ένα χέρι, από μία αληθινή αγκαλιά, από αυτιά! Είσαι διατεθειμένος να γίνεις διαθέσιμος;