Το “μυστήριο” της εκκλησίας

Παράξενο πράγμα η εκκλησία.

• Μπορεί να αφυπνίσει, μπορεί και να αποκοιμίσει.
• Μπορεί να απελευθερώνει κοινωνίες, μπορεί και να τις σκλαβώνει.
• Μπορεί να είναι φως και αλάτι για τον κόσμο, μπορεί να είναι και ναρκωτικό, όπιο.
• Μπορεί να ενδυναμώσει τον αγώνα για έναν πιο δίκαιο κόσμο, μπορεί και να τον απονευρώσει πλήρως.
• Μπορεί να εμπνεύσει τους ανθρώπους για ένα καλύτερο αύριο, μπορεί και να τους βυθίσει στη μοιρολατρία.
• Μπορεί να δημιουργήσει οραματισμό που θα τον τρέμουν οι εκμεταλλευτές, μπορεί να μετατραπεί σε αποκούμπι του συστήματος.
• Μπορεί να ελκύσει ανθρώπους που είναι ενεργοί και αγωνίζονται μέσα στην κοινωνία, μπορεί να τους αηδιάσει και να τους διώξει μακριά.

Τι θα ψήφιζε ο Χριστός;

Σήμερα στην εκπομπή “Πρωινό Ant1″, ο Γιώργος Παπαδάκης είχε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με την Λιάνα Κανέλλη. Σε κάποιο σημείο ειπώθηκαν τα εξής (τα παραθέτω εν συντομία):

Παπαδάκης: Τι θα ψήφιζε ο Χριστός;
Κανέλλη: Μόνο ΚΚΕ!
Π.: Ο Χριστός ΚΚΕ;
Κ.: Απολύτως και μόνο. Είναι Αυτός ο οποίος είπε… Είπε κάτι που δεν το είπε καν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Π: Τι είπε;
Κ: “Ο έχων δύο χιτώνας….” Το άλλο που είπε; “Τα πετεινά του ουρανού…” Τίποτα δεν σου ανήκει!

Δείτε ολόκληρο το βίντεο από εδώ. Το σημείο της συζήτησης στο οποία αναφερθήκαμε, είναι από το 26:00 και μετά.

υ.γ. Ας μην βρεθούν τώρα χριστιανοί να πουν πως το ΚΚΕ “καπηλεύεται” την πίστη, γιατί θα τρελαθούμε τελείως!

Ο χριστιανός οφείλει να είναι στήριγμα του λαού, και όχι αποκούμπι του συστήματος.

Ζούμε σε περίεργες εποχές. Το σύστημα της εκμετάλλευσης είναι σε κρίση, και η πλουτοκρατία ρίχνει το βάρος της κρίσης της, στην πλάτη του λαού και των εργαζομένων. Καλούνται δηλαδή, να πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα, για την κρίση που δημιούργησε η ίδια η πλουτοκρατία. Το αστικό πολιτικό σύστημα που υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων, έχει απαξιωθεί στα μάτια του λαού, και πλέον επιστρατεύει κάθε εφεδρεία του, ώστε να διασωθεί.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι χριστιανοί είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε την θέση μας, και το χρέος μας απέναντι στην κοινωνία. Είναι ανάγκη να ζήσουμε, πρώτα εμείς οι ίδιοι, κι έπειτα να μεταφέρουμε και στους υπόλοιπους ανθρώπους, την χριστιανική πίστη, απαλλαγμένη από κάθε μορφή και στοιχείο μοιρολατρίας. Μια πίστη που θα παρακινεί και θα κινητοποιεί σε αγώνα, για την απελευθέρωση του ανθρώπου, σε κάθε επίπεδο (πνευματικό, κοινωνικό).

Ας μιλήσουμε καθαρά! Ο συντηρητισμός που έχει περιβάλει τα μυαλά των θρησκευόμενων, δημιουργεί απαξίωση και καχυποψία για αυτούς που αγωνίζονται ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ενάντια στις δομές του συστήματος που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους, εις βάρος των αδυνάτων. Όμως, ο χριστιανός σήμερα, οφείλει να υψώσει προφητική φωνή. Ο χριστιανός οφείλει να είναι επαναστάτης, ενάντια στο αμαρτωλό κατεστημένο. Η θέση του, είναι στο πλευρό του λαού, μαζί με αυτούς που υποφέρουν, κοντά σε όσους που πολεμούν τα αίτια της ανισότητας και της αδικίας. Όχι στα σαλόνια των πλουσίων.

Ο χριστιανός οφείλει να είναι δίπλα στο λαό και να κουβαλά μαζί του τον σταυρό του, κι όχι να του κουνάει το χέρι επιδεικτικά. Ο χριστιανός οφείλει να αναζητά και να επισημαίνει τα κακώς κείμενα, και όχι να κάνει τα στραβά μάτια μπροστά στην εκμετάλλευση. Ο χριστιανός οφείλει να είναι στήριγμα του λαού, και όχι αποκούμπι του συστήματος.

Καμίλο Τόρες: ένα “τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής”

Οι Banda Bassotti (οι οποίοι είναι γνωστοί και από τις ουκ ολίγες εμφανίσεις τους, σε φεστιβάλ της ΚΝΕ), σε ένα τραγούδι τους, το Figli Della Stessa Rabia (Τέκνα Της Ίδιας Οργής), μεταξύ άλλων αγωνιστών, τραγουδάνε και για τον Καμίλο Τόρες! Συγκεκριμένα οι στίχοι λένε:

Δυνατό το χέρι που θα σηκώσει την κόκκινη σημαία της ελευθερίας
σαν αυτόν που παλέυει στα βουνά με τα σκισμένα του παπούτσια, καθώς φυσάει ο άνεμος
σαν τον Αουγκούστο Σέζαρ Σαντίνο, τον Χοσέ Μαρτί και τον Καμίλο Τόρες!

Ποιος ήταν όμως ο Καμίλο Τόρες;

Ο Τόρες, ήταν καθολικός κληρικός και πρωτεργάτης του κινήματος της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, που έπεσε πολεμώντας στο αντάρτικο του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (ELN) της Κολοµβίας. Ο ELN “ηταν η μόνη οργάνωση που δεν υπέγραψε το προσωρινό σταμάτημα του πυρός το 1984″ (Ριζοσπάστης, 1.11.1998).  Ο δρ. θεολογίας, κ. Θανάσης Παπαθανασίου, στο άρθρο του “Ο παπάς δίπλα στον Τσε” (Ελευθεροτυπία, 23.11.2007), αναφέρει για τον Καμίλο Τόρες:

“Η διαδρομή του Καμίλο Τόρες έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ήδη χειροτονημένος ιερέας και με σπουδές στην Ευρώπη, δίδαξε Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της κολομβιανής πρωτεύουσας για μερικά χρόνια, μέχρι δηλαδή να υποχρεωθεί σε παραίτηση για την αλληλεγγύη του προς την άδικη δίωξη κομμουνιστών φοιτητών. [...] Το 1965 υλοποιήθηκε το πολιτικό κίνημα που ο ίδιος είχε εμπνευστεί: το Ενιαίο Μέτωπο του Λαού της Κολομβίας, στο οποίο συμμετείχαν οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας, από τους χριστιανοσοσιαλιστές και τους κινεζόφιλους, μέχρι τα αγροτικά κινήματα και τους κομμουνιστές. Το Μέτωπο γνώρισε κάποιες επιτυχίες, μα κατόπιν κλονίστηκε από πλήθος διαφωνιών. Ο Τόρες μετακινήθηκε προς την άποψη ότι η συγκυρία απαιτούσε κάτι περισσότερο από την κλασική πολιτική παρουσία: δράση επαναστατική. Αυτό τον έφερε σε ρήξη με πολιτικούς συμμάχους του και με τον καρδινάλιο προϊστάμενό του. Ο Τόρες προχώρησε σε απέκδυση της επίσημης ιερατικής του ιδιότητας, χωρίς όμως να αποκηρύξει ούτε την πίστη ούτε την παπαδοσύνη του, που ένιωθε ότι συνέχιζε να φέρει. Αντιθέτως, δήλωνε ότι έκανε το βήμα αυτό ακριβώς για να παραμείνει ασυμβίβαστα πιστός στη χριστιανική πίστη του. Στις 18 Οκτωβρίου 1965 «ανέβηκε στο βουνό», όπως θα λέγαμε στην ελληνική ΕΑΜική γλώσσα. Προσχώρησε στο ένοπλο αντάρτικο του Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης, το οποίο συμμεριζόταν την επαναστατική οπτική του Φιντέλ Κάστρο. Λίγους μήνες αργότερα, σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή με τον τακτικό στρατό.”

Ο ίδιος ο Καμίλο Τόρες, είχε πει:

“Εμείς οι Χριστιανοί μπορούμε και πρέπει να αγωνιζόμαστε εναντίον της τυραννίας. Η σημερινή κυβέρνηση λ.χ. στην Κολομβία είναι τυραννική, γιατί στηρίζεται μόνο στο 20% των εκλογέων της και γιατί οι αποφάσεις προέρχονται από τις προνομιούχες μειονότητες. Οι Χριστιανοί όμως, δυστυχώς ενεργούν όπως οι στωικοί και μένουν αδρανείς απέναντι σε αυτήν την κατάρρευση, την ηθική και την πνευματική, ακόμα και την κοινωνικοπολιτική, η οποία φαίνεται πως δεν τους ενδιαφέρει. Με την επανάσταση, μια λέξη, που δεν φαίνεται τόσο εύηχη στα αυτιά πολλών, που διακρίνονται για τη σεμνοτυφία και τη στωική απραξία, οφείλουμε όλοι μας σα χριστιανοί που είμαστε, να γνωρίσουμε ότι έχουμε υψίστη υποχρέωση και ιερό καθήκον να θεμελιώσουμε ένα σύστημα κοινωνικής ζωής και σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων τέτοιο, που να βασίζεται στη αγάπη για τον πλησίον.”¹

Μαζί με τους Αουγκούστο Σέζαρ Σαντίνο, Χοσέ Μαρτί, Στίβεν Μπίκο, Χο Τσι Μινχ, Σαμόρα Μασέλ, Τσε Γκεβάρα, Σιμόν Μπολιβάρ και τόσους άλλους, ο Καμίλο Τόρες, υπήρξε κι αυτός τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής!

Όταν η πίστη δεν είναι “όπιο”…

“Ο Θεός είναι η υπέρτατη ιδέα της καλοσύνης και της δικαιοσύνης.” Φιντέλ Κάστρο

Η θρησκευτική πίστη, και ειδικά ο χριστιανισμός, κατά καιρούς έχει χρησιμοποιηθεί από τους εκμεταλλευτές, με σκοπό να αποτελέσει ένα εργαλείο ισχυρής ιδεολογικής καταστολής, σε κάθε αγώνα για δικαιοσύνη, που θα τάραζε την κυριαρχία της πλουτοκρατίας. Η, κατά περιπτώσεις, ένταξη του χριστιανισμού στο σύστημα όμως, δεν αποτελεί την φυσική του θέση, αλλά την ουσιαστική διαστρέβλωσή του, από τις βασικές αρχές και τους οραματισμούς που τον διέπουν. Στο ζήτημα της εξέτασης της χριστιανικής πίστης λοιπόν, οι κομμουνιστές και οι αριστεροί, δεν θα πρέπει να λαμβάνουν ως αποκλειστικά δεδομένα, τις διαστρεβλωμένες και διαβρωμένες μορφές του χριστιανισμού, όπως δυστυχώς γίνεται συνήθως, ούτε να δογματοποιούν τις απόψεις όσων στηρίχθηκαν σε διαστρεβλωμένες μορφές της πίστης, για να καταλήξουν σε συμπεράσματα που εναντιώνονταν στην πίστη.

Σίγουρα, η πίστη και η θρησκεία, μπορεί πράγματι να μετατραπούν σε “όπιο των λαών”. Ακόμα και ο χριστιανισμός, στην διαστρεβλωμένη του μορφή, απλώς γεμίζει τους ανθρώπους με ενοχές, και σαν άλλο όπιο, κοιμίζει την αγωνιστικότητα των καταπιεσμένων για την αδικία και την ανισότητα που υφίστανται, τάζοντάς τους, μελλοντικές χαρές σε μια άλλη διάσταση, και αδιαφορώντας για τη σημερινή τους κατάσταση. Ένας τέτοιος χριστιανισμός που έχει μεταλλαχθεί σε “όπιο του λαού”, μπορεί να αντιμετωπίζει μοιρολατρικά την καταπίεση των αδυνάτων, μπορεί να καλεί τον πιστό να ασχολείται με τους αδύνατους μόνο στο επίπεδο της φιλανθρωπίας, και να τον αποθαρρύνει από το να ασχοληθεί με τα αίτια που δημιουργούν πράγματι, την αδικία και την ανισότητα.

Δεν είναι "όπιο", η πίστη που οδήγησε τον λαϊκό κλήρο να μάχεται στο πλευρό του ΕΑΜ. Στην φωτογραφία διακρίνεται ο Άρης Βελουχιώτης και ο Παπα-Ανυπόμονος, μαζί με άλλα στελέχη του ΕΛΑΣ, πάνω σε καράβι του ΕΛΑΝ.

Ο χριστιανισμός όμως, στην πραγματική του μορφή, καλλιεργεί το αίσθημα της δικαιοσύνης όχι μόνο για τον μελλοντικό κόσμο, αλλά και γι’ αυτόν, τον “επίγειο”, αποθαρρύνει έντονα την συσσώρευση πλούτου, καταδικάζει ξεκάθαρα τα ιδανικά και τις αρχές του καπιταλισμού, ενώ ασκεί σφοδρή κριτική στην πλουτοκρατία. Μάλιστα, ο Καρλ Κάουτσκυ, αναφέρει πως στον πρώιμο χριστιανισμό έχει συναντήσει “ένα φοβερό ταξικό μίσος ενάντια στους πλούσιους”, ενώ συνεχίζει: “το ταξικό μίσος, στο σύγχρονο προλεταριάτο, δεν έχει φτάσει το επίπεδο και τις μορφές του μίσους, που υπήρχε την εποχή του Χριστιανισμού.”¹ Ενώ, ο ηγέτης της Κουβανικής σοσιαλιστικής επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, λέει στην αυτοβιογραφία του: “Αν ο λαός με αποκαλεί Χριστιανό, όχι από άποψη θρησκείας, αλλά από τη σκοπιά του κοινωνικού οράματος, διακηρύττω ότι είμαι Χριστιανός .”²

Στην πραγματικότητα, η πίστη που παρακινεί τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη (γιατί στην πραγματικότητα, μια τέτοια πίστη είναι ο χριστιανισμός στην παραδοσιακή του μορφή), μπορεί εκτός των άλλων, να αποτελέσει ένα ισχυρό εργαλείο για τον λαό, στον αγώνα του για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για μια κοινωνία χωρίς πλούσιους και φτωχούς. Ενώ, πιστεύω πως μια τέτοια πίστη μπορεί να συντελέσει στη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης, πολύ περισσότερο απ’ όσο μπορεί να το κάνει, οποιαδήποτε οντολογική αντίληψη που απορρίπτει την ύπαρξη του Θεού και εναντιώνεται γενικά στην θρησκευτική πίστη.

1. Καρλ Κάουτσκυ, Η Καταγωγή του Χριστιανισμού, Εκδόσεις Γερ. Αναγνωστίδη, σελ 360-362

2. Fidel Castro; Ignacio Ramonet, (interviewer) (2009). My Life: A Spoken Autobiography. New York: Scribner. ISBN 9781416562337.

Ένας παπάς του λαού!

Ο αγωνιστής παπα-Χρήστος Ζαρκαδούλας από την Ανατολική Φθιώτιδα, το πρωί της Τετάρτης (25/1/2012) διαδήλωσε μαζί με μέλη του ΠΑΜΕ και της ΠΑΣΥ, έξω από το υποκατάστημα της ΔΕΗ στη Λαμία, ενάντια στο χαράτσι. Σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ δήλωσε σχετικά: “Το ηλεκτρικό ρεύμα, όπως και το νερό και άλλα αγαθά, είναι απαραίτητα στο λαό. Δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενα εμπορίου, πόσο μάλλον αντικείμενα εκβιασμού…”, ενώ συνέχισε: “Απορία μου είναι, γιατί όλοι οι παπάδες δεν είναι στο πλευρό των εργαζομένων. Δίπλα τους, εκεί στους αγώνες τους. [...] Αν οι σημερινοί αγώνες ενταθούν πραγματικά, προς την κατεύθυνση της ανατροπής αυτού του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, τότε πραγματικά, οι λαοί όλοι, θα ζήσουν σε έναν άλλο κόσμο. Αλλά, πρέπει πραγματικά οι λαοί να αντιληφθούν, οι εργαζόμενοι να αντιληφθούν, ότι πρέπει οι ίδιοι να γίνουν διαχειριστές του πλούτου τους, οι ίδιοι να αναλάβουν τη διαχείριση αυτών των πραγμάτων που τους αφορούν.“

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, αυτές οι λιγοστές αλλά γνήσιες φωνές της εκκλησίας, είναι ανάγκη να πληθύνουν και να ορθωθούν, απέναντι σε όσους προτείνουν στο λαό να δεχτεί μοιρολατρικά όσα του ετοιμάζουν οι δυνάστες και οι καταπιεστές του.

Δείτε ολόκληρο το σχετικό ρεπορτάζ:

Θρησκεία

Ένα σύστημα με ηθικούς κανόνες, που παρέχει μια νομοθεσία για τους ανθρώπους, και τους λέει τι μπορούν και τι απαγορεύεται να κάνουν. Ποιες είναι οι υποχρεώσεις τους, και ποιες οι υποσχέσεις επιβράβευσης που αποκομίζουν από την τήρηση κάποιων κανόνων. Ένα σύστημα που απλώς αυτοανακηρύσσεται ως αυθεντία, και προσπαθεί να κοιμίζει συνειδήσεις. Για πολλούς αυτό είναι η θρησκεία.

Πράγματι, η θρησκεία είναι άχαρο πράγμα. Στην ουσία, δεν προσφέρει τίποτα. Απλώς γεμίζει τους ανθρώπους με ενοχές, και σαν άλλο όπιο, κοιμίζει την αγωνιστικότητα των καταπιεσμένων για την αδικία και την ανισότητα που υφίστανται, τάζοντάς τους, μελλοντικές χαρές σε μια άλλη διάσταση, και αδιαφορώντας για τη σημερινή τους κατάσταση.

Η έννοια της θρησκείας απέχει από αυτήν της σχέσης αγάπης, και της αληθινής πίστης. Όμως, η προσωπική σχέση με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, που μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος, σε καμία περίπτωση δεν έχει να κάνει με ένα σύστημα ηθικών κανόνων. Η ολοκληρωμένη φιλοσοφία που πηγάζει από το πρόσωπο του Χριστού, μπορεί να αποτελέσει μια πηγή ριζοσπαστικών ιδεών για κάθε πτυχή της ζωής.

Δεν τους μπορώ…

Δεν μπορώ τους χριστιανούς που περιμένουν αρπαγές και αντίχριστους, την ίδια στιγμή που προτείνουν υποταγή και υπακοή στο υπάρχον “αντίχριστο” σύστημα. Μήπως περιμένουν να δουν κόκκινα τερατάκια με κέρατα, για να πειστούν πως το σύστημα που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους, και σπρώχνει τα λαϊκά στρώματα στην εξαθλίωση, είναι ενάντια στις αρχές που πρεσβεύει η πίστη τους;

Δεν μπορώ όλους αυτούς τους θρησκευόμενους, που τώρα εξεγείρονται για τον διαπλεκόμενο Εφραίμ, ενώ τόσο καιρό κάνουν τα στραβά μάτια για τα αίτια που σπρώχνουν στην ανέχεια και στην εξαθλίωση τον λαό, αποδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο πως η θρησκεία πράγματι μπορεί να μετατραπεί σε “όπιο του λαού”!

Καλά Χριστούγεννα!

Λαμπερές βιτρίνες, φωτάκια, ψώνια, καταναλωτισμός, κίνηση της αγοράς. Με άλλα λόγια: “Χριστούγεννα”!

Το σύστημα, γιορτάζει τα Χριστούγεννα με φιέστες, τελετές, στολισμούς και διάφορες λαμπερές εκδηλώσεις. Στην πραγματικότητα, προσπαθεί να τα ενσωματώσει στη λειτουργία του. Η περίοδος των γιορτών, είναι μια καλή ευκαιρία για να “ξεχαστούμε από τα προβλήματα” (και μαζί, να ξεχάσουμε και τις αιτίες που τα δημιουργούν).

Τα Χριστούγεννα στην πραγματικότητα, σηματοδοτούν την γέννηση της ελπίδας στον άνθρωπο, για λύτρωση. Ο Ιησούς Χριστός, γεννήθηκε ως άνθρωπος, για να φέρει μια ριζοσπαστική, ολοκληρωμένη και αληθινή αντίληψη για την σημερινή και την αιώνια πραγματικότητα, γεννήθηκε για να λυτρώσει την ανθρωπότητα, συμπληρώνοντας το κενό που υπήρχε ανάμεσά σ’ αυτήν και στην Πηγή της ζωής.

Η αντίληψη που ο Χριστός ήρθε να κοινωνήσει με την ανθρωπότητα όλων των εποχών, σχετίζεται και με την δράση του, απέναντι σ’ αυτούς που πλούτιζαν εκμεταλλευόμενοι το θρησκευτικό αίσθημα του λαού, σχετίζεται και με τη αντιμετώπιση αυτών που είχαν εντάξει την πίστη στο Θεό, μέσα σε ένα νοσηρό σύστημα το οποίο εξυπηρετούσε τη ματαιοδοξία και τα ιδιοτελή συμφέροντά τους. Το σημερινό σύστημα, προσπαθεί επίσης, να ενσωματώσει την πίστη, να την απονευρώσει πλήρως από κάθε ριζοσπαστικό της στοιχείο, να την ταυτίσει με μια νομιμοφροσύνη προς την άνομη νομοθεσία που το ίδιο έχει επιβάλει.

Ευχόμαστε η γιορτή για την γέννηση του Σωτήρα μας, να αποτελέσει αφορμή, ώστε να αναλογιστούμε τους σκοπούς αυτής της γέννησης.

Ανυπακοή!

Αν είστε χριστιανός-ή, πιθανότατα να ακούσετε αρκετές φορές τη φράση “να υποτάσσεστε στις εξουσίες” (Ρωμ. 13:1). Όπως έχουμε αναφέρει ξανά, “για τον χριστιανό, υπάρχουν όρια σχετικά με το μέχρι που φτάνει η υπακοή στις εξουσίες. Στην ουσία, ο χριστιανός οφείλει να υπακούει τις εξουσίες που δεν εναντιώνονται στους σκοπούς του Θεού.”

Κι όμως, μπροστά στις σημερινές καταστάσεις πολλοί επικαλούνται το “ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω”, για να απονευρώσουν κάθε σκέψη αμφισβήτησης αυτού του συστήματος, και για να καταστείλουν “πνευματικά”, κάθε προσπάθεια για την ανατροπή του.

Στην χριστιανική πίστη, δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως ο χριστιανός οφείλει να υποτάσσεται στην αμαρτία. Λοιπόν, δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως πρέπει να υποτάσσεται στην αδικία, στην καταπίεση των αδυνάτων, στην εξαθλίωση των πολλών για την ευημερία των λίγων, στην επιδίωξη της μεγιστοποίησης του κέρδους-μαμμωνά.

Ανυπακοή στο σύστημα της αδικίας!

Ο Καπιταλισμός δεν μεταρρυθμίζεται. Ο Καπιταλισμός, ανατρέπεται!