Αντίσταση στην Αλλαγή και Έλλειψη Κατανόησης

Αντίσταση στην Αλλαγή

Οι κοινωνικοί ιστορικοί έχουν κάνει δύο σπουδαίες παρατηρήσεις. Πρώτα, μελετώντας ανθρώπους και τις κοινωνικές τους δομές, έχουν ανακαλύψει ότι μετά από κάποια χρονική περίοδο οι άνθρωποι τείνουν να σταθεροποιούνται – ιδιαίτερα όσον αφορά τις μορφές. Δε θέλουν να αλλάξουν. Οι μελέτες δείχνουν ότι υπάρχει κάτι συνεχές στην ιστορία. Κι αυτό το συνεχές είναι η σταθεροποίηση.

Όμως, οι κοινωνικές μελέτες δείχνουν επίσης ότι οι άνθρωποι αλλάζουν τις κοινωνικές μορφές και δομές βασικά κάτω από μία συνθήκη – κάποια κρίση. Τότε και μόνο τότε είναι οι άνθρωποι ανοιχτοί στην αλλαγή. Συνήθως η κρίση έρχεται επειδή οι μορφές και οι δομές έχουν γίνει άσχετες μ’ αυτούς. Έχουν πάψει πια να υπηρετούν αποτελεσματικά τις ανάγκες των ανθρώπων στη συγκεκριμένη κοινωνία.

Αυτό έγινε πρόσφατα εμφανές με έναν ασυνήθιστο τρόπο στη δική μας κοινωνία, αλλά και σε άλλες. Για χρόνια στηρίξαμε την εθνική μας οικονομία πάνω σε σημαντικές πηγές ενέργειας όπως το πετρέλαιο, το υγραέριο και το κάρβουνο. Όμως ξέρουμε ότι κάποια μέρα αυτοί οι πόροι θα εξαντληθούν.

Τι συνέβη; Η ενεργειακή μας κρίση μας έσπρωξε σε εκτεταμένες έρευνες για να υπερνικηθεί το πρόβλημα. Αν ο Κύριος βραδύνει, χωρίς αμφιβολία θα αναπτύξουμε καινούργιες πηγές ενέργειας και ίσως κάποια μέρα να αντικαταστήσουμε τελείως τις παλιές. Ήδη έχουμε μάθει πώς να χρησιμοποιούμε την ηλιακή ενέργεια με καινούργιους, πρωτότυπους τρόπους και στα επόμενα χρόνια θα τελειοποιήσουμε αυτή τη διαδικασία.

Το σπουδαίο εδώ είναι ότι δε θα ερευνούσαμε για καινούργιες πηγές ενέργειας, εάν δεν είχαμε αντιμετωπίσει κρίση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Έτσι είναι και η εκκλησία. Οι χριστιανοί δε διαφέρουν πολύ από τους άλλους ανθρώπους στη ψυχοσύνθεσή τους. Η δομή προσφέρει ένα αίσθημα ασφάλειας. Κι όταν πειράζουμε κοινωνικές δομές, πειράζουμε μαζί και τη συναισθηματική σταθερότητα των ανθρώπων. Αυτό δημιουργεί άγχος και το άγχος έχει πάντα σαν αποτέλεσμα την αντίσταση στην αλλαγή.

[…]

Έλλειψη κατανόησης

Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε γιατί οι άνθρωποι αντιστέκονται στην αλλαγή. Πρέπει όμως επίσης να καταλάβουμε γιατί οι χριστιανοί μερικές φορές έχουν διπλά προβλήματα. Επειδή πιστεύουμε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να αλλάζουν, συχνά συγχέουμε τα μη απόλυτα (αυτά που πρέπει να αλλάζουν) με τα απόλυτα (αυτά που δεν πρέπει να αλλάζουν). Συχνά, αυτή η αντίσταση πηγάζει από φόβο και ανασφάλεια και οδηγεί στην εκλογίκευση. Άλλωστε, υπάρχει καλύτερος τρόπος εκλογίκευσης από το να νομίζουμε ότι βρισκόμαστε στην αλήθεια της Γραφής;

Όμως πολλοί χριστιανοί αντιστέκονται στην αλλαγή επειδή είναι πραγματικά μπερδεμένοι. Δεν καταλαβαίνουν τις διαφορές μεταξύ των απόλυτων και των μη απόλυτων. Βάζουν το «ξεκίνημα της λατρείας με δοξολογία» στην ίδια κατηγορία με το δόγμα της «παρθενικής γέννησης» του Χριστού. Ή νομίζουν ότι το να γίνεται «η σύναξη στις έντεκα το πρωί την Κυριακή» έχει την ίδια σημασία που έχει η βιβλική διδασκαλία για την «δεύτερη έλευση του Χριστού». Παρ’ όλο που μιλάω υπερβολικά, αυτά τα παραδείγματα επισημαίνουν το πρόβλημα.

Είναι σημαντικό να βοηθούμε τους Χριστιανούς να καταλαβαίνουν τη διαφορά μεταξύ απολύτων και μη απολύτων*, μεταξύ λειτουργίας και μορφής, μεταξύ αρχών και υποδειγμάτων, μεταξύ αλήθειας και παράδοσης, μεταξύ οργανισμού και οργάνωσης, μεταξύ μηνύματος και μεθόδου, μεταξύ αυτού που είναι υπερ-πολιτισμικό και αυτού που είναι καθαρά πολιτισμικό. Γι’ αυτό το λόγο έχει σημασία να παρατηρήσουμε προσεκτικά τις εκκλησίες της Καινής Διαθήκης μέσα από το πρίσμα της Γραφής. Κι όπως είπαμε πριν**, το πρίσμα της ιστορίας θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε που επιτύχαμε και που αποτύχαμε στο παρελθόν, όταν κάναμε αυτές τις διαφοροποιήσεις.

[…]

Έχει σημασία να χρησιμοποιήσουμε το πρίσμα της Γραφής, ώστε να βοηθήσουμε τους χριστιανούς να καταλάβουν το σχέδιο του Θεού για την εκκλησία. Καθώς οι πιστοί αρχίζουν και καταλαβαίνουν τι είναι απόλυτο και τι δεν είναι απόλυτο, τι είναι υπερ-πολιτισμικό και τι είναι πολιτισμικό και καθώς καταλαβαίνουν ότι η Βίβλος διδάσκει «ελευθερία στη μορφή», ώστε να μπορούμε να υπακούμε αποτελεσματικά στη Μεγάλη Αποστολή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να φέρουμε το ευαγγέλιο σε κάθε μέρος του κόσμου και σε κάθε ιστορική στιγμή, όλο και περισσότεροι θα είναι πιο ανοιχτοί στην αλλαγή όσον αφορά τα θέματα που πρέπει να αλλάξουν. Συγχρόνως θα νοιώθουν ασφάλεια, ξέροντας ότι δεν αλλάζουν εκείνα τα πράγματα που ο Θεός θέλησε να μείνουν όπως είναι.

Όταν συμβεί αυτό, θα καταλάβουν τι εννοούσε πραγματικά ο Παύλος όταν έγραψε: «και έγεινα εις τους Ιουδαίους ως Ιουδαίος, διά να κερδήσω τους Ιουδαίους…. εις τους ανόμους ως άνομος… εις πάντας έγεινα τα πάντα, διά να σώσω παντί τρόπω τινάς. (1 Κορ. 9:21)***.

Προσαρμογή αποσπασμάτων από το βιβλίο:
Ξεκαθαρίζοντας το Στόχο της Εκκλησίας, Gene A. Getz, Εκδόσεις «ο Λόγος», Αθήνα 2001, σελ. 41-45

Advertisements

Posted on Ιανουαρίου 24, 2011, in Χριστιανική διδασκαλία. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: