Αποχή: η παθητική συμμετοχή

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, με όλη την σαπίλα, το ψέμα, και την δυσοσμία που αποπνέει απ’ την πολιτική επικαιρότητα, κάποιοι προκρίνουν ως λύση την αποχή. Θα τους έχετε ακούσει να μονολογούν: «Όλα πάνε χάλια! Όλοι είναι τα ίδια! Δεν ψηφίζω κανέναν! Δεν ασχολούμαι!». Μάλιστα, προσπαθούν να ιδεολογικοποιήσουν αυτήν τους την στάση, διακηρύσσοντας πως πλέον «η αποχή είναι άποψη» ή πως «στέλνει μήνυμα»!

Αν και αναγνωρίζω πως σε κάποιες περιπτώσεις, αυτές οι προθέσεις ίσως να έχουν αγνά κίνητρα, θεωρώ πως η αποχή δεν περιέχει κάποιας βαρύτητας μήνυμα. Ίσα-ίσα που η αποχή του λαού, βολεύει το σύστημα, και αυτούς που κυβερνούν, ώστε να δημιουργούν πλασματικές πλειοψηφίες και τελικά να στήνουν κυβερνήσεις, έστω και με ουσιαστική μειοψηφία. Έτσι κι αλλιώς, όσοι απέχουν «συνειδητά», προφανώς δεν θα ψήφιζαν «αυτούς που καταστρέφουν τις ζωές μας», οπότε για τους επαγγελματίες εξουσιαστές, είναι απολύτως ευεργετικό και τους βολεύει, οι πολίτες που αμφισβητούν, να μην ψηφίζουν καθόλου. Αν κάποιος είναι απογοητευμένος με τα δρώμενα, πρέπει να εκμεταλλευτεί κάθε δικαίωμα που του παρέχει αυτή η, έστω προβληματική, δημοκρατία. Ένα από αυτά είναι η ψήφος, και η αναζήτηση χώρων, ενάντια στην λογική που θέλει να τους βλέπει όλους ίδιους. Η αποχή, 100% δεν φοβίζει τους εξουσιαστές.

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ είχε πει: «Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται.» Είχε απόλυτο δίκιο. Όσοι λένε πως δεν ενδιαφέρονται για τα δρώμενα, στην ουσία ενδιαφέρονται με παθητικό τρόπο. Ουσιαστικά, το να μην παίρνεις θέση, ή το να ψηφίζεις λευκό, είναι σαν να εξουσιοδοτείς παθητικά κάποιους άλλους, να παίρνουν τις αποφάσεις που θέλουν αυτοί. Στην πραγματικότητα, το να ψηφίσεις λευκό ή το να απέχεις, δεν είναι μια καθαρά «λευκή» άποψη. Μια τέτοια στάση, παίρνει το χρώμα του εκάστοτε εξουσιαστή.

Τώρα από θεολογικής πλευράς, μερίδα χριστιανών, εστιάζοντας στην εσχατολογία, βρίσκει ένα λόγο παραπάνω για να δηλώσει αποχή. Μπορεί να τους ακούσεις να λένε: «ο Κύριος είναι κοντά, σε λίγο όλα θα έχουν τελειώσει». Και παίρνοντας λαβή από αυτό, απαξιώνουν την «ενασχόληση με τα γήινα». Ο Χριστός, παρ’ όλο που διακήρυττε: «η βασιλεία του Θεού είναι εντός υμών» (Λουκ. 17:21), δεν απείχε από τα δρώμενα. Επίσης, πατέρες και προσωπικότητες της εκκλησίας όπως ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Ωριγένης, ο Γρηγόριος Νύσσης, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων, ο Μέγας Βασίλειος, ο Ευστάθιος Σεβαστείας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Αθανάσιος ο Σιναΐτης, και ο Συμεών ο νέος θεολόγος, είχαν διατυπώσει θέσεις για τα κοινωνικά ζητήματα, με απόψεις που η προοπτική τους, με σύγχρονους κοινωνικοπολιτικούς όρους θα μπορούσε να περιγραφτεί ακόμα και ως «σοσιαλιστική»: δεν απείχαν. Πιστεύω πως και για τους χριστιανούς, ισχύει  η ρήση του Ζυλ Ρενάρ: «Το να λες: «Δεν μ’ απασχολεί η πολιτική», είναι σαν να λες: «Δεν μ’ απασχολεί η ζωή»«.

Πρέπει να το αντιληφθούμε: η αποχή της γενικής απαξίωσης, δεν δίνει καμία λύση, ούτε στέλνει κάποιο ουσιαστικό μήνυμα. Η συμμετοχή και η ενεργητικότητα είναι αυτά που φοβίζουν το σύστημα. Το λευκό δεν είναι λευκό. Η αποχή είναι παθητική συμμετοχή στην πολιτική τους.

Advertisements

Posted on Μαρτίου 7, 2011, in Σκέψεις και σχόλια and tagged , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: