Περίεργοι καιροί

Ζούμε σε περίεργους καιρούς. Νέοι με πτυχία σκέφτονται να φύγουν στο εξωτερικό. Άλλοι που μένουν εδώ, το σκέφτονται αν θα σπουδάσουν ή αν θα εργαστούν λόγω των αναγκών που προκύπτουν. Οι περισσότεροι τα συνδυάζουν. Όσοι με δυσκολία βρίσκουν μια δουλειά, είναι υποχρεωμένοι να ανέχονται τις ιδιοτροπίες και τους όρους που επιβάλλουν τα αφεντικά τους, αλλιώς κινδυνεύουν με απόλυση. Εργασιακές κατακτήσεις δεκαετιών, που αποκτήθηκαν με αίμα και αγώνες, εξαϋλώνονται στην θέα των αλλεπάλληλων μνημονίων, με τα οποία η τρόικα σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, έχει ως αποκλειστικό σκοπό να ενισχύσει για ακόμα μία φορά το κεφάλαιο, και να το βγάλει αλώβητο, από μια κρίση που είναι δική του δημιουργία.

Εφτάχρονο κοριτσάκι πουλάει γλυκά σε δρόμο της Δαμασκού και ταυτόχρονα διαβάζει τα μαθήματά του

Κάποτε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έλεγε: «Οι άνεργοι πεινούσαν. Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται». Δυστυχώς, σε διεθνές επίπεδο, η κατάσταση από τότε όλο και χειροτερεύει. Η αδικία συνεχώς διευρύνεται. Η εξαθλίωση στον Τρίτο Κόσμο, αλλά και η γενικότερη ανισότητα που φανερώνεται παντού (όπως π.χ. σε πολλά από τα επώνυμα είδη ένδυσης που φοράτε, τα οποία προέρχονται από χώρες της Ασίας, όπου οι πολυεθνικές εταιρίες εκμεταλλεύονται ανθρώπους προσλαμβάνοντάς τους ως σύγχρονους δουλοπάροικους, με εξευτελιστικούς μισθούς και κάτω από άθλιες συνθήκες εργασίας), δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο του παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού. Η μαρτυρία μιας δεκαεφτάχρονης κοπέλας από την Μανίλα, που εργάζεται κάτω από τριτοκοσμικές συνθήκες, και η οποία ενώ κατασκευάζει CD ROM της εταιρίας IBM, δηλώνει ότι «φτιάχνουμε κομπιούτερ, αλλά δεν ξέρουμε πως λειτουργούν» (No Logo, Naomi Klein, Εκδόσεις Λιβάνη, σελ. 24), είναι χαρακτηριστική για την παγκοσμιοποιημένη ταξική διάσταση που λαμβάνει η εκμετάλλευση μέσα στο Καπιταλιστικό σύστημα.

Ζούμε σε πολύ περίεργους καιρούς. Αυτό στην Ελλάδα, έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό κυρίως τα τελευταία χρόνια, όμως η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα αδράνειας πολλών ετών. Είχαμε μάθει να αρκούμαστε στην τηλεόρασή μας, στο κινητό μας, στον υπολογιστή μας, στο κλουβί μας. Δεν μας ένοιαζε τι συνέβαινε παραέξω. Πλέον, ο Καπιταλισμός και οι παρενέργειές του μας χτυπούν την πόρτα. Ακόμα και τώρα όμως, ένα έντεχνο σύστημα προπαγάνδας προσπαθεί να μας αποκοιμίσει προσφέροντας άφθονα θεάματα και μπόλικη παραπληροφόρηση. Όμως πρέπει να αντιδράσουμε. Να πάρουμε βαθιά ανάσα μπροστά στις συκοφαντίες του συστήματος, και να προχωρήσουμε. Αυτός ο κόσμος αδικίας, δεν αλλάζει μόνο με λόγια, αλλά με αφύπνιση, δράση, αγώνα και ανατροπές!

Advertisements

Posted on Μαρτίου 29, 2011, in Σκέψεις και σχόλια and tagged , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: