Υπάρχουν κι αυτοί!

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής και φασιστικής κατοχής στην Ελλάδα, η στάση της Εκκλησίας είχε δύο κύριες τάσεις.

Από τη μια, μεγάλο μέρος του ανώτερου κλήρου της εκκλησίας (Ιωαννίνων Σπυρίδων, Σερρών Κωνσταντίνος, Καστοριάς Νικηφόρος, Φθιώτιδας Αμβρόσιος, Κασσανδρείας Ειρηναίος, και άλλοι), καλούσε με αντικομμουνιστικά κηρύγματα, τον λαό να υποτάσσεται και να υπακούει τις ναζιστικές αρχές. Βέβαια, υπήρξαν και εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, ο Μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ, και ο Ηλείας Αντώνιος αγωνίστηκαν στο πλευρό του Ε.Α.Μ. και εξελέγησαν Εθνοσύμβουλοι, ενώ υπήρξαν κι άλλοι μητροπολίτες που βοήθησαν με διάφορους τρόπους τον αγώνα (Σάμου και Ικαρίας Ειρηναίος, Χίου Ιωακείμ, Χαλκίδας Γρηγόριος, Αττικής Ιάκωβος, Βόλου Ιωακείμ, Δρυινουπόλεως και Κονίτσης Δημήτριος).

Πέρα όμως από τον ανώτερο κλήρο, οι απλοί κληρικοί στήριξαν μαζικά τον αντιστασιακό αγώνα, πολέμησαν, και πολλοί από αυτούς έπεσαν, στο πλευρό του Ε.Α.Μ. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Παγκληρικής Ένωσης Ελλάδας, η οποία αποτέλεσε το ανώτερο καθοδηγητικό όργανο των συλλόγων κληρικών: «Ο κλήρος θεωρεί τον εθνικό αγώνα του Λαού σαν δικό του αγώνα, γιατί γίνεται ενάντια στον αντίχριστο φασισμό… Επιβάλλεται μορφωμένοι ιδία κληρικοί να πλαισιώσουν τον Λαϊκό Στρατό του ΕΛΑΣ, για να καθαγιάσουν και δώσουν τον πνευματικό μαχητικό χαρακτήρα στον αντιφασιστικό αγώνα του Λαού.». Σε όλη την Ελλάδα, πολλές εκατοντάδες κληρικοί αγωνίστηκαν ενάντια στους φασίστες κατακτητές, ενώ περισσότεροι από 140 έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία. Ακόμα και μετά το τέλος της ναζιστικής κατοχής, κατά τον εμφύλιο πόλεμο, υπήρξαν πολλοί που δολοφονήθηκαν και εκτελέστηκαν από τον Εθνικό Στρατό και τους πρώην ταγματασφαλίτες.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια της χούντας των Συνταγματαρχών, ο διαχωρισμός της μεγάλης πλειοψηφίας του ανώτερου και μερίδας του λαϊκού κλήρου υπήρξε πάλι εμφανής. Χαρακτηριστική μορφή ήταν ο παπα-Γιώργης Πυρουνάκης, ο οποίος είχε συνεχείς διώξεις από τη χούντα.

Η εφημερίδα Αυγή αναφέρει χαρακτηριστικά για τον παπα-Γιώργη: «ήταν εντυπωσιακό να βλέπει κανείς νέους, που δεν είχαν και την καλύτερη των σχέσεων με την εκκλησία και τις λειτουργίες της, ούτε με το πρωινό βέβαια ξύπνημα, ν’ ανηφορίζουν στην άλλη άκρη της Αττικής (σε μια εκκλησία έξω από τον Άγιο Στέφανο όπου τον είχε εξορίσει η ιεραρχία), για να τον ακούσουν… Και ακόμη πιο εντυπωσιακό, να βλέπει τους άνδρες του Σπουδαστικού της Ασφάλειας να καταγράφουν την προσέλευση των ήδη γνωστών ή να παίρνουν τις ταυτότητες αυτών που πρώτη φορά εμφανίζονταν να παρακολουθήσουν τη …«Θεία Λειτουργία» αυτού του παυμένου Καθηγητή από την Χούντα ως «επικινδυνότερου των κομμουνιστών»!»

Η χριστιανική πίστη, έχει μια κοινωνική παράδοση η οποία έχει ισχυρές αναφορές στην δικαιοσύνη, την ισότητα και την αλληλεγγύη. Ίσως, κάποιοι πιστοί να την ξεχνούν, ίσως κάποιοι να την διαστρέφουν ακόμα. Όμως ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν και αυτοί που την διατήρησαν με πιστότητα, και έγιναν συνεχιστές της. Αυτό ας μην το ξεχνάμε, όταν η επικαιρότητα φέρνει στο φως την σαπίλα και την δυσοσμία κάποιων.

Advertisements

Posted on Αύγουστος 19, 2011, in Ιστορία and tagged , , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: