«Το δίκιο μας νόμος…»

«Λαέ μου», λέει ο Κύριος, «παιδιά διεστραμμένα ειν’ οι ηγέτες σου και εκμεταλλευτές που σε απομυζούν. Οι οδηγοί σου σε παραπλανούν… Αλίμονο σ’ εκείνους που θεσπίζουν νόμους άδικους και σ’ εκείνους που γράφουν αποφάσεις καταπιεστικές, για να στερήσουν τους αδύνατους από το δίκιο τους, και να αρπάξουν τα δικαιώματα των φτωχών του λαού μου, για να κάνουν τις χήρες λεία τους και για ν’ απογυμνώσουν τα ορφανά.»
–Ησαΐας 3:12· 10:1-2

Ανεργία, εκμετάλλευση, μειώσεις, εφεδρείες, μετατάξεις, απολύσεις, χαράτσια, κεφαλικοί φόροι, αδικία… Δεν πάει άλλο! Φτάνει ο καιρός μας!

«Στα εργοστάσια, και στα γραφεία, γιαπιά, ναυπηγία, πανεπιστήμια, σχολειά και στρατώνες, χωράφια και δρόμους, μες στις πλατείες, το δίκιο μας νόμος…»

Advertisements

Posted on Σεπτεμβρίου 20, 2011, in Σκέψεις και σχόλια and tagged , , . Bookmark the permalink. 10 Σχόλια.

  1. Ποιός θα πάρει εκδίκηση για όλα αυτά; Ο άνθρωπος;

    Τι οδηγία δίνει ο Λόγος του Θεού στους Χριστιανούς;

    «Μη εκδικήτε εαυτούς, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· διότι είναι γεγραμμένον· εις εμέ ανήκει η εκδίκησις, εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν, λέγει Κύριος» (Ρωμαίους ιβ’ 19)

  2. Το ζητούμενο και ο στόχος της εργατικής τάξης, δεν είναι «να πάρει το αίμα της πίσω», ούτε να πάρει κάποιου είδους «εκδίκηση». Είναι να αγωνιστεί για ζωή και για δικαιοσύνη!

    Όσο για τους χριστιανούς, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: “Δε φρίττεις άνθρωπε, δεν κοκκινίζεις από ντροπή, όταν χαρακτηρίζεις επιτιθέμενο αυτόν που παλεύει για το ψωμί του; Αυτός αν και φέρεται επιθετικά, ωστόσο δικαιούται τη συμπάθειά μας, γιατί τόσο πολύ πιέζεται από την πείνα, ώστε αναγκάζεται να φορέσει το προσωπείο της επιθετικότητας… Και πρέπει να σου πω ακόμα πως αυτός που επιτίθεται στην πραγματικότητα είσαι συ, γιατί αν και έρχεσαι τακτικά στην Εκκλησία και ακούς τα κηρύγματά μου, στην αγορά εν τούτοις προτιμάς και το χρυσάφι και τις επιθυμίες και τις ανθρώπινες φιλίες σου, παρά τις δικές μου προτροπές.” (P.G. 60, 535-538)

  3. Το ζητούμενο σε αυτή την αναφορά του Χρυσοστόμου είναι η δικαιολόγηση των αιτιών που οδηγούν κάποιον στο να φερθεί με επιθετικότητα. Δεν συστήνεται η επιθετικότητα ως τακτική ούτε δίνεται κάποια προτροπή χρήσης βίας ή εξέγερσης.

    Είναι σαν να λέει κάποιος «μην παρεξηγείς ένα παιδί που έπεσε στα ναρκωτικά. Είχε διαλυμένη οικογένεια». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δικαιολογείται ή συστήνεται η χρήση ναρκωτικών.

  4. Ο Ιερός Χρυσόστομος λέει πως αυτός που παλεύει για το ψωμί του «αναγκάζεται να φορέσει το προσωπείο της επιθετικότητας», και όχι πως πέφτει σε κάποια «πεπτωκούσα» κατάσταση (οπότε ο παραλληλισμός του αγώνα για ζωή και απελευθέρωση, με τα «ναρκωτικά» είναι το λιγότερο ατυχής). Ως εκ τούτου, δεν είναι τόσο το ότι προσπαθεί να «δικαιολογήσει τα αίτια» που οδηγούν κάποιον να φέρεται με επιθετικότητα. Στην πραγματικότητα, καταφέρεται με μεγάλη αυστηρότητα προς τον καθωσπρεπισμό των χριστιανών που ασκούν κριτική σε όσους αγωνίζονται.

    Και αυτή θα έπρεπε να είναι και η στάση της εκκλησίας και των χριστιανών. Όχι να ασχολούνται και να τα βάζουν υποκριτικά με όσους αγωνίζονται, αλλά, ακολουθώντας την κοινωνική παράδοση της Εκκλησίας, να ελέγχουν και να ασκούν δριμεία κριτική σε όσους με την αδικία τους, καθιστούν τον αγώνα για απελευθέρωση και ανατροπή, απαραίτητο και αναγκαίο.

    Όμως μπα… Το κύριο μέλημα πολλών (και εδώ μιλάω γενικότερα), είναι να επιβάλλουν σε όσους αντιστέκονται, μια «νομιμοφροσύνη» η οποία καμία σχέση δεν έχει με τη δικαιοσύνη, την ισότητα, και τις υπόλοιπες χριστιανικές αξίες, δικαιολογώντας στην ουσία την πραγματική «αμαρτία». Δεν πειράζει. Θα συνεχίσουμε να φαινόμαστε «υπερβολικοί» σε αυτούς, καλώντας σε ανυπακοή!

    Όσο για τη βία, έχει απαντήσει επαρκώς η Παγκληρική.

  5. Πάνω σε αυτά που λες, έχω κάποιες επιφυλάξεις:

    – Η επιθετικότητα συνιστά τελικά μια υγιή κατάσταση (έστω κι αν είναι δικαιολογημένη);

    Δηλαδή όσον αφορά το εδάφιο… «Υπενθύμιζε αυτούς να υποτάσσωνται εις τας αρχάς και εξουσίας, να πειθαρχώσι, να ήναι έτοιμοι εις παν έργον αγαθόν, να μη βλασφημώσι μηδένα, να ήναι άμαχοι, συμβιβαστικοί, να δεικνύωσι προς πάντας ανθρώπους πάσαν πραότητα» (Τίτος γ’ 2,3)

    … μπορούν να υπάρξουν εξαιρέσεις λόγω «ειδικών συνθηκών»;

    – Σε ποιά κοινωνική παράδοση της εκκλησίας αναφέρεσαι; Διοργάνωσε ποτέ ο Κύριος ή οι απόστολοι συλλαλητήρια και πορείες; Γιατί δεν έκαναν κάτι τέτοιο παρόλο που βρίσκονταν σε πολύ πιο άδικες καταστάσεις απ’ ότι σήμερα; Μήπως από μοιρολατρεία ή επειδή τελικά ο Λόγος του Θεού φανερώνει έναν διαφορετικό τρόπο για την αντιμετώπιση της κοινωνικής αδικίας;

  6. Βεβαίως. Ακόμα και ο χριστιανός οφείλει να είναι οργισμένος! Σύμφωνα με τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο πάλι, «η οργή είναι η φυσική δύναμη που εμφυτεύτηκε μέσα μας από το Θεό για να βοηθούμε τους αδικημένους» (P.G. 61, 563).

    Όσο για το εδάφιο-σημαία της χριστιανικής δεξιάς, έχουμε σχολιάσει σε παλιότερη δημοσίευση πως «για τον χριστιανό, υπάρχουν όρια σχετικά με το μέχρι που φτάνει η υπακοή στις εξουσίες. Στην ουσία, ο χριστιανός οφείλει να υπακούει τις εξουσίες που δεν εναντιώνονται στους σκοπούς του Θεού. Οι προφήτες και οι πατέρες της εκκλησίας, που ήρθαν σε ρήξη με τις εξουσίες της εποχής τους, αποτελούν ζωντανά παραδείγματα σχετικά με την στάση που πρέπει να έχει σήμερα ο χριστιανός, απέναντι σε εξουσίες που υπονομεύουν την δικαιοσύνη, που νομοθετούν μεροληπτικά, που εκμεταλλεύονται τους φτωχούς, που ευνοούν την πλουτοκρατία.»

    Η εποχή του Χριστού είχε διαφορετικά δεδομένα, και η υπεραπλούστευσή τους, στην οποία ποντάρει ο συντηρητικός χριστιανισμός, συνήθως οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα.

    Η ουσία είναι πως η Εκκλησία, από την εικόνα του Ιησού Χριστού με το μαστίγιο στο ναό, τις αντιπλουτοκρατικές αιχμές του Ιακώβου, και τις κομμούνες της Ιερουσαλήμ το 1ο αιώνα μ.Χ., μέχρι τη Θεολογία της Απελευθέρωσης τον 20ο, έχει μια πλούσια κοινωνική παράδοση.

    Όμως τι συζητάμε, από την στιγμή που δεν γίνεται κανένας λόγος για τα πραγματικά αίτια που καθιστούν τον αγώνα για ανατροπή και απελευθέρωση, απαραίτητο και αναγκαίο.

    Ανυπακοή!

  7. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά θεσπίζεις μια θεολογία ξένη ως προς το Ευαγγέλιο, τη «θεολογία των εξαιρέσεων». Άρα και στα άλλα εδάφια και τις εντολές θα πρέπει να υπάρχουν εξαιρέσεις «κατά μέγιστη οικονομία».

    Άρα ο Κύριος όταν δέχθηκε να πληρώσει τα δίδραχμα (δέχθηκε δηλαδή να φορολογηθεί ενώ δεν δούλευε ούτε είχε περιουσία) υποτάχθηκε κακώς στις εξουσίες που εναντιώνονται στο σκοπό του Θεού.

    Άρα από «καθωσπρεπισμό» και «διπλωματία» είπε «απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» όταν τον ρώτησαν αν πρέπει να πληρώνουν φόρο.

    Οι προφήτες, όπως πολύ σωστά λες, εναντιώθηκαν και καυτηρίασαν τις αδικίες των ισχυρών και των ηγεμόνων. Δεν βλέπω όμως πουθενά να μαζεύουν το λαό έξω από το παλάτι για να διαδηλώσουν. Το μήνυμα των προφητών προς τους άδικους άρχοντες ήταν «μετανοήστε γιατί ο Θεός είναι αυτός που θα επιφέρει κρίση επάνω σας».

  8. Επίσης, όταν ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει “η οργή είναι η φυσική δύναμη που εμφυτεύτηκε μέσα μας από το Θεό για να βοηθούμε τους αδικημένους” εννοεί να προβούμε σε πράξεις βίας και σε ενέργειες που θα μας βγάζουν από την πραότητα που ως Χριστιανοί οφείλουμε να διατηρούμε;

    Πράγματι η οργή μπορεί να αποτελέσει κινητήρια δύναμη αλλά για την προσωπική δραστηριοποίησή μας προς πράξεις αγάπης και για την καταπολέμηση των παθών μας.

    Και αυτή η επί προσωπικού επιπέδου δράση της οργής φανερώνεται από το εδάφιο:

    «Οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε· λαλείτε εν ταις καρδίαις υμών επί της κλίνης υμών και ησυχάζετε» (Ψαλμός δ’ 4)

  9. Απαντώ επιγραμματικά, καθώς είναι λίγο κουραστικό να απαντάς σε όλα όσα σου θέτει κάποιος, ο οποίος κατά τα άλλα δεν ακουμπά το ζήτημα που φέρνεις μπροστά του: «τα πραγματικά αίτια που καθιστούν τον αγώνα για ανατροπή και απελευθέρωση, απαραίτητο και αναγκαίο.»

    Λοιπόν…

    Δε νομίζω πως δημιουργώ κάποια «νέα θεολογία» λέγοντας πως ο χριστιανός οφείλει να μην υποτάσσεται σε σκοπούς ενάντιους με αυτούς του Θεού. Η εναντίωση στην αδικία, και την «αμαρτία» είναι μέρος του πανάρχαιου Ευαγγελίου. Αντίθετα, ως «νέα θεολογία», μάλλον βλέπω αυτήν που καλεί τον πιστό να σιωπά μπροστά στην αδικία, την καταπίεση και την εξαθλίωση.

    Η αγαπημένη ιστορία της «νομιμόφρονης» χριστιανικής δεξιάς, που αναφέρεις, μπορεί να οδηγήσει σε πολύ διαφορετικά συμπεράσματα από αυτά που θα περίμεναν κάποιοι.

    Ο σημαντικός Γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ελλύλ, αναφέρει σχετικά: «η ερώτηση [των Φαρισαίων και των Ηρωδιανών], είναι ήδη διαφωτιστική: προσπαθούν να τον παγιδέψουν «με τα ίδια του τα λόγια». Και αν του υποβάλλουν αυτήν ακριβώς την ερώτηση, ο λόγος είναι ότι η θέση του είναι ήδη γνωστή. Δηλαδή, η φήμη για τον Ιησού λέει πως είναι εχθρικός προς τον Καίσαρα! […] Ο Ιησούς, απαντά κατ’ αρχήν ειρωνικά: «Δώστε μου, ένα νόμισμα, για να το δω» […]», και συνεχίζει «Δώστε στο Καίσαρα: άρα, μπορείτε να πληρώνετε το φόρο, αυτό δεν έχει κανένα νόημα και καμία σημασία, γιατί, αφού όλο το χρήμα ανήκει στον Καίσαρα, αν ήθελε να το κατασχέσει, θα μπορούσε να το κάνει. Έτσι, το να πληρώνεις ή να μην πληρώνεις φόρο δεν έχει ουσιαστική σημασία. Δεν είναι καν αληθινό πολιτικό ζήτημα. Αλλά όλα τα υπόλοιπα, στα οποία δεν έχει τεθεί η σφραγίδα του Καίσαρα, δεν του ανήκουν! Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στο Θεό. Και εδώ ακριβώς, βρίσκεται η γνήσια αντίρρηση συνείδησης. Γιατί αυτό σημαίνει ότι ο Καίσαρας δεν έχει κανένα δικαίωμα πάνω «στα υπόλοιπα». Δηλαδή, πρώτα-πρώτα στη ζωή. Ο Καίσαρας δεν έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου, ο Καίσαρας δεν έχει το δικαίωμα να ρίχνει τους ανθρώπους στον πόλεμο, ο Καίσαρας δεν έχει το δικαίωμα να ρημάζει και να καταστρέφει μια χώρα…» (περισσότερα, στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο «Αναρχία και Χριστιανισμός», Ζακ Ελλύλ, Εκδόσεις Νησίδες, 2009).

    Ο Ιησούς λοιπόν, στο συγκεκριμένο περιστατικό, όπου πήγε να πέσει θύμα πλεκτάνης, στην ουσία, με τη στάση του, έδειξε μια «αναρχική» περιφρόνηση προς την εξουσία, χωρίς να προδώσει καμία από τις αρχές του (στην πραγματικότητα, κατάφερε να διευρύνει τις εφαρμογές τους). Επίσης, η αντίληψη του Ιησού για το χρήμα, σχετίζεται έντονα με την σύλληψη της κομμουνιστικής κοινωνίας, η οποία απορρέει από μία κριτική στην ανταλλακτική οικονομία και στην έννοια του κέρδους, έχοντας ως απώτερο στόχο τη δημιουργία μιας αχρήματης κοινωνίας.

    Βέβαια, το αν ο λαός, πρέπει σήμερα να υποκύπτει στην καταλήστευσή του από τα «φοροχαράτσια» και τις «εισφορές», η οποία χαρακτηρίζεται «φόρος», είναι άλλο θέμα!

    Όσο για τους προφήτες… οι σύγχρονοι «προφήτες», αντί να είναι αντιμέτωποι με την εξουσία, πολλές φορές φαίνεται να τα βάζουν με όσους κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνουν αυτοί. Δυστυχώς πάλι, υπεραπλουστεύεις τα δεδομένα, και αυτό σε οδηγεί στο λανθασμένο συμπέρασμα, πως θα έπρεπε να δω διαδηλώσεις με πλακάτ και ντουντούκες το 1ο αιώνα μ.Χ. και παλαιότερα, για να μπορώ να έχω τις αντιλήψεις που έχω(!).

    Ρώτησες αν «η επιθετικότητα συνιστά τελικά μια υγιή κατάσταση», και σου ανέφερα πως η οργή, ναι, συνιστά μια υγιή κατάσταση! Τώρα, σχετικά με τη βία, επαναφέρω την τοποθέτηση της Παγκληρικής.

    Όμως, όπως είπαμε…. Εκτός από το δέντρο, υπάρχει και το δάσος (το οποίο έχει πάρει φωτιά)! Και μπροστά σε αυτή τη φωτία, οφείλουμε να συνεχίζουμε να μιλάμε για… ανυπακοή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: