Δέσμευση για τη Δικαιοσύνη: Η Διακήρυξη της Άκκρα

Πριν λίγο καιρό, είχαμε δημοσιεύσει ένα απόσπασμα από τη Διακήρυξη της Άκκρα (2004) του Παγκόσμιου Συνδέσμου Αναμορφωμένων Εκκλησιών, το οποίο καταλόγιζε ευθύνες στην «ανάπτυξη της νεοφιλελεύθερης οικονομικής  παγκοσμιοποίησης», για την σημερινή κατάσταση σε διάφορα ζητήματα όπως, η κοινωνική αδικία, οι πόλεμοι, οι οικολογικές καταστροφές κ.λπ.

Πιστεύουμε πως ολόκληρο το κείμενο της Διακήρυξης, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως προέρχεται από έναν σύνδεσμο χριστιανικών εκκλησιών. Έτσι λοιπόν, σας παραθέτουμε, ολόκληρη τη Διακήρυξη της Άκκρα, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αστήρ της Ανατολής το Μάρτιο του 2006, σε απόδοση του Πάρι Παπαγεωργίου.

ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Η Διακήρυξη της Άκκρα

Σημείωση του Αστέρος της Ανατολής:
Απόφαση που λήφθηκε στην Άκκρα της Γκάνα από τον Παγκόσμιο Σύνδεσμο Αναμορφωμένων Εκκλησιών στον οποίο συμμετέχει από το 1892 και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία. Η διακήρυξη θα πρέπει να διαβαστεί μόνο ως θεολογική πρόταση και όχι ως πολιτικο-οικονομική λύση.

Ζούμε σε έναν «σκανδαλώδη κόσμο», όπου «το ετήσιο εισόδημα του πλουσιότερου 1% είναι  ίσο με αυτό του φτωχότερου 57%, και όπου 24.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από την ένδεια και  τον υποσιτισμό». Η πολιτική της απεριόριστης ανάπτυξης που ακολουθούν οι  βιομηχανικές χώρες και το κυνήγι του κέρδους εκ μέρους των πολυεθνικών εταιριών «έχουν λεηλατήσει τη γη και  έχουν βλάψει σοβαρά το περιβάλλον». Αυτή η κρίση «σχετίζεται άμεσα με την ανάπτυξη  της νεοφιλελεύθερης οικονομικής παγκοσμιοποίησης», μιας ιδεολογίας που προβάλλει τον ψευδή ισχυρισμό «ότι μπορεί να σώσει τον κόσμο μέσω της δημιουργίας του πλούτου και της ευημερίας, που αξιώνει κυριαρχία επάνω στη ζωή και που απαιτεί καθολική  υποταγή, η οποία ισοδυναμεί με ειδωλολατρία».  Τίθεται επομένως σε κίνδυνο η ακεραιότητα της πίστης μας. Το παρόν κείμενο, που προέρχεται από τη Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συνδέσμου Μεταρρυθμισμένων Εκκλησιών (WARC) του 2004, περιλαμβάνει την διακήρυξη της Άκκρα.

Εισαγωγή

1. Η 23η Γενική Συνέλευση (Debrecen, Ουγγαρία, 1997), ανταποκρινόμενη στην επείγουσα έκκληση του Νοτιοαφρικανικού τμήματος που συναντήθηκε στο Kitwe το 1995 και αναγνωρίζοντας την αυξανόμενη κρισιμότητα της κατάστασης εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής αδικίας και οικολογικής καταστροφής, προσκάλεσε τις εκκλησίες-μέλη του Παγκόσμιου Συνδέσμου Αναμορφωμένων Εκκλησιών (WARC) με σκοπό να προβούν σε μια διαδικασία “αναγνώρισης, εκπαίδευσης, και διακήρυξης (processus confessionis)”. Οι εκκλησίες εμβάθυναν στο κείμενο του Ησαΐα νη΄ 6 “… Να σπάτε των αδικημένων τα δεσμά, να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν, τους καταπιεσμένους ν’ απελευθερώνετε και να συντρίβετε κάθε ζυγό”, καθώς άκουσαν τις κραυγές των αδελφών τους, ανδρών και γυναικών, σε όλο τον κόσμο και διαπίστωσαν ότι το δώρο της δημιουργίας του Θεού βρίσκεται υπό απειλή.

2. Από τότε, εννέα εκκλησίες-μέλη έχουν δεσμευθεί με μια απόφαση πίστης· μερικοί βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της προετοιμασίας κάποιας διακήρυξης· άλλοι έχουν μελετήσει τα ζητήματα και έχουν αναγνωρίσει το βάθος της κρίσης. Επιπλέον, ο Παγκόσμιος Σύνδεσμος Μεταρρυθμισμένων Εκκλησιών, σε συνεργασία με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, τη Παγκόσμια Λουθηρανική Ομοσπονδία και τις τοπικές οικουμενικές οργανώσεις, έχει συμμετάσχει σε διαβουλεύσεις σε όλες τις περιοχές του κόσμου, από τη Σεούλ/την Μπανγκόκ (1999) ως το Stony Point (2004). Πρόσθετες διαβουλεύσεις πραγματοποιήθηκαν με τις εκκλησίες από τον Νότο στο Μπουένος Άιρες (2003) και με τις εκκλησίες από τον Νότο και από τον Βορρά στο Colney του Λονδίνου (2004).

3. Συγκεντρωμένοι στην Άκκρα της Γκάνα, κατά τη Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συνδέσμου Αναμορφωμένων Εκκλησιών, επισκεφθήκαμε τα κελιά των δούλων της Elmina και του Cape Coast, στα οποία εκατομμύρια Αφρικανών εμπορευματοποιούνταν, πωλούνταν και υποβάλλονταν στη φρίκη της καταπίεσης και του θανάτου. Η κραυγή “ποτέ ξανά” διαψεύδεται από τη συνεχιζόμενη πραγματικότητα της εμπορευματοποίησης και διακίνησης ανθρώπων (trafficking) και την καταπίεση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

4. Σήμερα συνερχόμαστε για να δεσμευτούμε με μια διακήρυξη πίστεως.

Κατανοώντας τα σημεία των καιρών

5. Έχουμε ακούσει ότι η δημιουργία συνεχίζει να στενάζει κάτω από τα δεσμά, περιμένοντας την απολύτρωσή της (Ρωμαίους η’ 22). Μπροστά μας έχουμε μια πρόκληση: τις κραυγές των ανθρώπων που υποφέρουν αλλά και τις πληγές της ίδιας της δημιουργίας. Βλέπουμε μια δραματική σύγκλιση ανάμεσα στην ανθρώπινη δυστυχία και στην καταστροφή που συντελείται στο υπόλοιπο της δημιουργίας.

6. Τα σημεία των καιρών έχουν γίνει πιο ανησυχητικά και πρέπει να ερμηνευθούν. Η πρωταρχική αιτία της εκτεταμένης αυτής απειλής για τη ζωή είναι πάνω απ’ όλα συνέπεια ενός άδικου οικονομικού συστήματος, που υποστηρίζεται και προστατεύεται από πολιτική και στρατιωτική ισχύ. Τα οικονομικά συστήματα είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

7. Ζούμε σε έναν σκανδαλώδη κόσμο, που αρνείται την πρόσκληση στη ζωή που απευθύνει ο Θεός σε όλους τους ανθρώπους. Το ετήσιο εισόδημα του πλουσιότερου 1% είναι ίσο με αυτό του φτωχότερου 57%, και 24.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε ημέρα από την ένδεια και τον υποσιτισμό. Το χρέος των φτωχών χωρών συνεχίζει να αυξάνεται, παρά το γεγονός ότι έχουν ξεπληρώσει τον αρχικό δανεισμό τους πολλές φορές. Οι πόλεμοι για τον έλεγχο των πηγών ενέργειας κοστίζουν τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ ακόμη περισσότερα εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από ασθένειες που μπορούν να προληφθούν. Η παγκόσμια επιδημία του HIV και του AIDS πλήττει τη ζωή σε όλα τα μέρη του κόσμου, ιδίως τους φτωχότερους, που δεν έχουν πρόσβαση στα βασικά φάρμακα. Η πλειοψηφία εκείνων που βρίσκονται σε ένδεια είναι γυναίκες και παιδιά, και ο αριθμός ανθρώπων που ζουν στην απόλυτη ένδεια, με λιγότερο από ένα δολλάριο (ΗΠΑ) την ημέρα, συνεχίζει να αυξάνεται.

8. Η πολιτική της απεριόριστης ανάπτυξης που ακολουθούν οι βιομηχανικές χώρες και το κυνήγι του κέρδους εκ μέρους των πολυεθνικών εταιριών έχουν λεηλατήσει τη γη και έχουν βλάψει σοβαρά το περιβάλλον. Το 1989, ένα είδος ζώου εξαφανιζόταν κάθε μέρα, ενώ ως το 2000 κάθε ώρα. Η αλλαγή του κλίματος, η μείωση των αποθεμάτων των ψαριών, η αποψίλωση των δασών, η διάβρωση του εδάφους και η μείωση του πόσιμου νερού είναι ορισμένες από τις καταστρεπτικές συνέπειες. Κοινότητες διαλύονται, πόροι ζωής χάνονται, οι παράκτιες περιοχές και τα νησιά του Ειρηνικού απειλούνται από πλημμύρες και από την αύξηση των καταιγίδων. Τα υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας απειλούν την υγεία και την οικολογία. Τρόποι ζωής και παραδοσιακές πολιτισμικές γνώσεις κατοχυρώνονται τώρα με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με σκοπό το οικονομικό κέρδος.

9. Αυτή η κρίση σχετίζεται άμεσα με την ανάπτυξη της νεοφιλελεύθερης οικονομικής παγκοσμιοποίησης, η οποία είναι βασισμένη στις ακόλουθες πεποιθήσεις:

• Ο αχαλίνωτος ανταγωνισμός, ο καταναλωτισμός, η υπέρμετρη οικονομική ανάπτυξη και η συσσώρευση του πλούτου είναι το καλύτερο για ολόκληρο τον κόσμο

• η ιδιωτική ιδιοκτησία δεν έχει καμία κοινωνική υποχρέωση

• η κερδοσκοπία του κεφαλαίου, η φιλελευθεροποίηση και η άρση των ελέγχων της αγοράς, η ιδιωτικοποίηση των εγκαταστάσεων δημόσιας χρήσης και των εθνικών πόρων, η κατοχύρωση απεριόριστης πρόσβασης για τις ξένες επενδύσεις και τις εισαγωγές, οι χαμηλότεροι φόροι και η δίχως φραγμούς μετακίνηση του κεφαλαίου θα επιτύχουν τον πλούτο για όλους

• οι κοινωνικές υποχρεώσεις, η προστασία των φτωχών και των αδυνάτων, τα συνδικάτα, και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, είναι υποδεέστερα σε σχέση με τις διαδικασίες της οικονομικής ανάπτυξης και της συσσώρευσης κεφαλαίου.

10. Πρόκειται για μια ιδεολογία που αξιώνει ότι πέραν αυτής δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση και απαιτεί ατελείωτες θυσίες από τους φτωχούς και από τη δημιουργία. Προβάλλει την ψεύτικη υπόσχεση ότι μπορεί να σώσει τον κόσμο μέσω της δημιουργίας πλούτου και ευημερίας, και απαιτεί για τον σκοπό αυτό την κυριαρχία επάνω στη ζωή και την ολοκληρωτική υποταγή των πάντων σ’ αυτήν, κάτι που ισοδυναμεί με ειδωλολατρία.

11. Αναγνωρίζουμε το τεράστιο μέγεθος και την πολυπλοκότητα της κατάστασης. Δεν αναζητούμε απλές απαντήσεις. Ως αναζητητές της αλήθειας και της δικαιοσύνης, κοιτάζοντας μέσα από τα μάτια των αδύναμων ανθρώπων που υποφέρουν, παρατηρούμε ότι η παρούσα τάξη (αταξία) του κόσμου έχει τις ρίζες της σε ένα εξαιρετικά σύνθετο και ανήθικο οικονομικό σύστημα που υποστηρίζεται από μια αυτοκρατορία. Χρησιμοποιώντας τον όρο “αυτοκρατορία” εννοούμε τη συγκέντρωση της οικονομικής, πολιτιστικής, πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης σε ένα σύστημα κυριαρχίας, το οποίο καθοδηγείται από τα ισχυρά έθνη με σκοπό να προστατεύσει και να υπερασπίσει τα συμφέροντά τους

12. Στην κλασική φιλελεύθερη οικονομία, το κράτος υπάρχει για να προστατεύει την ιδιωτική ιδιοκτησία και τις συμφωνίες στο πλαίσιο της ανταγωνιστικής αγοράς. Μέσω των αγώνων του εργατικού κινήματος, τα κράτη άρχισαν να ρυθμίζουν τις αγορές και να προνοούν για την ευημερία των ανθρώπων. Από τη δεκαετία του ’80, μέσω της διεθνοποίησης του κεφαλαίου, ο νεοφιλελευθερισμός έχει θέσει στόχο του να καταλύσει το κράτος πρόνοιας. Σύμφωνα με τον νεοφιλελευθερισμό, σκοπός της οικονομίας είναι να αυξηθούν τα κέρδη για τους ιδιοκτήτες της παραγωγής και του οικονομικού κεφαλαίου, ενώ η πλειοψηφία των ανθρώπων παραγκωνίζεται και η φύση εμπορευματοποιείται.

13. Δεδομένου ότι οι αγορές έχουν γίνει παγκόσμιες, έχουν γίνει παγκόσμια και τα πολιτικά και νομικά ιδρύματα που τις προστατεύουν. Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και των συμμάχων της, μαζί με τα διεθνή ιδρύματα χρηματοδότησης και εμπορίου (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) χρησιμοποιούν τις πολιτικές, οικονομικές, ή στρατιωτικές συμμαχίες για να προστατεύσουν και να προωθήσουν το συμφέρον των ιδιοκτητών κεφαλαίου.

14. Παρατηρούμε τη δραματική σύγκλιση της οικονομικής κρίσης με την ολοκλήρωση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και της γεωπολιτικής, που υποστηρίζεται από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο σύστημα που υπερασπίζεται και προστατεύει τα συμφέροντα του ισχυρού. Επηρεάζει και σαγηνεύει όλους μας. Επιπλέον, για να μιλήσουμε με βιβλικούς όρους, θεωρούμε ότι ένα τέτοιο σύστημα συσσώρευσης πλούτου σε βάρος των φτωχών αντιτίθεται στον Θεό, είναι υπεύθυνο για ανθρώπινα δεινά που μπορούν να προληφθούν, και το αποκαλούμε Μαμμωνά. Ο Ιησούς μας έχει πει ότι δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε και τον Θεό και τον Μαμμωνά (Λουκάς ις’ 13).

Διακήρυξη πίστεως ενόψει της οικονομικής αδικίας και της οικολογικής καταστροφής

15. Οι αποφάσεις που έχουν ως βάση την πίστη μπορούν να εκφραστούν με διάφορους τρόπους ανάλογα με τις τοπικές και θεολογικές παραδόσεις: ως διακήρυξη, ως από κοινού διακήρυξη, ως θέσεις πίστεως, ως πιστότητα στη διαθήκη του Θεού. Επιλέγουμε τη διακήρυξη, χωρίς αυτό να σημαίνει μια κλασική δογματική ομολογία -δεδομένου ότι ο Παγκόσμιος Σύνδεσμος Αναμορφωμένων Εκκλησιών δεν μπορεί να προβεί σε μια τέτοια ομολογία- με σκοπό να παρουσιάσουμε την αναγκαιότητα και επιτακτικότητα μιας δραστικής απάντησης στις προκλήσεις του καιρού μας και στην πρόκληση του Debrecen. Προσκαλούμε τις εκκλησίες-μέλη να λάβουν την κοινή μας διακήρυξη και να ανταποκριθούν σ’ αυτήν.

16. Με εφαλτήριο την αναμορφωμένη παράδοσή μας και έχοντας μελετήσει τα σημεία των καιρών, η Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συνδέσμου Αναμορφωμένων Εκκλησιών βεβαιώνει ότι η παγκόσμια οικονομική δικαιοσύνη είναι ζήτημα ουσιαστικό για την ακεραιότητα της πίστης μας στο Θεό και για τη μαθητεία μας ως Χριστιανών. Πιστεύουμε ότι, εάν παραμείνουμε σιωπηλοί ή αρνηθούμε να δράσουμε ενόψει του σύγχρονου συστήματος της νεοφιλελεύθερης οικονομικής παγκοσμιοποίησης, διακυβεύεται η ακεραιότητα της πίστης μας. Κατά συνέπεια διακηρύττουμε ενώπιον του Θεού και αλλήλων.

17. Πιστεύουμε στον Θεό, τον δημιουργό και συντηρητή όλης της ζωής, ο οποίος μας καλεί ως συνεργάτες στη δημιουργία και τη λύτρωση του κόσμου. Ζούμε με την υπόσχεση ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε έτσι ώστε όλοι να έχουν άφθονη ζωή (Ιωάν. ι’ 10). Οδηγούμενοι και στηριζόμενοι από το Άγιο Πνεύμα ανοιγόμαστε στην πραγματικότητα του κόσμου μας.

18. Πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος επάνω σε όλη τη δημιουργία. “Του Κυρίου είναι η γη και ό,τι τη γεμίζει» (Ψαλμός κδ’ 1).

19. Επομένως, απορρίπτουμε τη σύγχρονη παγκόσμια οικονομική τάξη που επιβάλλεται από τον παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και κάθε άλλο οικονομικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων των απόλυτα προγραμματισμένων οικονομιών, το οποίο αψηφά τη διαθήκη του Θεού, με τον αποκλεισμό των φτωχών, των ευάλωτων και του συνόλου της δημιουργίας από την πληρότητα της ζωής. Απορρίπτουμε κάθε αξίωση της οικονομικής, πολιτικής, και στρατιωτικής αυτοκρατορίας, που υπονομεύει την κυριαρχία του Θεού επάνω στη ζωή και δρα αντίθετα προς τον δίκαιο νόμο του Θεού.

20. Πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει κάνει μια διαθήκη με όλη τη δημιουργία (Γεν θ’ 8-12). Ο Θεός έχει φέρει στην ύπαρξη μια γήινη κοινότητα που βασίζεται στο όραμα της δικαιοσύνης και της ειρήνης. Η διαθήκη είναι ένα δώρο χάριτος που δεν διατίθεται προς πώληση στην αγορά (Ησαΐας νε’ 1). Είναι μια οικονομία χάριτος που αφορά τον «οίκο» ολόκληρης της δημιουργίας. Ο Ιησούς δείχνει ότι πρόκειται για μια ανοιχτή διαθήκη, στην οποία οι φτωχοί και περιθωριοποιημένοι είναι προνομιακοί συνεργάτες, και μας καλεί να υψώσουμε τη δικαιοσύνη, όσον αφορά τους ελάχιστους από αυτούς (Ματθ. κε’ 40), στο κέντρο της κοινότητας της ζωής. Όλη η δημιουργία ευλογείται και συμπεριλαμβάνεται σε αυτή τη διαθήκη (Ωσηέ β’ 18 κε.).

21. Επομένως απορρίπτουμε τον πολιτισμό του αχαλίνωτου καταναλωτισμού και της ανταγωνιστικής πλεονεξίας και ιδιοτέλειας του παγκόσμιου συστήματος αγοράς, ή κάθε άλλο σύστημα που αξιώνει ότι δεν υπάρχει καμιά άλλη εναλλακτική λύση.

22. Πιστεύουμε ότι κάθε οικονομία που αφορά τον «οίκο» της ζωής, και δίνεται σε μας από τη διαθήκη του Θεού ακριβώς για να στηρίξει τη ζωή, είναι υπόλογη στο Θεό. Πιστεύουμε ότι η οικονομία υπάρχει για να υπηρετεί την αξιοπρέπεια και την ευημερία των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία, μέσα στα όρια της διατήρησης της δημιουργίας. Πιστεύουμε ότι τα ανθρώπινα όντα καλούνται να επιλέξουν το Θεό και όχι τον Μαμμωνά και ότι η διακήρυξη της πίστης μας είναι μια πράξη υπακοής.

23. Επομένως απορρίπτουμε την ανεξέλεγκτη συσσώρευση του πλούτου και την απεριόριστη ανάπτυξη, που έχει κοστίσει ήδη τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων και έχει καταστρέψει ένα μεγάλο μέρος της δημιουργίας του Θεού.

24. Πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι Θεός δικαιοσύνης. Σε έναν κόσμο δωροδοκίας, εκμετάλλευσης, και πλεονεξίας, ο Θεός είναι με έναν ιδιαίτερο τρόπο ο Θεός του άπορου, του φτωχού, αυτού που υφίσταται εκμετάλλευση, του αδικημένου, και του κακοποιημένου (Ψαλμός ρμς’ 7-9). Ο Θεός απαιτεί να διατηρούμε δίκαιες σχέσεις με όλη τη δημιουργία.

25. Επομένως απορρίπτουμε κάθε ιδεολογία ή οικονομικό καθεστώς που βάζει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους, δεν φροντίζει για όλη τη δημιουργία, και ιδιωτικοποιεί εκείνα τα δώρα του Θεού που προορίζονται για όλους. Απορρίπτουμε κάθε διδασκαλία που δικαιολογεί εκείνους που υποστηρίζουν ή αποτυγχάνουν να αντισταθούν σε μια τέτοια ιδεολογία στο όνομα του Ευαγγελίου.

26. Πιστεύουμε ότι ο Θεός μας καλεί να σταθούμε στο πλευρό εκείνων που είναι θύματα της αδικίας. Ξέρουμε τι ο Κύριος ζητά από μας: να πράττουμε το δίκαιο, να δείχνουμε αγάπη και να ακολουθούμε τον Θεό πρόθυμα (Μιχαίας ς’ 8). Καλούμαστε να σταθούμε ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή αδικίας στην οικονομία και καταστροφής του περιβάλλοντος, έτσι ώστε να «ρεύσει σαν νερό το δίκαιο άφθονο και η δικαιοσύνη σαν χείμαρρος αστείρευτος» (Αμώς ε’ 24).

27. Επομένως απορρίπτουμε οποιαδήποτε θεολογία που υποστηρίζει ότι ο Θεός είναι μόνο με τους πλουσίους και ότι η ένδεια είναι ελάττωμα των φτωχών. Απορρίπτουμε οποιαδήποτε μορφή αδικίας που καταστρέφει τις σωστές σχέσεις – σχέσεις ανάμεσα στα φύλα, στις φυλές, στις τάξεις, στους αρτιμελείς και στους ανάπηρους, στις κάστες. Απορρίπτουμε κάθε θεολογία που βεβαιώνει ότι τα ανθρώπινα συμφέροντα δικαιούνται να εξουσιάζουν τη φύση.

28. Πιστεύουμε ότι ο Θεός μας καλεί να ακούσουμε τις κραυγές των φτωχών και τους στεναγμούς της δημιουργίας, και να ακολουθήσουμε τη δημόσια αποστολή του Ιησού Χριστού, ο οποίος ήρθε έτσι ώστε όλοι να μπορούν να έχουν ζωή και να την έχουν άφθονη (Ιωάν. ι’ 10). Ο Χριστός φέρνει δικαιοσύνη στους καταπιεσμένους και δίνει ψωμί στους πεινασμένους, ελευθερώνει τους φυλακισμένους και αποκαθιστά την όραση στους τυφλούς (Λουκάς δ’ 18)· υποστηρίζει και προστατεύει τον ποδοπατημένο, τον ξένο, τους ορφανούς και τις χήρες.

29. Επομένως απορρίπτουμε κάθε πρακτική ή διδασκαλία εκκλησιών που αποκλείει στην αποστολή της τους φτωχούς και την φροντίδα για τη δημιουργία, δίνοντας την άνεση σε εκείνους που έρχονται «να κλέψουν, να σκοτώσουν και να καταστρέψουν» (Ιωάν. ι’ 10) αντί να ακολουθούν τον «καλό ποιμένα» που έχει έρθει να δώσει τη ζωή του για όλους (Ιωάν. ι’ 11).

30. Πιστεύουμε ότι ο Θεός καλεί άνδρες, γυναίκες και παιδιά από όλον τον κόσμο μαζί, πλούσιους και φτωχούς, να αγωνιστούν για την ενότητα της εκκλησίας και της αποστολής της, έτσι ώστε η συμφιλίωση στην οποία ο Χριστός καλεί να γίνει ορατή.

31. Επομένως απορρίπτουμε κάθε προσπάθεια στη ζωή της εκκλησίας να χωριστεί η δικαιοσύνη από την ενότητα.

32. Πιστεύουμε ότι καλούμαστε εν Πνεύματι να λογοδοτήσουμε για την ελπίδα που είναι μέσα μας διά του Ιησού Χριστού, και πιστεύουμε ότι η δικαιοσύνη θα επικρατήσει και η ειρήνη θα βασιλέψει.

33. Δεσμευόμαστε να επιδιώξουμε μια παγκόσμια διαθήκη για τη δικαιοσύνη στην οικονομία και τη γη στον «οίκο» του Θεού.

34. Ομολογούμε ταπεινά αυτήν την ελπίδα, γνωρίζοντας ότι και εμείς στεκόμαστε κάτω από την κρίση της δικαιοσύνης του Θεού.

• Αναγνωρίζουμε τη συνενοχή και την ενοχή εκείνων που συνειδητά ή ασυνείδητα ωφελούνται από το παρόν νεοφιλελεύθερο οικονομικό παγκόσμιο σύστημα· αναγνωρίζουμε ότι αυτό περιλαμβάνει και τις εκκλησίες και τα μέλη της μεταρρυθμισμένης οικογένειάς μας και επομένως απευθύνουμε πρόσκληση για την εξομολόγηση της αμαρτίας μας.

• Αναγνωρίζουμε ότι έχουμε σαγηνευθεί από τον πολιτισμό του καταναλωτισμού, την ανταγωνιστική πλεονεξία και την ιδιοτέλεια του παρόντος οικονομικού συστήματος. Πολύ συχνά έχει διαπεράσει την ίδια μας την πνευματικότητα.

• Ομολογούμε την αμαρτία μας, ότι έχουμε κάνει κακή χρήση της δημιουργίας, και την αποτυχία μας να διαδραματίσουμε τον ρόλο μας ως διαχειριστές και συντρόφοι της φύσης.

• Ομολογούμε την αμαρτία μας, ότι η έλλειψη ενότητας μέσα στη μεταρρυθμισμένη οικογένεια έχει εξασθενήσει τη δυνατότητά μας να υπηρετήσουμε την αποστολή του Θεού στην πληρότητά της.

35. Πιστεύουμε, υπακούοντας στον Ιησού Χριστό, ότι η εκκλησία καλείται να ομολογήσει, να μαρτυρήσει και να δράσει, ακόμα κι αν οι αρχές και ο ανθρώπινος νόμος τους το απαγορεύσουν, και η τιμωρία και τα βασανιστήρια είναι η συνέπεια (Πράξεις δ’ 18 κε.). Ο Χριστός είναι Κύριος.

36. Ενώνουμε τις φωνές μας και αινούμε τον Θεό, Δημιουργό, Λυτρωτή και Πνεύμα, ο οποίος “καθαίρεσε άρχοντες από τους θρόνους τους και ταπεινούς ανύψωσε. Ανθρώπους που πεινούσαν τους γέμισε με αγαθά και πλούσιους τους έδιωξε με χέρια αδειανά.» (Λουκάς α’ 52 κ.ε.).

Δέσμευση για τη δικαιοσύνη

37. Διακηρύττοντας από κοινού την πίστη μας, δεσμευόμαστε, με υπακοή στο θέλημα του Θεού, σε μια πράξη πίστης στην αμοιβαία αλληλεγγύη και σε υπεύθυνες σχέσεις. Αυτό μας ενώνει μαζί στη δράση για τη δικαιοσύνη, όσον αφορά την οικονομία αλλά και τη γη, τόσο στο κοινό παγκόσμιο επίπεδό μας όσο και στα ποικίλα περιφερειακά και τοπικά πλαίσιά μας.

38. Σε αυτό το κοινό ταξίδι, μερικές εκκλησίες έχουν εκφράσει ήδη τη δέσμευσή τους σε μια διακήρυξη πίστης. Τους ενθαρρύνουμε να συνεχίσουν να μεταφράζουν αυτή τη διακήρυξη με συγκεκριμένες ενέργειες στις ιδιαίτερες περιοχές και στο τοπικό τους πλαίσιο. Άλλες εκκλησίες έχουν αρχίσει ήδη να συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία, προχωρώντας σε δράση, και τις ενθαρρύνουμε να προχωρήσουν περαιτέρω, μέσω της εκπαίδευσης, της διακήρυξης και της δράσης τους. Στις άλλες εκκλησίες, που βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της αναγνώρισης του προβλήματος, τις ενθαρρύνουμε βάσει της αμοιβαίας δέσμευσής μας, να εμβαθύνουν την εκπαίδευσή τους και να οδηγηθούν σε μια διακήρυξη.

39. Η Γενική Συνέλευση ζητά από τις εκκλησίες-μέλη, βάσει αυτής της δεσμευτικής σχέσης, να αναλάβουν την εκπλήρωση του δύσκολου και προφητικού στόχου να ερμηνεύσουν αυτή τη διακήρυξη στις τοπικές κοινότητές τους.

40. Η Γενική Συνέλευση ενθαρρύνει τις εκκλησίες-μέλη να εφαρμόσουν αυτή τη διακήρυξη λαμβάνοντας υπόψη τις συστάσεις της Επιτροπής Δημοσίων Ζητημάτων σχετικά με την οικονομική δικαιοσύνη και τα οικολογικά ζητήματα.

41. Η Γενική Συνέλευση δεσμεύει τον Παγκόσμιο Σύνδεσμο Αναμορφωμένων Εκκλησιών να εργαστούν μαζί με άλλες κοινωνίες, την οικουμενική κοινότητα, τη κοινότητα άλλων θρησκειών, κινημάτων πολιτών και άλλων ανθρώπινων κινημάτων, για μια δίκαιη οικονομία και την ακεραιότητα της δημιουργίας, και ζητά από τις εκκλησίες-μέλη μας να κάνουν το ίδιο.

42. Τώρα διακηρύττουμε με πάθος ότι θα αφιερώσουμε τον χρόνο και την ενέργειά μας στην αλλαγή, την ανανέωση, και την αποκατάσταση της οικονομίας και της γης, επιλέγοντας τη ζωή, έτσι ώστε εμείς και οι απόγονοί μας να ζήσουμε (Δευτ. λ’ 19).

Advertisements

Posted on Οκτώβριος 10, 2011, in Χριστιανικά κείμενα and tagged , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: