Στάλιν!

Πολλοί άνθρωποι από τις χώρες που έχει επικρατήσει ο καπιταλισμός, ακούγοντας το όνομα «Στάλιν», νοιώθουν έντονα συναισθήματα. Οι περισσότεροι, φέρνουν στο μυαλό τους έναν αιμοσταγή δικτάτορα, παρόμοιο με τον Αδόλφο Χίτλερ, που σκότωνε αδιάκριτα ανθρώπους. Αυτή η αντίληψη όμως, έχει βασιστεί σε μια συγκεκριμένη ανάγνωση της ιστορίας, η οποία εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών του συστήματος της εκμετάλλευσης. Με βάση αυτήν την αντίληψη για την ιστορία, έχει κατασκευαστεί η αντικομμουνιστική θεωρία των «δύο άκρων», η οποία επιχειρεί να σπιλώσει την ταξική πάλη των εργαζομένων, εξισώνοντας την σοσιαλιστική προοπτική με τον φασισμό και τον ναζισμό.

Εμείς δεν θέλουμε να υπερασπιστούμε αδιάκριτα τον σοσιαλισμό και την περίοδο του Στάλιν. Ούτε, επίσης, θέλουμε να πούμε πως δεν έγιναν λάθη και πως δεν υπήρξαν υπερβολές σε φάσεις της οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Όμως, από την άλλη δεν μπορούμε να διαγράψουμε τον ίδιο σοσιαλισμό για τα παραπάνω.

Όπως και να ‘χει, η ιστορία δεν είναι ακριβώς όπως θέλουν να μας την παρουσιάσουν οι υπερασπιστές του καπιταλισμού και τα τσιράκια τους. Ως εκ τούτου, αναδημοσιεύουμε μερικά «αιρετικά» αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο Αντικομμουνισμός, Χτες και Σήμερα» των εκδόσεων «Σύγχρονη Εποχή». Πάμε λοιπόν:

Για τα λεγόμενα «σταλινικά εγκλήματα» και την «καταδίκη του σταλινισμού»

Η περίοδος από την επικράτηση της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία του Οκτώβρη 1917 μέχρι το β΄ παγκόσμιο πόλεμο, υπήρξε μια κρίσιμη περίοδος σκληρής ταξικής σύγκρουσης. Η επαναστατική εργατική εξουσία, το νέο σοσιαλιστικό κράτος, ήρθε αντιμέτωπο με διάφορες προσπάθειες να μπουν εμπόδια στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, με διάφορα σχέδια παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Αυτή η διαπάλη εκδηλώθηκε και μέσα στο ίδιο το Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (μπολσεβίκοι) – ΠΚΚ. Η λενινιστική γραμμή συγκρούστηκε σκληρά με τις διάφορες οπορτουνιστικές αντιλήψεις μέσα στο κόμμα. Πρώτα απ’ όλα με του Τρότσκι και των οπαδών του, οι οποίοι εμφανίζονταν ως «αριστερή αντιπολίτευση». Υποστήριζαν τις παλιές μενσεβικικές αντιλήψεις18 του αδύνατου της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, ήταν αντίθετοι στη συμμαχία της εργατικής τάξης με τη μικρή και μεσαία αγροτιά, έρχονταν σε αντίθεση με την αναγκαιότητα του Κόμματος Νέου τύπου19, της οργανωμένης συνειδητής ιδεολογικής και πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης. Στη συνέχεια η λενινιστική γραμμή συγκρούστηκε με τις απόψεις του Μπουχάριν20 που αντιτάχθηκε στην πολιτική της κολεκτιβοποίησης και υποστήριζε ότι δεν ήταν ώριμη η κατάργηση των κουλάκων – των πλούσιων δηλαδή αγροτών που εκμεταλλεύονταν μισθωτή εργασία – ως εκμεταλλεύτριας τάξης. Στις 30 Γενάρη του 1929, ο Μπουχάριν χαρακτήρισε την κατεύθυνση για προώθηση του κολχόζνικου κινήματος ως «στρατιωτικοφεουδαρχική εκμετάλλευση της αγροτιάς»21ενώ από την 1η Ιούνη 1928 σε γράμμα του στο Στάλιν αναφέρει: «πρέπει να ευνοηθούν οι ατομικές γεωργικές καλλιέργειες και να εξομαλυνθούν οι σχέσεις με την αγροτιά»22. Αυτές οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις δεν αποτελούσαν αντιθέσεις προσώπων ή ομάδων στα πλαίσια του ΠΚΚ, αλλά εξέφραζαν αντιθέσεις ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις, εξέφραζαν την ταξική πάλη που συνεχίστηκε αμείωτη και μετά την επικράτηση της επανάστασης.

Οι νέες σοσιαλιστικές σχέσεις που επικράτησαν στη βιομηχανική παραγωγή , στις μεταφορές , στο εξωτερικό εμπόριο βρίσκονταν σε διαπάλη με τις παλιές , τις καπιταλιστικές σχέσεις που υπήρχαν κυρίως στην αγροτική παραγωγή (κουλάκοι), με εκφραστές τους ένα τμήμα της διανόησης.

Οι συνθήκες της περικύκλωσης και της απειλής πολέμου αλλά και της μεγάλης καθυστέρησης στην ύπαιθρο επέβαλαν ταχύτατους ρυθμούς στην προώθηση της κολεκτιβοποίησης , που σε ορισμένες περιοχές προκάλεσαν κοινωνικές τριβές και δυσκολίες στη συμμαχία της εργατικής τάξης και της αγροτιάς κατά του καπιταλισμού. Κομματικές αποφάσεις και ομιλίες του Ι. Στάλιν αναφέρουν προβλήματα και λάθη στον υπολογισμό της ποικιλομορφίας κάθε περιοχής, στην υποκατάσταση σε ορισμένες περιπτώσεις της προκαταρτικής δουλειάς προετοιμασίας με τη γραφειοκρατική επιβολή του κινήματος, με αποφάσεις στα χαρτιά για ανάπτυξη κολχόζ σε χώρους που δεν υπήρχαν ακόμα προϋποθέσεις.

Τα προβλήματα που εμφανίσθηκαν στην πορεία της συνεταιριστικοποίησης όξυναν τις αντιθέσεις της εργατικής τάξης με τη μικρή και τη μεσαία αγροτιά . Τα αρνητικά φαινόμενα αξιοποιήθηκαν για να προβληθούν διαφορετικές απόψεις και διαφωνίες που υπερέβαιναν τη διαφωνία για τους ρυθμούς κολεκτιβοποίησης23.

Στον πυρήνα αυτής της αντιπαράθεσης δεν μπήκαν επιμέρους ζητήματα, αλλά ο ίδιος ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας της επανάστασης, το ζήτημα της εξουσίας. Η αστική τάξη της Ρωσίας – που είχε χάσει την εξουσία της – δεν εγκατέλειψε ποτέ τον αγώνα ενάντια στο εργατικό κράτος: οργάνωσε πολλές προσπάθειες για την ανακατάληψη της εξουσίας, στηρίχτηκε ανοιχτά από τις καπιταλιστικές δυνάμεις της εποχής, συνεργάστηκε με διάφορα οπορτουνιστικά, μικροαστικά και εθνικιστικά στοιχεία που βρίσκονταν στο ΠΚΚ. Επιδίωξε να διαμορφώσει συμμαχίες με μικροαστικά στρώματα, ιδιαίτερα της αγροτιάς, να αξιοποιήσει λάθη, καθυστερήσεις και παραλήψεις της Σοβιετικής εξουσίας και του Κόμματος.

Τη δεκαετία του 1930, η ραγδαία βιομηχανοποίηση και ανάπτυξη της σοβιετικής οικονομίας αποτελούσαν σημαντικές επιτυχίες, που οδήγησαν σε μια σειρά κοσμοϊστορικών κατακτήσεων, όπως η εξάλειψη της ανεργίας, η εξασφάλιση ενός υψηλού επιπέδου ζωής και δικαιωμάτων για τους Σοβιετικούς πολίτες. Σε αυτές τις ίδιες συνθήκες, όμως, οι επαναστατικές επιτυχίες μεγάλωσαν την εχθρότητα και την αντίδραση των παλιών εκμεταλλευτριών τάξεων και των εκπροσώπων τους, η κολεκτιβοποίηση και η εκβιομηχάνιση, η επέκταση της κοινωνικοποίησης προκάλεσαν την αντίδραση της αστικής τάξης του χωριού: Των κουλάκων, των λεγόμενων «ΝΕΠμεν», δηλαδή των καπιταλιστών που διαμορφώθηκαν την περίοδο της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ)24. Η πάλη ενάντια στη γραφειοκρατία δυσαρέστησε αυτά τα τμήματα του κράτους που προέρχονταν από τον παλιό τσαρικό κρατικό μηχανισμό. Η λειτουργία των πολιτικών επιτρόπων, ο σοβιετικός έλεγχος στον Κόκκινο Στρατό ενόχλησε τους αξιωματικούς στρατιωτικούς που προέρχονταν από τον τσαρικό στρατό.

Την ίδια στιγμή, πύκνωναν τα σύννεφα ενός νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου με στόχο το ξαναμοίρασμα των αγορών. Σε αυτήν την κατεύθυνση, όλες οι αντιμαχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ιεράρχησαν το στόχο της επέμβασης και διάλυσης της Σοβιετικής Ενωσης.

Σε αυτές τις συνθήκες διαμορφώθηκαν διάφορα παράνομα αντεπαναστατικά κέντρα και οργανώσεις μέσα και έξω από το ΠΚΚ, συνδέθηκαν με εθνικιστές διάφορων Δημοκρατιών, με εξόριστους λευκοφρουρούς, μενσεβίκους, τροτσκιστές, που ενισχύθηκαν και αξιοποιήθηκαν από μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας, αλλά και άλλων καπιταλιστικών κρατών, της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας. Βασικές εκδηλώσεις της δράσης αυτών των ομάδων ήταν το εκτεταμένο βιομηχανικό σαμποτάζ σε διάφορες βιομηχανίες του Καυκάσου και της Σιβηρίας, οι δολοφονίες στελεχών του ΠΚΚ και της σοβιετικής εξουσίας, με προεξέχουσα τη δολοφονία του μέλους του ΠΓ του ΠΚΚ Σεργκέι Κίροφ25, την προετοιμασία πραξικοπήματος από ομάδες μέσα στο στρατό.

Σε αυτά τα πλαίσια και βλέποντας τα σύννεφα του πολέμου να πυκνώνουν απειλητικά πάνω από την ΕΣΣΔ, συνειδητοποιώντας το ρόλο που μπορούν να παίξουν αυτές οι ομάδες ως «5η φάλαγγα»26 της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, αποφασίσθηκε να παρθούν μέτρα27. Η Ολομέλεια της ΚΕ του ΠΚΚ(μπ), που εξέτασε τα ζητήματα ύπαρξης και δράσης αντεπαναστατικών κέντρων και ομάδων και των μέτρων αντιμετώπισής τους, κράτησε από τις 23 Φλεβάρη μέχρι τις 5 Φλεβάρη του 193728. Τα μέτρα αυτά στόχευαν στην αποκάλυψη και διάλυση των συνωμοτικών ομάδων, στην εκκαθάριση του Κόμματος και της σοβιετικής εξουσίας από κάθε στοιχείο που υποστήριζε ή ανεχόταν τη λειτουργία τους. Τα μέτρα που πάρθηκαν από τη σοβιετική εξουσία εκείνη την περίοδο δεν ήταν μέτρα απέναντι σε όσους «δε συμφωνούσαν με τη γραμμή του Κόμματος», όπως το παρουσιάζει η αστική και οπορτουνιστική προπαγάνδα, σε «διαφωνούντες» από τη σκοπιά υπεράσπισης του σοσιαλισμού. Ηταν μέτρα απέναντι σε αντεπαναστατικές δυνάμεις, που επιδίωκαν την ανατροπή του σοσιαλισμού, την επαναφορά στην εξουσία των εκμεταλλευτριών τάξεων και στην οικονομία των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής.

Ηταν μέτρα απέναντι σε οπορτουνιστικές δυνάμεις, που τελικά συμμάχησαν και έγιναν στήριγμα των αντεπαναστατικών δυνάμεων. Ακόμα και σήμερα, η αστική προπαγάνδα σκόπιμα προβάλλει τους οπορτουνιστές ως θύματα, κρύβοντας τη σύμπλευσή τους με αντεπαναστατικές αστικές δυνάμεις.

Σε αυτές τις συνθήκες της σκληρής ταξικής πάλης για την επιβίωση του σοσιαλισμού, δεν αποφεύχθηκαν λάθη και παρατυπίες. Από την πρώτη στιγμή αυτής της διαδικασίας, έγινε προσπάθεια από το ΠΚΚ(μπ) να αντιμετωπιστούν φαινόμενα παρατυπιών, υπερβολών και στρεβλώσεων. Το Γενάρη του 1938, σε σχετική ανακοίνωση της Ολομέλειας της ΚΕ του ΠΚΚ(μπ), τονίζεται: «Η Ολομέλεια της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΣΕ εκτιμά ότι είναι αναγκαίο να επιστήσει την προσοχή των κομματικών οργανώσεων και των ηγετικών στελεχών τους στο γεγονός πως επικεντρώνοντας κατά κύριο λόγο τις προσπάθειές τους στην εκκαθάριση των γραμμών τους από τροτσκιστές, δεξιούς πράκτορες του φασισμού, πέφτουν σε σφάλματα και σοβαρές διαστρεβλώσεις που βλάπτουν την υπόθεση εκκαθάρισης του Κόμματος από πράκτορες, κατασκόπους και δολιοφθορείς. Παρά τις επανειλημμένες οδηγίες και προειδοποιήσεις της Κεντρικής Επιτροπής, οι Οργανώσεις του Κόμματος υιοθετούν έναν εσφαλμένο τρόπο προσέγγισης και αποπέμπουν κομμουνιστές από το Κόμμα με εγκληματική επιπολαιότητα»29.

Το Νοέμβρη του 1938, οι Στάλιν και Μολότοφ υπογράφουν απόφαση για να μπει φραγμός σε φαινόμενα στρεβλώσεων και παραβιάσεων.

Η σχετική απόφαση αναφέρει σε ένα σημείο: «Το Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού και η ΚΕ του ΚΚ (μπ) της ΕΣΣΔ αποφασίζουν: Την απαγόρευση στα όργανα του Λαϊκού Επιτροπάτου Εσωτερικών (ΛΕΕ) και της Δικαιοσύνης να πραγματοποιούν κάθε επιχείρηση μαζικών συλλήψεων και εκτοπισμών (…) Το ΣΕΛ και η ΚΕ του ΚΚ(μπ) προειδοποιούν όλους τους υπαλλήλους του ΛΕΕ και της Δικαιοσύνης ότι στην παραμικρή παραβίαση των σοβιετικών νόμων και των οδηγιών του Κόμματος και της κυβέρνησης κάθε υπάλληλος αδιακρίτως θα γίνει αντικείμενο αυστηρής ποινικής δίωξης»30.

Υποκρίνονται οι αστοί, όταν κάνουν πως αγνοούν τη σκληρή μορφή που παίρνει η ταξική πάλη σε επαναστατικές περιόδους. Η πιο αιματηρή επανάσταση στην Ιστορία δεν ήταν η Οχτωβριανή, αλλά η αστική Γαλλική Επανάσταση του 1789. Στη μεγάλη αστική Γαλλική Επανάσταση, η ταξική πάλη εκφράστηκε με πολλούς τρόπους. Ανάμεσα στις επαναστατικές και αντεπαναστατικές δυνάμεις υπήρξε ένας ανελέητος ταξικός πόλεμος με χιλιάδες θύματα. Ομως, η ταξική πάλη πήρε σκληρή μορφή και ανάμεσα στους κόλπους των επαναστατημένων, εκφράζοντας τη διαπάλη ανάμεσα σε διαφορετικά ταξικά συμφέροντα που εκφράζονταν στους κόλπους της επανάστασης, ιδιαίτερα ανάμεσα στις προλεταριακές μάζες και την αστική τάξη, όσο και μέσα στην ίδια την αστική τάξη, με πιο χαρακτηριστική τη σύγκρουση Γιακωβίνων – Γιρονδίνων. Ομως, και μέσα σε αυτά τα ίδια τα κόμματα της αστικής τάξης εκφράστηκε σκληρή σύγκρουση, όπως, π.χ., η σύγκρουση Δαντών – Ροβεσπιέρου μέσα στους κόλπους των Ιακωβίνων. Αυτές οι συγκρούσεις πάντα εκφράζουν συγκρούσεις κοινωνικών δυνάμεων.

Οι «δίκες της Μόσχας»

Πολλή συζήτηση έχει γίνει για τις λεγόμενες δίκες της Μόσχας στα πλαίσια της εκκαθάρισης. Η αστική προπαγάνδα τις παρουσιάζει ως δίκες παρωδία. Ας δούμε όμως ποια ήταν η γνώμη ενός αστού, του Τζότζεφ Ντέιβις, πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Μόσχα την περίοδο των δικών, ο οποίος παρακολούθησε από την αρχή μέχρι το τέλος τη δίκη της ομάδας Μπουχάριν. Στις 17 Μάρτη του 1938 ο Ντέιβις έστειλε εμπιστευτικό μήνυμα στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον: «Αν και είμαι προκατειλημμένος απέναντι σε κάθε καθ’ ομολογία απόδειξη από ένα δικανικό σύστημα που δεν παραχωρεί θα έλεγα καμιά προστασία στον κατηγορούμενο και αφού παρατήρησα προσεκτικά κάθε μέρα τους μάρτυρες και τον τρόπο που κατέθεταν και σημείωσα τις ακούσιες επιβεβαιώσεις που προέκυψαν και άλλα γεγονότα που σημάδεψαν τη δίκη, πιστεύω σύμφωνος προς αυτό και με άλλους, των οποίων η κρίση μπορεί να γίνει αποδεκτή, πως σε ό,τι αφορά τους κατηγορούμενους διέπραξαν αρκετά εγκλήματα σύμφωνα με το σοβιετικό νόμο, εγκλήματα που αποδείχτηκαν με συγκεκριμένα στοιχεία και χωρίς να είναι δυνατή η εύλογη αμφισβήτησή τους, ώστε να δικαιολογείται η ετυμηγορία που τους κρίνει ένοχους προδοσίας και η απόφαση που τους καταδικάζει στην προβλεπόμενη από τον ποινικό κώδικα της ΕΣΣΔ ποινή. Είναι κοινό το αίσθημα των διπλωματών που παραβρέθηκαν στη δίκη πως αποδείχτηκε η ύπαρξη μιας εξαιρετικά σοβαρής συνωμοσίας»35.

Το «ουκρανικό ολοκαύτωμα»

Ενα άλλο «έγκλημα» που αποδίδεται στη «σταλινική περίοδο» είναι το λεγόμενο ουκρανικό ολοκαύτωμα. Πρόκειται για μια συκοφαντία προϊόν της ναζιστικής – γκαιμπελικής προπαγάνδας, η οποία διέδωσε το 1934-1935 ότι εκατομμύρια Ουκρανοί πέθαναν σαν αποτέλεσμα της πολιτικής κολεκτιβοποίησης στην Ουκρανία, η οποία προκάλεσε μαζική πείνα-λιμό και την εξόντωση Ουκρανών που αντέδρασαν στην πολιτική των κομμουνιστών. Αυτές οι «ειδήσεις» στηρίχτηκαν σε κατασκευασμένες μαρτυρίες και διαδόθηκαν τη δεκαετία του 1930 από διάφορα φιλοναζιστικά κέντρα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ως ντοκουμέντα παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από το λιμό του 1921-1922 (αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης της Αντάντ και του εμφυλίου πολέμου), φωτογραφίες εκτελέσεων με εκτελεστικά αποσπάσματα στρατιωτών του τσάρου της περιόδου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτές οι «θεωρίες» αναπαράχθηκαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του λεγόμενου ψυχρού πολέμου. Οι τότε υπολογισμοί έφτασαν τα θύματα του λιμού στα 15.000.000!!!

Η αλήθεια είναι ότι λιμός στην Ουκρανία υπήρξε την περίοδο του 1932-1933 με πολλούς νεκρούς, που βέβαια ο αριθμός τους δεν έχει καμία σχέση με τα αστρονομικά νούμερα που δίνονται. Ο λιμός ήρθε σαν αποτέλεσμα των εξής παραγόντων:

1. Της αντίδρασης των Κουλάκων οι οποίοι πραγματοποίησαν ένα εκτεταμένο σαμποτάζ στην πολιτική της κολεκτιβοποίησης. Εσφαξαν μαζικά τα ζώα, κατέστρεψαν τις σοδειές, εγκατέλειψαν τις καλλιέργειες, κατέστρεψαν μηχανήματα, δολοφόνησαν πολιτικούς επιτρόπους του Κόμματος.

2. Της μεγάλης ξηρασίας36 του 1932 που κατάστρεψε μεγάλο μέρος της σοδειάς.

3. Της επιδημίας τύφου37 που σάρωσε Ουκρανία και Β. Καύκασο.

4. Των προβλημάτων που προκάλεσε η αναδιοργάνωση της αγροτικής παραγωγής38.

Ο λιμός χρονικά δεν ξεπέρασε την έναρξη της συγκομιδής του 1933. Ταυτόχρονα η σοβιετική κυβέρνηση πήρε μια σειρά μέτρα, στέλνοντας βοήθεια στην Ουκρανία για να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

18. Μενσεβίκοι: Μενσεβίκοι σημαίνει μειοψηφήσαντες. Το όνομά τους το πήραν κατά τη διάρκεια της διαπάλης στο Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας στο 2ο Συνέδριό του το 1903. Οι Μενσεβίκοι αποτέλεσαν τη μειοψηφία που αντιτάχθηκε στις προτάσεις του Λένιν για το σχέδιο καταστατικού και προγράμματος του Κόμματος. Επί της ουσίας λειτουργούσαν σαν ξεχωριστό κόμμα μέσα στο ΣΔΕΚΡ. Το 1912 στην 6η Πανρωσική Διάσκεψη διαγράφτηκαν από το Κόμμα. Οι Μενσεβίκοι αποτελούσαν βασικό εκφραστή του ρώσικου οπορτουνισμού, συνένωναν διάφορες αντι-μπολσεβίκικες ομάδες. Αντιτάχθηκαν στην Οχτωβριανή Επανάσταση, οι περισσότεροι πήραν σοσιαλσοβινιστική θέση την περίοδο του α΄ παγκοσμίου πολέμου, η αριστερή πτέρυγα των Μενσεβίκων διεθνιστών κράτησε μια ασυνεπή πασιφιστική «διεθνιστική» στάση περιοριζόμενη μόνο στη καταδίκη του πολέμου. Αντιτάχτηκαν στην εθνικοποίηση της Βιομηχανίας, υποστήριζαν ότι η Οχτωβριανή Επανάσταση είναι ανώριμη, μια αντιδραστική ουτοπία που θα αποτύχει. Στις περιοχές που καταλύθηκε προσωρινά η Σοβιετική Εξουσία συμμετείχαν σε κυβερνήσεις των αντεπαναστατών. Μετά την επικράτηση της επανάστασης, συνέχισαν παράνομα και από το εξωτερικό την αντισοβιετική δραστηριότητα. Ο Τροτσκισμός στη διαμόρφωσή του προήλθε από τους κόλπους του μενσεβικισμού και συνέχισε να υποστηρίζει μενσεβίκικες θέσεις, όπως το αδύνατο επικράτησης της επανάστασης, την αντίθεσή του στη λειτουργία του Κόμματος νέου τύπου κλπ.

19. Κόμμα Νέου Τύπου: Είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ετσι ονομάστηκε γιατί ήρθε να αντικαταστήσει τα παλιά σοσιαλιστικά κόμματα του 19ου αιώνα. Το 2ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ το 1903 και οι νίκες που σημείωσε ο Μπολσεβικισμός υπό την καθοδήγηση του Λένιν στη διαπάλη με τον οπορτουνισμό, αποτέλεσαν σταθμό στη διαμόρφωση του «Κόμματος Νέου Τύπου». Βασικά στοιχεία του Κόμματος Νέου Τύπου είναι: η υιοθέτηση του μαρξισμού-λενινισμού ως ιδεολογία του, η ιδεολογικο-πολιτική ενότητα στις γραμμές του , η σύνθεσή του από συνειδητούς πρωτοπόρους αγωνιστές που δεν δέχονται μόνο το Πρόγραμμα του Κόμματος, αλλά παλεύουν σε μια από τις οργανώσεις του, η οικονομική υποχρέωση (συνδρομή) των μελών του, η λειτουργία του με αρχή το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, η ύπαρξη επαναστατικού Προγράμματος , η σύνδεση με τις μάζες , η ικανότητα εναλλαγής μορφών πάλης με βάση τις συνθήκες, η εργατική σύνθεση στις γραμμές του.

20. Μπουχάριν Νικολάι (1888-1938): Στέλεχος του μπολσεβίκικου κόμματος. Διετέλεσε μέλος του ΠΓ του ΠΚΚ(μπ), ηγετική μορφή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, διευθυντής της Πράβδα. Το 1917 αντιτάχθηκε στη Συνθήκη ειρήνης με τη Γερμανία μαζί με τον Τρότσκι, υποστήριξε κοινές απόψεις με τον Τρότσκι για το ζήτημα των συνδικάτων. Γι’ αυτές του τις θέσεις δέχτηκε σκληρή πολεμική από το Λένιν. Ο Μπουχάριν αποτέλεσε κύριο εκφραστή της δεξιάς παρέκκλισης στο ΠΚΚ(μπ) τη δεκαετία του 1920, τασσόμενος με τα συμφέροντα των κουλάκων, αντιτάχθηκε στην κολεκτιβοποίηση και στήριξε στην ΚΔ μια γραμμή συμβιβασμού με δεξιά οπορτουνιστικά στοιχεία. Η δεξιά παρέκκλιση καταδικάστηκε στην Ολομέλεια της ΚΕ του ΠΚΚ(μπ) τον Απρίλη του 1929. Διαγράφτηκε από το ΠΚΚ(μπ) το 1937 με απόφαση της Ολομέλειας της ΚΕ για αντικομματική δράση. Αποκαλύφθηκε ότι συμμετείχε σε στρατιωτικοπολιτική συνωμοσία με στόχο την ανατροπή της Σοβιετικής εξουσίας. Δικάστηκε και εκτελέστηκε το 1938. Ο Μπουχάριν αποκαταστάθηκε πολιτικά το 1988 από την πολιτική της Περεστρόικα του Μ. Γκορμπατσόφ.

21. Ι.Β. Στάλιν «Η Δεξιά παρέκκλιση στο ΚΚ(μπ) της ΕΣΣΔ» (Λόγος στην Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚ(μπ) της ΕΣΣΔ τον Απρίλη του 1929 ( «Ζητήματα Λενινισμού» σελ. 275-363).

22. Από τα Διαλεχτά έργα του Μπουχάριν που εκδόθηκαν στην ΕΣΣΔ μετά την αποκατάστασή του το 1988 από την πολιτική της «Περεστρόικα» σελ. 424 (ρωσική έκδοση) Περιέχεται στο βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στο Στάλιν» σελ. 94.

23. Υλικά Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ 15-16 Ιούλη 1995, Εκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ 1996 σελ. 38.

24. Η ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική) υπήρξε μια αναγκαστική επιλογή μετά τον εμφύλιο πόλεμο και τις καταστροφές του (1921), σε μια Ρωσία όπου η σοσιαλιστική οικοδόμηση ξεκινούσε στο έδαφος των ερειπίων της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και του εμφυλίου πολέμου. Η οικονομική βάση της προεπαναστατικής Ρωσίας, η οποία, από την άποψη της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, ήταν η πιο καθυστερημένη και ανισομερής μεταξύ των πέντε πιο ανεπτυγμένων εκείνης της εποχής, υπέστη μεγάλες καταστροφές σε σχέση με την κατάστασή της πριν την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1914). Η ΝΕΠ είχε ως στόχο: Να αντιμετωπίσει την αδυναμία λειτουργίας επιχειρήσεων λόγω έλλειψης πόρων, οι οποίες εκχωρήθηκαν σε πρώην καπιταλιστές. Να δώσει παραγωγικά κίνητρα στους εκατομμύρια μικροεμπορευματοπαραγωγούς, ιδιαίτερα στον αγροτικό τομέα, γι’ αυτό από το σύστημα της υποχρεωτικής παράδοσης στο κράτος όλου του προϊόντος πέρασαν στο σύστημα του «φόρου σε είδος», με δυνατότητα του αγρότη να πουλάει στην αγορά το προϊόν που παρέμενε στα χέρια του. Το σοβιετικό κράτος είχε πολύ μεγάλη ανάγκη του αγροτικού προϊόντος (κυρίως σιτηρά) του μικρού εμπορευματοπαραγωγού, γιατί αντιμετώπιζε κατάσταση πείνας στις πόλεις, ενώ γινόταν μαύρη αγορά από τους κουλάκους. Ο Β. Ι. Λένιν χαρακτήρισε τη ΝΕΠ ως υποχρεωτική υποχώρηση προς τον καπιταλισμό για να προετοιμαστούν οι προϋποθέσεις της νέας επίθεσης. Τον Απρίλη του 1922, στο 11ο Συνέδριο του ΠΚΚ(μπ), ο Λένιν στον τελικό του λόγο τονίζει: «Τώρα αποφασίσαμε να θεωρήσουμε τελειωμένη την υποχώρησή μας». Το 1922-23 έγινε η αναδιάταξη των δυνάμεων και η προετοιμασία της επίθεσης κατά των καπιταλιστικών στοιχείων.

25. Η δολοφονία έγινε στο γραφείο του Κίροφ την 1η Δεκέμβρη του 1934, στα κεντρικά γραφεία του ΠΚΚ(μπ) στο Λένινγκραντ από τον Λεονίντ Νικολάγεφ, που μπήκε μέσα επιδεικνύοντας το κομματικό του βιβλιάριο. Αν και είχε διαγραφεί από το Κόμμα αυτός το είχε κρατήσει!

26. Ο όρος 5η φάλαγγα επικράτησε την περίοδο του Ισπανικού Εμφυλίου πολέμου και χαρακτηρίζει την εσωτερική υπονόμευση του αντιφασιστικού μετώπου που βοήθησε την επικράτηση του φασισμού.

27. Ορισμένα αριθμητικά στοιχεία από το βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν» (σελίδες 283-287, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»), σε σχέση με τους αριθμούς των εκτελεσμένων και διωκόμενων στην ΕΣΣΔ. Σύμφωνα με υπολογισμούς, καταδικάστηκαν σε θάνατο 75.950 άτομα, ανάμεσά τους κουλάκοι, λευκοφρουροί (με τον όρο αυτό περιγράφονταν όλες οι ένοπλες αντεπαναστατικές ομάδες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης 1918-1920, που πολεμούσαν για την αποκατάσταση του αστικού καθεστώτος), μέλη των αντεπαναστατικών οργανώσεων, εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, πράκτορες κλπ. Διαγράφτηκαν από το Κόμμα 278.818. Ηδη, πριν την Ολομέλεια του Γενάρη του 1938, είχαν υποβληθεί 53.700 ενστάσεις εναντίον των διαγραφών, ενώ τον Αύγουστο του 1938 είχαν κατατεθεί άλλες 101.233 ενστάσεις. Εκείνη την εποχή, στο σύνολο των 154.933 ενστάσεων οι επιτροπές του Κόμματος είχαν εξετάσει τις 85.273, από τις οποίες είχαν γίνει δεκτές το 54%. Σε σχέση με τα «γκούλαγκ» και τους κρατούμενους εκεί, ο ακριβής αριθμός κρατουμένων στα στρατόπεδα εργασίας ήταν 510.307, συμπεριλαμβάνοντας ποινικούς και πολιτικούς (οι πολιτικοί ήταν οι 150.000). Το 1951, που υπήρχε ο μεγαλύτερος αριθμός πολιτικών κρατουμένων, 579.878, αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι στους προηγούμενους είχαν προστεθεί περίπου 334.538 συνεργάτες των ναζί που είχαν καταδικαστεί για προδοσία την περίοδο του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι η ΕΣΣΔ το 1938 είχε πληθυσμό περίπου 150.000.000 και ότι είχε βγει από μια περίοδο εμφύλιου πολέμου, που επίσημα έληξε το 1921, αλλά ανεπίσημα συνεχιζόταν με άλλη μορφή.

28. Ι. Β. Στάλιν «Για τις ελλείψεις της κομματικής δουλειάς και τα μέτρα για την εξάλειψη των τροτσκιστών και άλλων διπροσώπων», «Απαντα», τόμος 14, σελ. 228-285, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

29. Από το βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 279.

30. Από το βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 282.

35. Από το βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 241.

36. Στο βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 168-173, αναφέρονται οι πηγές που επιβεβαιώνουν αυτά τα γεγονότα και που στην πλειοψηφία τους είναι αστικές.

37. Στο βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 168-173, αναφέρονται οι πηγές που επιβεβαιώνουν αυτά τα γεγονότα και που στην πλειοψηφία τους είναι αστικές.

38. Στο βιβλίο του Λ. Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στο Στάλιν», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 168-173, αναφέρονται οι πηγές που επιβεβαιώνουν αυτά τα γεγονότα και που στην πλειοψηφία τους είναι αστικές.

Advertisements

Posted on Νοέμβριος 27, 2012, in Ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε and tagged , , , . Bookmark the permalink. 10 Σχόλια.

  1. Aυτό το άρθρο ξεκινάει ως εξής:

    «Πολλοί άνθρωποι από τις χώρες που έχει επικρατήσει ο καπιταλισμός, ακούγοντας το όνομα “Στάλιν”, νοιώθουν έντονα συναισθήματα. Οι περισσότεροι, φέρνουν στο μυαλό τους έναν αιμοσταγή δικτάτορα, παρόμοιο με τον Αδόλφο Χίτλερ…»

    Θεωρώ λοιπόν ότι αυτή η εισαγωγή, υποτιμά και υποσκάπτει κάθε καλή προσπάθεια απόδοσης της αλήθειας σ’ αυτό το κείμενο. Το αν αυτό συμβαίνει από λάθος επιλογή έκφρασης, δεν αναιρεί την ουσία. Ότι δηλαδή αποδίδει γενικά σε πολλούς αυτήν την άποψη.

    Πρώτα απ’ όλα, σε δημοσκοπήσεις παλαιότερες, κάπου πριν το καλοκαίρι νομίζω, ο Στάλιν ήταν δεύτερος δημοφιλέστερος στις προτιμήσεις αυτών των λαών και δη των πρώην σοβιετικών, μετά τον Γκαγκάριν. (Στον Λένιν δεν αναφέρομαι, γιατί ως γνωστό και σήμερα πρωτεύει κυριολεκτικά στις συνειδήσεις αυτών των λαών)

    Αν πάλι το άρθρο αναφέρεται σ’ εκείνους που μετά τις ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες μετανάστευσαν στον …ελληνικό παράδεισο,
    τότε, πρέπει να διευκρινίσει ότι ανάμεσα σ’ αυτούς και μόνο σ’ αυτούς, ΥΠΗΡΧΑΝ τα πρώτα χρόνια τής μετανάστευσής τους, εκείνοι που κατηγορούσαν τον Στάλιν. Πλέον, λίγοι κι όλο λιγότεροι, ελάχιστοι, κατηγορούν τον Στάλιν και γενικά την περίοδο που ήταν ηγέτης τού ΚΚΣΕ.

    Τέλος, αυτοί οι λίγοι λαϊκοί άνθρωποι που ακόμη διατείνονται ότι ο Στάλιν ήταν ένας άλλος Χίτλερ, το κάνουν συνειδητά, ψευδόμενοι συνειδητά. Βάζουν δηλαδή πλάτη να εξισωθεί ο κομμουνισμός με το φασισμό, για να βοηθήσουν τον βασανιζόμενο απ’ την καπιταλιστική κρίση καπιταλισμό.
    Το κάνουν απολαμβάνοντας το …μισθό τους, θεωρώντας ότι ο καπιταλισμός θα τους εξαιρέσει απ’ τις γκιλοτίνες που ετοιμάζει για το λαό-τους λαούς.
    Πολιτικοί ή και εξ’ αίματος απόγονοι των φασιστοαντικομμουνιστών τού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου άλλωστε, έχουν κι επιπλέον λόγους να ψεύδονται συνειδητά…

    ΖΗΤΩ λοιπόν ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ
    ΖΗΤΩ ο ΣΤΑΛΙΝ
    ΖΗΤΩ στον κάθε ΣΤΑΛΙΝ του παρόντος και του μέλλοντος.

    ΑΝΕΡΓΟΣ και ΑΦΡΑΓΚΟΣ

  2. Δεν μιλάω αναγκαστικά για την αντίληψη των λαών που προέρχονται από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Ίσα-ίσα που από αυτό το ιστολόγιο, έχουμε γράψει για την ολοένα και αυξανόμενη αποδοχή του σοσιαλιστικού παρελθόντος, από τους λαούς αυτούς.

    Όμως όπως και να ‘χει, στην χώρα μας, αλλά και γενικότερα στην καπιταλιστική δύση, ακόμα και κομμάτια του λαϊκών στρωμάτων, έχουν στρεβλή αντίληψη για την περίοδο της σοβιετικής οικοδόμησης του σοσιαλισμού, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υιοθετούν εχθρική στάση ενάντια στον ίδιο τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

    Προσωπικά δεν θεωρώ αλάνθαστο τον Στάλιν, και δεν πρόκειται να θεωρήσω αλάνθαστο τον κάθε Στάλιν. Όμως, έχει σημασία να έχουμε διάκριση, αντίληψη και περαιτέρω γνώση πάνω σε αυτά τα ζητήματα.

    Ευχαριστώ για το σχόλιο.

  3. Συμφωνώ πως ούτε ο Στάλιν ήταν αλάθητος. Άλλωστε, μόνο οι πεθαμένοι δεν κάνουν λάθη.
    Άλλο πράμα όμως το λάθος κατά λάθος, κι άλλο πράμα το λάθος να γίνεται σκόπιμα, ή να καταντά ιδεολόγημα που εντέλει μπορεί να οδηγήσει και στην προδοσία.
    Κι ο Στάλιν, προς τιμή του,
    δεν μπορεί να κατηγορηθεί για τίποτα που να έθιξε το λαό-τους λαούς. Τέλος πάντων, πολλά μπορούμε να πούμε για την έννοια λάθος και τι επιπτώσεις, πώς και πότε, εγκυμονεί το κάθε λάθος.
    Όμως, όταν κάποιος λέει χωρίς ενδοιασμό «ΖΗΤΩ Ο ΣΤΑΛΙΝ», ουδόλως αναφέρεται αποκλειστικά στο πρόσωπο Στάλιν.
    Πρωτίστως αναφέρεται στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού, που εκ των πραγμάτων ξεκίνησε και προχώρησε δυνατά την εποχή που ο Στάλιν ήταν στην ηγεσία.
    Κι αν πάμε παρακάτω, με το «ΖΗΤΩ Ο ΣΤΑΛΙΝ» εννοούμε και την ηρωική, νικηφόρα αντεπίθεση της Σοβιετικής Ένωσης ενάντια στην ιμπεριαλιστική φασιστική Γερμανία.
    Κι αν πάμε κι άλλο παρακάτω, όπου κι όπως να το πιάσουμε το θέμα, μετά το ΖΗΤΩ Ο ΛΕΝΙΝ, ακολουθεί το ΖΗΤΩ Ο ΣΤΑΛΙΝ!
    Όσο για τους Έλληνες που τάχα αντιπαθούν τον Στάλιν, δεν ξέρουν καν πότε έζησε. Τώρα, αν πιπιλάνε για αντικομμουνισμό τις καραμελίτσες που τους υποχρεώνουν οι μαυρογιαλούρηδες, είναι επιλογή συνείδησης και όχι ιστορική γνώση έστω και λανθασμένη. Είναι άσχετοι πέρα για πέρα. Το μόνο βιβλίο που έχουν μελετήσει επιμελώς, είναι εκείνο με τα ρουσφέτια που περιμένουν απ’ το νέο ΠΑΣΟΚ. Τον ΠΑΣΟΚΟΣΥΡΙΖΑ δηλαδή. Και για να μην αδικώ κανέναν, είναι και οι άλλοι που περιμένουν ό,τι κι αυτοί, απ’ τον άλλο πολιτικό πόλο, Το Δεξιό και καραδεξιό… ΝΔ κλπ.

    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

  4. ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ, ΕΝΑ ΣΩΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΗΔΕΙΣΕΙΣ, ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ, ΜΠΡΑΒΟ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟ (ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ)

  5. Ο ΣΤΑΛΙΝ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΗΓΕΤΗΣ
    Ο Στάλιν αυτός ο μεγάλος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης τηρουμένων των αναλογιών θα πρέπει να συγκριθεί με τους αντίστοιχους ηγέτες της εποχής του, και στα αποτελέσματα που έφερε η περίοδο της διακυβέρνηση του, στους πολίτες της πατρίδας του και στην γενικότερη επίδραση της Ε.Σ.Σ.Δ στο ιστορικό γίγνεσθαι της ανθρωπότητας.
    Έτσι έχουμε κατά την διακυβέρνησης του Στάλιν 1923-1953:
    • Στερέωσε την σοσιαλιστική επανάσταση και οικοδόμησε τον σοσιαλισμό στην χώρα του, κόντρα σε όλες τις ανόητες θεωρίες ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, μετατρέποντας της Ρωσία από μια απλά περιφερειακή δύναμη ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ και ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ, με κύρος και ακτινοβολία στην ανθρωπότητα.
    • ‘Έλυσε το επισιτιστικό πρόβλημα, της Ρωσίας με την πετυχημένη μεταρρύθμιση της υπαίθρου δημιουργώντας τα κολχόζ και τα σοβχός (ιδιωτικούς και κρατικούς συνεταιρισμούς) καταργώντας τους τσιφλικάδες(Κουλάκους), που εκμεταλλεύονταν εκατομμύρια αγρότες σαν δουλοπάροικους.
    • Το 1931-1938 με την εκβιομηχάνιση-Ενεργειακά έργα-‘εργα οδοποιίας, οι ρυθμοί ανάπτυξης της Σοβιετικής Ένωσης ήταν 16% ετησίως πολύ πάνω από τα δυτικά κράτη, μετατρέποντας τον σοσιαλισμό στο ΠΡΟΤΥΠΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ του, αντίθετα με τα καπιταλιστικά κράτη, που δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν την παγκόσμια οικονομική κρίσης του 1929-1931 που προκάλεσε τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή με δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς σε όλο τον δυτικό κόσμο, κάτι βέβαια που καμιά από τις κίτρινες φυλλάδες της παγκοσμιοποίησης ( ακροδεξιούς, έως και αναθεωρητές του μαρξισμού δεν τολμούν να τα γράψουν) χαρακτηριστικά η ΗΠΑ το 1939 δεν είχε ξεπεράσει ακόμα την οικονομική κρίση του 1929, και η οικονομία της ήταν μόλις στο επίπεδο του 60% του ΑΕΠ που είχε στο 1929 . Αυτά για να καταλάβουμε το μέγεθος της κρίσης για την Δύση, και ότι ο β΄παγκόσμιος πόλεμος έγινε για να ξεπεραστεί η καπιταλιστική οικονομική κρίση, μοιράζοντας εκ νέου τις παγκόσμιες αγορές .
    • Παραπέρα η Ε.Σ Σ.Δ ανέπτυξε ραγδαία την βαριά βιομηχανία: Mηχανών, μηχανημάτων, όπλων, τεχνικού εξοπλισμού καθώς και την ελαφρά βιομηχανία μεταποίήσης των προιόντων, μετατρέποντας σε λίγα χρόνια την Ε.Σ.Σ.Δ από φτωχή αγροτική χώρα σε βιομηχανικό κολοσσό.
    • Με τη μεγαλοφυή συμφωνία Ριμπέρτ-Μολότωφ έστρεψε την Ναζιστική Γερμανία κατά της Δύσης και πήρε σημαντικό χρόνο για να προετοιμάσει την άμυνα της Σοβιετικής Ένωσης.
    • Χάρη στην ευφυή αντιγραφειοκρατική διοίκηση που που είχε δημιουργηθεί με τις μεταρρυθμίσεις στην Σοβιετική Ένωση από τις αρχές της επανάστασης και ιδιέτερα την δεκαετία του 30, και με μοχλό τον ηρωισμό των Σοβιετικών πολιτών, μέσα σε τρεις μήνες από την Γερμανική Εισβολή το 1941, η Ε.Σ.Σ.Δ ΠΕΤΥΧΕ ΤΟ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ, μεταφέροντας τις περισσότερες βιομηχανικές εγκαταστάσεις της από την Ουκρανία, Λευκορωσία και την Ρωσία, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά στα μετόπισθεν πίσω από τα Ουράλια όρη, με αποτέλεσμα όλος αυτός ο εξοπλισμός των εργοστασίων να μην πέσει στα χέρια του εχθρού, και ως εκ θαύματος να λειτουργήσούν τα εργοστάσια μέσα σε λίγους μήνες, προσφέροντας όπλα και εφόδια στον κόκκινο στρατό συμβάλλοντας έτσι στην νίκη στον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο.
    • Σήκωσε το κύριο βάρος στον αγώνα κατά του φασισμού και στις πιο δύσκολες στιγμές κατά την πολιορκία της Μόσχας παρέμεινε στην πόλη εμψυχόνοντας τους υπερασπιστές της, ώσπου με την μεγάλη νίκη στο Στάλιγκραντ έγειρε ολοκληρωτικά η πλάστιγκα υπέρ των συμμάχων (Σοβιετική Ένωση, Αγγλία, ΗΠΑ) αποτρέποντας τον εκφασισμό της ανθρωπότητας.
    • Ήταν πρότυπο ηθικής και ακεραιότητας, και δεν δέχθηκε να ανταλλάξει τον υιό του που ήταν αιχμάλωτός στους Γερμανούς με τον Γερμανό στρατηγό Πάουελς, απαντώντας στον Χίτλερ «ότι εγώ ανταλλάζω στρατιώτη με στρατιώτη, και όλοι οι ρώσοι στρατιώτες είναι παιδιά μου και δεν μπορώ να κάνω εξαιρέσεις», αυτό το ήθος μόνο με τους αρχαίους ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ μπορεί να συγκριθεί. Σε αντίθεση με τους αστούς πολιτικούς που είναι εκφυλισμένοι με την οικογενειοκρατία το ρουσφέτι την φαυλότητα και το χρήμα.
    • Έτσι ο λαός της Σοβιετικής Ένωσης τον αγάπησε σαν πατέρα του, γιατί τους έκανε αφέντες στον τόπο τους οικοδομώντας ένα κοινωνικό σύστημα χωρίς παράσιτα και εκμεταλλευτές δίνοντας περηφάνια και αξιοπρέπεια στους Σοβιετικούς πολίτες .
    Επίσης καλλιέργησε στον Σοβιετικό λαό τις μεγάλες αρετές
    της αλληλεγγύης, αυτοθυσίας, αγωνιστικότητας, άμιλλας
    και δικαιοσύνης για το γενικό καλό, στοιχείο που οι
    αρχαίοι Έλληνες το ονομάζουν αρετή.

    • Διαπραγματεύτηκε με τον ποιο επωφελή τρόπο στην Γιάλτα, όπου αύξησε την σφαίρα επιρροής του σοσιαλισμού σε όλη την ανατολική Ευρώπη, επίσης συνέβαλε στην νίκη των Κινέζων Κομμουνιστών του Μαο Τσε Ντουγκ, καθώς στήριξε την λαϊκή δημοκρατία του Βιετνάμ και της Κορέας.
    • Κατόρθωσε να ανορθώσει οικονομικά την κατεστραμμένη Ε.Σ.Σ.Δ μετά το 1945 μέσα ελάχιστα χρόνια ξαναδίνοντας στο λαό του την ευμάρεια του. Παρά τους υπαινιγμούς των ΗΠΑ για υπεροπλία με την ατομική βόμβα στα χρόνια του Ψυχρού πολέμου , η ΕΣΣΔ διατήρησε την ειρήνη και μέσα σε λίγα χρόνια η Ρωσία έγινε πυρηνική δύναμη αφαιρώντας το μονοπώλιο των ΗΠΑ από το 1950.
    • Τιμή και δόξα σε ένα μεγάλο ηγέτη που είναι παγκόσμιο σύμβολο όλων των καταπιεσμένων.

  6. Ο ΤΣΟΡΤΙΛ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ
    Ο Τσόρτσιλ, μεγάλος πολέμιος του κομμουνισμού, μιλώντας στη Βουλή των Λόρδων, με την ευκαιρία των 80 χρόνων από τη γέννηση του Στάλιν, είπε:
    «Μεγάλη ευτυχία για τη Ρωσία (σ.σ. ΕΣΣΔ) ήταν, ότι στα χρόνια των σκληρών δοκιμασιών, την καθοδήγησε, ο μεγαλοφυής και ακλόνητος στρατηλάτης Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν. Ο Στάλιν ήταν άνθρωπος ασυνήθιστης ενέργειας, πολυμορφωμένος, στα έργα του αντηχούσε πάντα η εκτελεστική δύναμη. Η δύναμη αυτή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αναδείχτηκε σε ανεπανάληπτο ηγέτη μεταξύ των καθοδηγητών εκείνων των καιρών.
    Κατείχε βαθιά συνετή σοφία, ήταν ανυπέρβλητα μάστορας και κατάφερνε να βρίσκει στις δύσκολες στιγμές διέξοδο, από την πιο αδιέξοδη κατάσταση. Στις πιο τραγικές στιγμές και σε στιγμές θριάμβου ήταν όμοια συγκρατημένος και ποτέ δεν παρασυρόταν από τις συγκινήσεις. Ηταν άνθρωπος που συνέτριβε τον εχθρό του, με τα χέρια των εχθρών του. Μάλιστα, ανάγκασε και εμάς που μας ονόμαζε ιμπεριαλιστές να πολεμήσουμε ενάντια των ιμπεριαλιστών.
    Παρέλαβε μια Ρωσία με ξύλινο αλέτρι και την άφησε εξοπλισμένη με ατομικά όπλα. Ο,τι και να λέμε γι αυτόν τέτοιους άνδρες η ιστορία και οι λαοί δεν πρέπει να τους λησμονούν.
    Τα παραπάνω λόγια τα είπε για τον Ιωσήφ Στάλιν, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, πατέρας του «Σιδηρού παραπετάσματος» και της αντικομουνιστικής υστερίας στην ομιλία του στην Βουλή των Λόρδων στις 28 Δεκεμβρίου του 1959.

  7. ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ
    Όσο υπήρχε Η Σοβιετική Ένωση, για να μην στραφεί ο κοσμος
    προς τον κομμουνισμό, τα δυτικά κρατη αναγκάστηκαν να κάνουν μεγάλες
    μεταρρυθμίσεις υπέρ των εργαζομένων όπως: Αυξήσεις στους μισθούς, μείωση
    της ανεργίας, καθιέρωση 35 ώρου εργασίας εβδομαδιαίως, ασφάλιση όλων των
    εργαζομένων, μείωση των ορίων ηλικίας στην συνταξιόδότηση, υποστήριξη της
    μεσαίας τάξης, ποιότητα στην ζωή των πολιτών π.χ κατοικία για όλους ,
    κοινωνική μέριμνα κ.λ.π.
    Τώρα που ανατράπηκε ο σοσιαλισμός όλες αυτές τις κατακτήσεις τις παίρνουν πίσω
    σαν να τις είχαν δ΄ψσει δανεικές, και μας κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα και γλεντάνε οι πολυεθνικές και οι τραπεζίτες θέλοντας να καταδικάσουν τους λαούς να ζουν σε αιώνια φτώχια σε καθεστώς ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ, παράλληλα καταστρέφουν την μικρομεσαία τάξη αδιαφορώντας για την τύχη αυτών των ανθρώπων, συκοφαντώντας τους ανθρώπους ότι για τα προβλήματα τους φταίει η ευμάρεια τους , και όχι ότι κάποιοι στο όνομα του κέρδους αποφάσισαν ΒΙΑΙΑ να ΦΤΩΧΥΝΟΥΝ τους λαούς .
    Σε όλα αυτά συνέβαλαν οι διάφοροι δεξιοί αναθεωρητές-καριερίστες που κυβέρνησαν την Σοβιετική Ένωση από το 1956 και μετά , και που αντί να κάνουν τον σοσιαλισμό ποιό σύγχρονο και πιο ελκυστικό ώστε να κυριαρχήσει παγκόσμια – Όπως την εποχή διακυβέρνησης της Ε/Σ.Σ.Δ από τον Στάλιν-, Έτσι προετοίμασαν την ανατροπή του σοσιαλισμού, αυξάνοντας την γραφειοκρατία και ,κυβερνώντας σαν κάστα πάνω από την κοινωνία μακριά από τον λαό και τα σύγχρονα προβλήματα του εκφυλίζοντας βαθμιαία το σοσιαλιστικό σύστημα

  8. Η ΛΑΣΠΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΗΓΕΤΗ
    Ο ΣΤΑΛΙΝ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΗΓΕΤΗΣ ΠΟΥ ΠΕΤΥΧΕ ΠΟΛΛΑ
    Ηγήθηκε της Οκτωβριανής Επανάστασης μαζί με το Τρότσκι σε αντίθεση με το Λένιν που το είχε σκάσει από την Πετρούπολη από τον Ιούλιο του 1917 διότι είχε εναντιωθεί την μεγάλη λαϊκή εξέγερση του Ιουλίου, όπου ο λαός είχε απαιτήσει να περάσει όλη η εξουσία στα Σοβιέτ, Ο Λένιν πήγε ενάντια σε αυτήν την εξέγερση με αποτέλεσμα να αποδοκιμαστεί από τον λαό και να διαφύγει στην Φιλανδία .
    Από τον Ιούλιο του 1917 έως τον Οκτώβριο του 17 ο πραγματικός ηγέτης του Μπολσεβίκικου κόμματος ήταν ο Στάλιν, συνεπικουρούμενος από τον Τρότσκι .
    Από το 1905 ο Στάλιν ήταν υπέρ της ΝΕΠ (Νέας οικονομικής πολιτικής) που προέβλεπε ότι οι αγρότες θα μοιράζονταν τα τσιφλίκια στους; αγρότες σε αντίθεση με τον Λένιν που ήταν υπέρ της κρατικοποίησης της γης(κρατικός σοσιαλισμός)
    Αυτή την πολιτική την καρπώθηκε ιστορικά ο Λένιν παρότι ήταν η πολιτική του Στάλιν, σε αυτό φταίει και η υπερβολική μετριοφροσύνη του Στάλιν, όπου έδωσε στον εαυτό του δεύτερο ρόλο σε αντίθεση με τον Λένιν που τον Θεοποίησε και με αυτόν τον τρόπο καλλιέργησε την προσωπολατρία και την θεοποίηση του Λένιν. .
    ΣΤΑΘΗΚΕ ΗΓΕΤΗΣ ΣΤΟΝ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ του 41-45 κατά του Ναζισμού και ΕΔΡΑΙΩΣΕ ΤΗΝ ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
    ΕΔΡΑΙΩΣΕ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ πρωτύτερα .
    ΠΕΤΥΧΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΚΒΙΟΜΗΧΑΝΙΣΗΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΕ 10 ΧΡΟΝΙΑ την στιγμή που άλλες χώρες χρειάστηκαν εκατονταετίες .
    , Όσο για τις διώξεις του 1936-1939 θα πρέπει να δούμε το θέμα γενικότερα μια χώρα με ραγδαία ανάπτυξη όπως η Σοβιετική Ένωση την δεκαετία του 1930, με 16% ετησίως να είναι οι ρυθμοί αύξησης του Ακαθάριστου Εθνικού προϊόντος της σε αντίθεση, με την Δύση που βίωσε την παγκόσμια οικονομική κρίση το 1929-1931 και τις μετέπειτα συνέπειες της , είναι γελοίο να επιζητούσε η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωση διώξεις την στιγμή που είχε εδραίωση τον Σοσιαλισμό σε μια χώρα, κάτι άλλο απλώς συνέβαινα που οι «ιστορικοί» δεν μπήκαν στον κόπο ποτέ ή δεν θέλησαν να το ψάξουν &., την πρώτη ευθύνη οπωσδήποτε την έχει ο Επίτροπος Εσωτερικών υποθέσεων της Σοβιετικής Ένωσης Γιόζεφ που καθοδηγούσε τις διώξεις που περιέργως με την εκτέλεση του το 1939 έπαψαν και οι διώξεις να γίνονται , και την δεύτερη ευθύνη έχει η Μυστική αστυνομία η Γκε Πε ΟΥ , και σε αυτά δεν πρέπει να παραβλέψουμε τον ρόλο των ξένων μυστικών υπηρεσιών που έντεχνα με τους ανθρώπους της διοχέτευσαν πλαστά στοιχεία στην ανερχόμενη Σοβιετική Ένωση -Δεν πρέπει να είμαστε και αφελείς¨-
    παρέκβαση . Στην Ελλάδα στην εκτέλεση του Μπελογιάννη και των άλλων χιλιάδων κομμουνιστών και αριστερών κανένας ιστορικός του κατεστημένου δεν ρίχνει την ευθύνη στον Πλαστήρα, και στον Γ. Παπανδρέου(Υπουργό Εωτερικών τότε) και στους άλλους Πρωθυπουργούς αλλά σε μηχανισμούς που υπέκυψαν η παγίδεψαν τους πολιτικούς όχι όμως δύο μέτρα και δύο σταθμά εκεί φταίει σε όλα ο Ηγέτης της χώρας που λέγεται Στάλιν!!!!! Ενώ εδώ δεν φταίνε ποτέ οι Πρωθυπουργοί σε τίποτε σχεδόν αλλά κάποιοι άλλοι.
    Εάν μελετήσει κανείς την ιστορία του ΚΚΣΕ θα ιδεί ότι οι αντίπαλοι των φραξιών ζητούσαν τα κεφάλια των άλλων Π.Χ Μπουχάριν για Ζήνοβεφ, και Καμενεφ, η καμενεφ για Τρότσκι κ.λπ. όμως ο Στάλιν ποτέ δεν εφάρμοσε αυτά
    Αν οι ηγέτες της Αποσταλινοποίησης 1956-1999 φάνηκαν ανάξιοι των περιστάσεων δεν τους φταίει ο Στάλιν
    αλλά η ανικανότητα τους( Χρουτσώφ, Μπρεσνιεφ, Γκομπαρσώφ) – να μεταρρυθμίσουν τον υπαρκτό σοσιαλισμό σε ένα σύστημα με πραγματική Δημοκρατία και Ελευθερία και σήμερα ό κόσμος πληρώνει αυτήν τους την ανικανότητα

  9. ΣΤΑΛΙΝ ΕΝΑΣ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕ ΤΟΝ ΛΑΟ
    ΤΟΥ
    • Η Σοβιετική Ένωση 1923-1953 έλυσε πολύ μεγάλα προβλήματα που σημερινές
    δυτικές κοινωνίες δεν τα έχουν λύσει ούτε πρόκειται να τα λύσουν
    π.χ στις ΗΠΑ σήμερα το 2015 εκατομμύρια άνθρωποι κοιμούνται κάτω
    από γέφυρες και 40.000.000 είναι κάτω από το όριο φτώχειας.
    Αντίθετα στην Σοβιετική Ένωση από την εποχή του Στάλιν 1923-1953 είχαν λυθεί:: 1. Στέγη για όλους τους πολίτες
    2 . Εργασία για όλους
    3. Παιδεία για όλους
    4. Πολιτισμός και ψυχαγωγία για όλους
    5. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλο τον λαό
    6. Μια κοινωνία με ρυθμούς ανάπτυξης 16% ετησίως που καμία καπιταλιστική χώρα
    δεν έχει φτάσει αυτό το επίπεδο
    7. Είχε όλο τον λαό μαζί του γιατί τα όνειρά του τα έκανε πράξη
    • Επίσης καλλιέργησε στον Σοβιετικό λαό τις μεγάλες αρετές της αλληλεγγύης, αυτοθυσίας, αγωνιστικότητας, άμιλλας και δικαιοσύνης για το γενικό καλό, στοιχείο που οι αρχαίοι Έλληνες το ονομάζουν αρετή.
    Έτσι ο λαός της Σοβιετικής Ένωσης τον αγάπησε σαν πατέρα του, γιατί τους
    έκανε αφέντες στον τόπο τους οικοδομώντας ένα κοινωνικό σύστημα χωρίς παράσιτα
    και εκμεταλλευτές δίνοντας περηφάνια και αξιοπρέπεια στους Σοβιετικούς πολίτες

  10. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ
    ΕΝΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΙΟ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
    Όσοι πιστεύουν στον σοσιαλισμό σαν κοινωνικοοικονομικό σύστημα, θα πρέπει να εντοπίσουν τις ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ευθύνες των κλασσικών του Μαρξισμού που θεωρούσαν κάθε αντίθετη άποψη οπορτουνιστική είναι καλό να διαβάσουμε το βιβλίο του Ένγκελς ‘Αντί ΝΤΥΡΙΓΚ για να δούμε με την σκαιότητα αντιμετωπίστηκε ο Σοσιαλιστής Ντύριγκ επειδή είχε μια άλλη διαφορετική άποψη , ή το βιβλίο του ΛΕΝΙΝ η «’Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΣΤΑΤΗΣ ΚΑΟΥΣΚΥ» .
    Επίσης η δικτατορία του Προλεταριάτου που εφήρμοσε
    το ΚΚΣΕ επί εποχής του ΣΤΑΛΙΝ ήταν η πρακτική εφαρμογή της θεωρεία των
    κλασσικών οι οποίοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί για τυχόν λάθη του εφαρμοσμένου
    σοσιαλισμού.
    Επιπλέον πρέπει όλα αυτά να τα δούμε και σε σχέση με την εποχή και την σκληρότητα του καπιταλισμού που αντιμετώπιζε κάθε εξέγερση σε ποταμού αίματος πχ ΓΑΛΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ 1871 κ.λπ., εισβολή στην νεαρά Σοβιετική
    Ένωση το 1918-1920 από 14 καπιταλιστικά κράτη με σκοπό την ανατροπή του Κράτους των Σοβιέτ , αιματηρή καταστολή όλων των
    Επαναστάσεων στην Ευρώπη το 1918-1919 (Γερμανία χιλιάδες δολοφονίες των Γερμανών επαναστατών , Ουγγαρία ανατροπή της επαναστατικής κυβέρνησης του Μπελά Κουν κ.λ.π)
    Έτσι η κριτική σε ένα Πετυχημένο ηγέτη όπως ο ΣΤΑΛΙΝ πρέπει να είναι έντιμη και μετρημένη , και όχι με υστερία και ανακρίβειες, και προπάντων όχι κατευθυνόμενη
    Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το παγκόσμιο σύστημα μισεί τους πετυχημένους επαναστάτες όπως τον ΣΤΑΛΙΝ που έδωσαν ελπίδες στην ανθρωπότητα.
    Και αυτό συμβαίνει διότι θέλουν κάποιοι να αγιοποιήσουν την μαρξιστική θεωρεία ευνουχίζοντας την, και συγχρόνως να επωφελούνται από
    αυτό ( τροτσκιστές, αναθεωρητές, σοσιαλιστές ) αλλά όλα τα στραβά να τα φορτώσουν στην πετυχημένη διακυβέρνηση της Ε.Σ.Σ.Δ από το Στάλιν(1923-1953) λασπολογώντας εναντίο αυτή της ένδοξης περιόδου ασύστολα.
    Και ό λόγος είναι ευνόητος,
    αυτή η πρακτική εξυπηρετεί τον καπιταλισμό και και τα φερέφωνα ( με όοπια μασκα και αν εμφανίζονται) που θέλουν να στιγματιστεί ο σοσιαλισμός, και ο μεγάλος αυτός
    ηγέτης στο διηνεκές.
    Υ.Γ όσο για την ηθική του Στάλιν που δεν μιλά κανένας ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ. Διότι όταν οι Γερμανοί του
    πρότειναν να ανταλλάξει τον υιό του που ήταν στρατιώτης και είχε αιχμαλωτιστεί
    από τους Γερμανούς με έναν Γερμανό Στρατηγό το 1943 αρνήθηκε, απαντώντας:
    «Ότι εγώ ανταλλάζω στρατιώτη με στρατιώτη και όλοι οι ρώσοι στρατιώτες είναι παιδιά μου και δεν μπορώ να κάνω εξαιρέσεις»
    Επίσης πρέπει να σταθούμε στον ηθικό χαρακτήρα του Στάλιν που έζησε φτωχικά και δεν επωφελήθηκε σε τίποτε από την εξουσία αντίθετα έχασε και τον γιό του στον πόλεμο , σε αντίθεση με τους Αντισταλινικούς που αρκετοί από αυτούς καλλιέργησαν την διαφθορά και έζησαν στην χλιδή στις ΝΤΑΤΣΕΣ(ΒΙΛΕΣ) τους και στα μαγαζιά που ψώνιζαν για τα στελέχη του ΚΚΣΕτο .1956-1990.
    Όλοι αυτοί που ευτέλισαν τον σοσιαλισμό που υποβοήθησαν και επέβαλαν από τα πάνω την παλινόρθωση του καπιταλισμού το 1990 επωφελούμενοι άμεσα οι ίδιοι, έχουν και το θράσος να κατηγορούν το Στάλιν και να ζητούν και τα ρέστα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: