Πρόταση για ένα μικρό μανιφέστο των χριστιανών κομμουνιστών

Καθώς πολλοί μπερδεύονται όταν ακούνε πως κάποιος είναι «χριστιανός» και «κομμουνιστής», είπαμε να  προσπαθήσουμε να βάλουμε σε μια σειρά τα πράγματα. Κάνουμε μια αρχή λοιπόν, με την αυτήν την «πρόταση για ένα μικρό μανιφέστο». Το κείμενο, σίγουρα έχει ένα σωρό παραλείψεις και κενά, όμως δίνει ένα αρχικό, συγκεκριμένο στίγμα, το οποίο, βέβαια, προφανώς χρήζει συμπλήρωσης, βελτίωσης και περαιτέρω επεξεργασίας.

1. Είναι μία πραγματικότητα ότι ένας χριστιανός, εφόσον διατηρεί την θρησκευτική του πίστη, δεν μπορεί να θεωρηθεί ορθόδοξος Μαρξιστής-Λενινιστής. Ο Μαρξισμός-Λενινισμός, εκτός από την πολιτική του πρόταση, έχει ως υπόβαθρο μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και κοσμοαντίληψη, που στηρίζεται στον διαλεκτικό υλισμό και δεν μπορεί να συμβαδίσει με την θρησκευτική πίστη.

2. Η χριστιανική πίστη, προσφέρει μια ολοκληρωμένη φιλοσοφία για τον άνθρωπο και την ζωή του. Αυτή ακριβώς η φιλοσοφία, εμπεριέχει μια σειρά από ριζοσπαστικές αντιλήψεις, οι οποίες αφορούν αυτήν την ζωή. Ο ιδεαλισμός της χριστιανικής πίστης, στην πραγματικότητα, είναι μπολιασμένος με κάποια «υλιστικά» στοιχεία. Η διδασκαλία του χριστιανισμού, δεν ασχολείται μόνο με τα ουράνια. Σε μεγάλο βαθμό, ασχολείται με τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, ενώ εναντιώνεται στην συσσώρευση πλούτου και στην αδικία.

Ο συνειδητά χριστιανός κομμουνιστής, εναντιώνεται στον καπιταλισμό, με βάση αυτά τα στοιχεία της πίστης του, καθώς το σύστημα της εκμετάλλευσης, τα ιδανικά του, οι στόχοι του, τα αποτελέσματά του, τα αίτιά του, βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με όσα διδάσκει ο χριστιανισμός.

3. Η ιστορία έχει διδάξει πως τα σύνθετα ιδεαλιστικά στοιχεία της χριστιανικής πίστης, σε αρκετές περιπτώσεις μπόρεσαν να λειτούργησαν θετικά, οδηγώντας στην πολιτική ριζοσπαστικοποίηση και την ρήξη με την πλουτοκρατία και το κατεστημένο που υποστήριζε τα κεκτημένα της. Η χριστιανική πίστη, δεν θα πρέπει να θεωρείται πως, σε κάθε περίπτωση, αντιδραστικοποιεί τις συνειδήσεις και εμποδίζει την ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων.

Σκοπός, του χριστιανού κομμουνιστή, θα πρέπει να είναι η ανάδειξη των γνήσιων και ριζοσπαστικών στοιχείων της πίστης, και η αντιμετώπιση των μοιρολατρικών ερμηνειών και αντιλήψεων, που πράγματι διδάσκουν υποταγή και καθιστούν μορφές της θρησκευτικής πίστης σε “όπιο του λαού”.

4. Ο ριζοσπάστης χριστιανός κομμουνιστής, αναγνωρίζει την αναγκαιότητα, ο καπιταλισμός να ανατραπεί. Το σύστημα της εκμετάλλευσης, δεν μπορεί να γίνει «ανθρώπινο», παρά μόνο να ανατραπεί. Η οποιαδήποτε διαχείριση του συστήματος (ακόμα και η λεγόμενη «αριστερή»), είναι απορριπτέα, καθώς στην ουσία δίνει παράταση στην εκμετάλλευση, αποκοιμίζει το λαϊκό κίνημα, εμποδίζει την ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής αντίληψης των λαϊκών στρωμάτων και στην ουσία δεν μπορεί να εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική εφόσον τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος είναι στα χέρια των καπιταλιστών.

Η πιο ρεαλιστική, αντικαπιταλιστική, εναλλακτική πρόταση, στην βάση της οποίας μπορεί να υπάρξει μια, πράγματι, φιλολαϊκή πολιτική, είναι αυτή της «Λαϊκής Εξουσίας». Μίας εξουσίας από τα κάτω, η οποία θα συντρίψει τις δομές του καπιταλισμού, θα κοινωνικοποιήσει όλα τα μέσα παραγωγής, θα υιοθετήσει τα πλεονεκτήματα του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, θα δέχεται τον άμεσο εργατικό-λαϊκό έλεγχο.

5. Οι χριστιανοί κομμουνιστές, αν και υιοθετούν ως εργαλείο την πολιτική πρόταση της Λαϊκής Εξουσίας, της οποίας η προέλευση είναι σαφώς Μαρξιστική-Λενινιστική, ως προς την κοσμοαντίληψή τους έχουν οριοθετημένες αντιλήψεις. Μπορεί να αναγνωρίζουν κάποια χρήσιμα στοιχεία του διαλεκτικού υλισμού, όμως παραμένοντας σταθερά χριστιανοί, δεν αποδέχονται την κοσμοθεωρία του, η οποία απορρίπτει δογματικά την θρησκευτική πίστη. Παρ’ όλα αυτά, όπως προαναφέραμε, αναγνωρίζουν ότι η θρησκευτική πίστη, μπορεί πράγματι να μετατραπεί σε «όπιο των λαών» και σε εργαλείο των εκμεταλλευτών, εφόσον δεν αποβληθεί η μοιρολατρία που μπορεί να εμπεριέχει.

6. Ο χριστιανός κομμουνιστής, αν και δεν είναι ορθόδοξος Μαρξιστής-Λενινιστής, μπορεί και οφείλει να είναι μέρος της ευρύτερης συμμαχίας η οποία θέτει ως στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού με την ρεαλιστική στρατηγική που προαναφέραμε. Ως χριστιανός όμως, οφείλει να μένει ανεπηρέαστος, ακλόνητος και σταθερός στα ζητήματα της πίστης του.

Advertisements

Posted on Ιανουαρίου 2, 2013, in Χριστιανικές απόψεις and tagged , , , , , . Bookmark the permalink. 5 Σχόλια.

  1. Δεν έχεις και πολύ άδικο…Αν εξετάσουμε την χριστιανική διδασκαλία αφαιρώντας μεταφυσική, προσμίξεις και αλληγορίες θα μπορούσε να είναι ένα κοινωνικό μανιφέστο..
    Τον 16ο αιώνα ο άγγλος λόρδος Τόμας Μόρ που θα αναγνωριστεί τον 20ο αιώνα σαν άγιος απο τον πάπα θα εκδώσει το βιβλίο του ‘Περί της κάλλιστης δημοκρατίας της ευρισκομένης επι της νήσου ουτοπίας’..
    Στην ουτοπική πολιτεία του Μορ θα επικρατεί καθεστώς απόλυτης κοινοκτημοσύνης που όπως λέει ο ίδιος είναι λύτρωση απο τον εγωκεντρισμό…
    Βέβαια ο ίδιος δεν είχε καλό τέλος αφού αρνήθηκε να επικυρώσει τον γάμο του Ερρίκου του Η με την Αννα Μπολέυν με την ιδιότητα του σοφού νομαμαθή και ανθρώπου της θρησκείας και ο βασιλιάς τον καρατόμησε..
    Τον επόμενο αιώνα θα τον μιμηθεί ο Ιταλός φιλόσοφος, ποιητής και καλόγερος Τομάζο Καμπανέλα που θα γράψει στην φυλακή την ‘πολιτεία του ήλιου’, στην οποία η ατομική ιδιοκτησία θα απαγορεύεται αυστηρά, όπως και ο ατομικός πλούτος..Εμεινε φυλακισμένος απο την ιερά εξέταση 27 χρόνια αλλά ποτέ δεν υπέγραψε δήλωση μετανοίας…
    Τον 19ο αιώνα ο γάλλος νομαμαθής και χριστιανός Καμπέ με το’ ταξίδι στην Ικαρία’ δημοσιεύει την δική του ουτοπία( λες και ήξερε ότι η νήσος θα ήταν μαρτυρική για τους μετέπειτα κομουνιστές) στην οποία το καθεστώς αυτη την φορά δεν θα είναι σοσιαλιστικό αλλά κομουνιστικό(ο καθένας με τις ανάγκες του)..Στον ίδιο ανήκει και η καθιέρωση του όρου κομουνισμός…
    Εχει λοιπόν ρίζες ο χριστιανισμός στον κομουνισμό όπως και στον αναρχισμό..Η εκκλησία στην καθαρή της μορφή δεν αποδέχεται κανενός είδους εξουσία, ούτε παπάδων , ούτε δεσποτάδων, ούτε πατριαρχών…Αν δεν υπήρχε και η απευθείας θεική εξουσία θα ήταν καθαρά αναρχισμός..
    Ο Αρης Βελουχιώτης φορούσε ένα σταυρουδάκι στον λαιμό του…Δεν ήταν κόλπο αλλά επίγνωση των δεσμών που ενώνουν όλες τις εκδοχές του ανθρωπισμού…Ο έντιμος άνθρωπος είτε πιστός είτε άπιστος είναι εξ ορισμού αριστερός….

  2. Προσωπικά για μένα όταν μιλάμε για Χριστιανό πραγματικό, που έχει βάλει σκοπό στη ζωή να γίνει αγωγός της πρακτικής έκφρασης της αγάπης του Θεού, ο επιπρόσθετος όρος »κουμουνιστής» ή »αριστερός» ή »αναρχικός» είναι περιττός. Και δεν το λέω αόριστα, πέρασα κάποιο διάστημα στον αναρχικό χώρο και έχω αρκετούς φίλους κομμουνιστές.

    Αν δούμε με λίγη ειλικρίνεια τη ζωή του Χριστού και των πρώτων Χριστιανών νομίζω ότι μπορούμε να το καταλάβουμε.

    Κάποια παραδείγματα.
    Ο χαιρετισμός των πρώτων Χριστιανών »Ο Ιησούς είναι Κύριος» (με το »υποσυνείδητο» μήνυμα ότι ο Καίσαρας δεν είναι) ήταν από τα πιο ριζοσπαστικά »συνθήματα» της εποχής, και ίσως το πιο ριζοσπαστικό.
    Θεωρούσαν επίσης αυτονόητο σε κάποιες περιπτώσεις που τα πράγματα γίνουν πολύ δύσκολα ότι δεν θα διστάσουν να πουλήσουν και τα υπάρχοντα τους για να καλυφτούν οι ανάγκες των αδελφών. Το θεωρούσαν ύβρη ένας αδελφός να μην έχει τα απαραίτητα – εκτός από την περίπτωση βέβαια που κανείς δεν είχε τα απαραίτητα αλλά και πάλι, όπως διαβάζουμε στις Πράξεις, αδελφοί από άλλες εκκλησίες κάναν ότι καλύτερο μπορούσαν για να βοηθήσουν.
    Μη ξεχνάμε την δύναμη της συντροφικότητας. Πόσες φορές έβαλαν κάποιοι τη ζωή τους σε κίνδυνο για να ξεφύγει ο Παύλος.
    Και φυσικά, το αίσθημα της ισότητας και της ενότητας. Για τους πρώτους Χριστιανούς δεν υπήρχανε γυναικείες και αντρικές δουλειές τα δύο φύλα ήταν ίσα (κάτι εξωφρενικό για την εποχή σε όλο τότε πολιτισμένο κόσμο), ο αφέντης είχε χρέος απέναντι στο Θεό να μην είναι »κάφρος» με τους δούλους του αλλά να είναι δίκαιος (στην εποχή μας προς τους υπαλλήλους του) άλλο ένα εξωφρενικό της εποχής.

    Ο κατάλογος είναι μακρύς και θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες με παραδείγματα, αλλά νομίζω έδωσα μια γενική ιδέα.

    Με λίγα λόγια, κατά τη γνώμη μου, η πρακτική έκφραση του ευαγγελίου – σχήμα οξύμωρο γιατί στην πραγματικότητα το ευαγγέλιο είναι ή πρακτικό ή τίποτα – υπερκαλύπτει τις κομμουνιστικές-αναρχικές ιδέες, και μάλιστα πάει ακόμα παραπέρα με την ελπίδα της ανάσταση των νεκρών σε αιώνια ζωή. Και αυτός ήταν βέβαια ο κύριος λόγος που οι Χριστιανοί με την απειλή του θανάτου δεν αρνιόταν τη πίστη τους.

    Τώρα αν κάποιος Χριστιανός θέλει να στηρίζει με τη ψήφο του κάποιο κόμμα της αριστεράς αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

    Ένα σχόλιο μόνο πάνω στη προτελευταία παράγραφο του φίλου από »πάνω». Ο Χριστιανισμός δεν έχει ρίζες ούτε στο κομμουνισμό ούτε στον αναρχισμό, απλά και μόνο ότι ο Χριστιανισμός είναι παλαιότερο »κίνημα», αλλά μάλλον οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί δανειστήκαν κάποια από τα ιδανικά του Χριστιανισμού χωρίς να το ξέρουν.

    Και όπως είπε και κάποιος χαριτολογώντας: »Δεν ήταν ο Χριστός κομουνιστής, αλλά ο Μαρξ Χριστιανός».

    • Φίλε Γιώργο, να επισημάνω ότι εδώ δεν προσπαθώ να «δημιουργήσω νέα ιδεολογία». Στην ουσία το παραπάνω κείμενο, μιλώντας για χριστιανούς κομμουνιστές, αναφέρεται σε χριστιανούς που είμαστε πολιτικά κομμουνιστές. Δεν έχω πρόθεση να θέσω θέμα για «χριστιανοκομμουνιστική» ιδεολογία.

  3. Αυτο που θελω μονο να προσθεσω ειναι οτι για εναν εντιμο χριστιανο τοσο ο καπιταλισμος οσο και ο κομμουνισμος αλλα και οι αιρεσεις στην βαθεια δομη της συνειδησης που καλλιεργουν ειναι αυτο που λεμερ μασονικη ιδεολογια.Ωστοσο πολλοι θεολογοι (και ετσι εναι)μιλωντας για κομμουνισμο προσθετουν τον επιθετικο προσδιορισμο «αθεος» δηλωνοντας ετσι την αντιθεση τους μονο στην αθεια και οχι στο περιεχομενο του κομμουνισμου που ουσιαστικα ειναι χριστιανικο και οσο διορθωνεται μεσα απο την πειρα της ζωης(βλεπε κκε) πλησιαζει ολο και πιο κοντα στις χριστιανικες ιδεες.
    Επισης εγω προσωπικα οταν μιλαω για αυθεντικο χριστιανισμο τονιζω την Ορθοδοξια και αντε καποιους ρωμαιοκαθολικους.
    Χαιρετε παντοτε εν χριστω!

  4. Συγχαρητήρα, με βρισκεις συμφωνο φιλε μου! Όσο για τη διαλεκτικη αντιληψη του Κοσμου δε βλεπω ιδιαιτερη συγκρουση αναμεσα στον ορθοδοξο μαρξισμο και εναν χριστιανισμο με κομμουνιστικο χαρακτηρα. Και αυτο διοτι και στις δυο περιπτωσεις οι θεμελιωδεις νομοι της διαλεκτικης εφαρμοζονται το ιδιο. Η διαφορα εγκειται στο ποιος ειναι αυτος ο Κοσμος. Για το μαρξισμο ειναι ο φυσικος κοσμος, για το χριστιανισμο ειναι και κατι πολυ περα απο αυτον. Ωστοσω ο μεταφυσικος κοσμος στη χριστιανικη πιστη αλληλεπιδρα με το φυσικο κοσμο (διοτι μεσα απο το ιδιο το Ειναι του Θεου ξεπηδα με σιδηρενια αναγκαιοτητα ολοκληρη η υλικη κτιση, ο ανθρωπος και η ανθρωπινη ψυχη, η βουληση, η αγαπη, οι ηθικες αξιες, η κοινωνια. Ετσι, ο ανθρωπος με μια διαλεκτικη σχεση με το Θεο,μεσα απο το χριστιανισμο, αντιλαμβανεται τοσο την αναγκη για μια ουσιαστικη και δικαιη κοινωνια οσο και την αναγκη να επιστρεψει στην Αρχη στην οποια χρωστα την υπαρξη του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: