Οι «φιλάνθρωποι»!

Ο φιλάνθρωπος Μπιλ Γκέιτς. Ο φιλάνθρωπος Ζούκερμπεργκ. Η φιλάνθρωπη Βαρδινογιάννη. Ο φιλάνθρωπος Λάτσης. Όλοι οι φιλάνθρωποι καπιταλιστές συγκινούνται μπροστά στο δράμα της φτώχειας… που αυτοί δημιουργούν! Όλοι θέλουν να δώσουν λεφτά για τους φτωχούς… ένα κομμάτι, μόνο, από τα υπερκέρδη τους! Εξάλλου η πρόθεση μετράει!

Κάποτε στους πλούσιους αστούς ήταν χόμπι η ζωοφιλία. Εν καιρώ κρίσης, την θέση της έχει πάρει η φιλανθρωπία. Εξάλλου συμφέρει! Και όνομα φτιάχνεις, και φοροαπαλλαγές παίρνεις.

Ο φιλάνθρωπος Μπιλ Γκέιτς μιλώντας γι’ αυτήν την «φιλάνθρωπία», αναφέρει: «Οι δυνητικές εφαρμογές του δημιουργικού καπιταλισμού περιορίζονται μόνο από τα όρια της φαντασίας μας. Αν μπορέσουμε να βρούμε προσεγγίσεις που απαντούν στις ανάγκες των φτωχών με τρόπο που γεννούν κέρδος και αναγνώριση στις επιχειρήσεις, θα έχουμε βρει μια αυτοσυντηρούμενη μέθοδο για τη μείωση της φτώχειας. Μια παθιασμένη προσπάθεια να ανταποκριθούμε στην πρόκληση μπορεί να μας βοηθήσει να αλλάξουμε τον κόσμο.»

Όπως λέει και ο Νίκος Μπογιόπουλος: «Φυσικά δεν έχουμε (ούτε θα μπορούσαμε να έχουμε) τίποτα το προσωπικό με τον κ. Γκέιτς ή τον κ. Ζούκερμπεργκ. Έχουμε, όμως, σαφέστατη πολιτική διαφωνία με την κάθε «φιλάνθρωπη» κυρία ή κύριο που αφού έχουν χορτάσει το παντεσπάνι και τα χαβιάρια τους, κατόπιν αναζητούν στη «φιλανθρωπία» το εισιτήριο – ένα εισιτήριο με πολύ φτηνό είναι η αλήθεια αντίτιμο και αξιοσημείωτες φοροαπαλλαγές- για να αυτοδιαφημιστούν σαν πρωταγωνιστές κάποιων σικέ παραστάσεων περί «ανθρωπιάς»«.

Ήδη πριν από 17 αιώνες περίπου, ένας χριστιανός φιλόσοφος, ο Γρηγόριος Νύσσης, απευθυνόμενος προς την πλουτοκρατία της εποχής του, έλεγε: «Αλλά κι αν ακόμη προσφέρεις ελεημοσύνη, ως προϊόν απάνθρωπης εκμετάλλευσης δεν θα είναι καρπός των συμφορών των άλλων, γεμάτη δάκρυα και στεναγμούς; Αν γνώριζε ο φτωχός από πού προσφέρεις την ελεημοσύνη, δε θα τη δεχόταν, γιατί θα αισθανόταν σα να έμελλε να γευτεί σάρκες αδελφικές και αίμα συγγενών του. Θα σου πετούσε δε κατάμουτρα τούτα τα λόγια τα γεμάτα θάρρος και φρονιμάδα: Μη με θρέψεις, άνθρωπε, από τα δάκρυα των αδελφών μου. Μη δώσεις στο φτωχό ψωμί βγαλμένο από τους στεναγμούς των άλλων φτωχών. Μοίρασε στους συνανθρώπους σου όσα με αδικίες μάζεψες και τότε θα παραδεχτώ την ευεργεσία σου. Ποιο το όφελος, αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς (με την εκμετάλλευση) κι ανακουφίζεις ένα (με την ελεημοσύνη); Αν δεν υπήρχε το πλήθος των τοκογλύφων (των εκμεταλλευτών γενικά), δε θα υπήρχε ούτε η στρατιά των πεινασμένων. Ας διαλυθούν τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα και όλοι θ’ αποκτήσουμε την οικονομική μας αυτάρκεια.« (Γρηγόριος Νύσσης, Κατά Τοκιζόντων).

Απέναντι στην φιλανθρωπία της πλουτοκρατίας, βάζουμε την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και του λαού. Απέναντι στις ενέσεις φιλανθρωπίας που στόχο έχουν τον εξωραϊσμό, την παροχή κάλυψης και την παράταση της ζωής του συστήματος της εκμετάλλευσης, βάζουμε την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού που δημιουργεί και βαθαίνει την φτώχεια, την ανέχεια και την εξαθλίωση. Απέναντι στην επιβίωση με ψίχουλα, βάζουμε τη ζωή με αξιοπρέπεια.

Advertisements

Posted on Ιανουαρίου 5, 2014, in Καπιταλισμός and tagged , , , . Bookmark the permalink. 5 Σχόλια.

  1. Καλή χρονιά σας εύχομαι και καλή συνέχεια. Συγχαρητήρια και για τα τρία χρόνια λειτουργίας του μπλογκ.

    Σημαντική η ανάρτηση, άλλη μια φορά, που με προκαλεί να αφήσω το πρώτο μου σχόλιο στις Υπερβολές.

    Το ενδιαφέρον με αυτό το ιστολόγιο το οποίο έχω το προνόμιο, πιστεύω, να μελετώ ανάμεσα σε άλλα σχετικά, είναι πως αποτελεί μια «διπλή αίρεση». «Αίρεση» για τον καθιερωμένο και καθεστωτικό χριστιανισμό, «αίρεση» και για την «ορθόδοξη» μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογική και πολιτική δουλειά.

    Είμαι εξ αυτών που θεωρούν πως η ουσία της χριστιανικής διδασκαλίας, όπως την αντιλαμβάνομαι προσωπικά τουλάχιστον, δεν αντιβαίνει, δεν συγκρούεται με την σοσιαλιστική οικοδόμηση και το κομμουνιστικό όραμα. Το αντίθετο θα έλεγαν πολλοί, είναι απολύτως συμβατά.

    Ο κομμουνιστής έχει πίστη, γι αυτό είναι κομμουνιστής. Πίστη στον άνθρωπο. Εκτελεί τα καθήκοντα που του επιβάλλει η πίστη του. Την οργάνωση και την διεκδίκηση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης για την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Την ισότητα, τον διεθνισμό.

    «Εκκλησία» από τις αρχές του περασμένου αιώνα, είναι τα λαϊκά κινήματα. Μάρτυρες είναι οι κομμουνιστές, οι αγωνιστές όπου γης. Γι αυτό, καθήκον του ουσιαστικού χριστιανού, είναι η συμπόρευση με τα λαϊκά-ταξικά κινήματα όπου αυτά δραστηριοποιούνται.

    Από εκεί και πέρα, μπαίνει ένα τεράστιο ζήτημα σχετικά με το πρόσωπο του Ιησού, την ποιότητα των ευαγγελίων, την αξιολόγηση των πατερικών κειμένων κ.ο.κ., καθώς και της ίδιας της ιστορικότητας αλλά και της αλήθειας πίσω από αυτό που έχει καθιερωθεί ως Χριστιανισμός, δυτικός ή ανατολικός.

    Και το βασικό σημείο ιδεολογικής σύγκρουσης μεταξύ χριστιανισμού και μαρξισμού είναι κατά τη γνώμη μου το γεγονός πως ο πρώτος αναθέτει στον Χριστό, ως θεό-δημιουργό, να επέμβει έτσι ώστε να μετατραπεί η γη σε παράδεισο, ενώ ο δεύτερος, αυτή την ευθύνη την αναθέτει στο οργανωμένο εργατικό κίνημα.

    Ο Χριστιανισμός και η κάθε θρησκεία από μια οπτική πλευρά, δεν έχει εμπιστοσύνη ή δεν θεωρεί τους ανθρώπους ικανούς να ολοκληρώσουν τα πανάρχαια οράματα για κοινωνική δικαιοσύνη και για ειρήνη, για τίμια ζωή, «ως εν τω ουρανώ κι επί της γης». Χρησιμοποιεί την θεϊκή παρέμβαση ως τον καταλύτη που θα επιταχύνει την πρόοδο (την εξάλειψη ή τον δραστικό περιορισμό του «κακού»).

    Ο κομμουνιστής από την άλλη, σκέφτεται και δρα χωρίς «καβάτζες». Δεν επιζητεί την αναγνώριση του Θεού, την επιβράβευση ή την παρέμβασή του προκειμένου να νικηθεί το θηρίο. Αν φτάσουμε στο σημείο να στρέψουμε τις ελπίδες μας στο υπέρτατο ον για μια αξιοπρεπή και αληθινά πνευματική ζωή, παύουμε να είμαστε λαϊκοί αγωνιστές. Είμαστε πια ακόλουθοι του βασιλιά, σ αυτόν προσβλέπουμε και από αυτόν περιμένουμε την αλλαγή.

    Και το ερώτημα είναι: μπορούν να συγκεραστούν οι δύο αυτές συγκρουόμενες οπτικές και στάσεις;

    Θα ήταν πολύ χρήσιμες οι απόψεις σας.

    Στέλιος

    • Σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και καλή χρονιά!

      Όπως σωστά είπες, ίσως να αποτελούμε «αίρεση» ως προς τον καθεστωτικό χριστιανισμό, όμως ακόμα και η ίδια η ουσία της χριστιανικής πίστης απέχει από την μοιρολατρία και την παθητική αναμονή στην ιστορία, που συνεπάγεται με την «οπιούχο» δράση της θρησκείας.

      Στην πραγματικότητα, το λυτρωτικό έργο του Ιησού Χριστού, αναδεικνύει τον άνθρωπο ως πραγματικό υποκείμενο της ιστορίας, απελευθερώνοντάς τον από πεπτωκότες καταστάσεις. Ο πιστός καθίσταται ο ίδιος «φως του κόσμου» και καλείται να γράψει την ιστορία.

      Όπως αναφέρει ο θεολόγος Θανάσης Ν. Παπαθανασίου: «η στάση των Χριστιανών μέσα στην ιστορία δεν μπορεί να είναι παθητική αναμονή του τέλους. Η ιστορία δεν αποτελεί ένα “στημένο” παιχνίδι, αλλά μια πραγματική σύγκρουση μεταξύ των φιλό-θεων και των αντί-θεων δυνάμεων. Ακριβώς επειδή το τέρμα της (η Βασιλεία) είναι μεταϊστορικό, κι όχι ενδοϊστορικό, η ιστορία δεν αποτελεί προκαθορισμένη διαδικασία, αλλά πορεία ανοιχτή στην ελεύθερη ανθρώπινη δράση και σε απρόσμενες εκβάσεις… Ο Χριστιανός, λοιπόν, εμπνεόμενος από το όραμα της Βασιλείας, καλείται σε ιστορική δράση και σε αγώνα κατά των ποικιλόμορφων δυνάμεων του θανάτου, κατά της ανισότητας, της αδικίας, της εξαθλίωσης του ανθρώπινου προσώπου.» (Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, Κοινωνική δικαιοσύνη και Ορθόδοξη θεολογία, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2006, σελ. 36-37.).

      Οι μοιρολατρικές αντιλήψεις, στην πραγματικότητα, είναι εχθρός της χριστιανικής πίστης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, την περίπτωση του «κόκκινου επισκόπου» του Τσιάπας στο Μεξικό, του Σαμουέλ Ρουίς, που το 1972, πρωτοστάτησε στην μετάφραση του Αγιογραφικού βιβλίου της “Εξόδου”, σε μια από τις κύριες γλώσσες των ινδιάνων της περιοχής, ώστε να καταπολεμηθεί η μοιρολατρία.

      Ο αρχιεπίσκοπος του Ελ Σαλβαδόρ, Όσκαρ Ρομέρο, όπου δολοφονήθηκε για τη δράση του από ακροδεξιούς έλεγε: “Ο χριστιανός είναι ο μεγαλύτερος επαναστάτης που υπάρχει, γιατί δεν υποτάσσεται σε καμιά γήινη ιδεολογία, κατέχει τη μεγαλύτερη ελευθερία του Ιησού Χριστού, του Ελευθερωτή.”

      Όπως και να ‘χει, αν αμφισβητεί κάποιος την πίστη επειδή βλέπει σ’ αυτήν μοιρολατρία και παθητικότητα, είμαι μαζί του. Μπορεί αυτά, ως στοιχεία, να μην εμπεριέχονται στην ουσία της χριστιανικής πίστης, όμως αποτελούν ίσως την σημαντικότερη και πιο ύπουλη ασθένεια και διαστρέβλωσή της.

      Απέναντι στην θρησκεία που είναι όπιο του λαού, είμαι τόσο ενάντιος όσο είναι και ένας μαρξιστής-λενινιστής. Και ως χριστιανός, μπορώ να επαναλάβω τα λόγια του Καμίλο Τόρες: «Νομίζω πως μπορώ να συνεργαστώ με τους κομμουνιστές, επειδή πιστεύω πως οι κομμουνιστές έχουν επαναστατικά στοιχεία…»

  2. Όπως είχε γράψει και η Λιάνα Κανέλλη στον ριζοσπάστη: δεν υπάρχει πιο επαναστατικό μήνυμα από το Χριστός Ανέστη εκ νεκρών.

  3. Κατανοώ το σκεπτικό και τη θεολογία πίσω από τη σύγκλιση χριστιανισμού-κομμουνισμού. Άλλωστε, ενστικτωδώς είχα σχηματίσει ήδη την γνώμη πως ο χριστιανισμός στην ουσία του, είναι αγωνιστικός , όπως ανέφερα στο αρχικό μου σχόλιο.

    Είναι χρήσιμα τα αποσπάσματα που διασαφηνίζουν το ζήτημα.

    Με την απλοϊκή μου σκέψη (ομολογώ πως μόνο τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι πιο εντατικά με τη μελέτη ιδεολογικών και θεολογικών ζητημάτων) κάνω αυτή τη διαδρομή συχνά:

    1) Ένας καλός κομμουνιστής δεν μπορεί να έχει τίποτα να κρύψει από ένα δίκαιο θεό. Είναι ήδη παιδί του θεού σύμφωνα με την ομιλία στο όρος των ελαιών αφού αγωνίζεται για την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη.

    2) Ένας δίκαιος θεός που θα εγγυηθεί κατά κάποιο τρόπο το νέο κόσμο, «δεν μας χαλάει»… Ειδικά όταν, όπως παρατίθεται στα σχόλιά σας, αυτός ο νέος κόσμος θα είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης και αγωνιστικής επιλογής των ανθρώπων.

    Παρόλα αυτά, δυσκολεύομαι να αποδεχτώ την ιστορικότητα του Ιησού και των γραφών. Τα τεκμήρια μάλλον γέρνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αυτή που φέρνει τον Ιησού-Χριστό ως μια μυθική προσωπικότητα που εμπερικλείει πολλές άλλες προηγούμενες δοξασίες.

    Η ιστορία με το ανώτερο ον με ανθρώπινη μορφή, που προσφέρει στο ανθρώπινο γένος, τιμωρείται και αναγεννιέται, προηγείται του Χριστού. Όπως και το σταυρικό σύμβολο και πολλά άλλα φυσικά.

    Από την άλλη, το μοτίβο με την προσφορά που τιμωρείται, είναι αληθινό και ανθρώπινο. Είναι η μοίρα των επαναστατών στον παλιό κόσμο, αυτόν που ζούμε.

    Αν χρειάζονταν δηλαδή θεό όσοι θυσιάστηκαν για την πρόοδο της ανθρωπότητας, την ειρήνη και τη δικαιοσύνη, ένα Χριστό θα έπλαθαν.

    Κι εδώ ακριβώς πάει γάντι και η φράση της Λιάνας. Γιατί πρέπει κάποτε να νικήσει και η ζωή, να δικαιωθούν οι αγώνες.

    • Ο Έρνστ Μπλοχ έλεγε πως “οι καλύτεροι χριστιανοί είναι οι άθεοι και οι καλύτεροι άθεοι είναι οι χριστιανοί.”

      Η πίστη είναι προσωπικό ζήτημα του καθενός. Και πράγματι, η αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και η αλληλεγγύη, είναι ζητήματα ζωτικής σημασίας για την χριστιανική πίστη.

      Σχετικά με τα ζητήματα που θίγεις περί ιστορικότητας κ.λπ. (τα οποία δεν είναι το φόρτε μου -η αλήθεια είναι), υπάρχουν ιστορικοί, αρχαιολόγοι, επιστήμονες και θεολόγοι που έχουν ασχοληθεί σοβαρά. Αν σε ενδιαφέρει, υπάρχει ένα ενδιαφέρον βιβλίο, το «Ζητώ Αποδείξεις», με τις απαντήσεις και την τεκμηρίωση που επικαλείται η συντηρητική χριστιανική σκοπιά στα ζητήματα κριτικής της ιστορικότητας του Ιησού, των ευαγγελίων κ.λπ.

      Αν και θρησκευτική πίστη που μπορεί να τεκμηριωθεί επιστημονικά, παύει να είναι πίστη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: