Category Archives: Αντικαπιταλιστική προοπτική

Τίποτε άλλο. Μόνο φωτιά!

Στον εχθρό που έχει ως σκοπό της ύπαρξής του να μας αφανίσει, δεν του αρμόζει τίποτε άλλο παρά μια λίμνη από φωτιά και θειάφι.

Στο σύστημα της εκμετάλλευσης που νομιμοποιεί των πλουτισμό κάποιων από τον ιδρώτα των αδικημένων και των καταπιεσμένων, δεν αξίζει τίποτε άλλο παρά μόνο φωτιά. Στον φασισμό που αποτελεί σκληροπυρινικό εργαλείο του συστήματος της εκμετάλλευσης και διασπείρει παθολογικό μίσος προς το διαφορετικό, προς τον μετανάστη, προς τον πρόσφυγα, προς κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση, επίσης φωτιά του αξίζει.

Άιντε παιδιά, άιντε παιδιά,
άιντε τα χέρια μας κουπιά.
Φωτιά στο άδικο φωτιά,
στο φως ν΄ανοίξουμε πανιά. 

Advertisements

Η αναγκαιότητα της σύγκρουσης

Πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο πως υπάρχουν περιπτώσεις όπου η έννοια της σύγκρουσης, είναι προϋπόθεση για την ανατροπή μιας κατάστασης βίας.

Για να υπάρξει ανατροπή των καταστάσεων που προάγουν την ανισότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα πρέπει να υπάρξει σύγκρουση με τις δομές του συστήματος που δημιουργεί αυτές τις καταστάσεις και με αυτούς που έχουν συμφέρον από όλο αυτό.

Θα θέλαμε οι πλούσιοι να παρέδιδαν οικειοθελώς τα μέσα παραγωγής, σε αυτούς που παράγουν τον πλούτο, όμως πείρα αιώνων αποδεικνύει πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Το σύστημα είναι δομημένο έτσι ώστε να αφήνει ανενόχλητους τους καπιταλιστές να συγκεντρώνουν όλο και περισσότερο πλούτο, ως άλλα παράσιτα, ρουφώντας την αξία του ιδρώτα των εργατών. Η βία του καπιταλισμού, αναπόφευκτα, δεν θα ανατραπεί με ροδοπέταλα. Θα ανατραπεί από έναν οργανωμένο λαό με ταξική συνείδηση, ύστερα από σύγκρουση με αυτούς που υπερασπίζονται το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Όπως αναφέρουν κληρικοί της  Παγκληρικής-Παλλαϊκής Αγωνιστικής Κίνησης“Εμείς αγωνιζόμαστε για την ειρήνη. Ειρήνη, όμως, δεν είναι η παύση του πολέμου με την επιβολή του θελήματος του ισχυρού. Τέτοια ειρήνη είναι χειρότερη από πόλεμο· γι’ αυτό ο Χριστός είπε: “Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν”. Πρέπει να επαναστατήσουμε εναντίον αυτού του κόσμου της αδικίας. Επανάσταση δεν σημαίνει αιματοκύλισμα, αλλά ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός. Γι’ αυτό σήμερα η δική μας “μάχαιρα”, το δικό μας όπλο είναι ο λόγος. Στο μέλλον, και για την προάσπιση των λαϊκών κατακτήσεων, για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας αγάπης, στον πόλεμο για την οριστική εξάλειψη του πολέμου, ίσως να απαιτηθεί η χρήση βίας.«

Αντικαπιταλισμός: ιδεοληψία ή δογματισμός;

Η απερίφραστη εναντίωσή μας στον καπιταλισμό δεν υπάρχει, επειδή απλώς αυτή είναι η πολιτική μας άποψη ή επειδή έτσι μας «την βάρεσε». Ο καπιταλισμός, το σύστημα που επιτρέπει στους λίγους να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και να αρπάζουν τον πλούτο που παράγουν με τον ιδρώτα τους οι εργάτες και ο λαός, επιτρέπει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, επιτρέπει την συσσώρευση αμύθητου πλούτου από την μία και την απόλυτη εξαθλίωση και φτώχεια από την άλλη. Ειδικά σήμερα, είναι μεγάλη αναγκαιότητα η εναντίωση και ο αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού. Και αυτό, δεν το λέμε επειδή απλώς μας αρέσουν οι κόκκινες σημαίες, τα σφυροδρέπανα ή το μουστάκι του Στάλιν!

Επίσης, το ότι εναντιωνόμαστε στην διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης, ακόμα κι όταν αυτή θέλει να ονομαστεί «αριστερή», δεν συμβαίνει απλώς επειδή έτσι λέει το Κόμμα! Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική πραγματικά υπέρ του λαού και οικονομία φτιαγμένη έτσι ώστε να ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες, αν τα κλειδιά της οικονομίας και ο πλούτος είναι στα χέρια των καπιταλιστών. Κοροϊδεύουν το λαό όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Και δεν μπορεί να υπάρξει συμμαχία, στήριξη ή συμπόρευση με όσους καλλιεργούν αυταπάτες.

Είτε θεωρείς τον εαυτό σου μαρξιστή-λενινιστή, είτε όχι. Είτε υποστηρίζεις τον διαλεκτικό υλισμό, είτε όχι. Είτε πιστεύεις στο Θεό, είτε όχι. Είτε έχεις ελληνική ιθαγένεια, είτε όχι. Είτε είσαι αριστερός, είτε όχι! Σε κάθε περίπτωση (καλώς ή κακώς), το θέμα είναι να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι τι εστί καπιταλισμός, τι είναι η εργατική τάξη, η εκμετάλλευση, η υπεραξία, το κεφάλαιο, η συσσώρευση πλούτου, η εξαθλίωση, η ανισότητα. Κι αυτό δεν είναι θέμα ιδεοληψίας ή δογματισμού, έχει να κάνει με τη ζωή σου!

Ο πραγματικός διαχωρισμός

Σήμερα, ο όρος «αριστερά» είναι ξεχειλωμένος. Ως «αριστεροί» χαρακτηρίζονται οι κομμουνιστές που αγωνίζονται για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, ως «αριστεροί» εμφανίζονται και πολιτικοί χώροι που προσπαθούν να εξασφαλίσουν την βιωσιμότητα του καπιταλιστικού συστήματος.

«Αριστερά» χαρακτηρίζεται ένας από τους βασικούς πυλώνες του συστήματος, η σοσιαλδημοκρατία. «Αριστερά», επίσης, χαρακτηρίζεται ο οπορτουνιστικός χώρος που σπέρνει αυταπάτες πως ο καπιταλισμός μπορεί να γίνει «ανθρώπινος» και να υπάρξει πραγματικά φιλολαϊκή πολιτική με τους καπιταλιστές να έχουν στην κατοχή τους τα μέσα παραγωγής.

Δεν εξυπηρετούν, σε καμία περίπτωση, τα λαϊκά στρώματα και τους ανθρώπους της εργασίας, παρελθοντικοί διαχωρισμοί των πολιτών σε «αριστερούς» και «δεξιούς». Ο λαός πρέπει να οργανωθεί με βάση την ταξική του θέση.

Η εργατική τάξη, οι φτωχοί αγρότες, τα λαϊκά τμήματα των αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις, των μισοπρολετάριων, των ανέργων, των μεταναστών, μέσα από μια πλατιά λαϊκή συμμαχία, πρέπει να συνταχθούν και να αγωνιστούν οργανωμένα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και του κεφαλαίου, δηλαδή να αγωνιστούν για την καθολική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας με το λαό στην εξουσία.

Ο πραγματικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στο λαό και στους καπιταλιστές. Ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλούσιους.

υ.γ. Κουίζ: Εκτός από τους καπιταλιστές και τα τσιράκια τους, ποιοι άλλοι (αν κι αυτοί στα «τσιράκια» υπάγονται) είναι ενάντια στην ταξική συνειδητοποίηση του λαού;

Απελευθέρωση απ’ την «ελευθερία» του καπιταλισμού

Οι υπερασπιστές του καπιταλιστικού συστήματος, τα μονοπώλια, η πλουτοκρατία, όλοι ενδιαφέρονται για την ελευθερία! Θέλουν να είναι ελεύθεροι να τσακίζουν τους εργάτες και να ξεζουμίζουν το λαό, ώστε να εξασφαλίζουν όλο και περισσότερα κέρδη. Η «ελευθερία» της δικτατορίας των μονοπωλίων, δεν είναι πραγματική ελευθερία για το λαό!

Η εργατική τάξη και ο λαός, θα νοιώσουν ελεύθεροι όταν οι καπιταλιστές, δεν θα έχουν την ελευθερία να εκμεταλλεύονται, να εκβιάζουν, να καταδικάζουν στην εξαθλίωση το λαό και να αρπάζουν τον πλούτο που παράγεται με τον κόπο του.

Πολλοί, θεωρούν υπερβολικό τον όρο «δικτατορία του προλεταριάτου», όμως στις ταξικές κοινωνίες που ζούμε, η στέρηση του «δικαιώματος» και της «ελευθερίας» να υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι πρωταρχικός όρος για να υπάρξει πραγματική απελευθέρωση για το λαό. Η στέρηση της «ελευθερίας» να μπορούν οι καπιταλιστές να είναι κάτοχοι των μέσων παραγωγής, είναι βασική προϋπόθεση για να μπορέσουν οι άνθρωποι να γίνουν κυρίαρχοι στις ζωές τους.

Όχι άλλες αυταπάτες

Δεν μπορεί να υπάρξει «ειρηνική» λύση, δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, που θα αποκαταστήσει τις αδικίες και την ανισότητα μεταξύ των παρασίτων που έχουν στην κατοχή τους τα μέσα παραγωγής και αυτών που εργάζονται και, με τον ιδρώτα και το αίμα τους, παράγουν τον πλούτο που τους αρπάζουν οι εκμεταλλευτές τους.

Η ασυδοσία της καπιταλιστών, η δίψα τους για όλο και περισσότερα κέρδη στην πλάτη του λαού, δεν θα τερματιστεί από μια «διαφορετική» διαχείριση του ίδιου σάπιου συστήματος.

Όσοι νοιώθουμε στο πετσί μας την εργασιακή ζούγκλα των απειλών και εκβιασμών που μας παρέχει το σύστημα της εκμετάλλευσης, όσοι ψάχνουμε για δουλειά και βρίσκουμε παντού κλειστές πόρτες, όσοι βλέπουμε τα δικαιώματά μας να εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα, πρέπει να αρχίσουμε -αν αυτό δεν έχει γίνει ακόμα- να αντιλαμβανόμαστε, ότι δεν υπάρχει άλλη πραγματικά φιλολαϊκή διέξοδος από την ανατροπή της καπιταλιστικής δικτατορίας με την προοπτική του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας.

Όχι άλλες αυταπάτες. Αρκετά!

Η λαϊκή συμμαχία οφείλει να είναι αντιιμπεριαλιστική

Σύμφωνα με τον πιο σύντομο ορισμό του Λένιν, «ιμπεριαλισμός είναι το μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού». Όπως αναφέρει στον πρόλογο του έργου του, «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»: «Ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε παγκόσμιο σύστημα αποικιακής καταπίεσης και χρηματιστικής κατάπνιξης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της γης από μια χούφτα “προηγμένες χώρες”. Και το μοίρασμα αυτής της “λείας” γίνεται ανάμεσα σε 2-3 ληστές με παγκόσμια δύναμη, οπλισμένους ως τα δόντια (Αμερική, Αγγλία, Ιαπωνία), που τραβούν όλη τη γη στον πόλεμό τους για το μοίρασμα της λείας τους […] Ο κόσμος χωρίστηκε σε μια χούφτα κράτη-τοκογλύφους και σε μια τεράστια πλειοψηφία κράτη-οφειλέτες

Η περιγραφή του Λένιν για τον καπιταλισμό, δεν είναι ξεπερασμένη. Στην Ελλάδα, η ντόπια πλουτοκρατία προσπαθεί να αναδειχθεί σε καπιταλιστική δύναμη ευρύτερης κλίμακας, όμως οι εξαρτήσεις της από τα διεθνή μονοπώλια παραμένουν ισχυρές. Στην πραγματικότητα, βασικά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου (τράπεζες, εφοπλιστές, βιομήχανοι κ.λπ.), θα δυσκολεύονταν να διατηρήσουν την δύναμή τους, αν δεν ήταν διαπλεκόμενα και εξαρτημένα από τον ξένο παράγοντα.

Η λαϊκή-κοινωνική-ταξική συμμαχία που θα συσπειρώσει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, εφόσον επιδιώκει την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, οφείλει να είναι αντιιμπεριαλιστική.

Για τις κρίσεις και την διαχείριση του καπιταλισμού

Ο καπιταλισμός ως οικονομικό σύστημα, είναι ιδιαίτερα προβληματικός. Στον καπιταλισμό, τα μέσα παραγωγής είναι στην κατοχή του κεφαλαιοκρατών, οι οποίοι τα εκμεταλλεύονται ανάλογα με το προσωπικό τους συμφέρον, μέσα σε μια διαδικασία οικονομικού ανταγωνισμού με κίνητρο το κέρδος. Το αποτέλεσμα είναι, να δημιουργείται υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, η οποία γεννά οικονομικές κρίσεις, κατά τις οποίες ένα μέρος του κεφαλαίου καταστρέφεται. Όπως είχε παρατηρήσει ο Καρλ Μαρξ, «κρίση σημαίνει και καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, επομένως και ενός τμήματος του κεφαλαίου.» Η ιστορία του καπιταλισμού είναι διάσπαρτη από περιόδους κρίσης. Στην πραγματικότητα οι κρίσεις, είναι κομμάτι της ίδιας της φύσης αυτού του συστήματος.

Για να συσσωρεύσουν πλούτο οι καπιταλιστές, εκμεταλλεύονται τις παραγωγικές δυνάμεις των εργαζομένων και αποσπούν την υπεραξία της εργασίας τους. Όταν δημιουργούνται κρίσεις από την δραστηριότητά των καπιταλιστών και των μονοπωλίων, αυτοί καλούν πάλι τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα να σηκώσουν το βάρος, ώστε να προφυλάξουν τα κέρδη τους από πιθανές απώλειες. Στην πραγματικότητα, εκμεταλλεύονται ακόμα και τις κρίσεις ώστε να υποχρεώσουν τους εργαζόμενους, να ρίξουν τις απαιτήσεις τους και τελικά να μειωθεί το «κόστος» της εργασίας. Το «κόστος» αυτό, στην πραγματικότητα είναι ένα ξεροκόμματο μπροστά στα κέρδη των μονοπωλίων, όμως οι καπιταλιστές δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν την παραμικρή θυσία. Αντίθετα, θέλουν να εκμεταλλευτούν ακόμα και την κρίση που αυτοί δημιούργησαν και τελικά να βγουν από αυτήν, με την θέση τους ακόμα πιο ισχυρά εδραιωμένη.

Όσο τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος που παράγεται από την εργασία του λαού, είναι στα χέρια των καπιταλιστών, δεν μπορεί να υπάρξει προοπτική που να εξυπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες. Ακόμα και μια «αριστερή» διαχείριση του συστήματος, στην ουσία θα παγιώσει και θα εξασφαλίσει την κυριαρχία των καπιταλιστών. Ακόμα και αν γίνονταν, κάποιες παραχωρήσεις από τους καπιταλιστές, σε μια τέτοια διαχείριση, αυτές θα παίρνονταν πίσω με την πρώτη ευκαιρία. Τα βλέπουμε και στην Σκανδιναβία, όπου το «φιλολαϊκό»-«κοινωνικό» προσωπείο του καπιταλισμού, πλέον ρουφάει τις όποιες παροχές και παραχωρήσεις είχε κάνει προς τον λαό τις προηγούμενες δεκαετίες, επιβάλλοντας έναν ακόμα πιο άγριο καπιταλισμό.

Μια «αριστερή» διαχείριση του συστήματος, στην ουσία θα παίξει βρώμικο ρόλο. Θα αποκοιμίσει συνειδήσεις, θα συντελέσει στην παρεμπόδιση της ριζοσπαστικοποίησης του λαού, θα δημιουργήσει αυταπάτες και θα αποτρέψει την ταξική χειραφέτηση των εργαζομένων, ωραιοποιώντας την εικόνα το συστήματος της εκμετάλλευσης.

Ο καπιταλισμός, δεν μπορεί να γίνει «ανθρώπινος». Μπορεί να ανατραπεί! Η διαπίστωση αυτή, δεν διακατέχεται από κανένα είδος δογματισμού. Είναι απολύτως ρεαλιστική. Η καθολική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας από μια εργατική-λαϊκή εξουσία, είναι η πιο εφικτή προοπτική που μπορεί να εξυπηρετήσει τις λαϊκές ανάγκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Καμία αυταπάτη!

Ο καπιταλισμός αποτελεί το πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικό σύστημα που επικρατεί διεθνώς, με την μία ή την άλλη μορφή διαχείρισής του. Στον καπιταλισμό, τα μέσα παραγωγής κατέχονται από κάποιους ιδιώτες, οι οποίοι τα εκμεταλλεύονται με κίνητρο την μεγιστοποίηση του κέρδους και την συσσώρευση πλούτου. Στην ουσία ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που διευκολύνει την πλουτοκρατία, τους κεφαλαιοκράτες και τα μονοπώλια, να αρπάζουν τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι.

Στα τέλη του 20ου αιώνα, η καθαρή περιουσία των 358 πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη, ήταν ίση με το εισόδημα του φτωχότερου 45% του παγκόσμιου πληθυσμού, που αριθμούσε 2,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους¹. Από τότε, η ψαλίδα ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους, έχει ανοίξει κι άλλο.

Στην Ελλάδα, πλέον 1 στους 5, είναι κάτω από το όριο της φτώχειας. Την ίδια στιγμή, σε συνθήκες κρίσης το 2009, 210 εταιρίες είχαν κέρδη που ξεπέρασαν τα 14 δις €. Για να μην μιλήσουμε για τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν κέρδος οι τράπεζες και οι εταιρικοί όμιλοι, το προηγούμενο διάστημα.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης, που δίνει τον παραγόμενο πλούτο στους καπιταλιστές και σπρώχνει στην φτώχεια και στην εξαθλίωση την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, είναι σάπιο από την ρίζα του. Δεν επιδέχεται βελτίωσης. Δεν μπορεί να δώσει τίποτα στον λαό, η διαχείρισή του. Δεν μπορεί να γίνει «ανθρώπινο» μέσα από «μεταρρυθμίσεις». “Οι μεταρρυθμίσεις είναι παραχωρήσεις που αποσπώνται από την κυρίαρχη τάξη, ενώ διατηρείται η κυριαρχία της” (Λένιν).

Μπροστά στις αυταπάτες για έναν «ανθρώπινο» καπιταλισμό, πρέπει να γίνει σαφές, πως ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος που είναι πράγματι υπέρ του λαού, είναι η επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και η αντικαπιταλιστική-αντιμονοπωλιακή-σοσιαλιστική προοπτική της λαϊκής εξουσίας.

1. Νίκος Μπογιόπουλος, “Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε!”, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη, σελ. 70

Καπιταλισμός ή Σοσιαλισμός;

Καπιταλισμός ή Σοσιαλισμός; Ποιο από τα δύο πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικά συστήματα είναι καλύτερο; Ποιο από τα δύο να επιλέξουμε;

Θα μπορούσε να γίνει μεγάλος λόγος και ανάλυση για το ποιο σύστημα είναι πιο αποδοτικό και ποιο μπορεί να οδηγήσει πιο μπροστά την ανθρώπινη κοινωνία. Όμως, για το ποιο τελικά πρέπει να επιλέξουμε, τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Το αν είσαι υπέρ του καπιταλισμού ή του σοσιαλισμού, είναι καθαρά ταξικό ζήτημα.

Αν είσαι μέλος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, η θέση σου οφείλει να είναι υπέρ του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Αντίθετα, αν είσαι πλούσιος, έχεις στην ιδιοκτησία σου μέσα παραγωγής και είσαι μέλος της αστικής τάξης, δικαίως είσαι υπέρ του καπιταλισμού.

Οι πλούσιοι που είναι υπέρ του σοσιαλισμού (όταν δεν υποκρίνονται), μπορεί να είναι ιδεαλιστές. Όμως, οι φτωχοί που είναι υπέρ του καπιταλισμού, μάλλον είναι ηλίθιοι.

Στο «δίλημμα» δικτατορία του κεφαλαίου και των μονοπωλίων ή εργατική λαϊκή εξουσία, η τάξη μας θα πρέπει να επιλέξει συνειδητά το δεύτερο.