Category Archives: Αριστερές απόψεις

Φιλανθρωπία, ένοπλη δράση και λοιπές αντιδράσεις μπροστά στην ανισότητα και την εκμετάλλευση

Μερικές σκόρπιες σκέψεις.

Η εκμετάλλευση και η αδικία που επικρατεί σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία, η ασύλληπτη ανισότητα μεταξύ κεφαλαίου και λαϊκών στρωμάτων, πλουσίων και φτωχών, που φανερώνεται σε κάθε γωνιά της γης, είναι φυσικό και επόμενο να δημιουργεί έντονα συναισθήματα και αντιδράσεις σε κάθε άνθρωπο που δεν έχει απολέσει κάθε ίχνος ευαισθησίας και ανθρωπιάς από την ύπαρξή του.

Οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται το μέγεθος της απανθρωπιάς που επικρατεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, λοιπόν, αντιδρούν με διάφορους τρόπους.

Κάποιοι μπορεί να δραστηριοποιηθούν μέσω διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων και κινήσεων. Έχοντας καλές προθέσεις, θεωρούν ότι με αυτό τον τρόπο βοηθούν τους πιο εξαθλιωμένους. Και μάλιστα, μπορεί αυτό να συμβαίνει σε έναν βαθμό, καθώς προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση σε κάποιους από τους φτωχότερους των φτωχότερων. Όμως οι εμπνευστές αυτού του είδους «αντίδρασης» στην τερατώδη ανισότητα, στην ουσία αθωώνουν το σύστημα και τις δομές που παράγουν όλη αυτή την κατάσταση. Το ζήτημα που τίθεται είναι ο κατασταλτικός κατευνασμός των «κολασμένων», και όχι το πως αυτοί οι άνθρωποι θα μπορέσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Αυτό, φυσικά, συμβαίνει καθώς μια τέτοια χειραφέτηση θα σήμαινε πως το κεφάλαιο θα είχε απώλειες από τα κέρδη του και η εξουσία του θα αντιμετώπιζε τριγμούς. Έτσι, είναι πλέον συχνό το φαινόμενο κάποιοι καπιταλιστές να επιδίδονται σε φιλανθρωπίες χτίζοντας επαρκές κοινωνικό προφίλ. Επίσης οι, «αγανακτισμένοι» με την αδικία, εθελοντές τέτοιων κινήσεων, πιστεύουν πως εξετελούν το χρέος τους μπροστά στην κατάσταση που αντικρίζουν, με το να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε τέτοιου είδους προσπάθειες.

Άλλοι, πάλι (λιγότεροι αυτοί), όντας οργισμένοι με όσα αντικρίζουν καθημερινά, θεωρούν πως προκαλούν φθορά στο σύστημα της εκμετάλλευσης, σπάζοντας βιτρίνες, πετώντας πέτρες ή βόμβες μολότοφ στις δυνάμεις καταστολής, ή ακόμη, πραγματοποιώντας κάποιες ένοπλες δράσεις. Όμως οι πράξεις που είναι ξεκομμένες από το μαζικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και προκαλούν την περαιτέρω θωράκιση του συστήματος, δεν βοηθούν σε τίποτα τον αγώνα για την απάλειψη της εκμετάλλευσης. Επίσης, κάθε πράξη βίας που δεν προέρχονται μαζικά από τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη, αλλά έχει να κάνει με τη δράση μικρών ένοπλων ομάδων, στην πραγματικότητα, κάνει ζημία σε κάθε σοβαρή προσπάθεια που επιχειρεί τη δημιουργία ρωγμών στο σύστημα που παράγει την ανισότητα και την αδικία. Το σύστημα έχει τους μηχανισμούς και την κατάλληλη θωράκιση, ώστε να βγαίνει πιο δυνατό μετά από κάθε τέτοια μεμονωμένη ένοπλη ενέργεια.

Υπάρχουν, βεβαίως, και αυτοί που κάθονται στον καναπέ και μουτζώνουν την τηλεόραση κατά τη διάρκεια των δελτίων ειδήσεων, όμως γι’ αυτή την κατηγορία «αγανακτισμένων» θα αποφύγουμε κάποιον ιδιαίτερο σχολιασμό.

Λοιπόν, πως πρέπει, στην πραγματικότητα, να δράσει όποιος οργίζεται και αγανακτεί με την αδικία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση που αντικρίζει στην καθημερινότητά του (και όχι μόνο);

Κατ’ αρχάς πρέπει να αντιληφθεί πως αυτή η αθλιότητα που αντικρίζει, δεν είναι ουρανοκατέβατη, ούτε φυσικό φαινόμενο. Είναι παράγωγο ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που έχει πολύ συγκεκριμένο όνομα: του καπιταλισμού. Από εκεί και πέρα, πρέπει να αναζητήσει την πιο ρεαλιστική εναλλακτική που μπορεί να ανατρέψει αυτές τις καταστάσεις. Εμείς, θεωρούμε, πως αυτή η εναλλακτική, είναι η αντικαπιταλιστική προοπτική του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας, δηλαδή η καθολική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας με βάση τις λαϊκές ανάγκες.

Η αλληλεγγύη στους πιο εξαθλιωμένους είναι χρήσιμη και αναγκαία, αρκεί να είναι γνήσια και να προέρχεται από τον ίδιο το λαό. Η ένοπλη δράση, μπορεί να αποτελέσει συνέχεια της ταξικής πάλης εφόσον προκληθεί από βίαια αντίδραση της άρχουσας τάξης, πριν ή αμέσως μετά την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό. Όμως, καθετί, πρέπει να πηγάζει και να εξυπηρετεί οργανωμένα το μεγάλο σκοπό: την οριστική εξάλειψη της απανθρωπιάς.

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε κάπως έτσι: δράση στους χώρους δουλειάς, θωράκιση και δημιουργία ταξικής συνείδησης, ξεκάθαρη στόχευση στην ανατροπή -και όχι στη διαχείριση- του συστήματος, ταξική αλληλεγγύη, μαζικοποίηση του λαϊκού-εργατικού κινήματος…

Advertisements

Πατριώτες και «πατριώτες»

Η έννοια του «πατριωτισμού» όπως την αντιλαμβάνονται οι εθνικιστές, οι ακροδεξιοί, οι φασίστες και οι ναζιστές, περιλαμβάνει και τη ντόπια πλουτοκρατία. Ουσιαστικά, θεωρούν ως «πατριωτικό» χρέος την υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ υποστηρίζουν πως ο λαός πρέπει να υποταχθεί στο κεφάλαιο. Προπαγανδίζουν ανοιχτά την υποταγή της εργατικής τάξης και είναι εναντίον της ταξικής πάλης, καθώς θεωρούν ότι εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι πρέπει να «συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου»*.

Διαχρονικά, αυτοί που ταύτιζαν τον πατριωτισμό με τον αντικομμουνισμό, ήταν οι μεγαλύτεροι προδότες της Ελλάδας και του λαού της. Είναι αυτοί που υποστήριζαν και υποστηρίζουν τη διατήρηση των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και το ξεζούμισμα του λαού για χάρη του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου. Αυτοί που εναντιώνονται στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης και του λαού.

Πατριώτης δεν είναι αυτός που μισεί τους ξένους, τους αλλόθρησκους, τους διαφορετικούς. Πατριώτης δεν είναι αυτός που θεωρεί πως «το έθνος και η φυλή του είναι ανώτερα», και άλλες τέτοιες φασιστικές μπούρδες.

Πατριώτης είναι αυτός που ταυτίζει την έννοια του πατριωτισμού με την υπεράσπιση της εργατικής τάξης και του λαού αυτού του τόπου. Πατριώτης είσαι όταν αγωνίζεσαι για την ευημερία του λαού. Όχι για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Τα διλήμματα

Το αστικό πολιτικό σύστημα, ως βασική και ουσιαστική μέθοδο επιβίωσης του καπιταλισμού και αποτροπής κάθε κοινωνικής-πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης με ταξικό προσανατολισμό, χρησιμοποιεί τα… διλήμματα! Οι εναλλακτικές που θέτονται είναι σαφώς εντός των τειχών του συστήματος.

Συνήθως, από την μία υπάρχει η εναλλακτική της δεξιάς που υπερτονίζει χαρακτηριστικά και στοιχεία τα οποία προσελκύουν τα συντηρητικά στρώματα της κοινωνίας, και από την άλλη αυτή της διαχειριστικής αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας όπου με συνθηματολογίες σπέρνει ενδοσυστημικές αυταπάτες που λειτουργούν ως ανάχωμα ενάντια στην ριζοσπαστικοποίηση του λαού.

Η υπέρβαση των διλημμάτων που θέτει το σύστημα, είναι ο μόνος δρόμος για την ανατροπή του. Ο δρόμος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής μπορεί αν γίνει πραγματικότητα, εφόσον η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οργανωθούν μαζικά και αγωνιστούν με στόχο την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας. Μακριά από τα διλήμματα του συστήματος.

Αυτήν την Κυριακή ψηφίζουμε…

Αυτήν την Κυριακή…

  • δεν ψηφίζουμε φασίστες, ναζί, εθνικιστές, ακροδεξιούς και λοιπά μαντρόσκυλα του συστήματος.
  • δεν ψηφίζουμε όσους υπερασπίζονται ανοιχτά τα συμφέροντα της αστικής τάξης και της πλουτοκρατίας.
  • δεν ψηφίζουμε όσους μιλάνε για κοινωνικά κράτη κ.λπ. από τη μία, και τσακίζουν τον λαό ψηφίζοντας μνημόνια από την άλλη.
  • δεν ψηφίζουμε όσους μιλάνε για «αριστερές κυβερνήσεις» στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσους σπέρνουν αυταπάτες ότι μπορεί να ασκηθεί πραγματική φιλολαϊκή πολιτική με τα μέσα παραγωγής στην κατοχή των καπιταλιστών, ότι μπορεί να υπάρξει «ανθρώπινος» καπιταλισμός.

Αυτήν την Κυριακή ψηφίζουμε-στηρίζουμε τη δύναμη που είναι σάρκα από την σάρκα της τάξης μας. Τη δύναμη που έχει ως στόχο την αντικαπιταλιστική ανατροπή, τη λαϊκή εξουσία, την έξοδο από την ιμπεριαλιστική ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Τη δύναμη που δε θα κοροϊδέψει, ούτε θα κάνει κωλοτούμπες για καρέκλες.

Αυτήν την Κυριακή, δείχνουμε την αντίθεσή μας στον ευρωμονόδρομο και στο σύστημα της εκμετάλλευσης, ενισχύοντας το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Εσύ εργάτη πάρε την εξουσία…

Όχι στους μακιγιέρ!

Όσο και να σπατουλάρεις…

Η καπιταλιστική εκμετάλλευση δε θα τερματιστεί ούτε θα περιοριστεί με το φτιασίδωμα του συστήματος. Το μακιγιάρισμα του καπιταλισμού με «αριστερές» μπογιές, απλώς εδραιώνει τους καπιταλιστές ως κατόχους των μέσων παραγωγής και ως άρπαγες του πλούτου που παράγεται από την εργασία του λαού, καταπνίγοντας τον όποιο ριζοσπαστισμό αναπτύσσεται μέσα στο λαό.

Επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση που στηρίζουν με χέρια και με πόδια αυτοί οι «αριστεροί» μακιγιέρ, είναι μια ιμπεριαλιστική διακρατική ένωση που είναι δομημένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκή.

Ο λαός και η εργατική τάξη, πρέπει να διαλύσουν τις αυταπάτες και να γυρίσουν την πλάτη στους… μακιγιέρ! Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος. Το σύστημα της εκμετάλλευσης δε μεταρρυθμίζεται. Ανατρέπεται!

 

Για τις Εκλογές 2014

Ο λαός δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί την κυριαρχία αν δεν υπάρχει μια εξουσία που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα και στις προσδοκίες του. Λαϊκή εξουσία δεν σημαίνει μονάχα το ότι τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, η αστυνομία, τα δικαστήρια και όλα τα όργανα της κυβέρνησης πρέπει να βρίσκονται στα χέρια του λαού. Σημαίνει επίσης πως και τα όργανα της οικονομίας πρέπει κι αυτά να περάσουν στα χέρια του λαού.

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Οι εκλογές στην καπιταλιστική κοινωνία, περικλείουν αρκετές πτυχές. Βασική τους λειτουργία είναι η καταστολή της λαϊκής αντίδρασης με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο παράταση στην ζωή του καπιταλιστικού συστήματος. Συνοδεύονται με εκβιασμούς, τρομοκρατία, συκοφαντική προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου. Ως ενδεδειγμένες, προσφέρουν λύσεις εντός των τειχών του συστήματος, που δεν αγγίζουν ουσιαστικά τις δομές του καπιταλισμού, ακόμα κι όταν έχουν “αριστερό” επίχρισμα. Από την άλλη, οι εκλογικές μάχες είναι μια ευκαιρία για το λαϊκό-εργατικό κίνημα να προκαλέσει κάποιες ρωγμές στο σύστημα. Η ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων που δεν θα συνεργαστούν κι ούτε θα συμμετέχουν σε οποιαδήποτε μορφή διαχείρισης του συστήματος, μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμο εργαλείο για την ευρύτερη ταξική πάλη των λαϊκών στρωμάτων.*

Στις επικείμενες Ευρωεκλογές, καθώς και στις Περιφερειακές-Δημοτικές πρέπει να δώσουμε την ψήφο μας στηρίζοντας τις δυνάμεις που αγωνίζονται σταθερά ενάντια στο ξεσάλωμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και στο ξεζούμισμα του λαού. Σε εκείνες τις δυνάμεις που είναι επίσης ενάντια και στις διαχειριστικές αυταπάτες που θεωρούν ότι υπάρχει δυνατότητα βελτίωσης και εξανθρωπισμού του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης. Στις δυνάμεις που έχουν ως προοπτική την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την οικοδόμηση της Λαϊκής Εξουσίας με κοινωνικοποίηση του πλούτου και των μέσων παραγωγής.

Έστω κι αν δεν συμφωνούμε σε όλα, έστω κι αν πολλές φορές έχουμε ενστάσεις, σε αυτή την εκλογική μάχη στηρίζουμε το Κ.Κ.Ε. στις Ευρωεκλογές και τη Λαϊκή Συσπείρωση στις Περιφερειακές-Δημοτικές εκλογές.

Τι τους φοβίζει;

Ο καπιταλισμός έχει πολλές εφεδρείες. Καταφέρνει να κρατά εγκλωβισμένο εντός των τειχών του συστήματος, ένα μεγάλο τμήμα των λαϊκών στρωμάτων. «Κυβερνώσα αριστερά», σοσιαλδημοκράτες, απολιτίκ πολιτικάντηδες, νεοφιλελεύθερους, «ελληνοχριστιανούς«, φασίστες-ναζί: απ’ όλα έχει ο μπαξές.

Τι είναι, όμως, αυτό που πράγματι φοβίζει τους καπιταλιστές; Τι απεχθάνονται όλοι αυτοί; Τι πολεμούν με κάθε μέσο διαστρεβλώνοντας την ιστορία και την επικαιρότητα, κατασκευάζοντας θεωρίες όπως αυτή των «δύο άκρων», στήνοντας συνεχώς νέα αναχώματα, ποινικοποιώντας και καταστέλοντας απεργίες και την δράση του εργατικού-λαϊκού κινήματος;

Η αντικαπιταλιστική προοπτική του σοσιαλισμού και της Λαϊκής Εξουσίας, η προοπτική που συνοψίζεται στην κόκκινη σημαία και στο σφυροδρέπανο, αναστατώνει εφοπλιστές, βιομηχάνους, τραπεζίτες, και όλα τα παράσιτα που αρπάζουν τον πλούτο που δημιουργείται από τον ιδρώτα και το αίμα του λαού.

Ο Κώστας Βάρναλης είχε γράψει: «Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο / αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.»

Η ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, βέβαια, δεν είναι απλό ζήτημα. Απαιτείται αποφασιστικότητα, αταλάντευτος αγώνας και οργάνωση. Οι καπιταλιστές δεν θα παραδώσουν τόσο εύκολα τα μέσα παραγωγής και τον πλούτο που μας αρπάζουν, όμως στην πραγματικότητα, είναι στο χέρι της εργατικής τάξης η αποτίναξη των ζυγών της εκμετάλλευσης.

Το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ-Ένγκελς, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.»

Για μια άλλη Ευρώπη!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας διακρατικός ιμπεριαλιστικός οργανισμός, όπου οι όλες του οι δομές είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να υπερασπίζονται την διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αλλάζει: υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας εφαρμόζοντας πολιτικές εχθρικές προς το λαό και την εργατική τάξη. Γι’ αυτό έχει φτιαχτεί. Έτσι είναι χτισμένη.

Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, πρέπει να απορρίψουν τις αυταπάτες των τάχα «φιλολαϊκών», «αριστερών» κυβερνήσεων, στα πλαίσια της Ε.Ε. και με διατήρηση του πλούτου στα χέρια των καπιταλιστών.

Ο αγώνας για έξοδο από την Ε.Ε. σε συνδυασμό με την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση της Λαϊκής Εξουσίας, δίνει μια προοπτική υπέρ των λαών της Ευρώπης. Η έξοδος από την ιμπεριαλιστική Ε.Ε. που θα συνοδευτεί από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον σοσιαλιστικό κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, θα δώσει νέα δυναμική στον αντικαπιταλιστικό αγώνα των λαϊκών-εργατικών κινημάτων ολόκληρης της Ευρώπης και θα αλλάξει συσχετισμούς. Και αυτή θα είναι μια σημαντική συνεισφορά για μια άλλη Ευρώπη: την Ευρώπη του σοσιαλισμού!

Οι «αντικομμουνιστές»!

Έκδοση συλλόγου της Ειδικής Ασφάλειας (μετεμφυλιακή)

Έκδοση συλλόγου της Ειδικής Ασφάλειας (μετεμφυλιακή). Πηγή: Κόκκινος Φάκελος

Οι αντικομμουνιστές, θέλουν να παρουσιάζονται ως «πατριώτες» που, τάχα, κόπτονται για το καλό το τόπου. Στην πραγματικότητα, έλκουν την καταγωγή τους από τους χίτες, τους ταγματασφαλίτες, τους χουντικούς και όλους τους υποτακτικούς των ιμπεριαλιστών. Αυτοί ήταν, ιστορικά, οι αντικομμουνιστές.

Δηλώνουν αντίθεση στον κομμουνισμό. Είναι αντίθετοι, δηλαδή, με τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης και του λαού. Αυτό που τους ενδιαφέρει στην πραγματικότητα, είναι οι καπιταλιστές να μην χάσουν από την κατοχή τους τα μέσα παραγωγής και τον πλούτο που παράγεται από το λαό και αυτοί τον αρπάζουν. Τρέμουν την σοσιαλιστική επανάσταση και την ανατροπή του καπιταλισμού. Τρέμουν τη Λαϊκή Εξουσία.

Οι αντικομμουνιστές, δεν είναι ούτε πατριώτες, ούτε «αντισυστημικοί». Ξεφτίλες βαστάζοι των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και όλων των καπιταλιστών. Απόγονοι φασιστών και δοσίλογων.  Μια ζωή πουλημένοι στα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών. Αυτό είναι οι αντικομμουνιστές!

Ταξική πάλη και ένοπλος αγώνας

Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;
—Μπέρτολτ Μπρεχτ

Στη διαδικασία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας  —της κοινωνίας, δηλαδή, όπου δε θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τα μέσα παραγωγής δε θα είναι στα χέρια των καπιταλιστών, ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν και η οικονομία θα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες— η τάξη των καπιταλιστών και της πλουτοκρατίας, τα συμφέροντα της οποία θα θιχτούν, δε θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Είναι βέβαιο πως θα επιχειρήσει με κάθε μέσο να ανακόψει την πορεία της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής. Αυτό σημαίνει πως δε θα διστάσει να καταφύγει στη βία και την καταστολή με κάθε μέσο που θα έχει διαθέσιμο. Αυτό, το διδάσκει η ίδια η ιστορία.

Έπειτα από την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, ο πλούσιοι χωρικοί, οι κουλάκοι, εξεγέρθηκαν ενάντια στη λαϊκή εξουσία που κοινωνικοποίησε τις μεταλλευτικές και μεταλλουργικές επιχειρήσεις και ισχυροποίησε τον αγροτικό συνεταιρισμό. Επίσης, οι ξένοι ιμπεριαλιστές προσπάθησαν να ανατρέψουν τη λαϊκή εξουσία. Ο λαός αντιμετώπισε ένοπλα τους εχθρούς του σε κάθε μέτωπο και εξασφάλισε την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Επίσης, στην Κουβανική επανάσταση ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα που στηριζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ένοπλος αγώνας ήταν αναπόφευκτος, με αποκορύφωμα τη νίκη των επαναστατών στη μάχη της Σάντα Κλάρα το Δεκέμβριο του 1958.

Η καταστολή του συστήματος, είναι εμφανής και σήμερα. Τη βλέπουμε σε απεργίες, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, σε κάθε χαραμάδα αντίστασης και πάλης. Η βία που θα ασκηθεί σε περίπτωση που οξυνθεί η ταξική πάλη και το ισχυροποιημένο λαϊκό κίνημα οδεύσει προς την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας, θα είναι πολλαπλάσια. Σε αυτήν όμως την περίπτωση, αυτή η βία θα προκαλέσει την ένοπλη πάλη της εξασφαλισμένης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού.

Η ένοπλη πάλη, στην ουσία, θα είναι η συνέχεια της ταξικής πάλης που και σήμερα διεξάγεται από το μαζικό ταξικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και θα λάβει χώρα εφόσον προκληθεί από βίαια αντίδραση της άρχουσας τάξης, πριν ή αμέσως μετά την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό.