Category Archives: Κοινωνία

Αστικά ΜΜΕ: ενημέρωση με… ουσία!

Μετά από αρκετό καιρό έτυχε να βρεθώ μπροστά από ανοιχτή τηλεόραση, την ώρα που έπαιζαν τα δελτία των 8. Συγκεκριμένα, είχα την «τύχη», να παρακολουθήσω το δελτίο ειδήσεων του καναλιού «Αντέννα».

Την περίοδο που η κυβέρνηση φανερώνει σε όλο του το μεγαλείο το μέγεθος του αυταρχισμού στον καπιταλισμό, επιτάσσοντας τους εργαζόμενους της ΔΕΗ, θέμα που κυριαρχεί στα αστικά ΜΜΕ είναι ο «Μανωλιός» ο κροκόδειλος. Αυτό όμως πάει κι έρχεται. Το αποκορύφωμα στο δελτίο του «Αντέννα», ήταν οι εξής δύο ειδήσεις:

  1. Ζευγαράκι έκανε σεξ σε κοινή θέα, πάνω σε συντριβάνι σε κάποια Ρωσική πόλη. Ενώ, στη Βιέννη, άλλο ζευγάρι, το έκανε σε αποβάθρα του μετρό «ενώ τα τρένα περνούσαν» (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η ρεπόρτερ).
  2. 18χρονη από τη Βόρεια Ιρλανδία, που έκανε στοματικό έρωτα σε  24 άντρες σε μπαρ στη Μαγιόρκα, «εξασφάλισε τη συγχώρεση των γονιών της που είναι καλοί χριστιανοί»!

Και στα δύο «ρεπορτάζ», έπαιζαν κανονικά τα βίντεο των πράξεων, με τις απαραίτητες θαμπάδες.

Λοιπόν, είναι γεγονός, ότι αρκετοί άνθρωποι μπροστά στις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας, μπορεί να καταφεύγουν σε εκχυδαϊσμένες μορφές της σεξουαλικότητάς τους ώστε να «ξεσπάσουν» ή να «ξεδώσουν». Άλλωστε, για τον ίδιο σκοπό, το σύστημα προσφέρει ένα κάρο πράγματα: από μπάλα μέχρι πρέζα, και από μοιρολατρικές μορφές της θρησκείας μέχρι σεξ.

Τα αστικά ΜΜΕ, παρουσιάζοντας τέτοιου είδους ειδήσεις (και μάλιστα στις 8:30 το βράδυ), ούτε αποτροπιασμό εκφράζουν, ούτε αποθάρρυνση προς αυτές τις πράξεις. Το αντίθετο. Διαφημίζουν συμπεριφορές, που μπορεί από κάποιους να θεωρούνται «ακραίες», «ριζοσπαστικές» κ.λπ., αλλά δε θίγουν στο παραμικρό το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Μουντιαλική… ανισότητα!

Ξεκίνησε, λοιπόν, το Μουντιάλ στη Βραζιλία.

Στη χώρα που εκτός από το Μουντιάλ, το 2016 θα πραγματοποιηθούν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι δείκτες της οικονομίας είναι αρκετά καλοί! Η Βραζιλία γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή στο «παιχνίδι» της ενέργειας και του διεθνούς εμπορίου, ενώ η οικονομία της ανακάμπτει αρκετά γρήγορα από την κρίση του 2008, βασιζόμενη στις βιομηχανικές και γεωργικές εξαγωγές. Πλέον, η Βραζιλία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες, ενώ θεωρείται η έκτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.

Αυτά λένε οι αριθμοί. Η άλλη όψη της πραγματικότητας, λέει πως στη Βραζιλία τα παιδιά εκπορνεύονται με 3, ή λιγότερα ακόμη, ευρώ, πως η εκπόρνευση αποτελεί αναγκαστική διέξοδο για πολλούς ανθρώπους, πως η πλειοψηφία του λαού ζει με λιγότερα από 160 ευρώ το μήνα, πως σε έρευνα του Pew Research Centre το 72% των Βραζιλιάνων δηλώνει δυσαρεστημένο με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, πως η ανισότητα είναι κραυγαλέα.

Μη γελιόμαστε. Οι καπιταλιστικές κοινωνίες, είναι de facto ταξικές. Είτε αυτό ακούγεται ξύλινη γλώσσα, είτε όχι: οι καπιταλιστές έχουν εκ διαμέτρου αντίθετα συμφέροντα από την εργατική τάξη και το λαό. Η «ανάπτυξη» της καπιταλιστικής οικονομίας, μπορεί να σημαίνει αύξηση ή διατήρηση των κερδών του κεφαλαίου, όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εγγυηθεί βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων. Η ανισότητα, η αδικία και η εκμετάλλευση, καταλαμβάνουν το σημαντικότερο τμήμα στο DNA του καπιταλισμού.

Αυτά που τσούζουν τους φασίστες…

Τους φασίστες και τους ναζί, τους τσούζουν αυτά που λέει ο Νίκος Μπογιόπουλος, η Λιάνα Κανέλλη και γενικά οι κομμουνιστές, για τον φασισμό. Το βλέπουμε στις κουβέντες τους, στις ομιλίες τους, στα μπλογκ τους, στις συμπεριφορές τους (μην ξεχνάμε πως πριν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, είχε προηγηθεί η επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα).

Ξέρουμε γιατί τους ενοχλούν οι κομμουνιστές: 1) οι κομμουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης ήταν αυτοί που τσάκισαν το φίδι του ναζισμού και τον Χίτλερ, 2) οι Έλληνες κομμουνιστές και οι λαϊκές δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ήταν αυτοί που έκαναν πραγματική αντίσταση στη ναζιστική κατοχή, όταν οι «πατριώτες» είτε συνεργάζονταν με τους ναζί, είτε προετοίμαζαν την κατάσταση για την επερχόμενη αμερικανοβρετανική τάξη πραγμάτων, είτε την είχαν κάνει για Μέση Ανατολή, 3) οι κομμουνιστές είναι αυτοί που σήμερα αποκαλύπτουν και καταδεικνύουν τον πραγματικό ρόλο των φασιστών: ότι αποτελούν, δηλαδή, σάρκα από την σάρκα του καπιταλισμού και εξυπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, επιδιώκοντας το τσάκισμα του λαϊκού-εργατικού κινήματος.

Ας λάβουν, λοιπόν οι φασίστες, λίγο συμπυκνωμένο Μπογιόπουλο…

Ακολουθεί το άρθρο Φασισμός, του Νίκου Μπογιόπουλου:

Η κάλπη και τα εκλογικά ποσοστά δεν αποτελούν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον φασισμό, για τον ναζισμό, για την ακροδεξιά. Αν ήταν έτσι, ο Χίτλερ με το 44% και το 33% που είχε πάρει στις εκλογές του 1933 στη Γερμανία θα ήταν «Άγιος». Αν ήταν έτσι η Λεπέν με το 25% στη Γαλλία θα ήταν «οσία». Ο Φάρατζ με το 29% στη Βρετανία και οι ακροδεξιοί με τα διψήφια ποσοστά από την Δανία και την Ουγγαρία μέχρι την Αυστρία και την Ολλανδία θα ήταν «ιεραπόστολοι».

Εκείνο που επιβεβαιώνουν αυτά τα ποσοστά είναι ότι το φίδι του φασισμού εκτρέφεται και μεγαλώνει μέσα στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, της αστικής δημοκρατίας, η οποία ενώ είναι η ίδια που το επωάζει και το ταΐζει σε πανευρωενωσιακό επίπεδο, είναι και η ίδια που παριστάνει την «σοκαρισμένη» από την ανάπτυξή του.

Η γέννηση του φασισμού, ή άνοδός του και η σημερινή του αναβίωση αποτελεί έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας ότι µια κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείται κάποιες φορές σε παράκρουση. Το φαινόμενο δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, με την κατάλληλη προπαγάνδα και την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, το ίδιο εύκολα µπορεί κάποιος να µάθει ότι 2+2 δεν κάνει 4, αλλά 5, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αμερική, όταν οι «Αµερικαναράδες», οι ιδεολογικοί αντίστοιχοι των «Ελληναράδων», υποδείκνυαν ως υπαίτιους όλων των δεινών τους Έλληνες, τότε, µετανάστες. Συνέβη στη Γερµανία του Μεσοπολέµου, όταν ως «αιτία της κρίσης» στοχοποιούνταν το «διαφορετικό» και σταµπαριζόταν µε ένα κίτρινο αστέρι στο ύψος της καρδιάς. Τέτοιου είδους «µνήμες» φρεσκάρονται χρόνια τώρα στην ΕΕ. Ήταν ο Κάμερον, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας (εκεί που οι ακροδεξιοί πήραν την πρώτη θέση στις εκλογές) από κοινού με την καγκελάριο Μέρκελ της Γερμανίας (εκεί που για πρώτη φορά οι ναζί εξέλεξαν ευρωβουλευτή) που συνομολογούσαν τον Φλεβάρη του 2011 ότι στην Ευρώπη επήλθε το «τέλος» του πολυπολιτιστικού μοντέλου» το οποίο «απέτυχε»…

Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Σε συνθήκες κρίσης, δε, αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ (σσ: θα δούμε σε επόμενο σημείωμα πως συγκεκριμένα γίνεται αυτό στην Ελλάδα) ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

  • Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
  • Όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
  • Όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
  • Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ που έκανε πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διόρισαν καγκελάριο.
  • Χρειάζονταν εκείνη την μορφή πολιτικής διαχείρισης, που θα μπορούσε να εγγυηθεί μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της ότι τώρα πλέον θα τεθεί «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως τους υποσχέθηκε ο Χίτλερ από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
  • Όταν, δε, απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω»:  Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

Ο φασισμός αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων για να αποκτήσει κοινωνική βάση. Ειδικά των μικρομεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται και που τα κηρύγματα περί «δημοκρατίας» ειδικά όταν προέρχονται από την αστική δημοκρατία που τους καταστρέφει, όταν προέρχονται από τα κόμματα ή από τα ΜΜΕ αυτής της δημοκρατίας, δεν τους λένε τίποτα. Το αντίθετο. Τα κόμματα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου (όπως αυτά που διαφήμιζαν την σοβαρότητα των φασιστών), όσο περισσότερο «βρίζουν» τους φασίστες – χωρίς βέβαια ποτέ να αποκαλύπτουν το ρόλο τους – τόσο περισσότερο τους «ηρωοποιούν» στα μάτια των κατεστραμμένων. Τα στρώματα αυτά συνδέουν την επιβίωσή τους με την ικανοποίηση της οργής τους η οποία επαφίεται στους πιο λαϊκιστές και τους πιο… βαρβάτους «τιμωρούς».

Για την δυνατότητα του φασισμού να διεισδύει στην κοινωνική συνείδηση οι επισημάνσεις από την ιστορική εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 αποκτούν δραματική επικαιρότητα και συνιστούν πολύτιμο εργαλείο:

ΠΡΩΤΟ: Ορισμένοι λένε ότι η κρίση και η φτωχοποίηση δεν είναι μια από τις αιτίες ενίσχυσης του φασισμού γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα των Μνημονίων σε άλλες χώρες της ΕΕ, επίσης γιγαντώνεται ο φασισμός, αλλά εκεί «δεν υπάρχει κρίση». «Ξεχνούν» ότι στην Ευρώπη έχει εγκαθιδρυθεί η κοινωνία των 2/3 και πάμε ολοταχώς για την κοινωνία του 1/3. «Ξεχνούν» ότι στη Γερμανία – «ατμομηχανή» της ΕΕ υπάρχουν 16 εκατομμύρια φτωχοί και κοινωνικά αποκλεισμένοι. Ότι υπάρχουν 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα. «Ξεχνούν» ότι στη Γαλλία υπάρχουν 8 εκατομμύρια φτωχοί, άνεργοι και κοινωνικά αποκλεισμένοι που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα. «Ξεχνούν» ότι στην Ολλανδία εκφράστηκε με τον πιο καθαρό τρόπο η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής «ευημερίας» όταν – και παρότι η χώρα εμφάνιζε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης – το 2012 πήγε σε εκλογές με επίδικο την επιβολή λιτότητας ύψους 16 δισ. ευρώ στις πλάτες του ολλανδικού λαού. «Ξεχνούν» ότι στη Βρετανία, αν και εκτός Ευρωζώνης και χωρίς την ανάγκη να βαφτίσει τη λιτότητα με τον όρο «μνημόνιο», εφαρμόζεται η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, στην οποία οι ίδιοι οι φορείς της έχουν προσδώσει τον κωδικό «δάκρυα και αίμα». Προφανώς «ξεχνούν» ότι μιλάμε για την ΕΕ των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 120 εκατομμυρίων απόκληρων.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Η δημαγωγία του φασισμού, η φασιστική «ιδεολογία», ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, αποκτά τη δυνατότητα να αποκτήσει επιρροή πάνω στις μάζες όσο η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του. Όταν το σύστημα της διαφθοράς έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήψης ώστε να φτάνει να κάνει σημαία του το «όλοι μαζί τα φάγαμε», τότε, σε συνδυασμό με την απελπιστική κατάσταση πλατιών λαϊκών μαζών, ορισμένα τέτοια ευαίσθητα στρώματα κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίμματα της σήψης αυτής. Ουδείς πρέπει να υποτιμά την αποτελεσματική ικανότητα της ιδεολογικής επιδημίας του φασισμού να εισχωρεί στην κοινωνική συνείδηση, ειδικά σε συνθήκες σήψης που ξεκινά από τις πλαστές πινακίδες Λιάπη μέχρι τις μίζες της Ζήμενς και από τις «λίστες Λαγκάρντ» μέχρι τα σκάνδαλα των ΜΚΟ και των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

ΤΡΙΤΟ: Ο φασισμός αξιοποιεί την αποδυνάμωση των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών. Πριν κάνει ο Χίτλερ τη χρήση του άρθρου 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης που επέβαλε «γύψο» στη Γερμανία το είχαν κάνει οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες. Αυτή η αποδυνάμωση των δημοκρατικών αντανακλαστικών που επέρχεται από την τακτική μιας διακυβέρνησης μέσω  Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, επιβολής του «μαύρου» στις τηλεοπτικές οθόνες, επιβολή απαγορεύσεων συναθροίσεων λόγω έλευσης καγκελαρίων και υποπλανηταρχών, επιβολής Μνημονίων με συνοπτικές διαδικασίες κοκ, «εκπαιδεύει» κοινωνικά στρώματα στην λογική της αποδοχής των «εκτροπών». Το ίδιο συμβαίνει με την «καθαγίαση» των φασιστών και των ακροδεξιών μέσω της συμμετοχής τους σε κυβερνητικά σχήματα της αστικής δημοκρατίας, από την Αυστρία μέχρι τη Νορβηγία και την Ουκρανία – για να μην μιλήσουμε για την κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα… Το ίδιο συμβαίνει με την αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας. Έχει αποδειχτεί από τη Γαλλία του Σαρκοζί μέχρι τον ημέτερο «Ξένιο Δία»: Οπότε η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της αποφάσισαν να προωθήσουν τα ταξικά και ιδιαίτερα πολιτικά τους συµφέροντα παίζοντας το χαρτί της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του εθνικισµού, και µάλιστα στο όνοµα του «κατευνασµού» της Ακροδεξιάς, έσυραν την κοινωνία στη βαρβαρότητα και έγιναν τροφοί του φασιστικού φιδιού.

ΤΕΤΑΡΤΟ: Ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Ο φασισμός εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Για να διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδει τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση. H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Χρησιμοποιεί ως λίπασμα μετατροπής του πατριωτισμού σε σωβινισμό τον εθνικό μηδενισμό, που τον πλασάρουν με τη μάσκα του «διεθνισμού» οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα. Οι φασίστες μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» του μισανθρωπισμού. Ο φασίστας μαγαρίζει την έννοια του πατριωτισμού. Στη θέση της αγάπης για την πατρίδα και τον σεβασμό στις πατρίδες των άλλων, στη θέση «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα, στη θέση «Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας» του Λένιν για το ρώσικο λαό το 1914, στη θέση του πατριωτισμού του ΕΑΜ που απελευθέρωνε την πατρίδα το 1944, ο φασισμός βάζει την πατριδοκαπηλεία και την μισαλλοδοξία. Το κάνει πατώντας πάνω σε ό,τι θίγει το εθνικό αίσθημα κάθε λαού, το κάνει πατώντας πάνω στους εξευτελισμούς του αγγλικού δικαίου, της επιτήρησης, των ταπεινώσεων με «δόσεις» κοκ.

ΠΕΜΠΤΟ: Οι φασίστες κατακρεουργούν ολόκληρη την ιστορία του κάθε λαού, για να παρουσιαστούν σαν απόγονοι και συνεχιστές του κάθε τι ανώτερου και ηρωικού στο παρελθόν του. Στα ναζιστικά βιβλία του μεσοπολέμου οι μεγάλοι άντρες του παρελθόντος του γερμανικού λαού παρουσιάζονταν σαν φασίστες. Ο Μουσολίνι καμωνόταν τον συνεχιστή του Γκαριμπάλντι. Οι Γάλλοι φασίστες φτιάχνουν σημαίες με την Παρθένα της Ορλεάνης σαν ηρωίδα τους. Οι Αμερικάνοι φασίστες επικαλούνται τις παραδόσεις των αμερικάνικων πολέμων ανεξαρτησίας, τις παραδόσεις του Ουάσινγκτον, του Λίνκολν. Οι Έλληνες φασίστες, από τους οποίους βγήκαν οι Τσολάκογλου και οι Λογοθετόπουλοι, παριστάνουν τους «μαχητές της Πίνδου»! Όσοι λοιπόν συκοφαντούν, παραποιούν ή παρατάνε ό, τι έχει αξία από το ιστορικό παρελθόν του έθνους και της ανθρωπότητας στους φασίστες πλαστογράφους, όσοι συντάσσουν ευρω-μνημόνια για να συσχετίζουν και να ταυτίζουν (!) τον φασισμό με τον αμείλικτο εχθρό του, τον κομμουνισμό, όσοι παραχαράσσουν την Ιστορία βαφτίζοντας «φάρμακο» το ρετσινόλαδο του φασίστα Μεταξά ή «πρόοδο» το μυστρί του Παττακού, είναι υπόλογοι για την αποβλάκωση των λαϊκών μαζών. Χαρίζουν την κοινωνία στο φασισμό.

Συμπερασματικά: Ο φασισμός είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα του (σσ: στην ελληνική εκδοχή της οποίας θα επανέλθουμε αναλυτικά) εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.

Η αριστερά της… μαστούρας!

Το portal του ΣΥΡΙΖΑ left.gr δημοσίευσε άρθρο με τον τίτλο: «Η Κάνναβη μειώνει την εγκληματικότητα και γεμίζει τα κρατικά ταμεία»*.

Δεν πρόκειται για αστείο. Φαίνεται πως η «αριστερά» του ευρωμονόδρομου και της διαχείρισης του καπιταλισμού, συντάσσεται ανοιχτά με τις διάφορες νεοφιλελεύθερες και σοσιαλφιλελεύθερες φωνές που είναι υπέρ της νομιμοποίησης της μαστούρας. Και μάλιστα, μέσα στα επιχειρήματά της συγκαταλέγει και τα οικονομικά οφέλη που μπορεί να αποκομίσει το κράτος από τον ΦΠΑ της κάνναβης!

“Σε θέλουν σκλάβα να χτυπάς
το κούτελο στο χώμα!
Χασίσι αν θες μετά χαράς,
αλλ’ όχι ελεφτεριά”.
Κώστας Βάρναλης

Η Λιάνα Κανέλλη για τον όρκο, τη θρησκεία και το ΚΚΕ

Σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή, καλεσμένη ήταν η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη. Ένα ζήτημα που θίχτηκε ήταν ο θρησκευτικός της όρκος στη Βουλή:

Παρουσιαστής: Είσαι η μοναδική βουλευτής του ΚΚΕ που ορκίστηκες στο Ευαγγέλιο, κανονικά. Μη μου πεις ότι οι σύντροφοι δεν σου είπαν, «μα είσαι στα καλά σου;» Δεν σου είπε κανείς τίποτα;

Κανέλλη: Είσαι και συ οπαδός μιας μαύρης προπαγάνδας που δεν την αντέχω πια. Η πρώτη κουβέντα μόλις μπήκα μέσα στο Κόμμα το 2000 που έγινα πρώτα βουλευτής, ήταν: «είναι υποκειμενική επιλογή, εμείς τη σεβόμαστε απολύτως, εμείς δεν ορκιζόμαστε, η Λιάνα ορκίζεται.» Όταν μπαίνουν τα ιερά και τα όσια, οι κουκουέδες είναι όρθιοι. Όπως απαιτούνε όταν περνάνε και τα δικά τους τα σύμβολα. Εγώ έχω μάθει την Ελληνική σημαία, για παράδειγμα, να την σέβομαι ακόμα κι αν την έχει γάιδαρος επάνω. Δεν είναι πρώτη προτεραιότητα αυτό. Αυτό είναι υποκειμενική υπόθεση. Να σε ρωτήσω κάτι: αν πούλαγα τη θρησκεία μου και την άποψή μου την υποκειμενική για να γίνω βουλευτής του ΚΚΕ, εσύ αν ήσουν κουκουές θα με εμπιστευόσουν;

Παρουσιαστής: Όχι.

Κανέλλη: Γιατί αύριο το πρωί θα πούλαγα το ΚΚΕ, για κάτι άλλο. Και κάνει το ΚΚΕ υπέρβαση νομίζεις; Όχι. Το ΚΚΕ είναι στη φύση του. Όλοι οι άλλοι κάνετε υπέρβαση από την προπαγάνδα που έχετε στο κεφάλι σας. Υπάρχουν κουκουέδες που κάνουνε θρησκευτικές κηδείες, υπάρχουν κουκουέδες που κάνουν πολιτικές κηδείες.

Ολόκληρη η ενδιαφέρουσα παρουσία της Κανέλλη στην εκπομπή:

Πορνεία και καπιταλισμός

Στην Ελλάδα, από το 1999 η πορνεία θεωρείται «επάγγελμα» όπου μπορούν να το ασκούν νεαρά άτομα μετά τα 18 τους χρόνια.

Η πορνεία είναι μια από τις πιο ακραίες μορφές εκμετάλλευσης. Ο ευτελισμός και η εκμετάλλευση της ερωτικής λειτουργίας του ανθρώπου με όλες τις σωματικές, πνευματικές, ηθικές παραμέτρους της, που επιχειρείται στις καπιταλιστικές κοινωνίες να θεωρηθεί ως επάγγελμα, και ως εκ τούτου, να συνδεθεί με τον τουρισμό κ.λπ., δείχνει το επίπεδο του καπιταλισμού σε ζητήματα συνείδησης, αξιών και ηθών. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι δείχνει ως που μπορεί να φτάσει το σύστημα της εκμετάλλευσης. Στον καπιταλισμό όπου πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος, μπορεί να θεωρείται αποδεκτό επάγγελμα ακόμα και η εκπόρνευση.

Μάλιστα, σε περίοδο κρίσης, το καπιταλιστικό σύστημα δίνει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στην πορνεία καθώς όλο και περισσότερα άτομα αναγκάζονται με τον έναν ή άλλον τρόπο να καταφύγουν σε αυτήν, ώστε να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Η οργάνωση «Fondation Scelles», στην ετήσια έκθεσή της με τίτλο «Σεξουαλική εκμετάλλευση, μια απειλή που εντείνεται», αναφέρει: «ο αριθμός των προσώπων που εκπορνεύονται δεν σταματά να αυξάνεται κι η σεξουαλική εκμετάλλευση εμφανίζεται περισσότερο από ποτέ ως μια τεράστια παγκοσμιοποιημένη αγορά που ξεπερνά τις εθνικότητες». Όπως αποκαλύπτει η έρευνα, μια ιερόδουλη εξασφαλίζει κέρδος 150.000 ευρώ τον χρόνο κατά μέσον όρο στον προαγωγό της*.

Η αντικαπιταλιστική προοπτική της λαϊκής εξουσίας που αγωνίζεται να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσης (τα οποία δημιουργούνται από το γεγονός ότι τα μέσα παραγωγής, κι ως εκ τούτου και ο πλούτος που παράγεται, είναι στα χέρια των καπιταλιστών), θα τσακίσει μορφές ακραίας εκμετάλλευσης, όπως η πορνεία.

*. «Γιγαντώνεται παγκοσμίως η «βιομηχανία» της πορνείας», 902.gr, 12/12/2013.

Αντιφασιστικός λόγος από παπά

Ο παπα-Ανδρέας από τα Ανώγεια της Κρήτης, στο μνημόσυνο για τα 70 χρόνια από την εκτέλεση του αντιστασιακού Γιάννη Δραμουντάνη-Στεφανογιάννη, είπε πέντε σταράτες κουβέντες. Ξεκάθαρα ενάντια στον φασισμό και στα αίτια που τον δημιουργούν.

Στο βίντεο που παραθέτουμε, δείτε  ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την ομιλία.

Οι «φιλάνθρωποι»!

Ο φιλάνθρωπος Μπιλ Γκέιτς. Ο φιλάνθρωπος Ζούκερμπεργκ. Η φιλάνθρωπη Βαρδινογιάννη. Ο φιλάνθρωπος Λάτσης. Όλοι οι φιλάνθρωποι καπιταλιστές συγκινούνται μπροστά στο δράμα της φτώχειας… που αυτοί δημιουργούν! Όλοι θέλουν να δώσουν λεφτά για τους φτωχούς… ένα κομμάτι, μόνο, από τα υπερκέρδη τους! Εξάλλου η πρόθεση μετράει!

Κάποτε στους πλούσιους αστούς ήταν χόμπι η ζωοφιλία. Εν καιρώ κρίσης, την θέση της έχει πάρει η φιλανθρωπία. Εξάλλου συμφέρει! Και όνομα φτιάχνεις, και φοροαπαλλαγές παίρνεις.

Ο φιλάνθρωπος Μπιλ Γκέιτς μιλώντας γι’ αυτήν την «φιλάνθρωπία», αναφέρει: «Οι δυνητικές εφαρμογές του δημιουργικού καπιταλισμού περιορίζονται μόνο από τα όρια της φαντασίας μας. Αν μπορέσουμε να βρούμε προσεγγίσεις που απαντούν στις ανάγκες των φτωχών με τρόπο που γεννούν κέρδος και αναγνώριση στις επιχειρήσεις, θα έχουμε βρει μια αυτοσυντηρούμενη μέθοδο για τη μείωση της φτώχειας. Μια παθιασμένη προσπάθεια να ανταποκριθούμε στην πρόκληση μπορεί να μας βοηθήσει να αλλάξουμε τον κόσμο.»

Όπως λέει και ο Νίκος Μπογιόπουλος: «Φυσικά δεν έχουμε (ούτε θα μπορούσαμε να έχουμε) τίποτα το προσωπικό με τον κ. Γκέιτς ή τον κ. Ζούκερμπεργκ. Έχουμε, όμως, σαφέστατη πολιτική διαφωνία με την κάθε «φιλάνθρωπη» κυρία ή κύριο που αφού έχουν χορτάσει το παντεσπάνι και τα χαβιάρια τους, κατόπιν αναζητούν στη «φιλανθρωπία» το εισιτήριο – ένα εισιτήριο με πολύ φτηνό είναι η αλήθεια αντίτιμο και αξιοσημείωτες φοροαπαλλαγές- για να αυτοδιαφημιστούν σαν πρωταγωνιστές κάποιων σικέ παραστάσεων περί «ανθρωπιάς»«.

Ήδη πριν από 17 αιώνες περίπου, ένας χριστιανός φιλόσοφος, ο Γρηγόριος Νύσσης, απευθυνόμενος προς την πλουτοκρατία της εποχής του, έλεγε: «Αλλά κι αν ακόμη προσφέρεις ελεημοσύνη, ως προϊόν απάνθρωπης εκμετάλλευσης δεν θα είναι καρπός των συμφορών των άλλων, γεμάτη δάκρυα και στεναγμούς; Αν γνώριζε ο φτωχός από πού προσφέρεις την ελεημοσύνη, δε θα τη δεχόταν, γιατί θα αισθανόταν σα να έμελλε να γευτεί σάρκες αδελφικές και αίμα συγγενών του. Θα σου πετούσε δε κατάμουτρα τούτα τα λόγια τα γεμάτα θάρρος και φρονιμάδα: Μη με θρέψεις, άνθρωπε, από τα δάκρυα των αδελφών μου. Μη δώσεις στο φτωχό ψωμί βγαλμένο από τους στεναγμούς των άλλων φτωχών. Μοίρασε στους συνανθρώπους σου όσα με αδικίες μάζεψες και τότε θα παραδεχτώ την ευεργεσία σου. Ποιο το όφελος, αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς (με την εκμετάλλευση) κι ανακουφίζεις ένα (με την ελεημοσύνη); Αν δεν υπήρχε το πλήθος των τοκογλύφων (των εκμεταλλευτών γενικά), δε θα υπήρχε ούτε η στρατιά των πεινασμένων. Ας διαλυθούν τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα και όλοι θ’ αποκτήσουμε την οικονομική μας αυτάρκεια.« (Γρηγόριος Νύσσης, Κατά Τοκιζόντων).

Απέναντι στην φιλανθρωπία της πλουτοκρατίας, βάζουμε την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και του λαού. Απέναντι στις ενέσεις φιλανθρωπίας που στόχο έχουν τον εξωραϊσμό, την παροχή κάλυψης και την παράταση της ζωής του συστήματος της εκμετάλλευσης, βάζουμε την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού που δημιουργεί και βαθαίνει την φτώχεια, την ανέχεια και την εξαθλίωση. Απέναντι στην επιβίωση με ψίχουλα, βάζουμε τη ζωή με αξιοπρέπεια.

Η «ελευθερία» του καπιταλισμού

Όταν οι υπερασπιστές του καπιταλισμού μιλάνε για ελευθερία, αναφέρονται στην ελευθερία της αγοράς, στην ελευθερία που έχουν οι καπιταλιστές στο να κατέχουν τα μέσα παραγωγής, στο ότι είναι ελεύθεροι να αρπάζουν τον πλούτο που παράγεται από τους ανθρώπους. Στον καπιταλισμό υπάρχει ελευθερία στο να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Η διεύρυνση της ανισότητας και της αδικίας, λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ελευθερίας. Η ελευθερία αυτή, είναι κατοχυρωμένη απ’ την, κομμένη και ραμμένη στα γούστα των καπιταλιστών, νομοθεσία του αστικού κράτους.

Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, στον καπιταλισμό δεν υπάρχει ούτε ελευθερία, ούτε πραγματική δικαιοσύνη. Λαός ελεύθερος είναι ο λαός που έχει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει ο ίδιος και δεν ζητιανεύει ξεροκόμματα από αυτούς που συσσωρεύουν πλούτο χωρίς στην πραγματικότητα να εργάζονται και εκμεταλλευόμενοι την αξία της εργασίας των ανθρώπων. Η ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης είναι μονόδρομος. Δεν βελτιώνεται, δεν γίνεται ανθρώπινο.

Μην ταΐζεις το αχόρταγο θηρίο!

Στην εκπομπή «Ανατροπή» του Mega, ο Μάκης Βορίδης, σε ερώτηση της προέδρου του σωματείου αρχαιολόγων Δήμητρας Κουτσούμπα, για την κατάσχεση σπιτιού πολύτεκνου με 4 παιδιά στη Μυτιλήνη για χρέος 2.600 ευρώ απάντησε «κατά την άποψή σας δεν πρέπει να εισπράττεται το χρέος;». Αμέσως μετά, πάλι σε ερώτηση της κ. Κουτσούμπα για τους 505 δισεκατομμυριούχους που χρωστάνε δις ευρώ στο δημόσιο, απάντησε: «Θα λύσουμε το πρόβλημα του προϋπολογισμού με τους 505;»

Όμως, σίγουρα, αυτές οι λογικές και οι αντιλήψεις, που απαιτούν το ξεζούμισμα των λαϊκών στρωμάτων και υπερασπίζονται την καπιταλιστική ιδιοκτησία στον πλούτο που παράγει ο λαός, δεν είναι θέμα μόνο του κ. Βορίδη. Μην τα βάζετε μόνο με τον κυνικό Βορίδη χάνοντας το δάσος. Έτσι λειτουργεί ολόκληρο το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός. Από την ρίζα του, όλες οι δομές του, επιχειρούν να διατηρήσουν, με κάθε τρόπο, την εκμετάλλευση που προάγει η κατοχή των καπιταλιστών στα μέσα παραγωγής.

Οι πολιτικές και τα κόμματα που στηρίζουν, έστω με διαφορετικά μίγματα, το σύστημα της εκμετάλλευσης, αποτελούν τα δεκανίκια των εκμεταλλευτών. Πλέον, πρέπει να είναι τυφλός κάποιος για να μην το βλέπει. Ο λαός πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Όταν τμήματα των λαϊκών στρωμάτων στηρίζουν πολιτικές και κόμματα που εναντιώνονται στην ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, στην ουσία γίνονται με την συναίνεσή τους τροφή για το αχόρταγο θηρίο.