Category Archives: Ρατσισμός/Φασισμός

Αυτά που τσούζουν τους φασίστες…

Τους φασίστες και τους ναζί, τους τσούζουν αυτά που λέει ο Νίκος Μπογιόπουλος, η Λιάνα Κανέλλη και γενικά οι κομμουνιστές, για τον φασισμό. Το βλέπουμε στις κουβέντες τους, στις ομιλίες τους, στα μπλογκ τους, στις συμπεριφορές τους (μην ξεχνάμε πως πριν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, είχε προηγηθεί η επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα).

Ξέρουμε γιατί τους ενοχλούν οι κομμουνιστές: 1) οι κομμουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης ήταν αυτοί που τσάκισαν το φίδι του ναζισμού και τον Χίτλερ, 2) οι Έλληνες κομμουνιστές και οι λαϊκές δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ήταν αυτοί που έκαναν πραγματική αντίσταση στη ναζιστική κατοχή, όταν οι «πατριώτες» είτε συνεργάζονταν με τους ναζί, είτε προετοίμαζαν την κατάσταση για την επερχόμενη αμερικανοβρετανική τάξη πραγμάτων, είτε την είχαν κάνει για Μέση Ανατολή, 3) οι κομμουνιστές είναι αυτοί που σήμερα αποκαλύπτουν και καταδεικνύουν τον πραγματικό ρόλο των φασιστών: ότι αποτελούν, δηλαδή, σάρκα από την σάρκα του καπιταλισμού και εξυπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, επιδιώκοντας το τσάκισμα του λαϊκού-εργατικού κινήματος.

Ας λάβουν, λοιπόν οι φασίστες, λίγο συμπυκνωμένο Μπογιόπουλο…

Ακολουθεί το άρθρο Φασισμός, του Νίκου Μπογιόπουλου:

Η κάλπη και τα εκλογικά ποσοστά δεν αποτελούν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον φασισμό, για τον ναζισμό, για την ακροδεξιά. Αν ήταν έτσι, ο Χίτλερ με το 44% και το 33% που είχε πάρει στις εκλογές του 1933 στη Γερμανία θα ήταν «Άγιος». Αν ήταν έτσι η Λεπέν με το 25% στη Γαλλία θα ήταν «οσία». Ο Φάρατζ με το 29% στη Βρετανία και οι ακροδεξιοί με τα διψήφια ποσοστά από την Δανία και την Ουγγαρία μέχρι την Αυστρία και την Ολλανδία θα ήταν «ιεραπόστολοι».

Εκείνο που επιβεβαιώνουν αυτά τα ποσοστά είναι ότι το φίδι του φασισμού εκτρέφεται και μεγαλώνει μέσα στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, της αστικής δημοκρατίας, η οποία ενώ είναι η ίδια που το επωάζει και το ταΐζει σε πανευρωενωσιακό επίπεδο, είναι και η ίδια που παριστάνει την «σοκαρισμένη» από την ανάπτυξή του.

Η γέννηση του φασισμού, ή άνοδός του και η σημερινή του αναβίωση αποτελεί έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας ότι µια κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείται κάποιες φορές σε παράκρουση. Το φαινόμενο δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, με την κατάλληλη προπαγάνδα και την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, το ίδιο εύκολα µπορεί κάποιος να µάθει ότι 2+2 δεν κάνει 4, αλλά 5, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αμερική, όταν οι «Αµερικαναράδες», οι ιδεολογικοί αντίστοιχοι των «Ελληναράδων», υποδείκνυαν ως υπαίτιους όλων των δεινών τους Έλληνες, τότε, µετανάστες. Συνέβη στη Γερµανία του Μεσοπολέµου, όταν ως «αιτία της κρίσης» στοχοποιούνταν το «διαφορετικό» και σταµπαριζόταν µε ένα κίτρινο αστέρι στο ύψος της καρδιάς. Τέτοιου είδους «µνήμες» φρεσκάρονται χρόνια τώρα στην ΕΕ. Ήταν ο Κάμερον, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας (εκεί που οι ακροδεξιοί πήραν την πρώτη θέση στις εκλογές) από κοινού με την καγκελάριο Μέρκελ της Γερμανίας (εκεί που για πρώτη φορά οι ναζί εξέλεξαν ευρωβουλευτή) που συνομολογούσαν τον Φλεβάρη του 2011 ότι στην Ευρώπη επήλθε το «τέλος» του πολυπολιτιστικού μοντέλου» το οποίο «απέτυχε»…

Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Σε συνθήκες κρίσης, δε, αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ (σσ: θα δούμε σε επόμενο σημείωμα πως συγκεκριμένα γίνεται αυτό στην Ελλάδα) ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

  • Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
  • Όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
  • Όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
  • Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ που έκανε πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διόρισαν καγκελάριο.
  • Χρειάζονταν εκείνη την μορφή πολιτικής διαχείρισης, που θα μπορούσε να εγγυηθεί μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της ότι τώρα πλέον θα τεθεί «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως τους υποσχέθηκε ο Χίτλερ από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
  • Όταν, δε, απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω»:  Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

Ο φασισμός αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων για να αποκτήσει κοινωνική βάση. Ειδικά των μικρομεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται και που τα κηρύγματα περί «δημοκρατίας» ειδικά όταν προέρχονται από την αστική δημοκρατία που τους καταστρέφει, όταν προέρχονται από τα κόμματα ή από τα ΜΜΕ αυτής της δημοκρατίας, δεν τους λένε τίποτα. Το αντίθετο. Τα κόμματα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου (όπως αυτά που διαφήμιζαν την σοβαρότητα των φασιστών), όσο περισσότερο «βρίζουν» τους φασίστες – χωρίς βέβαια ποτέ να αποκαλύπτουν το ρόλο τους – τόσο περισσότερο τους «ηρωοποιούν» στα μάτια των κατεστραμμένων. Τα στρώματα αυτά συνδέουν την επιβίωσή τους με την ικανοποίηση της οργής τους η οποία επαφίεται στους πιο λαϊκιστές και τους πιο… βαρβάτους «τιμωρούς».

Για την δυνατότητα του φασισμού να διεισδύει στην κοινωνική συνείδηση οι επισημάνσεις από την ιστορική εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 αποκτούν δραματική επικαιρότητα και συνιστούν πολύτιμο εργαλείο:

ΠΡΩΤΟ: Ορισμένοι λένε ότι η κρίση και η φτωχοποίηση δεν είναι μια από τις αιτίες ενίσχυσης του φασισμού γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα των Μνημονίων σε άλλες χώρες της ΕΕ, επίσης γιγαντώνεται ο φασισμός, αλλά εκεί «δεν υπάρχει κρίση». «Ξεχνούν» ότι στην Ευρώπη έχει εγκαθιδρυθεί η κοινωνία των 2/3 και πάμε ολοταχώς για την κοινωνία του 1/3. «Ξεχνούν» ότι στη Γερμανία – «ατμομηχανή» της ΕΕ υπάρχουν 16 εκατομμύρια φτωχοί και κοινωνικά αποκλεισμένοι. Ότι υπάρχουν 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα. «Ξεχνούν» ότι στη Γαλλία υπάρχουν 8 εκατομμύρια φτωχοί, άνεργοι και κοινωνικά αποκλεισμένοι που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα. «Ξεχνούν» ότι στην Ολλανδία εκφράστηκε με τον πιο καθαρό τρόπο η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής «ευημερίας» όταν – και παρότι η χώρα εμφάνιζε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης – το 2012 πήγε σε εκλογές με επίδικο την επιβολή λιτότητας ύψους 16 δισ. ευρώ στις πλάτες του ολλανδικού λαού. «Ξεχνούν» ότι στη Βρετανία, αν και εκτός Ευρωζώνης και χωρίς την ανάγκη να βαφτίσει τη λιτότητα με τον όρο «μνημόνιο», εφαρμόζεται η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, στην οποία οι ίδιοι οι φορείς της έχουν προσδώσει τον κωδικό «δάκρυα και αίμα». Προφανώς «ξεχνούν» ότι μιλάμε για την ΕΕ των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 120 εκατομμυρίων απόκληρων.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Η δημαγωγία του φασισμού, η φασιστική «ιδεολογία», ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, αποκτά τη δυνατότητα να αποκτήσει επιρροή πάνω στις μάζες όσο η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του. Όταν το σύστημα της διαφθοράς έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήψης ώστε να φτάνει να κάνει σημαία του το «όλοι μαζί τα φάγαμε», τότε, σε συνδυασμό με την απελπιστική κατάσταση πλατιών λαϊκών μαζών, ορισμένα τέτοια ευαίσθητα στρώματα κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίμματα της σήψης αυτής. Ουδείς πρέπει να υποτιμά την αποτελεσματική ικανότητα της ιδεολογικής επιδημίας του φασισμού να εισχωρεί στην κοινωνική συνείδηση, ειδικά σε συνθήκες σήψης που ξεκινά από τις πλαστές πινακίδες Λιάπη μέχρι τις μίζες της Ζήμενς και από τις «λίστες Λαγκάρντ» μέχρι τα σκάνδαλα των ΜΚΟ και των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

ΤΡΙΤΟ: Ο φασισμός αξιοποιεί την αποδυνάμωση των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών. Πριν κάνει ο Χίτλερ τη χρήση του άρθρου 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης που επέβαλε «γύψο» στη Γερμανία το είχαν κάνει οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες. Αυτή η αποδυνάμωση των δημοκρατικών αντανακλαστικών που επέρχεται από την τακτική μιας διακυβέρνησης μέσω  Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, επιβολής του «μαύρου» στις τηλεοπτικές οθόνες, επιβολή απαγορεύσεων συναθροίσεων λόγω έλευσης καγκελαρίων και υποπλανηταρχών, επιβολής Μνημονίων με συνοπτικές διαδικασίες κοκ, «εκπαιδεύει» κοινωνικά στρώματα στην λογική της αποδοχής των «εκτροπών». Το ίδιο συμβαίνει με την «καθαγίαση» των φασιστών και των ακροδεξιών μέσω της συμμετοχής τους σε κυβερνητικά σχήματα της αστικής δημοκρατίας, από την Αυστρία μέχρι τη Νορβηγία και την Ουκρανία – για να μην μιλήσουμε για την κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα… Το ίδιο συμβαίνει με την αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας. Έχει αποδειχτεί από τη Γαλλία του Σαρκοζί μέχρι τον ημέτερο «Ξένιο Δία»: Οπότε η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της αποφάσισαν να προωθήσουν τα ταξικά και ιδιαίτερα πολιτικά τους συµφέροντα παίζοντας το χαρτί της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του εθνικισµού, και µάλιστα στο όνοµα του «κατευνασµού» της Ακροδεξιάς, έσυραν την κοινωνία στη βαρβαρότητα και έγιναν τροφοί του φασιστικού φιδιού.

ΤΕΤΑΡΤΟ: Ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Ο φασισμός εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Για να διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδει τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση. H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Χρησιμοποιεί ως λίπασμα μετατροπής του πατριωτισμού σε σωβινισμό τον εθνικό μηδενισμό, που τον πλασάρουν με τη μάσκα του «διεθνισμού» οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα. Οι φασίστες μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» του μισανθρωπισμού. Ο φασίστας μαγαρίζει την έννοια του πατριωτισμού. Στη θέση της αγάπης για την πατρίδα και τον σεβασμό στις πατρίδες των άλλων, στη θέση «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα, στη θέση «Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας» του Λένιν για το ρώσικο λαό το 1914, στη θέση του πατριωτισμού του ΕΑΜ που απελευθέρωνε την πατρίδα το 1944, ο φασισμός βάζει την πατριδοκαπηλεία και την μισαλλοδοξία. Το κάνει πατώντας πάνω σε ό,τι θίγει το εθνικό αίσθημα κάθε λαού, το κάνει πατώντας πάνω στους εξευτελισμούς του αγγλικού δικαίου, της επιτήρησης, των ταπεινώσεων με «δόσεις» κοκ.

ΠΕΜΠΤΟ: Οι φασίστες κατακρεουργούν ολόκληρη την ιστορία του κάθε λαού, για να παρουσιαστούν σαν απόγονοι και συνεχιστές του κάθε τι ανώτερου και ηρωικού στο παρελθόν του. Στα ναζιστικά βιβλία του μεσοπολέμου οι μεγάλοι άντρες του παρελθόντος του γερμανικού λαού παρουσιάζονταν σαν φασίστες. Ο Μουσολίνι καμωνόταν τον συνεχιστή του Γκαριμπάλντι. Οι Γάλλοι φασίστες φτιάχνουν σημαίες με την Παρθένα της Ορλεάνης σαν ηρωίδα τους. Οι Αμερικάνοι φασίστες επικαλούνται τις παραδόσεις των αμερικάνικων πολέμων ανεξαρτησίας, τις παραδόσεις του Ουάσινγκτον, του Λίνκολν. Οι Έλληνες φασίστες, από τους οποίους βγήκαν οι Τσολάκογλου και οι Λογοθετόπουλοι, παριστάνουν τους «μαχητές της Πίνδου»! Όσοι λοιπόν συκοφαντούν, παραποιούν ή παρατάνε ό, τι έχει αξία από το ιστορικό παρελθόν του έθνους και της ανθρωπότητας στους φασίστες πλαστογράφους, όσοι συντάσσουν ευρω-μνημόνια για να συσχετίζουν και να ταυτίζουν (!) τον φασισμό με τον αμείλικτο εχθρό του, τον κομμουνισμό, όσοι παραχαράσσουν την Ιστορία βαφτίζοντας «φάρμακο» το ρετσινόλαδο του φασίστα Μεταξά ή «πρόοδο» το μυστρί του Παττακού, είναι υπόλογοι για την αποβλάκωση των λαϊκών μαζών. Χαρίζουν την κοινωνία στο φασισμό.

Συμπερασματικά: Ο φασισμός είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα του (σσ: στην ελληνική εκδοχή της οποίας θα επανέλθουμε αναλυτικά) εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.

«Χριστιανο»φασίστες

Τελευταία, τα έχουμε δει όλα.

Ποια εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ένας άνθρωπος σε εκκλησιαστικούς ηγέτες (ή, ακόμα, και σε εκκλησίες που αποδέχονται τέτοιους ανθρώπους ως ηγέτες) που υπερασπίζονται τον ρατσισμό και τον φασισμό;

Από την άλλη, βέβαια, μέσα στην εκκλησία, υπάρχει μια μεγάλη μερίδα πιστών και κληρικών που έχει αντιδράσει ενάντια στην φασιστική απειλή. Όμως φίλοι μου χριστιανοί, όσο θα υπάρχουν τέτοια φασισταριά μέσα στις εκκλησίες, και μάλιστα κατέχοντας αξιώματα και «νουθετώντας» άλλους ανθρώπους από άμβωνος, μην παραξενεύεστε που πολλοί από αυτούς που αγωνίζονται για έναν πιο δίκαιο κόσμο, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, νοιώθουν αποστροφή για την οργανωμένη θρησκεία.

Χρυσή Αυγή: Δολοφονικά μαντρόσκυλα του συστήματος

Οι φασίστες με μαφιόζικα χτυπήματα, τραμπουκισμούς, πλέον και με δολοφονίες, προσπαθούν να χτυπήσουν τους μετανάστες, τους αγωνιστές, την πρωτοπορία της εργατικής τάξης.

Μετά από πλήθος χτυπημάτων σε μετανάστες, ήρθε η επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πέραμα, και λίγες μέρες αργότερα η δολοφονία ενός αντιφασίστα στο Κερατσίνι.

Προσπαθούν να σπείρουν φόβο και τρομοκρατία στον λαό. Ως μαντρόσκυλα του συστήματος είναι ενάντια στην ταξική πάλη. Είναι υπέρ της υποταγής του λαού προς τους εκμεταλλευτές του, τους καπιταλιστές.

Όπως σημειώνει το ΠΑΜΕ: «Δεν έχουν καμία σχέση με το εργατικό κίνημα, με τις αξίες και τα ιδανικά του φτωχού-λαϊκού κόσμου, με τις ηρωικές παραδόσεις του λαού μας.»

Πρέπει να τους απομονώσουμε. Να μη μπορούν να σταθούν πουθενά. Να σβήσουν από προσώπου γης.

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον. Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Ο «πατριωτισμός» των φασιστών: όταν οι χρυσαυγίτες «τιμούν» (!) θύματα των ναζί, χαιρετώντας… ναζιστικά!

Στις 5 Αυγούστου 1944 ο Αυστριακός στρατιώτης Ότμαρ Ντόρνε εγκατέλειψε το γερμανικό στρατό κατοχής και εντάχθηκε στο 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ.

Εκείνη την περίοδο στην περιοχή βρισκόταν ο Φριτς Σούμπερτ, γνωστός και ως σφαγέας του Χορτιάτη. Ως αντίποινα, στις 14 Σεπτέμβρη του 1944, εκτέλεσε 114 ανθρώπους στα Γιαννιτσά αφού πρώτα τους είχε βασανίσει, καθώς πολλοί κάτοικοι της πόλης και της γύρω περιοχής είχαν λάβει μέρος στην αντίσταση μέσα από τις τάξεις του 30ου Συντάγματος.

Στις 14 Σεπτέμβρη του 2013, οι απόγονοι των συνεργατών των ναζί, κατέθεσαν στεφάνι (το οποίο τελικά κατέληξε στο καλάθι των αχρήστων) στην επέτειο του ολοκαυτώματος, στον μνημείο του Ομαδικού Τάφου, φωνάζοντας »τιμή στους χίτες στους ταγματασφαλίτες» (στους συνεργάτες των ναζί, δηλαδή), χαιρετώντας ναζιστικά (!) και προστατευόμενοι από τα ΜΑΤ.

Δεν μπορούμε να φανταστούμε πως οι Χρυσαυγίτες κατέθεσαν στεφάνι για να τιμήσουν τους νεκρούς που στήριξαν τον αντιστασιακό αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Οι χαιρετισμοί τους, οι κινήσεις τους, τα συνθήματά τους, η ιστορία τους, η ιδεολογία τους, όλα δηλώνουν ότι ήταν εκεί για να τιμήσουν τους θύτες: τον εγκληματία Σούμπερτ και τους «Έλληνες» συνεργάτες των ναζί!

Αυτός είναι ο «πατριωτισμός» των φασιστών!

Χρυσή Αυγή: δεκανίκι του συστήματος

Η Χρυσή Αυγή, μπορεί να θέλει να εμφανίζεται «αντισυστημική» ώστε να ελκύσει και ν’ αποπροσανατολίσει τα λαϊκά στρώματα, όμως στην πραγματικότητα προέρχεται από τα σπλάχνα του καπιταλιστικού συστήματος και βασικό της μέλημα, με διάφορες προφάσεις, είναι η συντριβή του λαϊκού-εργατικού κινήματος και η υποταγή του λαού στους καπιταλιστές. Περί του λόγου το αληθές…

Είναι η Χρυσή Αυγή που έστησε δουλεμπορικά «γραφεία ευρέσεως εργασίας για Έλληνες», προσφέροντας σε επιχειρήσεις τσακισμένους εργαζόμενους με μεροκάματα 14 και 18 ευρώ.

Είναι η Χρυσή Αυγή που, μέσα από ανακοινώσεις και κείμενά της, φανέρωνε την λαχτάρα της για την ταξική υποταγή της εργατικής τάξης και του λαού, στους καπιταλιστές και τα μονοπώλια*.

Είναι η περιφερειακή οργάνωση Πελοποννήσου της «αντισυστημικής» Χρυσής Αυγής αυτή που υιοθέτησε την άποψη του Σαμαρά, ότι οι απεργίες και οι αγώνες των εργαζόμενων στα πλοία και στα λιμάνια, κάνουν ζημιά στον τουρισμό*!

Εξάλλου, είναι η Χρυσή Αυγή αυτή που ζητά «κίνητρα» υπέρ των εφοπλιστών*.

Είναι η Χρυσή Αυγή αυτή που συνεχάρη τον Σαμαρά για το κλείσιμο της ΕΡΤ, αναφέροντας «Σήμερα θα κάνουμε μια εξαίρεση και θα τον συγχαρούμε (!!!) -σ.σ. εννοούν τον πρωθυπουργό- για πρώτη -και μάλλον για… τελευταία φορά-, για την απόφασή του να κλείσει αμέσως η -μήνας μπάινει, μήνας βγάινει, το παραδάκι πέφτει άκοπα- kopriterie της ΕΡΤ!».

Είναι η παράταξη της Χρυσής Αυγής στην ΟΣΥ αυτή που ανάφερε για τους εργαζόμενους της ΕΡΤ τα παρακάτω: «Προτείνουμε την άμεση μετάταξη αυτών στην Ο.ΣΥ σε θέσεις όπως αυτών των εισπρακτόρων για την εκμηδένιση της λαθρεπιβίβασης με αποτέλεσμα την αύξηση των εσόδων της εταιρείας. Θέσεις πολητών εισιτηρίων, οδηγών και τεχνικών. […] Αυτή είναι πραγματική συμπαράσταση και όχι απεργίες που ρίχνουν «πιστολιές» στον αέρα και ταλαιπωρούν τον ήδη καταπονημένο απλό μισθωτό…», αποδεχόμενη ουσιαστικά τις απολύσεις, ακολουθώντας την κυβερνητική γραμμή για τις μετατάξεις και τασσόμενη ξεκάθαρα ενάντια στις απεργίες*!

Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό… Ο λαός πρέπει να αντιληφθεί ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί εχθρό του, μαντρόσκυλο του καπιταλιστικού συστήματος. Ο λαός πρέπει να απομονώσει και να τσακίσει το φασιστικό δεκανίκι του συστήματος.

Οι όψιμοι «αντιρατσιστές»

Οι όψιμοι «αντιρατσιστές» φαγώθηκαν να καταθέσουν «αντιρατσιστικά» νομοσχέδια. Είναι οι ίδιοι που πριν λίγο καιρό νομιμοποιούσαν την ακροδεξιά και άνοιγαν το δρόμο για τους σκληροπυρηνικούς ναζιστές της Χρυσής Αυγής, συνεργαζόμενοι σε κυβερνητικό σχήμα με το ακροδεξιό ΛΑ.Ο.Σ. του Καρατζαφέρη. Άθλιοι υποκριτές!

Τον φασισμό τον γεννάει ο ίδιος ο καπιταλισμός. Γι’ αυτό, άλλωστε, βλέπετε τους φασίστες να καλούν το λαό και τους εργάτες να σκύψουν το κεφάλι και να υποταχθούν στην αδικία, την ανισότητα και την καταπίεση των καπιταλιστών. Οι «αντισυστημικοί» φασίστες είναι, στην πραγματικότητα, μαντρόσκυλα του καπιταλιστικού συστήματος.

Ο ρατσισμός και ο φασισμός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με νόμους του ίδιου του συστήματος που έχει γεννήσει αυτά τα φαινόμενα. Του συστήματος της εκμετάλλευσης που υπηρετούν αυτοί οι όψιμοι «αντιρατσιστές». Λύση στο πρόβλημα της φασιστικής απειλής μπορεί να δώσει μόνο ο ίδιος ο λαός, απομονώνοντας και τσακίζοντας τα μαντρόσκυλα των καπιταλιστών.

Χρυσή Αυγή: πιστή στη ναζιστική θεώρηση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και ψυχικές ασθένειες

«Αφετηρία μας δεν είναι το άτομο, και δεν προσυπογράφουμε την άποψη που υποστηρίζει ότι θα πρέπει να ταΐσουμε τον πεινασμένο, να δόσουμε νερό στον διψασμένο ή ντύσουμε τον γυμνό -δεν είναι στόχος μας όλα αυτά. Οι στόχοι μας είναι εντελώς διαφορετικοί. Μπορούν να τεθούν πιο ευκρινώς στην εξής πρόταση: πρέπει να έχουμε υγιή άτομα, προκειμένου να επικρατήσουμε στον κόσμο.»

—Γιόζεφ Γκαίμπελς, 1938

Ο ναζισμός, υπήρξε ξεκάθαρος ως προς την αντιμετώπιση των ατόμων με ειδικές ανάγκες και ψυχικές ασθένειες. Η λύση που πρότεινε ήταν η ευθανασία και η στείρωση. Το πρόγραμμα «Action T4», που ξεκίνησε το 1939, είχε ως στόχο της διατήρηση της γενετικής «καθαρότητας» του γερμανικού πληθυσμού, σκοτώνοντας ή αποστειρώνοντας γερμανούς και αυστριακούς πολίτες που κρίθηκαν ως άτομα με ειδικές ανάγκες ή έπασχαν από ψυχικές ασθένειες. Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος, θανατώθηκαν περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι.

Η ναζιστική προπαγανδιστική αφίσα που παραθέτουμε, αναφέρει χαρακτηριστικά: »60.000 γερμανικά μάρκα είναι το κόστος αυτού του ανθρώπου με γενετικά προβλήματα για το κράτος, καθ’ ολη τη διάρκεια της ζωης του. Πατριώτη Γερμανέ, αυτά είναι και δικά σου λεφτά…»

Η Χρυσή Αυγή, φαίνεται πως παραμένει πιστή στη γνήσια ναζιστική θεώρηση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες  και ψυχικές ασθένειες, τασσόμενη υπέρ της στείρωσής τους και της ευθανασίας. Για του λόγου το αληθές, το 2007, η σελίδα «Πράσινη Πτέρυγα» της Χρυσής Αυγής, που υποστηρίζει ότι ασχολείται με την «οικολογία», δημοσίευσε ένα κείμενο κάποιου Jacqes Bauge-Prevost υπό τον τίτλο «H Δημοκρατία καταδικάζει αθώα πλάσματα σε ισόβιο βασανισμό», το οποίο ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Κάθε ημέρα σε κάθε γωνία της γης, σε κάθε κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, έρχονται στη ζωή, όντα απροσάρμοστα και ανίκανα για τον αγώνα της επιβιώσεως, προορισμένα να υποφέρουν χωρίς καμμία ελπίδα σωτηρίας. Το αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού είναι να εμφανίζονται άτομα υποχρεωμένα εκ των πραγμάτων σε μία αρνητική διαβίωση, τα οποία αποτελούν συγχρόνως ένα βαρύτατο συναισθηματικό και οικονομικό φορτίο για την οικογένειά τους και την κοινωνία. Τα περισσότερα είναι προϊόντα κληρονομικών παθήσεων. Κάθε χρόνο τα θύματα αυτά της επιπολαιότητος γονέων και κοινωνίας πληθαίνουν, χάρις στην επίσημη ιατρική επιστήμη, η οποία λόγω της ποδηγετήσεώς της από μία ομάδα μανιακών υποχονδρίων, προστατεύει κάθε ελαττωματικό πλάσμα, που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η φύσις θα το είχε καταδικάσει σε θάνατο.», «IV. Τα κληρονομικώς βεβαρημένα άτομα όπως οι παρανοϊκοί, οι πνευματικώς καθυστερημένοι, οι σχιζοφρενείς, οι επιληπτικοί, οι φορείς μεταλλαχθέντων γονιδίων, οι αθεράπευτοι αλκοολικοί, οι προχωρημένοι τοξικομανείς και άλλοι, θα πρέπει να υποβάλλωνται σε στείρωση.», «V. Η φυσική επιλογή, η στείρωσις και η ευθανασία είναι ορθές εφ’ όσον συνδυάζουν σοβαρές νομικές εγγυήσεις, υπεύθυνο ιατρικό έλεγχο και βιολογικώς ηθική βάση.», «ΧΙ. Είναι αναγκαίο να εξαγνίσουμε την λευκή φυλή από την ρυπαρότητα του συγχρόνου ψευδοπολιτισμού και να επιχειρήσουμε την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας βάσει των νόμων της Ψυχοσωματικής Φυσικής Υγιεινής ή Ευβιοτικής.»

Οι «αντισυστημικοί» φασίστες…

Οι μετανάστες που έχουν ξεριζωθεί από τις πατρίδες τους, εξαιτίας συγκεκριμένων πολιτικών που δημιουργούν πείνα και πολέμους, είναι κομμάτι της εργατικής τάξης. Οι πραγματικοί υπεύθυνοι για την κοινωνική-οικονομική αδικία και ανισότητα, για την ανεργία, για την κρίση, είναι οι καπιταλιστές, τα μονοπώλια και η δραστηριότητά τους.

Οι ψευτοπατριώτες «εθνικιστές» φασίστες, μπορεί να το παίζουν «αντισυστημικοί», όμως στην πραγματικότητα είναι πιστά σκυλιά (για την ακρίβεια, μαντρόσκυλα) του συστήματος. Τα βάζουν με τους ξένους μετανάστες, ξερνώντας το ρατσιστικό τους δηλητήριο, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους, στρέφοντάς τους ενάντια σε ένα άλλο κομμάτι της εργατικής τάξης, ενώ την ίδια στιγμή βγάζουν λάδι αυτούς που ξεζουμίζουν στην πραγματικότητα την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα: τους καπιταλιστές.

Η Χρυσή Αυγή με τα δουλεμπορικά γραφεία που βρίσκουν δουλειές με 14 και 18 ευρώ μεροκάματο, σε κείμενό της (6/9/12) διακηρύττει πως «το μαρξιστικό ιδεολόγημα της “πάλης των τάξεων”, που υιοθετήθηκε με ανακούφιση από την εξίσου υλιστική δεξιά, εφηύρε τον “ταξικό εχθρό”. Εργαζόμενοι και εργοδότες, αντί να συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου, έλαβαν θέσεις αντιπάλων, με τις “ευλογίες” των ανάξιων κυβερνήσεων.”

Οι ρατσιστές φασίστες, υπηρετούν πιστά το καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης, καθώς είναι υπέρ της ταξικής υποταγής των εργαζομένων στα αφεντικά και στους καπιταλιστές, ρίχνοντας το φταίξιμο για την κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα στους μετανάστες. Λειτουργούν ως αερόσακος του συστήματος, αποπροσανατολίζοντας τμήματα του λαού και αποκρύπτοντας τους πραγματικούς υπεύθυνους για την εξαθλίωση των ανθρώπων. Ταυτόχρονα προετοιμάζονται να χτυπήσουν το λαϊκό-ταξικό-εργατικό κίνημα. Πιο συστημικοί, δεν γίνεται…

Η ιεραρχία της εκκλησίας για την Χρυσή Αυγή

Η ηγεσία της Ορθόδοξης εκκλησίας, τον τελευταίο καιρό, έχει κρατήσει μια ποικιλόμορφη στάση σχετικά με την ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Πολλοί από την ιεραρχία στάθηκαν απέναντι στην Χ.Α., ενώ από την άλλη, δεν έλειψαν και αυτοί που υπερασπίστηκαν τους φασίστες.

Μητροπολίτες όπως οι Μεσσηνίας Χρυσόστομος, Κορίνθου Διονύσιος, Δωδώνης Χρυσόστομος, Ναυπάκτου Ιερόθεος, Χαλκίδας Χρυσόστομος, καταδίκασαν την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και την βία. Ενώ ο Δημητριάδος Ιγνάτιος, ανέφερε πως «ο Χριστός δεν διαχώριζε ανάλογα με το χρώμα, το φύλο, την εθνικότητα ή τη θρησκεία».

Πολύ σημαντική ήταν η παρέμβαση του Σιατίστης Παύλου, ο οποίος δήλωσε ξεκάθαρα ότι: «όποιος τάσσεται στο πλευρό της Χρυσής Αυγής δεν μπορεί να είναι Χριστιανός», ενώ δεν δίστασε να πει ότι «είναι προτιμότερο να είσαι άθεος από το να μπερδεύεις ή να χρησιμοποιείς την πίστη και την Εκκλησία για να παγιδεύσεις ανθρώπους». Γι’ αυτά του, τα λόγια ο Παύλος, έγινε στόχος των «χριστιανό»ναζιστών. Όπως αναφέρει ο Ριζοσπάστης: «Απειλές για τη ζωή του φέρεται να δέχεται ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος, που πρόσφατα χαρακτήρισε την «Χρυσή Αυγή» «μαύρη νύχτα», ότι με τις επιθέσεις κατά μεταναστών προσβάλλει και εξευτελίζει τον Χριστό. Κατά δημοσιεύματα, στο Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Δημητρίου στη Σιάτιστα δέχτηκαν ανώνυμα τηλεφωνήματα και απειλές τύπου «Το κομμούνι θα το κάψουμε» ή «Πείτε του ότι θα έρθουμε εκεί και θα σας γ……», γενικά να του «ζητούν» να σωπάσει για να μην υποστεί …συνέπειες.» (8.11.12). Μάλιστα για τον Παύλο, κάποιες ακροδεξιές εφημερίδες, έγραψαν ότι στα νιάτα του ήταν οπαδός της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς!

Σε εντελώς, άλλο μήκος κύματος κινήθηκε ο γνωστός φασίστας Καλαβρύτων Αμβρόσιος, ο οποίος επί χούντας ήταν ιερέας της Ελληνικής Χωροφυλακής, και το 2011 είχε χαρακτηρίσει τον τον αμετανόητο δολοφόνο και βασανιστή της χούντας Ν. Ντερτιλή, «γενναίο Έλληνα αδελφό», «πολιτικό κρατούμενο» και «πρότυπο ζωής» (δείτε εδώ σχετική ανάρτηση). Λοιπόν ο Αμβρόσιος, δεν δίστασε να πει ότι η Χ.Α. μπορεί να αποτελέσει μια «γλυκειά ελπίδα» για τον πολίτη (Έθνος, 29.10.2012)!

Από την λίστα των υποστηρικτών των ναζί, δεν θα μπορούσε να λείπει και ο φανατικός αντικομμουνιστής (δείτε σχετικά) Κονίτσης Ανδρέας, ο οποίος δήλωσε ότι οι χρυσαυγίτες είναι «καλά παιδιά», συμπληρώνοντας με την ευχή «να μην αργήσει ο καιρός που τις μαύρες μπλούζες που φοράτε τώρα που αγωνίζεστε, να τις αντικαταστήσετε με γαλάζιες και άσπρες μπλούζες. Αυτή είναι η ευχή μου».

Μπορεί να ξεχνάμε κάποιους, όμως το γεγονός είναι ότι υπήρξαν και πολλοί ιεράρχες οι οποίοι τήρησαν σιγή ιχθύος, Η εκκωφαντική αυτή σιωπή τους, τους εκθέτει!

Συμπερασματικά, βλέπουμε ότι μέσα στην ιεραρχία της εκκλησίας (αλλά και μέσα στην εκκλησία γενικά), υπάρχουν διαφορετικές φωνές και αντιλήψεις. Με τα αντικομμουνιστικά απολιθώματα, δεν θα ασχοληθούμε καθόλου αυτήν την στιγμή. Το σημαντικό είναι πως υπήρξε μια σειρά από ιεράρχες οι οποίοι γύρισαν την πλάτη στους ναζί, οι οποίοι επιχειρούν να εμφανιστούν ως μαντρόσκυλα της θρησκείας. Θα θέλαμε, βέβαια, η αντίδραση αυτού του κομματιού της ηγεσίας της εκκλησίας, προς τον ναζισμό, να βαθύνει και να αγγίξει τις αιτίες που δημιουργούν φαινόμενα όπως ο φασισμός και ο ναζισμός, αλλά μάλλον ζητάμε πολλά(;)!

Η ταξική υποταγή ως διδασκαλία του φασισμού

«Εργάτες + Αφεντικά = Friends For Ever» κατά τους φασίστες.

Το βασικό, διαχρονικό, πολιτικό και κοινωνικό ζητούμενο, είναι να αποκτήσουν ταξική συνείδηση όσοι ανήκουν στην εργατική τάξη και στους συμμάχους της. Αποκτώντας ταξική συνείδηση, ο καταπιεσμένος μπορεί να αντιληφθεί ποιος πράγματι τον καταπιέζει, ο εργάτης μπορεί να καταλάβει ποιος πράγματι τον εχθρεύεται και ποιος είναι σύμμαχός του.

Αντίθετα, η απουσία ταξικής συνείδησης, μπορεί να οδηγήσει την αγανάκτηση του καταπιεσμένου, στα εγκληματικά μονοπάτια του φασισμού. Ο στίχος του Φώντα Λάδη, για τον φασισμό, είναι ιδιαίτερα εύστοχος: «και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα / αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.»

Πρόσφατο κείμενο της Χρυσής Αυγής (6/9/12), αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το μαρξιστικό ιδεολόγημα της «πάλης των τάξεων», που υιοθετήθηκε με ανακούφιση από την εξίσου υλιστική δεξιά, εφηύρε τον «ταξικό εχθρό». Εργαζόμενοι και εργοδότες, αντί να συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου, έλαβαν θέσεις αντιπάλων, με τις «ευλογίες» των ανάξιων κυβερνήσεων.»

Γίνεται σαφές, πως τα φασιστικά, ακροδεξιά, «εθνικιστικά» ιδεολογήματα, υπηρετούν πιστά το καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης, καθώς είναι υπέρ της ταξικής υποταγής των εργαζομένων στα αφεντικά και στους καπιταλιστές, ρίχνοντας το φταίξιμο για την κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα, σε άλλα μέλη της εργατικής τάξης -τους μετανάστες. Οι «εθνικιστές», με αυτό τον τρόπο φανερώνουν το πόσο χρήσιμοι είναι για τους καπιταλιστές, καθώς απροσανατολίζουν ντόπιους εργαζόμενους και τους διδάσκουν την ταξική υποταγή. Ταυτόχρονα προετοιμάζονται να λειτουργήσουν ως μπράβοι του συστήματος, ενάντια στο λαϊκό-ταξικό κίνημα.