Category Archives: Χριστιανικά κείμενα

Ο Ύμνος της Αγάπης

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. 2 καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. 3 καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. 4 Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, 5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, 6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· 7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. 8 Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. 9 ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· 10 ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. 11 ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. 12 βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. 13 νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Α’ Κορινθίους κεφ. 13

Η Λιάνα Κανέλλη αναγιγνώσκει τον Ύμνο της Αγάπης του αποστόλου Παύλου, από την Καινή Διαθήκη.

Από την εκπομπή της «Μπήκαν Στην Πόλη Οι Οχτροί», στον Real FM (15/6/2012).

Advertisements

Δέσμευση για τη Δικαιοσύνη: Η Διακήρυξη της Άκκρα

Πριν λίγο καιρό, είχαμε δημοσιεύσει ένα απόσπασμα από τη Διακήρυξη της Άκκρα (2004) του Παγκόσμιου Συνδέσμου Αναμορφωμένων Εκκλησιών, το οποίο καταλόγιζε ευθύνες στην «ανάπτυξη της νεοφιλελεύθερης οικονομικής  παγκοσμιοποίησης», για την σημερινή κατάσταση σε διάφορα ζητήματα όπως, η κοινωνική αδικία, οι πόλεμοι, οι οικολογικές καταστροφές κ.λπ.

Πιστεύουμε πως ολόκληρο το κείμενο της Διακήρυξης, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως προέρχεται από έναν σύνδεσμο χριστιανικών εκκλησιών. Έτσι λοιπόν, σας παραθέτουμε, ολόκληρη τη Διακήρυξη της Άκκρα, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αστήρ της Ανατολής το Μάρτιο του 2006, σε απόδοση του Πάρι Παπαγεωργίου.

ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Η Διακήρυξη της Άκκρα

Σημείωση του Αστέρος της Ανατολής:
Απόφαση που λήφθηκε στην Άκκρα της Γκάνα από τον Παγκόσμιο Σύνδεσμο Αναμορφωμένων Εκκλησιών στον οποίο συμμετέχει από το 1892 και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία. Η διακήρυξη θα πρέπει να διαβαστεί μόνο ως θεολογική πρόταση και όχι ως πολιτικο-οικονομική λύση.

Ζούμε σε έναν «σκανδαλώδη κόσμο», όπου «το ετήσιο εισόδημα του πλουσιότερου 1% είναι  ίσο με αυτό του φτωχότερου 57%, και όπου 24.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από την ένδεια και  τον υποσιτισμό». Η πολιτική της απεριόριστης ανάπτυξης που ακολουθούν οι  βιομηχανικές χώρες και το κυνήγι του κέρδους εκ μέρους των πολυεθνικών εταιριών «έχουν λεηλατήσει τη γη και  έχουν βλάψει σοβαρά το περιβάλλον». Αυτή η κρίση «σχετίζεται άμεσα με την ανάπτυξη  της νεοφιλελεύθερης οικονομικής παγκοσμιοποίησης», μιας ιδεολογίας που προβάλλει τον ψευδή ισχυρισμό «ότι μπορεί να σώσει τον κόσμο μέσω της δημιουργίας του πλούτου και της ευημερίας, που αξιώνει κυριαρχία επάνω στη ζωή και που απαιτεί καθολική  υποταγή, η οποία ισοδυναμεί με ειδωλολατρία».  Τίθεται επομένως σε κίνδυνο η ακεραιότητα της πίστης μας. Το παρόν κείμενο, που προέρχεται από τη Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συνδέσμου Μεταρρυθμισμένων Εκκλησιών (WARC) του 2004, περιλαμβάνει την διακήρυξη της Άκκρα.

Read the rest of this entry

«Αυτή η κρίση σχετίζεται άμεσα με την ανάπτυξη της νεοφιλελεύθερης οικονομικής παγκοσμιοποίησης.»

Απόσπασμα από τη Διακήρυξη της Άκκρα (2004) του Παγκόσμιου Συνδέσμου Αναμορφωμένων Εκκλησιών.

Ζούμε σε έναν σκανδαλώδη κόσμο, που αρνείται την πρόσκληση στη ζωή που απευθύνει ο Θεός σε όλους τους ανθρώπους. Το ετήσιο εισόδημα του πλουσιότερου 1% είναι ίσο με αυτό του φτωχότερου 57%, και 24.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε ημέρα από την ένδεια και τον υποσιτισμό. Το χρέος των φτωχών χωρών συνεχίζει να αυξάνεται, παρά το γεγονός ότι έχουν ξεπληρώσει τον αρχικό δανεισμό τους πολλές φορές. Οι πόλεμοι για τον έλεγχο των πηγών ενέργειας κοστίζουν τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ ακόμη περισσότερα εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από ασθένειες που μπορούν να προληφθούν. Η παγκόσμια επιδημία του HIV και του AIDS πλήττει τη ζωή σε όλα τα μέρη του κόσμου, ιδίως τους φτωχότερους, που δεν έχουν πρόσβαση στα βασικά φάρμακα. Η πλειοψηφία εκείνων που βρίσκονται σε ένδεια είναι γυναίκες και παιδιά, και ο αριθμός ανθρώπων που ζουν στην απόλυτη ένδεια, με λιγότερο από ένα δολλάριο (ΗΠΑ) την ημέρα, συνεχίζει να αυξάνεται.

Η πολιτική της απεριόριστης ανάπτυξης που ακολουθούν οι βιομηχανικές χώρες και το κυνήγι του κέρδους εκ μέρους των πολυεθνικών  εταιριών έχουν λεηλατήσει τη γη και έχουν βλάψει σοβαρά το περιβάλλον. Το 1989, ένα είδος ζώου εξαφανιζόταν κάθε μέρα, ενώ ως το 2000 κάθε ώρα. Η αλλαγή του κλίματος, η μείωση των αποθεμάτων των ψαριών, η αποψίλωση των δασών, η διάβρωση του εδάφους και η μείωση του πόσιμου νερού είναι ορισμένες από τις καταστρεπτικές συνέπειες. Κοινότητες διαλύονται, πόροι ζωής χάνονται, οι παράκτιες περιοχές και τα νησιά του Ειρηνικού απειλούνται από πλημμύρες και από την αύξηση των καταιγίδων. Τα υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας απειλούν την υγεία και την οικολογία. Τρόποι ζωής και παραδοσιακές πολιτισμικές γνώσεις κατοχυρώνονται τώρα με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με σκοπό το οικονομικό κέρδος.

Αυτή η κρίση σχετίζεται άμεσα με την ανάπτυξη της νεοφιλελεύθερης οικονομικής  παγκοσμιοποίησης.

πηγή: Ομιλία του Πάρι Παπαγεωργίου από το 56ο Βιβλικό Συνέδριο με θέμα «Ευαγγέλιο και Κοινωνική Δικαιοσύνη».

Στα πρόσωπα των φτωχών πρέπει να βλέπουμε το Χριστό

Αν πιστεύουμε στο Χριστό και το Ευαγγέλιό Του, οφείλουμε να οργανώσουμε την κοινωνική, πολιτική, και οικονομική μας ζωή σύμφωνα με αυτή την πίστη. Πίστη στη βαθειά αξιοπρέπεια του μικρού, του αδύνατου, του φτωχού… Ο χριστιανός  που θέλει να είναι συνεπής με την πίστη του οφείλει να στρατευθεί στον αγώνα για την απελευθέρωση των αδελφών του Χριστού, για την απελευθέρωσή τους από την πείνα, την αρρώστια, τη δυστυχία, την καταπίεση… Ο χριστιανός πρέπει να είναι, αν είναι πιστός στο Ευαγγέλιο, άνθρωπος ελπίδας. Ο άνθρωπος της ελπίδας δεν οπισθοχωρεί… Γιατί φοβόμαστε μήπως μας ονομάσουν «ανατρεπτικούς»; Ας φοβόμαστε, αυτό μάλιστα, να μην προδώσουμε το Ευαγγέλιο, να μην προδώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη, να μην προδόσουμε την εμπιστοσύνη των αδελφών μας. Ας μη φοβόμαστε όμως μήπως μας αποκαλέσουν «ανατρεπτικούς», αν η συνείδησή μας μας διαβεβαιώνει πως το μόνο που θέλουμε είναι να ανατρέψουμε την ηθική αταξία της οποίας είμαστε μάρτυρες. Ο χριστιανός που δεν αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη είναι μια μετριότητα, μια καρικατούρα της εικόνας του Θεού Δημιουργού, της καλοσύνης του Πατέρα και της ευσπλαχνίας του Κυρίου.

Αντόνιο Φραγκόζο, Ευαγγέλιο και Κοινωνική Επανάσταση, Αθήνα, σελ. 14-19

Από το ιστολόγιο «Η Θεολογία Μεσοπέλαγα».

Νικολάι Μπερντιάεφ: «Ο άνθρωπος ερμήνευσε τη χριστιανική διδασκαλία πολύ δουλικά…»

Ο άνθρωπος ερμήνευσε τη χριστιανική διδασκαλία πολύ δουλικά, κι η ίδια η άρνηση της ανθρώπινης δραστηριότητας ήταν ο καρπός μιας κακής δραστηριότητας. Η ανθρώπινη περιφρόνηση ήταν μια ανθρώπινη παραμόρφωση του Χριστιανισμού. Γιατί, στην πραγματικότητα, η χριστιανική διδασκαλία, που δεν έπαθε καμία παραμόρφωση, μας διδάσκει πριν απ’ όλα την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, που μακριά από εξευτελισμούς υψώνεται σ’ ένα χωρίς προηγούμενο ύψος. Το νόημα του Ευαγγελίου κλείνεται σ’ αυτές τις λέξεις: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 6:33). Εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό σημείο του Χριστιανισμού. Το Ευαγγέλιο μας λέει πως η «Βασιλεία» αυτή βιάζεται, αλλ’ η αναζήτησή της ανταποκρίνεται στην αναζήτηση μιας τέλειας ζωής, μιας πληρότητας, μέσα στην οποία εκφράζεται κάθε δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη αυτή δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια υποταγή στο ψέμα και την αδικία με το αιτιολογικό της αμαρτωλότητας της ανθρώπινης φύσης. Γιατί η αμαρτία νικήθηκε από την ενεργητική αναζήτηση της Βασιλείας του Θεού, εκείνης της υπέροχης, της τέλειας και απόλυτης ζωής. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Χριστιανός είναι ο αιώνιος επαναστάτης, ένας ανικανοποίητος από κάθε καθεστώς ζωής. Κι αυτό γιατί ζητεί τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, γιατί επιθυμεί την πιο ριζική μεταμόρφωση του ανθρώπου, της κοινωνίας και του κόσμου. Αν ξεχωρίζει από τους εξωτερικούς επαναστάτες δεν είναι για έναν μικρότερο ριζοσπαστισμό των ιδεών του, μα για την απαίτηση μιας αρμονικής σχέσης ανάμεσα στους σκοπούς και τα μέσα, δηλαδή την άρνηση του μίσους και της βίας σαν μέσων που μπορούν να οδηγήσουν στην πραγματοποίηση μιας τέλειας ζωής.

-Νικολάι Μπερντιάεφ, «Χριστιανισμός και κοινωνική πραγματικότητα», εκδόσεις Π. Πουρναρά, σελ. 187-188

Ο Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπερντιάεφ (1874-1948) θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ρώσους λογίους και στοχαστές του 20ού αιώνα.

«Προς τους Πλουτούντας»

«Ως πότε θα είναι παντοδύναμο το χρυσάφι, των ψυχών η αγχόνη, το αγκίστρι του θανάτου, της αμαρτίας το δόλωμα; Ως πότε θα κυβερνάει ο πλούτος, η αιτία του πολέμου, για τον οποίο κατασκευάζονται όπλα, για τον οποίο ακονίζονται ξίφη; Εξ αιτίας του πλούτου συγγενείς λησμονούν τους φυσικούς δεσμούς της συγγένειας, ακόμη κι αδέρφια αλληλοϋποβλέπονται με φονικές διαθέσεις. Χάριν του πλούτου οι ερημιές τρέφουν τους ληστές, η θάλασσα τους πειρατές και οι πόλεις τους συκοφάντες. Ποιος είναι ο πατέρας του ψεύδους; Ποιος ο δημιουργός της πλαστογραφίας; Ποιος ο γεννήτορας της επιορκίας; Δεν είναι ο πλούτος, δεν είναι η αγωνιώδης μέριμνα για την απόκτησή του; Τι παθαίνετε, ταλαίπωροι άνθρωποι; Ποιος έκαμε ώστε, τα οικονομικά μέσα που έχουν προορισμό να σας υπηρετούν, να στραφούν εναντίον σας (απὸ υπηρέτες δηλαδή νὰ γίνουν δυνάστες σας);»
–Βασιλείου Καισαρείας, «Προς τους Πλουτούντας», (P.G. 31, 288-300)