Category Archives: Χριστιανισμός και πολιτική

Κομμουνιστής: αυτός που απορρίπτει την μοιρολατρία

Οι χριστιανοί κομμουνιστές είναι κομμάτι της εργατικής τάξης που αγωνίζεται για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την σοσιαλιστική προοπτική. Ο αντικαπιταλισμός τους υπερβαίνει την υλιστική ανάλυση: είναι κομμουνιστές όχι μόνο επειδή αυτό είναι το συμφέρον της τάξης τους, αλλά δεσμεύονται από έναν «πρακτικό ιδεαλισμό», στα ιδανικά της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ισότητας!

Κομμουνιστές μπορούν να είναι χριστιανοί που απορρίπτουν τις μοιρολατρικές μορφές της πίστης. Την μοιρολατρική και περιορισμένη στην μεταφυσική πίστη (που στην ουσία αποτελεί διαστροφή της χριστιανικής πίστης), την εκμεταλλεύονται απολυταρχικά και εκμεταλλευτικά καθεστώτα και συστήματα, μαζί και ο καπιταλισμός. Μέσω μιας τέτοιας πίστης, ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε παθητικό και χειραγωγήσιμο εκμεταλλευόμενο.

Στην πραγματικότητα, η χριστιανική πίστη (όπως την αντιλαμβανόμαστε και την βιώνουμε), δεν διδάσκει την μοιρολατρία κι ούτε περιορίζεται στην μεταφυσική. Ασχολείται με αυτόν τον κόσμο. Κριτήριο δικαίωσης, σύμφωνα με τις πηγές της χριστιανικής πίστης, δεν είναι οι γονυκλισίες, τα κεράκια, τα τάματα, αλλά η κοινωνική προσφορά (Ματθ. 25:34-40). Οι αρχέγονες χριστιανικές κοινότητες του 1ου αιώνα, ασκούσαν δριμεία κριτική προς τους πλούσιους της εποχής, προβάλλοντας ένα κομμουναλιστικό μοντέλο. Η χριστιανική πίστη αποτέλεσε έμπνευση για μια σειρά από ριζοσπαστικά κινήματα: από το κίνημα των χωρικών του 16ου αιώνα στην Γερμανία και από τους «Σκαφτιάδες» του 17ου αιώνα στην Βρετανία, μέχρι το πιο πρόσφατο κίνημα της Θεολογίας της Απελευθέρωσης στην Λατινική Αμερική.

Μάλιστα, η επίδραση της ριζοσπαστικής Θεολογίας της Απελευθέρωσης ήταν τέτοια, που ένας χιλιανός θεολόγος, ο Πάμπλο Ρικάρντ, παρατηρεί ότι στη Κεντρική Αμερική «οι Μαρξιστικές δυνάμεις έχουν ξεπεράσει τον παραδοσιακό ελιτισμό τους και σήμερα δέχονται ως γεγονός την ταυτότητα του λαού, με τη θρησκευτική, ηθική, πολιτιστική, εθνική και φιλοσοφική της διάσταση». Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για την υπόλοιπη Λατινική Αμερική. Βέβαια, εκεί οι μαρξιστές, είχαν να κάνουν με μια εκκλησία, της οποίας η βάση (και όχι μόνο) επί δεκαετίες συνεργαζόταν με τους κομμουνιστές π.χ. στην οργάνωση συνδικάτων (όπως έκανε ο επίσκοπος Σαμουέλ Ρουίς στο Μεξικό) και συμμετείχε σε επαναστατικά, ριζοσπαστικά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα που εναντιωνόντουσαν στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των λαϊκών στρωμάτων (όπως ο Καμίλο Τόρες στην Κολομβία, ο Ερνέστο Καρδενάλ στην Νικαράγουα, ο Όσκαρ Ρομέρο στο Ελ Σαλβαδόρ και πολλοί άλλοι).

Όπως και να ‘χει, κομμουνιστής, δηλαδή αγωνιστής για έναν δίκαιο κόσμο ισότητας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μπορεί να είναι μόνο αυτός που απορρίπτει την μοιρολατρία. Και αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το αν είναι κάποιος θρησκευόμενος ή μη.

Ετσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη (…)
Χριστούλη μου, όμορφη που ‘ναι η προφητεία αυτή.
Θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό.

Advertisements

Συγνώμη, αλλά δεν θα πάρουμε…

Από αυτό το ιστολόγιο, έχουμε εξαρχής δηλώσει ότι είμαστε χριστιανοί και κομμουνιστές. Είμαστε κομμουνιστές, με την έννοια ότι είμαστε ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης και σε κάθε μορφή διαχείρισής του. Θεωρούμε ότι το σύστημα του καπιταλισμού δεν μπορεί να γίνει πιο «ανθρώπινο», και ότι μόνος δρόμος υπέρ του λαού, είναι η συντριβή του δομών και η ανατροπή του καπιταλισμού, ενώ η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα θα πρέπει να πάρουν την εξουσία και τον πλούτο που παράγουν στα χέρια τους, μέσω την κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής.

Αυτή είναι η πολιτική μας θέση. Αν τώρα υπάρχουν κόμματα, κινήσεις, οργανώσεις, ιστοσελίδες, άτομα, που έχουν πρόβλημα με την θρησκευτική μας πίστη, και θέλουν να μας θεωρούν «ελαττωματικούς» κομμουνιστές με ελλειπή ταξική συνείδηση, επειδή δεν ασπαζόμαστε κάθε φιλοσοφική πτυχή του διαλεκτικού υλισμού, το πρόβλημα το έχουν αυτοί.

Εμείς πιστεύουμε ότι η εργατική τάξη δεν πρέπει να διαχωρίζεται ανάλογα με την θρησκευτική ή μη συνείδηση του καθενός. Βέβαια, κι άλλοι λένε ότι το πιστεύουν αυτό, όμως από πίσω σπεύδουν να ψιθυρίσουν ότι εμείς που έχουμε θρησκευτική συνείδηση, είμαστε «χωριάτες» του προλεταριάτου και ταξικοί «ταρζάν», που μας ανέχονται και δείχνουν κατανόηση, ενώ έχουν ως μακροπρόθεσμο στόχο να χάσουμε τελικά την θρησκευτική μας συνείδηση. Συγνώμη, αλλά δεν θα πάρουμε…

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: «Αυτούς φοβόμαστε περισσότερο…»

«Επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ ένα μικρό περιστατικό, καλοί μου κύριοι, άρχισε να λέει ξαφνικά ο Μιούσοβ μ’ ένα επιβλητικό κι εξαιρετικά αξιοπρεπές ύφος.

Στο Παρίσι, εδώ και κάμποσα χρόνια, λίγον καιρό μετά το πραξικόπημα του Δεκέμβρη*, μου ‘τυχε μια φορά, σε μιαν επίσκεψη μου σένα πολύ-πολύ σημαντικό πρόσωπο που βρισκόταν στα πράγματα, να συναντήσω έναν περιεργότατο κύριο.

Αυτό το άτομο δεν ήταν ακριβώς αστυνομικό λαγωνικό μα κάτι σαν διευθυντής μιας ολόκληρης ομάδας λαγωνικών της πολιτικής αστυνομίας, που είναι στο είδος του ένα αρκετά σπουδαίο αξίωμα. Βρίσκοντας λοιπόν την ευκαιρία έπιασα απ’ τη μεγάλη μου περιέργεια κουβέντα μαζί του. Κι επειδή αυτός δεν είχε έρθει σαν γνώριμος μα σαν υφιστάμενος για να κάνει κάποιαν αναφορά, μού ‘κάνε την τιμή, βλέποντας πως ήμουνα δεχτός στου προϊσταμένου του, να μου μιλήσει με κάποιαν ειλικρίνεια, εννοείται βέβαια ώς ένα ορισμένο σημείο, δηλαδή, για να το πω καλύτερα, ήταν μάλλον ευγενικός παρά ειλικρινής, όπως ακριβώς, ξέρουν νά’ ναι ευγενικοί οι Γάλλοι, πολύ περισσότερο μάλιστα γιατί έβλεπε στο πρόσωπο μου έναν ξένο.

Όμως εγώ τον κατάλαβα καλά. Μιλούσαμε για τους σοσιαλεπαναστάτες. Σημειώστε πως τότε τους καταδιώκανε αυτούς.

Παραλείποντας το κύριο συμπέρασμα της κουβέντας μας θα σας πω μονάχα μια περιεργότατη παρατήρηση που έκανε κάπως, ξαφνικά αυτός ο ανθρωπάκος, σαν να του ξέφυγε.

Εμείς, είπε αυτός, ουσιαστικά δε φοβόμαστε και τόσο πολύ όλους αυτούς τους σοσιαλιστές-αναρχικούς, τους άθεους και τους επαναστάτες. Τους παρακολουθούμε και ξέρουμε το κάθετι γιαυτούς.

Όμως ανάμεσα σ’ αυτούς υπάρχουν και μερικοί, όχι πολλοί, εξαιρετικά ιδιόρρυθμοι άνθρωποι. Αυτοί πιστεύουν σε Θεό, είναι χριστιανοί και ταυτόχρονα είναι και σοσιαλιστές. Αυτούς φοβόμαστε περισσότερο, αυτοί είναι τρομεροί! Ο σοσιαλιστής-χριστιανός είναι φοβερότερος απ το σοσιαλιστή-άθεο.

Και τότε ακόμα απόρησα μ’ αυτά τα λόγια, μα τώρα, κύριοι μου, τα ξαναθυμήθηκα.»

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, «Αδελφοί Καραμάζοφ»

*. Αναφέρεται στην λαϊκή εξέγερση του 1848.

Ένας παπάς του λαού!

Ο αγωνιστής παπα-Χρήστος Ζαρκαδούλας από την Ανατολική Φθιώτιδα, το πρωί της Τετάρτης (25/1/2012) διαδήλωσε μαζί με μέλη του ΠΑΜΕ και της ΠΑΣΥ, έξω από το υποκατάστημα της ΔΕΗ στη Λαμία, ενάντια στο χαράτσι. Σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ δήλωσε σχετικά: «Το ηλεκτρικό ρεύμα, όπως και το νερό και άλλα αγαθά, είναι απαραίτητα στο λαό. Δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενα εμπορίου, πόσο μάλλον αντικείμενα εκβιασμού…», ενώ συνέχισε: «Απορία μου είναι, γιατί όλοι οι παπάδες δεν είναι στο πλευρό των εργαζομένων. Δίπλα τους, εκεί στους αγώνες τους. […] Αν οι σημερινοί αγώνες ενταθούν πραγματικά, προς την κατεύθυνση της ανατροπής αυτού του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, τότε πραγματικά, οι λαοί όλοι, θα ζήσουν σε έναν άλλο κόσμο. Αλλά, πρέπει πραγματικά οι λαοί να αντιληφθούν, οι εργαζόμενοι να αντιληφθούν, ότι πρέπει οι ίδιοι να γίνουν διαχειριστές του πλούτου τους, οι ίδιοι να αναλάβουν τη διαχείριση αυτών των πραγμάτων που τους αφορούν.«

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, αυτές οι λιγοστές αλλά γνήσιες φωνές της εκκλησίας, είναι ανάγκη να πληθύνουν και να ορθωθούν, απέναντι σε όσους προτείνουν στο λαό να δεχτεί μοιρολατρικά όσα του ετοιμάζουν οι δυνάστες και οι καταπιεστές του.

Δείτε ολόκληρο το σχετικό ρεπορτάζ:

Χριστιανισμός και Καπιταλισμός (video)

Ένα ενδιαφέρον απόσπασμα, από το πολύ καλό ντοκιμαντέρ του Michael Moore «Καπιταλισμός: Μια Ιστορία Αγαπης». Ολόκληρο το βίντεο, μπορείτε να το δείτε εδώ.

Διαβάστε ακόμα: “Ο Ιησούς δεν θα ήθελε να έχει καμία σχέση με τον Καπιταλισμό”

Η θρησκεία ως όπιο των λαών

Ο Καρλ Μαρξ, είχε πει την πολύ γνωστή ρήση: «η θρησκεία είναι το όπιο των λαών». Κάποιοι χριστιανοί, μπορεί να αναστατώνονται ακούγοντας αυτά τα λόγια, ενώ κάποιοι άλλοι μπορεί να δικαιολογούν με αυτά τον συντηρητισμό τους.

Εγώ πάλι σε αυτήν την φράση βλέπω κάτι διαφορετικό. Μπορώ να αντιληφθώ πως ένοιωθε ο Μαρξ βλέποντας στην διαπλοκή και την υποστήριξη των εκκλησιών προς τα καταπιεστικά και απολυταρχικά καθεστώτα της εποχής του. Οι εκκλησίες αυτές, μιλούσαν στους ανθρώπους για την μελλοντική ζωή, όμως σε αυτή την ζωή, ήταν απέναντί τους. Μπορώ δηλαδή να αναζητήσω τα αίτια αυτής της θεώρησης, στα στρεβλά της ίδιας της θρησκείας, και όχι μόνο στην ίδια την φιλοσοφία του Μαρξ.

Θρησκείες, που μετατρέπουν τον πιστό σε απολογητή της αδικίας του εκάστοτε καθεστώτος, που τον κάνουν να αντιμετωπίζει μοιρολατρικά την καταπίεση των αδυνάτων, που τον καλούν να ασχολείται με τους αδύνατους μόνο στο επίπεδο της φιλανθρωπίας, και σε καμία περίπτωση δεν τον ενθαρρύνουν να ασχοληθεί με τα αίτια που δημιουργούν αυτήν την κατάσταση, τέτοιες θρησκείες, και για μένα θα μπορούσαν να μετατραπούν σε «όπιο του λαού».

Όμως η πίστη μου δεν είναι σε μια τέτοια θρησκεία! Η πίστη μου δεν είναι καν σε θρησκεία. Η πίστη στον Χριστό, είναι το αποτέλεσμα μιας σχέσης. Και μέσα, σε αυτήν την σχέση, η δίψα για δικαιοσύνη, έχει τη δική της ξεχωριστή θέση!

Δογματικοί αριστεροί. Δογματικοί χριστιανοί. Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αριστεροί που εναντιώνονται δογματικά στη θρησκευτική πίστη. Μπορώ σε έναν βαθμό να τους δικαιολογήσω, γιατί ίσως να γνώρισαν εσφαλμένες και μοιρολατρικές μορφές της θρησκείας. Όμως, πόσο μου τη «δίνουν» όταν, εγκλωβισμένοι στην «ορθοδοξία» τους, δεν δέχονται να ερευνήσουν καν τις περιπτώσεις όπου η πίστη οδηγεί σε ριζοσπαστικές αντιλήψεις και σε αγωνιστικές μορφές δράσης.

Χριστιανοί που εναντιώνονται δογματικά στην αριστερή πολιτική αντίληψη. Μπορώ σε έναν βαθμό να τους δικαιολογήσω, γιατί ίσως γνώρισαν δογματική εναντίωση στην πίστη από μορφές της αριστεράς. Όμως, πόσο μου τη «δίνουν» όταν, εγκλωβισμένοι στην «πνευματικότητά» τους, δεν δέχονται να ερευνήσουν καν τις περιπτώσεις όπου τα οράματα του χριστιανισμού για ελευθερία, δικαιοσύνη, αδερφοσύνη ταυτίζονται με αυτά της αριστεράς.

Δογματικοί αριστεροί. Δογματικοί χριστιανοί. Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Δεν είναι παντού έτσι

Κι όμως. Δεν είναι παντού έτσι. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Νοτίου Αμερικής. Εκεί, χριστιανοί αγωνίζονται μαζί με αριστερούς, ενάντια στη καταπίεση και στην εξαθλίωση. Σύμφωνα με τον καθηγητή Πάμπλο Ρικάρντ: «οι Μαρξιστικές δυνάμεις έχουν ξεπεράσει τον παραδοσιακό ελιτισμό τους και σήμερα δέχονται ως γεγονός την ταυτότητα του λαού, με τη θρησκευτική, ηθική, πολιτιστική, εθνική και φιλοσοφική της διάσταση«. Αλλά και χριστιανοί της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, εδώ και δεκαετίες συνεργάζονται με τους αριστερούς είτε για να οργανώσουν συνδικάτα όπως έκανε ο επίσκοπος Σαμουέλ Ρουίς στο Μεξικό, είτε ακόμα και  συμμετέχοντας σε επαναστατικά κινήματα, όπως συμμετείχε ο ιερέας Ερνέστο Καρδενάλ ως Υπουργός Πολιτισμού της Νικαράγουα, στην επαναστατική κυβέρνηση των Σαντινίστας. Αυτή η παράδοση της Νότιας Αμερικής, σήμερα έχει ως αποτέλεσμα, αριστεροί ηγέτες όπως ο Ούγκο Τσάβες και ο Ραφαέλ Κορέα, να μην ντρέπονται να δηλώσουν πιστοί και χριστιανοί, αλλά και πολλοί χριστιανοί κληρικοί και λαϊκοί, να μην διστάζουν να δηλώσουν αριστεροί και κομμουνιστές.

«Ο Ιησούς, ήταν μαζί μου σε δύσκολους καιρούς, και σε κρίσιμες στιγμές. Λοιπόν, ο Ιησούς Χριστός είναι αναμφίβολα μια ιστορική προσωπικότητα –ήταν κάποιος που επαναστάτησε, ένας αντιιμπεριαλιστής. Αντιμετώπισε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία…. Επειδή, ποιος μπορεί να πιστέψει πως ο Ιησούς ήταν καπιταλιστής; Όχι. Ο Ιούδας ήταν ο καπιταλιστής, που πήρε τα νομίσματα! Ο Χριστός ήταν επαναστάτης. Αντιμετώπισε τις θρησκευτικές ιεραρχίες. Αντιμετώπισε την οικονομική δύναμη της εποχής του. Προτίμησε τον θάνατο υπερασπίζοντας τα ανθρωπιστικά ιδεώδη του, με τα οποία προώθησε την αλλαγή…. Αυτός είναι ο δικός μας Ιησούς Χριστός.»
–Ούγκο Τσάβες, πρόεδρος της Βενεζουέλας

Η συνεργασία με τον επαναστατημένο λαό, είναι αγάπη και πίστη στο λαό, που βοηθημένος από την εκκλησία στον αγώνα του κατά της αδικίας, αποκτάει εμπιστοσύνη στη θρησκεία του. Πρέπει πρώτα να υπακούμε στη θέληση του λαού, γιατί αυτή είναι η θέληση του Θεού, κι όχι σε εκείνη της συνεργαζόμενης με τους δικτάτορες εκκλησίας”
–Χουάν Ερνάντες Πίκο, ιερέας από την Νικαράγουα

Το παρακάτω βίντεο, είναι από την Ιταλία. Mετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο π. Αντρέα Γκάλλο μαζί με τους πιστούς τραγουδούν το «Bella Ciao» μέσα στην εκκλησία. Ο π. Αντρέα είναι γνωστός για τη δράση του υπέρ των καταπιεσμένων, τη στήριξή του στο κίνημα των Ζαπατίστας, στους μετανάστες, στους Παλαιστίνιους κ.λπ.

«Ο Ιησούς δεν θα ήθελε να έχει καμία σχέση με τον Καπιταλισμό»

Ο Michael Moore, στο πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του «Καπιταλισμός: μια ιστορία αγάπης» (Capitalism: A Love Story), μεταξύ πολλών άλλων, κάποια στιγμή συναντά και μερικούς εκκλησιαστικούς λειτουργούς, για να συζητήσει μαζί τους σχετικά με τον Καπιταλισμό. Πιστεύουμε πως οι διάλογοι αυτοί είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, έτσι λοιπόν τους καταγράψαμε και σας τους παραθέτουμε.

Αρχικά ο Moore, συζητά με τον Ρωμαιοκαθολικό ιερέα, π. Dick Preston:

M.M. : Είναι ο Καπιταλισμός αμαρτία;

π. D.P.: Ναι! Ο Καπιταλισμός και για μένα και για πολλούς από εμάς σ’ αυτή τη χρονική στιγμή, είναι το κακό. Αντιτίθεται σε ότι είναι καλό. Αντιτίθεται στο κοινό καλό. Αντιτίθεται στη συμπόνια. Αντιτίθεται σε όλες τις κυρίαρχες θρησκείες. Ο Καπιταλισμός είναι ακριβώς αυτό που τα ιερά βιβλία, ειδικά τα δικά μας, ονομάζουν «αδικία», και με κάποια μορφή, ο Θεός θα το ξεριζώσει με κάποιο τρόπο. Ο Καπιταλισμός είναι λάθος, και επομένως πρέπει να εξαλειφθεί.

Βρίσκοντας κάπως «σκληρό» τον π. Preston, ο Moore συναντά τον π. Peter Dougherty, ο οποίος είναι Ρωμαιοκαθολικός ιερέας εδώ και 45 χρόνια, και από τον οποίο περιμένει μια πιο μετριοπαθή στάση σε σχέση με τον Καπιταλισμό. Ο π. Dougherty όμως, σχετικά με το Καπιταλιστικό σύστημα, του αναφέρει:

π. P.D.: Είναι ανήθικο, είναι πρόστυχο, είναι εξωφρενικό. Ξέρεις… είναι κακό από τη ρίζα του. Είναι το απόλυτο κακό.

M.M.: Και πως έχουμε ανεχθεί το σύστημα για τόσο καιρό;

π. P.D.: Το σύστημα έχει ενσωματωμένη την προπαγάνδα. Μένω έκπληκτος με την προπαγάνδα: την ικανότητά της να πείθει τους ανθρώπους που γίνονται τα θύματα αυτού του ίδιου του συστήματος, να στηρίζουν το σύστημα και να το βλέπουν σαν κάτι καλό.

Τελικά, αποφασίζει να βρει τον ίδιο τον επίσκοπο, και έτσι λοιπόν, συναντά τον επίσκοπο της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Ντιτρόιτ, π. Thomas Gumbleton:

π. T.G.: Το σύστημα δεν φαίνεται να παρέχει τα αναγκαία για την πρόνοια των ανθρώπων. Και αυτό είναι που το κάνει σχεδόν από τη φύση του, αντίθετο με αυτό που είπε ο Ιησούς, «μακάριοι οι πτωχοί, ουαί υμίν τοις πλουσίοις.» Αυτό είναι από το κατά Λουκά ευαγγέλιο.

Μ.Μ.: Τι νομίζετε πως θα έλεγε ο Ιησούς για τον καπιταλισμό;

π. T.G.: Νομίζω, δεν θα ήθελε να έχει καμία σχέση μαζί του.

Βέβαια, σε όλα αυτά αντιπαραβάλλονται κάποιοι Αμερικάνοι τηλε-ευαγγελιστές, και η προσπάθεια που γινόταν, ειδικά σε προηγούμενες δεκαετίες, να γίνει κοινή η αντίληψη, πως ο Καπιταλισμός είναι «ηθικά σωστός» και «συμβατός με τους νόμους του Θεού και τις διδαχές τις Βίβλου».

Σε άλλο σημείο, ο γιος ενός εργάτη χαλυβουργίας, και σημερινός επίσκοπος του Σικάγο, επισκέπτεται μερικούς καταληψίες-εργάτες, σε μια εταιρία που χρεοκόπησε και τους πέταξε στον δρόμο χωρίς αποζημιώσεις, λέγοντάς τους, μεταξύ άλλων: «Ξέρω πως περνάτε μεγάλη δοκιμασία. Διδάσκετε στους νέους ανθρώπους πως είναι δικαιολογημένο να πολεμάτε το άδικο.»

Όλα αυτά μαζί, καταλαμβάνουν μόνο μερικά λεπτά στο πολύ δυνατό ντοκιμαντέρ του Michael Moore, όμως δημιουργούν ελπίδα, σιγουριά, αλλά και αρκετά ερωτήματα. Για τον Καπιταλισμό σε σχέση με την Χριστιανική πίστη έχουμε ξαναγράψει. Βλέποντας όμως, πως υπάρχουν ιερωμένοι και εκκλησιαστικοί λειτουργοί, που ασκούν δριμεία κριτική και αντιτάσσονται στο σύστημα του Καπιταλισμού, και όλα αυτά σε μια χώρα όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ο Καπιταλισμός θεωρείται κάτι σαν «ιερή αγελάδα», ενώ το να πεις πως είσαι Σοσιαλιστής είναι σχεδόν «αμαρτία», αναρωτιόμαστε πότε η εκκλησία θα ορθώσει λόγο για ότι συμβαίνει γύρω μας, και στην ταλανιζόμενη από την τρόικα, το Δ.Ν.Τ., το μνημόνιο, και τις καπιταλιστικές κυβερνητικές πολιτικές, Ελλάδα.


Το ντοκιμαντέρ «Καπιταλισμός: Μια Ιστορία Αγάπης», το οποίο θίγει πολλές ακόμα πτυχές του ζητήματος του Καπιταλισμού, μπορείτε να το δείτε ολόκληρο εδώ. Πιστεύουμε πως αξίζει!

Χριστιανικές πολιτικές ιδεολογίες

Κατά καιρούς, έχουν εμφανιστεί πολιτικές ιδεολογίες και χώροι, με αναφορές στον Χριστιανισμό.

Η Χριστιανοδημοκρατία ως πολιτικός όρος χαρακτηρίζει διάφορα κόμματα του μετριοπαθούς συντηρητισμού που εκτείνονται στην πολιτική κεντροδεξιά, και παραδοσιακά αποτελούν το αντίπαλο δέος των Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, τα οποία θεωρητικά έχουν έναν πιο κεντροαριστερό προσανατολισμό. Η Χριστιανοδημοκρατία θεωρητικά, εκφράζει τις χριστιανικές αξίες στα δημόσια ζητήματα. Στην ουσία όμως απομονώνει κάποιες χριστιανικές ιδέες που ίσως χωρίς επαρκείς εξηγήσεις, θα φάνταζαν ως συντηρητικές στον σύγχρονο άνθρωπο, και τις παντρεύει με γενικότερες συντηρητικές αντιλήψεις γύρω και από αλλά ζητήματα, συνήθως στηρίζοντας τον Καπιταλισμό και σε πολλές περιπτώσεις έχοντας φιλελεύθερη αντίληψη για την οικονομία.

Επίσης υπάρχουν και κάποια μικρά κόμματα που δηλώνουν «Χριστιανικά», αλλά η δράση τους σταμάτα στην εναντίωση στις αμβλώσεις και στους γάμους των ομοφυλοφίλων, ενώ οι πολιτικές τους ιδέες κατά τα αλλά είναι δεξιές.

Απ’ την άλλη μεριά, υπάρχει η λεγόμενη Χριστιανική Αριστερά, με κύριες τάσεις τον Χριστιανοσοσιαλισμό και τον Χριστιανικό Κομμουνισμό.

Ο Χριστιανοσοσιαλισμός, έχει ένα σημαντικό ιστορικό και θεωρητικό υπόβαθρο, όντας ενεργός σε κοινωνικές διεκδικήσεις, αν και σε πολλές περιπτώσεις βρίσκεται κοντά στην Σοσιαλδημοκρατία όπως π.χ. συμβαίνει στην Βρετανία, όπου το Χριστιανοσοσιαλιστικό Κίνημα είναι μια συνιστώσα του Εργατικού Κόμματος.

Κίνημα μικρότερο σε έκταση αλλά πιο ριζοσπαστικό, είναι αυτό του Χριστιανικού Κομμουνισμού, ο οποίος σχετίζεται με την Θεολογία της Απελευθέρωσης.

Υπάρχει επίσης και ο Χριστιανικός Αναρχισμός, ο οποίος έχει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία, και λόγω των ιδιαιτεροτήτων που παρουσιάζει, ίσως κάποια στιγμή χρειαστεί να γίνει εκτενέστερη αναφορά σ’ αυτόν.

Απο την ύπαρξη όλων αυτών των ιδεολογικών ρευμάτων, καθίσταται σαφές, πως είναι πολλοί οι χριστιανοί που είχαν και έχουν πολιτικές ευαισθησίες, έστω κι αν σε πολλές περιπτώσεις προσεγγίζουν τα πράγματα από διαφορετικές σκοπιές. Ποια όμως, ιδεολογία από τις παραπάνω μπορεί να εκφράσει έναν χριστιανό;

Προσωπικά, όντας χριστιανός και θεωρώντας την Αριστερά ως τον πολιτικό χώρο που μπορεί να εκφράσει καλύτερα αξίες όπως η ελευθερία, η ισότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη, βρίσκω αρκετά σημεία επαφής με την Χριστιανοσοσιαλιστική και την Χριστιανική Κομμουνιστική σκέψη. Παρ’ όλα αυτά, για μένα η χριστιανική πίστη και η πολιτική ιδεολογία, δεν είναι πράγματα ταυτόσημα. Θεωρώ πως η πίστη ως τρόπος ζωής, πρέπει να τροφοδοτεί την πολιτική δράση και τη διαμόρφωση αντίληψης, αλλά όχι να ιδεολογικοποιείται και η ίδια.

Έτσι λοιπόν αποφεύγω χαρακτηρισμούς όπως «Χριστιανός Αριστερός». Τι πάει να πει Χριστιανός Αριστερός; Ο χριστιανισμός αφενός είναι η φύση του πιστού, και όχι απλά ένα πολιτικό του γνώρισμα. Και αφετέρου, η αριστερά, ναι μεν έχει πολλές τάσεις, αλλά «Χριστιανική» τάση, ουσιαστικά δεν υφίσταται. Ίσως να υφίσταται περισσότερο σε φιλοσοφικό επίπεδο, όμως πρακτικά, η αριστερά έχει πρόγραμμα μιας συγκεκριμένης κατεύθυνσης το οποίο δεν επηρεάζεται (ή τουλάχιστον, δεν θα πρέπει να επηρεάζεται), από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του εκάστοτε αριστερού. Έτσι λοιπόν, εφόσον είμαι χριστιανός που στα πολιτικά ζητήματα έχω αριστερή οπτική, προτιμώ ως προς τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, να χαρακτηρίζομαι Αριστερός, χωρίς κάποιο θρησκευτικό χαρακτηρισμό δίπλα. Θεωρώ επίσης αυτονόητη, μετά απ’ όλα αυτά, την σκέψη πως δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα, πιθανές κινήσεις για τη δημιουργία ξεχωριστών «Χριστιανικών κομμάτων».

Στην ουσία, χωρίς να θέλω να κρίνω όσους προτιμούν να αυτοχαρακτηρίζονται «Χριστιανοσοσιαλιστές» κ.λπ. σκέφτομαι πως ο όρος «Χριστιανός», ίσως να χρησιμοποιείται απλώς απολογητικά. Η αριστερά, ιστορικά έχει ένα υλιστικό υπόβαθρο, και κάποιοι χριστιανοί ίσως επιχειρούν να καταδείξουν πως, το ότι είναι Αριστεροί δεν τους μετατρέπει σε «άθεους», όπως υποστηρίζει ο λαϊκός μύθος. Για μένα όμως, αυτό το ζήτημα, για διάφορους λόγους, δεν θα πρέπει να προβληματίζει ιδιαίτερα.

Το ότι κάποιος είναι χριστιανός, και σε πολιτικό επίπεδο έχει συγκεκριμένες ιδέες, δεν πάει να πει πως πρέπει αναγκαστικά να δημιουργήσει νέα ιδεολογία ή νέο κόμμα. Η χριστιανική πίστη εξάλλου, δεν μπορεί να χωρέσει σε πολιτικές ιδεολογίες και κόμματα. Για μένα, είναι προτιμότερο ο πιστός αυτός, να αναζητήσει πολιτικούς χώρους που θα μπορεί να εκφράσει τις ιδέες του, οι οποίες βέβαια, σίγουρα θα πρέπει να είναι φορείς και της πίστης του.

υ.γ. Το κείμενο έχει γραφτεί με σεβασμό προς χριστιανούς του πολιτικού Χριστιανοσοσιαλιστικού ρεύματος, με τους οποίους ίσως να έχω κοινές ανησυχίες και ιδέες σε αρκετά ζητήματα. Απλά εκφράζεται ένας ευρύτερος προβληματισμός.

Εκκλησία & Κοινωνική Δικαιοσύνη / Χριστιανός & Πολιτική: μια σύνοψη των προσεγγίσεων

Μέχρι τώρα έχουμε γράψει αρκετά για την σχέση του χριστιανού με την πολιτική, και της εκκλησίας με τα κοινωνικά ζητήματα. Επειδή τέτοια θέματα είναι εκ των πραγμάτων δύσκολα στην ανάλυσή τους, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, θεώρησα σκόπιμο να συνοψιστούν σε τρία σημεία, οι βασικές κατευθύνσεις των προσεγγίσεών μας:

1. Είναι ανάγκη η εκκλησία να ασχοληθεί με ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης χωρίς να αρκείται να προσφέρει φιλανθρωπία, αλλά αναζητώντας και αναπτύσσοντας λόγο, και για τα αίτια της αδικίας.

2. Σε καμία περίπτωση δεν είναι ακραία η διαμόρφωση πολιτικής αντίληψης για τον χριστιανό, η οποία μάλιστα πρέπει να κινείται γύρω από τον άξονα της κοινωνικής δικαιοσύνης, και θα μπορούσε να έχει κοινές αναζητήσεις με την πολιτική αριστερά, σε ζητήματα όπως π.χ. η αντιμετώπιση του Καπιταλισμού και του Ρατσισμού.

3. Η πιθανή απόκτηση πολιτικής συνείδησης είναι ζήτημα του κάθε χριστιανού ξεχωριστά. Εδώ προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια πηγή προβληματισμού. Προπαγάνδα υπέρ συγκεκριμένων πολιτικών κομμάτων δεν μπορεί να έχει θέση μέσα στην εκκλησία. Η ίδια η εκκλησία πρέπει να είναι κοινωνικά ευαισθητοποιημένη, αλλά σε καμία περίπτωση αναμειγμένη στην πολιτική, ως ενιαία οντότητα. Η βασική αποστολή της εκκλησίας είναι πνευματική, και μια πιθανή πολιτική ανάμειξή της θα ήταν αποπροσανατολιστική και γι’ αυτήν και για το ποίμνιό της. Ως εκ τούτου δεν θεωρούμε σκόπιμη την ίδρυση αποκλειστικά «Χριστιανικών» πολιτικών κομμάτων, και δεν ενθαρρύνουμε τις κομματικές-πολιτικές συζητήσεις μέσα στην εκκλησία, αν και θεωρούμε πως γενικά η εκκλησία πρέπει να είναι ενημερωμένη για τις διάφορες εξελίξεις.