Αρχεία Ιστολογίου

Νίκος Ζαχαριάδης: «Ορθοδοξία»

Το παρακάτω κείμενο του άλλοτε γ.γ. του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, πρωτοδημοσιεύτηκε στην πρώτη σελίδα του Ριζοσπάστη στις 9 Σεπτέμβρη 1945, με τον τίτλο «Ορθοδοξία», ενώ ακολούθησε αναδημοσίευση στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση (ΚΟΜΕΠ) Ιουλίου-Αυγούστου 1984:

Πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν σε αθηναϊκές εφημερίδες μας πληροφορούν ότι στο Λονδίνο ο Μακαριώτατος θα συζητήσει με τους υπεύθυνους αγγλικούς κύκλους και το ζήτημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι ολοφάνερο ότι διακρίνεται προσπάθεια το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Πόλης να μεταβληθεί πάλι όχι μόνο σε στίβο προσωπικών αντιζηλιών και επιδιώξεων που έχουν συναμεταξύ τους διάφοροι χρεοκοπημένοι ιεράρχες, μα και σε όργανο μεγαλοδυναμικών εξωορθοδοξιακών βλέψεων.

Στο σημείο αυτό ο ελληνικός Λαός πρέπει να προσέξει εξαιρετικά. Χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να πέσει σε ανακρίβειες, μπορεί κανείς να ισχυριστεί εδώ ότι η λαοφθόρα διαμάχη ανάμεσα στους βαλκανικούς λαούς χρονικά συμπίπτει με την εποχή που το Οικουμενικό Πατριαρχείο άρχιζε να κομματίζεται και να γίνεται όργανο ξένων, ανθελληνικών και αντιορθοδοξιακών συμφερόντων.

Ο μεγαλοελλαδίτικος τυχοδιωκτικός εθνικισμός μέσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έβλαψε και αυτός λίγο το έργο για μια δημοκρατική συνεργασία και συμβίωση στα Βαλκάνια και με τους φατριασμούς της φαναριώτικης παπαδοκρατίας τράφηκε πολλές φορές και ενισχύθηκε το τοπικιστικό διασπαστικό πνεύμα μέσα στους κόλπους της ορθοδοξίας, που τόσο έβλαψε τη λαϊκή και εθνική εξέλιξη και πρόοδο όλων των βαλκανικών λαών.

* * *

Το ξάπλωμα και η επικράτηση της Ορθοδοξίας στις χώρες και τους λαούς της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης καθώς και στη Μικρασία και τη Μέση Ανατολή ανταποκρίνεται ιστορικά στην αντίδραση που προκαλούσαν οι τάσεις για πνευματική, πολιτική και οικονομική επέκταση και επιβολή του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους και του καθολικισμού – παπισμού. Μα η επικράτηση αυτή δεν οφείλεται μονάχα σε αρνητικά αίτια. Έχει και θετικά βάθρα γιατί χωρίς να παραγνωρίζουμε τις εθνικές και τοπικές ιδιομορφίες, η Ορθοδοξία ιδεολογικά – πνευματικά ανταποκρίνεται σε μια νοοτροπία λαϊκή, σ’ ένα εσωτερικό ψυχικό δεσμό, που ο Ευρωπαίος κοσμοπολίτης ονομάζει «ανατολικό πνεύμα» και ο ξεπεσμένος και έκφυλος Λεβαντίνος περιφρονεί, μα που συγκεντρώνει και εκφράζει εσωτερική λαϊκή ενότητα και εκδηλώνει ανώτερα ιδεώδη και χαρίσματα, άσχετα αν στα χρόνια εκείνα της μεσαιωνικής κατάστασης και του ασιατικού δεσποτισμού του Βυζαντίου κάνουν την εμφάνισή τους με μορφή θρησκευτικο-εκκλησιαστική.

Εδώ θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησιά και η Χριστιανική Θρησκεία γενικότερα, όπως την εκφράζει η Εκκλησία αυτή, παίξαν όχι μόνο στη Ρωσία μα και στα Βαλκάνια ένα προοδευτικό ρόλο τόσο σαν παράγοντας που διευκόλυνε και επιτάχυνε την εθνική διαμόρφωση, συσπείρωση και ανάπτυξη παρέχοντάς της ενιαία ιδεολογικά πλαίσια, όσο σαν στοιχείο που στα χρόνια του εξανδραποδισμού και της σκλαβιάς κάτω απ’ την οθωμανική τυραννία, συνέτεινε σημαντικά και ουσιαστικά στον εθνικοαπελευθερωτικό τότε αγώνα παρά και ενάντια στην αντίδραση και προδοσία που έκαναν σημαντικοί και σημαίνοντες παράγοντες και κορυφές της Ορθοδοξίας ιδιαίτερα στο Φανάρι. Είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα που δείχνουν ότι Ταγοί και απλοί στρατευμένοι της εκκλησιαστικής ιεραρχίας πάλεψαν και με το ντουφέκι στο χέρι στο πλευρό του Λαού και ότι μοναστήρια και μοναστήρια είχαν μεταβληθεί σε μπαρουταποθήκες και λαϊκά φρούρια.

* * *

Στα χρόνια της χιτλεροφασιστικής υποδούλωσης στην Ελλάδα, παρά την ουσιαστική αντίδραση της κεφαλής της Αυτοκέφαλης Εκκλησιάς, που συνέχιζε την προδοτική και αντιλαϊκή στάση της κατά την περίοδο της τεταρτοαυγουστιανής δικτατορίας, ένα μεγάλο μέρος του Κλήρου τάχθηκε στο πλευρό του Λαού και πολέμησε μαζί του. Σήμερα η μοναρχοφασιστική αντίδραση προσπαθεί κάτω και από ξένες εμπνεύσεις να σπάσει και την ηρωϊκή αυτή δημιουργία του Κλήρου στον καιρό της Εθνικής Αντίστασης και να κάνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο μαζί με την Αυτοκέφαλη Ελληνική Εκκλησιά ξανά όργανο των ξένων επιρροών στα Βαλκάνια, όργανο διάσπασης ανάμεσα στους λαούς της Ορθοδοξίας. Και αυτό το σκοπό όπως φαίνεται εξυπηρετεί το ταξίδι του Μακαριωτάτου στο Λονδίνο, όπου θα πάει να μηχανορραφήσει. Το όλο ζήτημα καταντά πολύ πιο ύποπτο γιατί είναι ανακατεμένος και ο πολύς τεταρτοαυγουστιανός Χρύσανθος.

Εμείς οι Έλληνες πρέπει νάμαστε στο σημείο αυτό πολύ ευαίσθητοι, προσεκτικοί και άγρυπνοι. Η αντιδραστική μοναρχοφασιστική δεξιά και οι συνεργάτες της θέλουν σήμερα να καπηλευθούν και αυτό το αγνό και ακμαίο θρησκευτικό αίσθημα του Λαού μας. Να εμπορευθούν την Ορθοδοξία και να την ξανακάνουν όργανο διχασμού και διχόνοιας στα Βαλκάνια, στην Ευρωπαϊκή Ανατολή και στη Μέση Ανατολή.

Αυτού βρίσκεται σήμερα ένας σοβαρός κίνδυνος. Τεταρτοαυγουστιανοί, δοσίλογοι και συνθηκολόγοι καθοδηγητές στην Ελληνική Εκκλησία είναι μια απειλή εθνική και προς τα μέσα και προς τα έξω. Η Ελληνική Ορθοδοξία και γενικότερα η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησιά, πρέπει να αποβλέψουν στο μοναδικό προορισμό τους που μπορεί να τους δώσει και μια ατράνταχτη ιστορική δικαίωση: Να γίνουν συνδετικοί κρίκοι ανάμεσα στους λαούς της Ορθοδοξίας, απόστολοι της πνευματικής, πολιτικής και οικονομικής συνεννόησης και συνεργασίας. Σ’ αυτόν το ρόλο και την αποστολή, πρωτοπόρο και πρωτεργάτη θέλει ο Λαός της Ελλάδας την Ορθόδοξη Εκκλησιά του. Το πρώτο βήμα θα γίνει με την αποκατάσταση συνεργασίας και ενότητας στους κόλπους της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας.

Σε μια τέτοια κίνηση, που από πολλούς τώρα μήνες συνεχίζεται και καρποφορεί, δεν παίρνει επιδεικτικά μέρος η Ελληνική Αυτοκέφαλη Εκκλησία, που στις αντιορθοδοξιακές πλεκτάνες της προσπαθεί να μπλέξει και το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Πόλης.

Είναι μια καθαρή ξενοκίνητη διασπαστική κίνηση που αν παρουσιάζει μερικές επιτυχίες είναι γιατί επικρατεί στην Εκκλησιά της Ελλάδας ένα τεταρτοαυγουστιανό εσωτερικό καθεστώς που πνίγει την εσωεκκλησιαστική δημοκρατική παράδοση, πνίγει τη φωνή του λαϊκού κλήρου και κρατά στην αρχή προδότες, δοσίλογους, συμβιβαστές που εξυπηρετούν μόνο ξένους σκοπούς και συμφέροντα.

Είναι απαραίτητο, λοιπόν, ένα εσωτερικό σάρωμα, θαρραλέο και εξυγιαντικό μέσα στις γραμμές της Ελληνικής Εκκλησίας. Για να ξαναβρεί την ισορροπία της. Και να γίνει όπως τη θέλει ο Λαός, παράγοντας συμφιλίωσης, αδελφοσύνης, ειρήνης και συνεργασίας ανάμεσα στους Λαούς της Ορθοδοξίας.

Άρης Βελουχιώτης: «Η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.»

aris-lamia«Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ, θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό. Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα;

Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές;

Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματος μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.

Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες.

Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργήσει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές. Αν συνέβαινε ένα τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων!

Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα. Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 η 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια.

Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος…«

Άρης Βελουχιώτης, απόσπασμα από τον λόγο στη Λαμία (Οκτώβρης 1944)

Δείτε ακόμα: Ο αγώνας του λαϊκού κλήρου, στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Στα πρόσωπα των φτωχών πρέπει να βλέπουμε το Χριστό

Αν πιστεύουμε στο Χριστό και το Ευαγγέλιό Του, οφείλουμε να οργανώσουμε την κοινωνική, πολιτική, και οικονομική μας ζωή σύμφωνα με αυτή την πίστη. Πίστη στη βαθειά αξιοπρέπεια του μικρού, του αδύνατου, του φτωχού… Ο χριστιανός  που θέλει να είναι συνεπής με την πίστη του οφείλει να στρατευθεί στον αγώνα για την απελευθέρωση των αδελφών του Χριστού, για την απελευθέρωσή τους από την πείνα, την αρρώστια, τη δυστυχία, την καταπίεση… Ο χριστιανός πρέπει να είναι, αν είναι πιστός στο Ευαγγέλιο, άνθρωπος ελπίδας. Ο άνθρωπος της ελπίδας δεν οπισθοχωρεί… Γιατί φοβόμαστε μήπως μας ονομάσουν «ανατρεπτικούς»; Ας φοβόμαστε, αυτό μάλιστα, να μην προδώσουμε το Ευαγγέλιο, να μην προδώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη, να μην προδόσουμε την εμπιστοσύνη των αδελφών μας. Ας μη φοβόμαστε όμως μήπως μας αποκαλέσουν «ανατρεπτικούς», αν η συνείδησή μας μας διαβεβαιώνει πως το μόνο που θέλουμε είναι να ανατρέψουμε την ηθική αταξία της οποίας είμαστε μάρτυρες. Ο χριστιανός που δεν αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη είναι μια μετριότητα, μια καρικατούρα της εικόνας του Θεού Δημιουργού, της καλοσύνης του Πατέρα και της ευσπλαχνίας του Κυρίου.

Αντόνιο Φραγκόζο, Ευαγγέλιο και Κοινωνική Επανάσταση, Αθήνα, σελ. 14-19

Από το ιστολόγιο «Η Θεολογία Μεσοπέλαγα».

Νικολάι Μπερντιάεφ: «Ο άνθρωπος ερμήνευσε τη χριστιανική διδασκαλία πολύ δουλικά…»

Ο άνθρωπος ερμήνευσε τη χριστιανική διδασκαλία πολύ δουλικά, κι η ίδια η άρνηση της ανθρώπινης δραστηριότητας ήταν ο καρπός μιας κακής δραστηριότητας. Η ανθρώπινη περιφρόνηση ήταν μια ανθρώπινη παραμόρφωση του Χριστιανισμού. Γιατί, στην πραγματικότητα, η χριστιανική διδασκαλία, που δεν έπαθε καμία παραμόρφωση, μας διδάσκει πριν απ’ όλα την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, που μακριά από εξευτελισμούς υψώνεται σ’ ένα χωρίς προηγούμενο ύψος. Το νόημα του Ευαγγελίου κλείνεται σ’ αυτές τις λέξεις: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 6:33). Εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό σημείο του Χριστιανισμού. Το Ευαγγέλιο μας λέει πως η «Βασιλεία» αυτή βιάζεται, αλλ’ η αναζήτησή της ανταποκρίνεται στην αναζήτηση μιας τέλειας ζωής, μιας πληρότητας, μέσα στην οποία εκφράζεται κάθε δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη αυτή δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια υποταγή στο ψέμα και την αδικία με το αιτιολογικό της αμαρτωλότητας της ανθρώπινης φύσης. Γιατί η αμαρτία νικήθηκε από την ενεργητική αναζήτηση της Βασιλείας του Θεού, εκείνης της υπέροχης, της τέλειας και απόλυτης ζωής. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Χριστιανός είναι ο αιώνιος επαναστάτης, ένας ανικανοποίητος από κάθε καθεστώς ζωής. Κι αυτό γιατί ζητεί τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, γιατί επιθυμεί την πιο ριζική μεταμόρφωση του ανθρώπου, της κοινωνίας και του κόσμου. Αν ξεχωρίζει από τους εξωτερικούς επαναστάτες δεν είναι για έναν μικρότερο ριζοσπαστισμό των ιδεών του, μα για την απαίτηση μιας αρμονικής σχέσης ανάμεσα στους σκοπούς και τα μέσα, δηλαδή την άρνηση του μίσους και της βίας σαν μέσων που μπορούν να οδηγήσουν στην πραγματοποίηση μιας τέλειας ζωής.

-Νικολάι Μπερντιάεφ, «Χριστιανισμός και κοινωνική πραγματικότητα», εκδόσεις Π. Πουρναρά, σελ. 187-188

Ο Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπερντιάεφ (1874-1948) θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Ρώσους λογίους και στοχαστές του 20ού αιώνα.

«Φτωχοί θα υπάρχουν πάντα»

Μέσα στην Αγία Γραφή, υπάρχει καταγεγραμμένος ένας λόγος του Ιησού Χριστού, στον οποίο λέει: «πάντοτε γὰρ τοὺς πτωχοὺς ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν» (Ματθ. 25:11), δηλαδή «Όσο για τους φτωχούς, αυτούς πάντοτε θα τους έχετε μαζί σας.» (ΝΜΒ)

Υπάρχουν χριστιανοί που επικαλούνται το συγκεκριμένο εδάφιο, για να ασκήσουν κριτική προς την αγωνιστική δράση για ανατροπή της αδικίας, και στην ουσία, για να δικαιολογήσουν καταστάσεις εκμετάλλευσης. Θέλει όμως η Αγία Γραφή, λέγοντας, πως «πάντα θα υπάρχουν φτωχοί», να δικαιολογήσει αυτήν την κατάσταση, και να αποθαρρύνει κάθε προσπάθεια ανατροπής της;

Ο διευθυντής του Ελληνικού Βιβλικού Κολεγίου, κ. Jeff Baldwin, σε μια ενδιαφέρουσα ομιλία του, με τίτλο «Το Χρέος», που έδωσε στην Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Πεύκης (μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ), σχολιάζει:

«Δεν ξέρω αν προσέξατε εκεί μια φρασούλα σημαντική…: «για να μην υπάρχει φτωχός μεταξύ σας» [αναφερόμενος στο Δευτ. 15:4]. Θα πει κάποιος «μα δεν είπε ο Χριστός, ότι τους φτωχούς πάντα θα τους έχετε μαζί σας»; Ναι, ο Χριστός το είπε αυτό, και το λέει και η περικοπή μας εδώ πέρα, ότι θα έχετε πάντα φτωχούς να τους βοηθάτε. Όμως, όταν το είπε αυτό ο Χριστός, απαντούσε στη δικαιολογία του Ιούδα, που παραπονιόταν που η γυναίκα εκείνη, έσπασε το αλάβαστρο και έχυσε το μύρο πάνω του. Και είχε πει ο Ιούδας, «μα αυτά θα μπορούσαμε να τα είχαμε δώσει στους φτωχούς», και λέει ο Χριστός «τους φτωχούς θα τους έχετε και αύριο». Βοηθήστε τους αύριο!  Αυτό ήταν το μήνυμα. Μη γελιόμαστε αδερφοί. Το ότι ο Χριστός είπε, ότι θα έχουμε φτωχούς ανάμεσά μας, δε σημαίνει ότι είπε, «να χαίρεστε που έχετε φτωχούς ανάμεσά σας», ή «να επικροτείτε ότι υπάρχουν φτωχοί ανάμεσά σας», ή «να χαίρεστε γιατί το σύστημα στο οποίο ζείτε, δημιουργεί φτώχεια». Αυτή δεν ήταν ποτέ η καρδιά του Θεού, ούτε του Χριστού. Η καρδία του ήταν αυτό που λέει εδώ ο Νόμος του Θεού: «να μην υπάρχει φτωχός ανάμεσά σας».«

Η διαπίστωση πως υπάρχουν φτωχοί, και πως, με βάση τα σημερινά δεδομένα, θα συνεχίσουν να υπάρχουν, δεν καλεί τον πιστό σε μια μοιρολατρική αποδοχή της κατάστασης. Στην πραγματικότητα, τον καλεί να κατανοήσει την κατάσταση, ώστε να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη, και για να πάμε πιο πέρα, να δράσει ενάντια στα «δεδομένα» που οδηγούν ανθρώπους στην φτώχεια και στην εξαθλίωση.

Ανατριχάζω στη σκέψη πως αυτές οι εικόνες «θα υπάρχουν για πάντα», και εγώ δε θα κάνω τίποτα για να τις αλλάξω!

Ψαλμός 5

Άκου τα λόγια μου, ω Κύριε.
Στρέψε το αυτί Σου, στους στεναγμούς μου.
Εισάκουσε την διαμαρτυρία μου.
Επειδή δεν είσαι ένας Θεός, φίλος των δικτατόρων.
Ούτε είσαι υπέρμαχος των πολιτικών τους,
ούτε είσαι επηρεασμένος από την προπαγάνδα τους,
ούτε είσαι συνδεδεμένος με εγκληματίες.
Δεν υπάρχει ειλικρίνεια στους λόγους τους,
ούτε στον τύπο τους.
Στις ομιλίες τους μιλούν για ειρήνη,
μολονότι αυξάνουν την πολεμική τους παραγωγή.
Μιλούν για ειρήνη σε Διασκέψεις για την Ειρήνη,
και κρυφά ετοιμάζονται για πόλεμο.
Το ψευδές ραδιοφωνικό τους μουγκρητό μες τη νύχτα.
Τα γραφεία τους είναι σπαρμένα με εγκληματικές προθέσεις,
και δυσοίωνες αναφορές.
Αλλά Εσύ θα με λυτρώσεις από τα σχέδιά τους.
Μιλούν μέσα από το στόμα,
του πολυβόλου.
Οι αστραφτερές τους γλώσσες,
είναι οι ξιφολόγχες.
Τιμώρησέ τους, ω Κύριε!
Ματαίωσε τις πολιτικές τους.
Φέρε σύγχυση στα μνημόνιά τους.
Εμπόδισε τα προγράμματά τους.
Την ώρα του συναγερμού,
πρέπει να είσαι μαζί μου.
Πρέπει να είσαι το καταφύγιό μου,
τη μέρα της βόμβας.
Σ’ αυτόν που δεν θα πιστέψει στα ψέματα,
των διαφημιστικών τους μηνυμάτων,
ούτε στις διαφημιστικές εκστρατείες τους,
ούτε στις πολιτικές εκστρατείες τους,
θα του δώσεις την ευλογία Σου.
Με αγάπη θα τον περιβάλλεις,
σαν θωρακισμένο άρμα.

Ποίημα του Ερνέστο Καρδενάλ.
Απόδοση στην ελληνική από την αγγλική, απ’ το Θανάση Στυλιανόπουλο.

Ο Ερνέστο Καρδενάλ (γενν. 1925), είναι σημαντική προσωπικότητα στην πολιτική, την λογοτεχνία, την θρησκευτική ζωή, και τις τέχνες στη Νικαράγουα. Ως Καθολικός ιερέας υπήρξε σημαντικός υποστηρικτής της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, ενώ έγινε Υπουργός Πολιτισμού της Νικαράγουα στην επαναστατική κυβέρνηση των Σαντινίστας. Επίσης, προτάθηκε για βραβείο Νόμπελ στη λογοτεχνία.

Για τα ΜΜΕ

«Τα ΜΜΕ εγώ θα τα έλεγα τώρα, Μαζικά Μέσα Εκφοβισμού. Αυτό που κάνουν είναι να τρομοκρατούν τον κόσμο. Ο απλός άνθρωπος φοβάται. Φοβάται την ανεργία, φοβάται τα ναρκωτικά, φοβάται τους μετανάστες, φοβάται τις απεργίες, φοβάται τα συλλαλητήρια. Χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να τον τρομάξουν, και να μένει καθηλωμένος. … Τα μέσα δεν ενδιαφέρονται και δεν τους καίγεται καρφάκι για τον μέσο και τον απλό άνθρωπο. Τα μέσα διεκπεραιώνουν ένα έργο. Κρύβουν τα πράγματα που πρέπει να κρύψουν. Διογκώνουν αυτά που πρέπει να διογκώσουν. Βάζουν τα πιτσιρίκια στην Πατησίων φωτιά σε έναν κάδο απορριμάτων, το δείχνει η κάμερα από πέντε μεριές, και λες η Αθήνα καίγεται. Τρομοκρατεί τον κόσμο, τον μαζεύει στο σπίτι του. … Είναι εργαλείο εξουσίας τα μέσα, και κακώς ο οποιοσδήποτε πιστεύει έστω και το ένα εκατοστό από αυτά που λένε. … Στα θέματα που αφορούν τον πολίτη, δεν ενημερώνουν. Παραπληροφορούν.»

-Διονύσης Χαριτόπουλος, συγγραφέας, στην ραδιοφωνική «Ελληνοφρένεια» του ΣΚΑΪ 100,3 στις 26/01/2011

Ένα μήνυμα που πρέπει να ακούσετε!

Δυστυχώς η εκκλησία έφτιαξε, έναν τρόπο, μια μορφή κηρύγματος του ευαγγελίου, δηλαδή έναν ευαγγελισμό αν θέλετε, που ορίζει την μετάνοια και τη νέα ζωή εν Χριστώ, κυρίως σε σχέση με τους μέθυσους, που πρέπει να εγκαταλείψουν το αλκοόλ τους. Τους χαρτοπαίκτες, που πρέπει να αφήσουν την χαρτοπαιξία τους. Και πόσο σύγχρονα είναι αυτές τις μέρες: αυτά θα δώσουν και θα πάρουν. Περιορίζεται η μετάνοια και η νέα ζωή, ακόμα, και απευθύνεται και εφαρμόζεται, στα ανυπάκουα κακά παιδιά που πρέπει να σέβονται τους γονείς τους. Αυτά διδάξαμε. Έναν ηθικοπλαστικό Χριστιανισμό προς τον κόσμο. «Αυτά είναι… να μετανοήσεις από αυτά τα πράγματα!» … Ενώ εμείς ασχολούμαστε με αυτά, «μην πιείς, μην χορέψεις, μην κάνεις, μην καπνίσεις», άλλοι, από άλλα συστήματα και ιδεολογίες, ενδιαφέρονται για την απελευθέρωση των άλλων, για τους φτωχούς, για τους παραπεταμένους και τους περιθωριακούς. Υποσχόμαστε στους νευρωτικούς ανθρώπους, που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές, ότι θα βρουν πνευματική ειρήνη. Και στους ψυχολογικά και συναισθηματικά ταλαιπωρημένους και διαταραγμένους,  ότι θα βρουν την πηγή της γαλήνης. Ναι! Αλλά αδέλφια, τι έχει το μήνυμά μας να πει σε εκείνους που εκμεταλλεύονται τους ξένους, τους οικονομικούς μετανάστες και τους πρόσφυγες; Τι έχουμε να πούμε σε αυτούς που έτσι ενεργούν; Τι έχουμε να πούμε στους μεσοαστούς καταχραστές; Τι έχουμε να πούμε σε διεφθαρμένους κρατικούς λειτουργούς και αξιωματούχους που δωροδοκούνται; Σε ανέντιμους πολιτικούς; Τι φωνή έχει η εκκλησία (η μεγάλη εκκλησία και οι μικρότερες εκκλησίες στον βαθμό που μπορούν να αρθρώνουν μια φωνή); Τι θα λέγατε για την βολική και την εύκολη αδιαφορία της εκκλησίας, πολλές φορές, απέναντι στις πάσχουσες και τις δεινοπαθούσες μάζες; Έχουμε ως Ευαγγελικοί Χριστιανοί υψώσει μια προφητική φωνή, έναν λόγο, απέναντι σε αυτές τις καταστάσεις; Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί ένα θεολογικό χάσμα, ένα θεολογικό κενό μεταξύ του Λόγου του Κυρίου και του κόσμου του Κυρίου. Αυτό είναι ένα κενό και ένα χάσμα αδέλφια: μεταξύ του Λόγου του Κυρίου και του κόσμου του Κυρίου. Γιατί αυτός ο κόσμος, του Κυρίου είναι. Όλο το πλήρωμα. Και ως Θεός ασχολείται με όλα της ζωής. Αδέλφια, καθώς θα κοιτάξουμε στο βρέφος της Βηθλεέμ, δεν είναι τόσο χαριτωμένα τα πράγματα. Θέλουμε να μείνουμε με το βρέφος, αλλά δέστε αυτό το βρέφος με ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι του, και με τρυπημένα τα χέρια του. Αυτός ήτανε ο προορισμός του. Αδέλφια, αυτό το χάσμα μεταξύ του Λόγου του Κυρίου και του κόσμου του Κυρίου, έχει καλλιεργήσει μια νοοτροπία, ένα τρόπο σκέψης, απρόθυμο να ασχοληθεί με την κοινωνική ευθύνη και μετοχή της εκκλησίας. Ως εκ τούτου, προσέξτε. Προσέξτε με. «Η πολιτική είναι κοσμική»: είμαι σίγουρος ότι έτσι σκεφτόμαστε εδώ στον χώρο μας, πολλοί από εμάς τουλάχιστον. «Η πολιτική είναι κοσμική», ενώ η επιχειρηματική δραστηριότητα δεν είναι! «Η ενεργός συμμετοχή στα εργατικά συνδικάτα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, είναι ένα κοσμικό πράγμα», ενώ η ενεργός συμμετοχή σε σύλλογο ιδιοκτητών ακίνητης περιουσίας δεν είναι κοσμική!  Η ελεημοσύνη προς τους φτωχούς είναι ευπρόσδεκτη, και η φιλανθρωπία, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες, ενώ το να τους οργανώσει κανείς να αγωνιστούν ενάντια στις εστίες της φτώχειας, είναι «απαράδεκτο», «μη χριστιανικό»! Το ενδιαφέρον μας, ως Ευαγγελικών Χριστιανών, για την καθαρότητα της διακήρυξης του Ευαγγελίου, περιλαμβάνει έστω και λίγο ενδιαφέρον για την αγάπη, να γίνει συγκεκριμένη και χειροπιαστή; Συγκεκριμένη! Χειροπιαστή! Αυτός ήταν ο Ιησούς. Μπορούσε να τον πιάσει κανένας, να τον ψηλαφίσει. Έγινε όμοιος με μας. Ήρθε στην κατάστασή μας.

Απόσπασμα από ένα δυνατό μήνυμα, που πρέπει να ακούσετε. Η ομιλία έγινε στις 12/12/2010, από τον ποιμένα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Κατερίνης, Γιάννη Υφαντίδη. Το mp3 της, μπορείτε να το κατεβάσετε από την σελίδα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Κατερίνης.