Αρχεία Ιστολογίου

Οι «αντικομμουνιστές»!

Έκδοση συλλόγου της Ειδικής Ασφάλειας (μετεμφυλιακή)

Έκδοση συλλόγου της Ειδικής Ασφάλειας (μετεμφυλιακή). Πηγή: Κόκκινος Φάκελος

Οι αντικομμουνιστές, θέλουν να παρουσιάζονται ως «πατριώτες» που, τάχα, κόπτονται για το καλό το τόπου. Στην πραγματικότητα, έλκουν την καταγωγή τους από τους χίτες, τους ταγματασφαλίτες, τους χουντικούς και όλους τους υποτακτικούς των ιμπεριαλιστών. Αυτοί ήταν, ιστορικά, οι αντικομμουνιστές.

Δηλώνουν αντίθεση στον κομμουνισμό. Είναι αντίθετοι, δηλαδή, με τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης και του λαού. Αυτό που τους ενδιαφέρει στην πραγματικότητα, είναι οι καπιταλιστές να μην χάσουν από την κατοχή τους τα μέσα παραγωγής και τον πλούτο που παράγεται από το λαό και αυτοί τον αρπάζουν. Τρέμουν την σοσιαλιστική επανάσταση και την ανατροπή του καπιταλισμού. Τρέμουν τη Λαϊκή Εξουσία.

Οι αντικομμουνιστές, δεν είναι ούτε πατριώτες, ούτε «αντισυστημικοί». Ξεφτίλες βαστάζοι των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και όλων των καπιταλιστών. Απόγονοι φασιστών και δοσίλογων.  Μια ζωή πουλημένοι στα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών. Αυτό είναι οι αντικομμουνιστές!

Advertisements

Αντικομμουνισμός και κριτική στο σοσιαλισμό

Ο σοσιαλισμός, όπως εφαρμόστηκε τον 20ο αιώνα, είχε θετικά και αρνητικά. Είχε μια σειρά από σημαντικά επιτεύγματα αλλά είχε και αστοχίες. Οι αντικομμουνιστές, που ως στόχο έχουν την διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης, συκοφαντούν τον σοσιαλισμό και εστιάζουν με μεγεθυντικούς φακούς στις όποιες αδυναμίες του· αποδεικνύοντας πως, ακόμα και σήμερα, οι καπιταλιστές τρέμουν αυτήν την προοπτική του σοσιαλισμού που μπορεί αποδεδειγμένα να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσης των προλετάριων, των εργατών και του λαού.

Τα επιχειρήματα των αντικομμουνιστών ενάντια στο σοσιαλισμό, είναι συγκεκριμένα. Μιλάνε για «σταλινικά εγκλήματα», για τις «δίκες της Μόσχας», για «ουκρανικό ολοκαύτωμα», για το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, για την «επέμβαση» της ΕΣΣΔ στην Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες, για τη Διάσκεψη της Γιάλτας και το «μοίρασμα του κόσμου», κάνουν αναφορές στις αντεπαναστατικές ενέργειες στην Ανατολική Ευρώπη (Ουγγαρία το 1956, Τσεχοσλοβακία το 1968, Πολωνία το 1980), στην «σοβιετική εισβολή» και «κατοχή» στο Αφγανιστάν, κ.λπ. Όλα τα παραπάνω, αφορούν ιστορικά ζητήματα για τα οποία υπάρχουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Όμως οι αντικομμουνιστές αναφέρονται και σε ιδεολογικά ζητήματα. Μιλάνε για ολοκληρωτισμό, για έλλειψη «ελευθερίας» και «δημοκρατίας», για βία κ.λπ.

Είναι αλήθεια πως στο σοσιαλισμό υπήρξαν και τείχη και υπηρεσίες παρακολούθησης. Σήμερα, υπάρχει πείρα απ’ όλα αυτά και δεν εντάσσονται στο σοσιαλισμό και τη λαϊκή εξουσία που θέλουμε να οικοδομήσουμε. Όμως, από την άλλη, οι έννοιες της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας» στον καπιταλισμό, είναι εντελώς διαστρεβλωμένες.

Εμφανίζεται ως «δημοκρατία» η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη αντιπροσώπων, κατά την οποία μέσα σε όργιο προπαγάνδας, παραπληροφόρησης, εκβιαστικών διλημμάτων, υπό την κηδεμονία μέσων ενημέρωσης που είναι στα χέρια των καπιταλιστών και υπηρετούν τα συμφέροντά τους, κάθε τέσσερα χρόνια, ο πολίτης καλείται να κάνει μια εκλογική επιλογή. Η δημοκρατία στη λαϊκή εξουσία, έχει να κάνει με κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής του εργαζόμενου, ο οποίος δεν θα περιορίζεται στην εκλογή αντιπροσώπων, αλλά θα έχει τη δυνατότητα και θα είναι ελεύθερος να συμμετέχει άμεσα στους θεσμούς και στα όργανα της λαϊκής εξουσίας παίρνοντας αποφάσεις, με μια δομή από τα κάτω προς τα πάνω.

Επίσης, στον καπιταλισμό μιλάνε για «ελευθερία». Στην πραγματικότητα, η ελευθερία που υπάρχει είναι αυτή των καπιταλιστών να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και να εκμεταλλεύονται το λαό και την εργατική τάξη αρπάζοντας τον πλούτο που παράγεται από την εργασία των λαϊκών στρωμάτων. Ο λαός δεν έχει το δικαίωμα να είναι ιδιοκτήτης του πλούτου που δημιουργεί ο ίδιος. Όμως, λαός ελεύθερος και κυρίαρχος είναι ο λαός που έχει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει. Και αυτό είναι που έχει ως στόχο ο σοσιαλισμός.

Στο σοσιαλισμό, παρ’ όλες τις αδυναμίες και τις παραλείψεις, παρ’ όλα τα λάθη και τις αστοχίες, υπήρξαν σημαντικά επιτεύγματα που έδωσαν λύσεις σε ζητήματα όπως η εργασία για όλους, η παιδεία, η υγεία, το δωρεάν ρεύμα, η στέγη, η φροντίδα, η σύνταξη, το επίδομα μητρότητας. Ζητήματα που ο καπιταλισμός δεν έχει λύσει. Στο σοσιαλισμό το παρασιτικό και εκμεταλλευτικό σύστημα του καπιταλισμού συντρίφτηκε, και αυτό είναι που πονάει τους αντικομμουνιστές.

Είναι θεμιτό και πρέπει να ασκηθεί κριτική στο σοσιαλισμό για μια σειρά από ζητήματα, με στόχο τη βελτίωση του. Αυτή η κριτική πρέπει να γίνει με βάση τα πραγματικά δεδομένα και από την σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Όχι από βολεμένα golden boys, από δηλωμένους φασίστες, από αφεντικά, από το αστικό πολιτικό σύστημα. Η «κριτική» όλων αυτών, όπως είπαμε, έχει ως στόχο να δώσει ανάσα ζωής στην εκμετάλλευση, συκοφαντώντας το σπάσιμο των αλυσίδων. Ο λαός οφείλει να την πετάξει στα σκουπίδια.

Φασίστες και υπερασπιστές του καπιταλισμού, χέρι-χέρι στον αντικομμουνισμό!

Οι υπερασπιστές του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και τα διάφορα φασισταριά που παίζουν τον ρόλο του μαντρόσκυλου του συστήματος, έχουν ένα βασικό μέλημα: να διδάξουν στο λαό την υποταγή και τον συμβιβασμό με το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Όπως είχαμε γράψει, η Χρυσή Αυγή ως γέννημα-θρέμμα του συστήματος, λογικό είναι να του προσφέρει ποικίλες υπηρεσίες. Μία από αυτές, είναι η δυνατότητα που δίνεται σε κάποιους, να επιχειρούν την ανιστόρητη και επικίνδυνη εξίσωση του ναζισμού με τον κομμουνισμό. 

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς, σε πρόσφατες δηλώσεις του στις Ηνωμένες Πολιτείες, είπε: «Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό, έχουμε σαν κυβέρνηση την πολιτική βούληση, πάντα με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους», και φανερώνοντας ότι ο πραγματικός στόχος είναι το λαϊκό κίνημα που αμφισβητεί το σύστημα της εκμετάλλευσης και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του, ανέφερε: «Από τη μια πλευρά έχουμε τη Χρυσή Αυγή και από την άλλη μια ακραία αντιπολίτευση, η οποία λέει να βγούμε από το ΝΑΤΟ, από την ΕΕ, έξω από το ευρώ, δεν είναι κάτι το οποίο θα ήταν εποικοδομητικό για την ελληνική υπόθεση«.

Η καλλιέργεια της, επικίνδυνης για το λαό, θεωρίας των δύο άκρων, έχει πολλά πλοκάμια. Ένα από αυτά (και αρκετά βασικό) είναι η παραχάραξη και η διαστρέβλωση της ιστορίας. Λοιπόν, τι γίνεται; Διάφορα φασισταριά και απολογητές του ναζισμού, επιχειρούν να καταδείξουν το «κακό» και «σκληρό» πρόσωπο του κομμουνισμού, ώστε να λάβουν (προφανώς) κάποιου είδους εξιλέωση για την απάνθρωπη «ιδεολογία» που πρεσβεύουν και για τα εγκλήματα που είναι φορτωμένη αυτή.

Επιχειρούν να ανακαλύψουν κομμουνιστικά «εγκλήματα» και «εκατομμύρια νεκρούς» (!) εξαιτίας του… σοσιαλισμού! Από την εποχή που ο Γκέμπελς επιχείρησε να φορτώσει το Κατίν στους Σοβιετικούς (και ακόμα πιο πριν) μέχρι σήμερα, οι συκοφαντίες και αυτού του είδους και η αντικομμουνιστική προπαγάνδα, είναι στην ημερήσια διάταξη των φασιστοειδών. Και όλα αυτά, με τις ευλογίες, την επιβράβευση και την υποκίνηση των καπιταλιστών.

Εξάλλου, ο φασισμός, ως γέννημα-θρέμμα του συστήματος, υπηρετεί έναν κοινό «μεγάλο σκοπό» με τον καπιταλισμό: το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος και την καταπολέμηση της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, των κομμουνιστών. Αυτά που γίνονται στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στο Πέραμα, δεν αφήνουν αμφιβολίες ότι ο καπιταλισμός, αν συναγωνίζεται σε κάτι τα μαντρόσκυλά του, αυτό είναι το ποιος θα αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά το λαϊκό κίνημα και την αντικαπιταλιστική προοπτική.

Έτσι λοιπόν, δεν είναι διόλου παράξενο, που οι υπέρμαχοι του καπιταλισμού αξιοποιούν και με το παραπάνω τις φιλοναζιστικές πηγές, ενάντια στον κομμουνισμό και το σοσιαλισμό.

Μια απ’ αυτές είναι το προαναφερόμενο, γκεμπελικής επινόησης, Κατίν. Μια άλλη, είναι οι δακρύβρεχτες εξιστορήσεις των «βασανισμένων» φιλοναζιστών, φιλοφασιστών, αντικομμουνιστών, που αγωνίζονταν για την παλινόρθωση του συστήματος της εκμετάλλευσης, και… ταλαιπωρήθηκαν στα γκούλαγκ! Ναι, καλά καταλάβατε: μιλάω, κατά κύριο λόγο, για τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν.

Όπως αναφέρει ο Νικόλαος Μόττας, στο κατατοπιστικό του άρθρο (διαβάστε το ολόκληρο από εδώ): «Η καρδιά του έργου που άφησε πίσω του ο Σολζενίτσιν είναι το μίσος ενάντια στον κομμουνισμό. Ο ίδιος επιχείρησε να ηρωοποιήσει τον εαυτό του, παρουσιαζόμενος ως διωκόμενος αντιφρονούντας της σταλινικής περιόδου. Όσοι τον εκθειάζουν ξεχνούν ότι η καταδίκη του σε οκταετή φυλάκιση το 1946 έγινε εξαιτίας της αντεπαναστατικής, φιλοναζιστικής προπαγάνδας στην οποία είχε επιδοθεί. Δεν έκρυψε ουδέποτε την συμπάθειά του στο ναζιστικό καθεστώς, κατηγορώντας μάλιστα τον Στάλιν ότι οδήγησε την ΕΣΣΔ σε πόλεμο (!) αντί να συνάψει συμφωνία με το Τρίτο Ράιχ. Για τον Σολζενίτσιν, ήταν ο Στάλιν που έφταιγε για τα εκατομμύρια θυμάτων που έδωσε η Σοβιετική Ένωση ενάντια στο φασισμό και όχι η ιμπεριαλιστική, επεκτατική πολιτική της ναζιστικής Γερμανίας και του Άξονα. Σε μια εκτίμηση του, χρόνια αργότερα, για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο ίδιος δεν έκανε προσπάθεια να κρύψει τις φασιστικές του απόψεις: «Ο γερμανικός στρατός θα μπορούσε να είχε ελευθερώσει την Σοβιετική Ένωση από τον Κομμουνισμό αλλά ο Χίτλερ ήταν ηλίθιος και δεν χρησιμοποίησε αυτό το όπλο». Το – κατά τον Σολζενίτσιν – «όπλο» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τις προσπάθειες αντισταλινικών για εκ των έσω διάλυση της ΕΣΣΔ και παράδοση του σοβιετικού λαού στις ναζιστικές δυνάμεις. Τόσο πατριώτης ήταν ο αγαπημένος αντικομμουνιστής της Δύσης.»

Στην ιστορία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού υπήρξαν λάθη και υπερβολές. Οι κομμουνιστές και οι αριστεροί, αυτά τα εξετάζουμε με σκοπό την βελτίωση στην εφαρμογή της ανθρωπιστικής ιδεολογίας του κομμουνισμού, η οποία αγωνίζεται για την απελευθέρωση από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η «κριτική» διάφορων φιλελεύθερων, αστών και λοιπών υπερασπιστών του συστήματος, δεν είναι επ’ ουδενί καλοπροαίρετη. Χέρι-χέρι με τους φασίστες, επιχειρούν να συκοφαντήσουν το σοσιαλισμό, να τσακίσουν το κίνημα (με κάθε τρόπο), να αποτρέψουν τα λαϊκά στρώματα από την αντικαπιταλιστική προοπτική της λαϊκής εξουσίας και να διαιωνίσουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ο αντικομμουνισμός που… «αγαπάει όλους τους ανθρώπους»: μια light εκδοχή της θεωρίας των δύο άκρων

Η μικροαστική μεγαλοστομία της θεολόγου και βουλευτού των Ανεξάρτητων Ελλήνων, η οποία απ’ τη μια «αγαπάει όλους τους ανθρώπους» αλλά απ’ την άλλη βάζει στο ίδιο τσουβάλι τους κομμουνιστές με τους φασίστες και τους ναζί, είναι χαρακτηριστική.

Η ανιστόρητη και επικίνδυνη θεωρία των δύο άκρων, έχει ως απώτερο στόχο την ποινικοποίηση του αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την αδικία, την ανισότητα. Η απάνθρωπη φασιστική ιδεολογία που γεννά τη ναζιστική βία, επιχειρείται να θεωρηθεί παραπλήσια με την πάλη για την ανατροπή της εκμετάλλευσης και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Η «θεωρία των δύο άκρων» είναι επικίνδυνη (ακόμα και αν επενδύεται με «χριστιανικό» μανδύα και ωραίες συνθηματολογίες, όπως στην προκειμένη περίπτωση) για τον λαό και την εργατική τάξη.

«Τι Χίτλερ! Τι Στάλιν!»

Η Χρυσή Αυγή ως γέννημα-θρέμμα του συστήματος, λογικό είναι να του προσφέρει ποικίλες υπηρεσίες. Μία από αυτές, είναι η δυνατότητα που δίνεται σε κάποιους γραβατωμένους νεογιάπηδες, να επιχειρούν την ανιστόρητη εξίσωση του ναζισμού με τον κομμουνισμό. Σου λένε, «τι Χίτλερ! τι Στάλιν!»

Μιλάμε για την θεωρία των «άκρων», η οποία αποτελεί μία ακόμα «ιδεολογική» εφεδρεία της πλουτοκρατίας ενάντια στον λαό. Τα τσιράκια των καπιταλιστών, αντιγράφοντας, στην ουσία, τα αντικομμουνιστικά ιδεολογήματα και ψεύδη των φασιστών, κάνουν άλλη μια προσπάθεια να στοχοποιήσουν την ταξική πάλη για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης, του συστήματος που υπηρετούν.

Σε πείσμα των καπιταλιστών, αυτοί που τσάκισαν τον φασισμό, αυτοί που θυσιάστηκαν κατά χιλιάδες αντιστεκόμενοι ενάντια στους φασίστες και τους ντόπιους συνεργάτες τους, αυτοί που υπέμειναν εξορίες, εκτελέσεις, βασανιστήρια, φυλακές, αυτοί -δηλαδή οι κομμουνιστές, είναι ακόμα εδώ! Είναι ακόμα όρθιοι!

Αυτοί, μαζί με το λαό, είναι που θα τσακίσουν και πάλι τον φασισμό. Αυτοί είναι που δεν θα πάψουν να αγωνίζονται για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης. Όση καταστολή, όσα ανιστόρητα ψεύδη, όση λάσπη κι αν εκτοξεύσουν οι ταξικοί εχθροί τους. Μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια…

Το «έγκλημα» του ΚΚΕ να στείλει συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του ηγέτη της ΛΔ Κορέας

Πολλοί ήταν αυτοί που «σκανδαλίστηκαν», από το συλλυπητήριο μήνυμα που έστειλε το ΚΚΕ προς τη ΛΔ της Κορέας, για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ. Κάποιοι από τους «σκανδαλισμένους» ήταν καλοπροαίρετοι, ενώ κάποιοι άλλοι (μεταξύ των οποίων, τελειωμένοι φασίστες, υπέρμαχοι του νεοφιλελευθερισμού κ.λπ.), βρήκαν την ευκαιρία να πουν πως το «ΚΚΕ θέλει να κάνει την Ελλάδα, Βόρεια Κορέα», και άλλα τέτοια ωραία!

Λοιπόν, θα παραθέσω μερικές προσωπικές σκέψεις σχετικά με το θέμα.

Πρώτα απ’ όλα, τι στο καλό έλεγε το μήνυμα του ΚΚΕ;

«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της ΛΔ Κορέας και στο λαό της για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ, Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας.

Ο λαός της ΛΔ Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας.

Η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτού έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που καιροφυλακτούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντείνουν την επιθετικότητα και πληθαίνουν τους τυχοδιωκτισμούς τους κατά της ΛΔ Κορέας.

Το ΚΚΕ αντιτάσσεται στα σχέδια αυτά. Στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεάτικου λαού».

Το ότι, από ένα συλλυπητήριο μήνυμα, βγαίνει το συμπέρασμα πως αυτό που ονειρεύεται το ΚΚΕ για την Ελλάδα, είναι η ΛΔ της Κορέας, είναι λαϊκισμός του χειρίστου είδους.

Η Κ.Ε. του ΚΚΕ στο μήνυμά της λέει, «Ο λαός της ΛΔ Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας.» Είναι λάθος αυτό;

Η Κ.Ε. του ΚΚΕ καταλήγει (και αυτή είναι η ουσία του μηνύματός της), ότι το ΚΚΕ «στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεάτικου λαού.» Δηλαδή, αναγνωρίζει το δικαίωμα της ΛΔ της Κορέας, να έχει τον τρόπο ανάπτυξης που επιθυμεί, χωρίς ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις από το εξωτερικό, και εκφράζει την αλληλεγγύη του στον αγώνα της ΛΔ Κορέας, για ανεξαρτησία από τον ιμπεριαλισμό.

Το συμπέρασμα πως επειδή το ΚΚΕ έστειλε συλλυπητήριο μήνυμα στην ΛΔ Κορέας για το θάνατο του ηγέτη της, «θα κάνει την Ελλάδα, Βόρεια Κορέα», δεν έχει βάση. Το ΚΚΕ, έχει δικό του πρόγραμμα και πρόταση για λαϊκή εξουσία στην Ελλάδα.

Από εκεί και πέρα, είναι γνωστή η πίεση που ασκείται στη Βόρεια Κορέα, από τη διεθνή καπιταλιστική κοινότητα. Το ΚΚΕ, τολμά να εκφράσει την αλληλεγγύη του στο ζήτημα της ανεξαρτησίας και της αυτοδιάθεσης, προς μία χώρα που έχει δαιμονοποιηθεί από τον γενικευμένο αντικομμουνισμό.

Προσωπικά, μπορεί να έχω ενστάσεις για πτυχές της Βόρειας Κορέας, και για τον τρόπο που εφαρμόζεται ο σοσιαλισμός εκεί. Όμως από την άλλη, εκτός από τους Κομμουνιστές, δεν βλέπω κανέναν άλλον να ενδιαφέρεται πραγματικά για το τι συμβαίνει στη Βόρεια Κορέα, για το πως μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση στη Λαϊκή Δημοκρατία, κ.λπ. Η κριτική που ασκείται από τους καπιταλιστές, είναι πέρα για πέρα υποκριτική, και στην ουσία, έχει ως στόχο την παλινόρθωση του καπιταλισμού ΚΑΙ εκεί…

Τελειώνοντας, σας προτείνω να ρίξετε μια ματιά στο άρθρο «Κορέα-μικρή ιστορική αποτίμηση» του «Γλόμπινγκ», που κάνει αναφορά στην αντιμετώπιση που είχαν οι «communist sympathizers» στην «ελεύθερη» και «δημοκρατική» Νότια Κορέα.