Αρχεία Ιστολογίου

Πατριώτες και «πατριώτες»

Η έννοια του «πατριωτισμού» όπως την αντιλαμβάνονται οι εθνικιστές, οι ακροδεξιοί, οι φασίστες και οι ναζιστές, περιλαμβάνει και τη ντόπια πλουτοκρατία. Ουσιαστικά, θεωρούν ως «πατριωτικό» χρέος την υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ υποστηρίζουν πως ο λαός πρέπει να υποταχθεί στο κεφάλαιο. Προπαγανδίζουν ανοιχτά την υποταγή της εργατικής τάξης και είναι εναντίον της ταξικής πάλης, καθώς θεωρούν ότι εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι πρέπει να «συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου»*.

Διαχρονικά, αυτοί που ταύτιζαν τον πατριωτισμό με τον αντικομμουνισμό, ήταν οι μεγαλύτεροι προδότες της Ελλάδας και του λαού της. Είναι αυτοί που υποστήριζαν και υποστηρίζουν τη διατήρηση των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και το ξεζούμισμα του λαού για χάρη του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου. Αυτοί που εναντιώνονται στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης και του λαού.

Πατριώτης δεν είναι αυτός που μισεί τους ξένους, τους αλλόθρησκους, τους διαφορετικούς. Πατριώτης δεν είναι αυτός που θεωρεί πως «το έθνος και η φυλή του είναι ανώτερα», και άλλες τέτοιες φασιστικές μπούρδες.

Πατριώτης είναι αυτός που ταυτίζει την έννοια του πατριωτισμού με την υπεράσπιση της εργατικής τάξης και του λαού αυτού του τόπου. Πατριώτης είσαι όταν αγωνίζεσαι για την ευημερία του λαού. Όχι για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Advertisements

Για τις Εκλογές 2014

Ο λαός δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί την κυριαρχία αν δεν υπάρχει μια εξουσία που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα και στις προσδοκίες του. Λαϊκή εξουσία δεν σημαίνει μονάχα το ότι τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, η αστυνομία, τα δικαστήρια και όλα τα όργανα της κυβέρνησης πρέπει να βρίσκονται στα χέρια του λαού. Σημαίνει επίσης πως και τα όργανα της οικονομίας πρέπει κι αυτά να περάσουν στα χέρια του λαού.

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Οι εκλογές στην καπιταλιστική κοινωνία, περικλείουν αρκετές πτυχές. Βασική τους λειτουργία είναι η καταστολή της λαϊκής αντίδρασης με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο παράταση στην ζωή του καπιταλιστικού συστήματος. Συνοδεύονται με εκβιασμούς, τρομοκρατία, συκοφαντική προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου. Ως ενδεδειγμένες, προσφέρουν λύσεις εντός των τειχών του συστήματος, που δεν αγγίζουν ουσιαστικά τις δομές του καπιταλισμού, ακόμα κι όταν έχουν “αριστερό” επίχρισμα. Από την άλλη, οι εκλογικές μάχες είναι μια ευκαιρία για το λαϊκό-εργατικό κίνημα να προκαλέσει κάποιες ρωγμές στο σύστημα. Η ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων που δεν θα συνεργαστούν κι ούτε θα συμμετέχουν σε οποιαδήποτε μορφή διαχείρισης του συστήματος, μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμο εργαλείο για την ευρύτερη ταξική πάλη των λαϊκών στρωμάτων.*

Στις επικείμενες Ευρωεκλογές, καθώς και στις Περιφερειακές-Δημοτικές πρέπει να δώσουμε την ψήφο μας στηρίζοντας τις δυνάμεις που αγωνίζονται σταθερά ενάντια στο ξεσάλωμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και στο ξεζούμισμα του λαού. Σε εκείνες τις δυνάμεις που είναι επίσης ενάντια και στις διαχειριστικές αυταπάτες που θεωρούν ότι υπάρχει δυνατότητα βελτίωσης και εξανθρωπισμού του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης. Στις δυνάμεις που έχουν ως προοπτική την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την οικοδόμηση της Λαϊκής Εξουσίας με κοινωνικοποίηση του πλούτου και των μέσων παραγωγής.

Έστω κι αν δεν συμφωνούμε σε όλα, έστω κι αν πολλές φορές έχουμε ενστάσεις, σε αυτή την εκλογική μάχη στηρίζουμε το Κ.Κ.Ε. στις Ευρωεκλογές και τη Λαϊκή Συσπείρωση στις Περιφερειακές-Δημοτικές εκλογές.

Για μια άλλη Ευρώπη!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας διακρατικός ιμπεριαλιστικός οργανισμός, όπου οι όλες του οι δομές είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να υπερασπίζονται την διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αλλάζει: υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας εφαρμόζοντας πολιτικές εχθρικές προς το λαό και την εργατική τάξη. Γι’ αυτό έχει φτιαχτεί. Έτσι είναι χτισμένη.

Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, πρέπει να απορρίψουν τις αυταπάτες των τάχα «φιλολαϊκών», «αριστερών» κυβερνήσεων, στα πλαίσια της Ε.Ε. και με διατήρηση του πλούτου στα χέρια των καπιταλιστών.

Ο αγώνας για έξοδο από την Ε.Ε. σε συνδυασμό με την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση της Λαϊκής Εξουσίας, δίνει μια προοπτική υπέρ των λαών της Ευρώπης. Η έξοδος από την ιμπεριαλιστική Ε.Ε. που θα συνοδευτεί από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον σοσιαλιστικό κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, θα δώσει νέα δυναμική στον αντικαπιταλιστικό αγώνα των λαϊκών-εργατικών κινημάτων ολόκληρης της Ευρώπης και θα αλλάξει συσχετισμούς. Και αυτή θα είναι μια σημαντική συνεισφορά για μια άλλη Ευρώπη: την Ευρώπη του σοσιαλισμού!

Ταξική πάλη και ένοπλος αγώνας

Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;
—Μπέρτολτ Μπρεχτ

Στη διαδικασία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας  —της κοινωνίας, δηλαδή, όπου δε θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τα μέσα παραγωγής δε θα είναι στα χέρια των καπιταλιστών, ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν και η οικονομία θα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες— η τάξη των καπιταλιστών και της πλουτοκρατίας, τα συμφέροντα της οποία θα θιχτούν, δε θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Είναι βέβαιο πως θα επιχειρήσει με κάθε μέσο να ανακόψει την πορεία της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής. Αυτό σημαίνει πως δε θα διστάσει να καταφύγει στη βία και την καταστολή με κάθε μέσο που θα έχει διαθέσιμο. Αυτό, το διδάσκει η ίδια η ιστορία.

Έπειτα από την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, ο πλούσιοι χωρικοί, οι κουλάκοι, εξεγέρθηκαν ενάντια στη λαϊκή εξουσία που κοινωνικοποίησε τις μεταλλευτικές και μεταλλουργικές επιχειρήσεις και ισχυροποίησε τον αγροτικό συνεταιρισμό. Επίσης, οι ξένοι ιμπεριαλιστές προσπάθησαν να ανατρέψουν τη λαϊκή εξουσία. Ο λαός αντιμετώπισε ένοπλα τους εχθρούς του σε κάθε μέτωπο και εξασφάλισε την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Επίσης, στην Κουβανική επανάσταση ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα που στηριζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ένοπλος αγώνας ήταν αναπόφευκτος, με αποκορύφωμα τη νίκη των επαναστατών στη μάχη της Σάντα Κλάρα το Δεκέμβριο του 1958.

Η καταστολή του συστήματος, είναι εμφανής και σήμερα. Τη βλέπουμε σε απεργίες, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, σε κάθε χαραμάδα αντίστασης και πάλης. Η βία που θα ασκηθεί σε περίπτωση που οξυνθεί η ταξική πάλη και το ισχυροποιημένο λαϊκό κίνημα οδεύσει προς την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας, θα είναι πολλαπλάσια. Σε αυτήν όμως την περίπτωση, αυτή η βία θα προκαλέσει την ένοπλη πάλη της εξασφαλισμένης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού.

Η ένοπλη πάλη, στην ουσία, θα είναι η συνέχεια της ταξικής πάλης που και σήμερα διεξάγεται από το μαζικό ταξικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και θα λάβει χώρα εφόσον προκληθεί από βίαια αντίδραση της άρχουσας τάξης, πριν ή αμέσως μετά την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό.

Εκλογές: ουσιαστική μάχη ή αυταπάτη;

Το ταξικό λαϊκό-εργατικό κίνημα που προσανατολίζεται στην ανατροπή του καπιταλισμού, δεν μπορεί να θεωρεί τις εκλογές ως ανώτερη ή υπέρτατη μορφή αγώνα.

Οι εκλογές στην καπιταλιστική κοινωνία, περικλείουν αρκετές πτυχές. Βασική τους λειτουργία είναι η καταστολή της λαϊκής αντίδρασης με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο παράταση στην ζωή του καπιταλιστικού συστήματος. Συνοδεύονται με εκβιασμούς, τρομοκρατία, συκοφαντική προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου. Ως ενδεδειγμένες, προσφέρουν λύσεις εντός των τειχών του συστήματος, που δεν αγγίζουν ουσιαστικά τις δομές του καπιταλισμού, ακόμα κι όταν έχουν «αριστερό» επίχρισμα.

Από την άλλη, οι εκλογικές μάχες είναι μια ευκαιρία για το λαϊκό-εργατικό κίνημα να προκαλέσει κάποιες ρωγμές στο σύστημα. Η ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων που δεν θα συνεργαστούν κι ούτε θα συμμετέχουν σε οποιαδήποτε μορφή διαχείρισης του συστήματος, μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμο εργαλείο για την ευρύτερη ταξική πάλη των λαϊκών στρωμάτων.

Ας μην έχουμε αυταπάτες ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα από τις εκλογές. Ας δώσουμε βέβαια τις μάχες μας και σε αυτό το μέτωπο, όμως το σημαντικό είναι να διευρύνουμε τους αγώνες μας στις απεργίες, στους χώρους εργασίας, στους δρόμους, να ατσαλώσουμε την ταξική μας συνείδηση με τη βεβαιότητα ότι ο καπιταλισμός θα μπορέσει να γίνει ανθρώπινος μόνο όταν θα έχει ανατραπεί. Και η ανατροπή του συστήματος θα έρθει, αναπόφευκτα, μέσα από μια διαδικασία σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τα τσιράκια του. Όχι μέσα από διάλογο με αυτά!

Γιατί, σε γενικές γραμμές, υπερασπιζόμαστε το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε;

Το να είσαι ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα που δίνει την δυνατότητα στους πλούσιους να έχουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής και να εκμεταλλεύονται την εργασία του λαού αρπάζοντας τον πλούτο που παράγεται από αυτήν, δεν έχει να κάνει με την ιδεολογία σου, τη θρησκεία σου, την εθνικότητά σου, το χρώμα σου.

Στην καπιταλιστική κοινωνία, δημιουργούνται τάξεις: οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, τα αφεντικά και οι εργάτες, οι καπιταλιστές και το προλεταριάτο. Το να αγωνίζεσαι για την ανατροπή του καπιταλισμού, έχει να κάνει με το αν ανήκεις στους δεύτερους.

Μπορεί να διαφέρει η αντίληψή σου με άλλα τμήματα του λαϊκού κινήματος σε επιμέρους ζητήματα, όμως πρέπει να αντιληφθείς το εξής θεμελιώδες: ο καπιταλισμός δεν γίνεται ανθρώπινος. Είναι σύστημα δομημένο και φτιαγμένο ώστε να υπηρετεί, κάτω από κάθε μορφή διαχείρισής του, τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Η υπεράσπιση του σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, έχει να κάνει με το ότι αυτός κατάφερε να μην υπάρχουν εκμεταλλευτικές οικονομικές σχέσεις. Δεν υπήρχαν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι ενώ υπήρξαν σημαντικά επιτεύγματα στην επιστήμη, την εκπαίδευση, την υγεία, την πρόνοια, την στέγαση, την εργασία κ.λπ. Ο πλούτος που παραγόταν δεν έμπαινε στις τσέπες των λίγων —ακόμα κι αν υπήρξαν περιπτώσεις διαφθοράς, αλλά χρηματοδοτούσε μια οικονομία που ήταν σχεδιασμένη για να καλύπτει τις ανάγκες του λαού.

Ο σοσιαλισμός αυτός είχε ελλείψεις και λάθη, και καλώς του ασκείται κριτική εφόσον αυτή γίνεται από απελευθερωτική και κομμουνιστική σκοπιά. Όμως μην σε επηρεάζει η χοντροκομμένη προπαγάνδα των φασιστοειδών και των υπερασπιστών του καπιταλισμού. Ο σοσιαλισμός, παρέχει πολύ χρήσιμα εργαλεία και εμπειρία για μια κοινωνία που θέλει να λειτουργήσει έξω από το μαντρί του καπιταλισμού και έχει ως απώτερο στόχο την άμεση δημοκρατία, την κατάργηση της αγοράς και των διακριτών κοινωνικών τάξεων, την απελευθέρωση των ανθρώπων από κάθε είδους εκμετάλλευση.

Μεσαιωνικά “αποβράσματα” και θρησκευτική πίστη

Από αυτό το ιστολόγιο, επιδιώκουμε, μεταξύ άλλων, να επισημαίνουμε τα κακώς κείμενα της εκκλησίας και των χριστιανών. Την θρησκεία που στέκεται εμπόδιο στην κοινωνική απελευθέρωση και χρησιμεύει ως εργαλείο των καταπιεστών, την έχουμε απέναντί μας. Κι αυτήν και την ιδεολογία που κουβαλά πάνω της. Από την άλλη όμως, έχουμε προσπαθήσει να αναδείξουμε τα ριζοσπαστικά στοιχεία αυτής της ταλαιπωρημένης χριστιανικής πίστης και τις περιπτώσεις που αντί για όπιο του λαού μετατράπηκε σε κομμάτι της πρωτοπορίας του.

Σίγουρα η προσπάθειά μας, έχει ελλείψεις και αδυναμίες, όμως επιδιώκουμε να είναι τίμια. Δεν είμαστε όψιμοι διαμεσολαβητές μιας επερχόμενης «αριστερής κυβέρνησης» και των ιεραρχών της εκκλησίας. Εξάλλου στη διαχείριση του καπιταλισμού που πρεσβεύει αυτή η κυβέρνηση, είμαστε αντίθετοι. Εμείς θέλουμε την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και όχι τον εξωραϊσμό του.

Επειδή, όμως, οι θρησκευόμενοι αντιμετωπίζονται συχνά-πυκνά, από μερικούς… συντρόφους, ως μεσαιωνικά «αποβράσματα» και η πίστη τους ως «κατάλοιπο» που πρέπει να εκλείψει συνολικά, οφείλουμε να δώσουμε δύο απαντήσεις. Ή μάλλον, να αφήσουμε κάποιους άλλους να τις δώσουν για εμάς.

1. Θεωρείται πως η επιστήμη είναι ενάντια στη πίστη.

Ο φυσικός και αστροφυσικός, κ. Γιώργος Γραμματικάκης, σε συνέντευξή του στο Έθνος, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Για έναν αστροφυσικό ή έναν βιολόγο ο Θεός υπάρχει τόσο κοντά ή τόσο μακριά όσο και για έναν απλό πολίτη. Η επιστήμη δεν θα αποδείξει ποτέ την ύπαρξη του Θεού. Ούτε, βέβαια -παρά τα όσα λέγονται και γράφονται- την ανυπαρξία του. Η πραγματική πίστη έχει μια υπερβατική διάσταση. Εναπόκειται λοιπόν στον κάθε άνθρωπο, στις εμπειρίες ή στον ψυχισμό του, να τη δεχθεί ή να την απορρίψει.»

Ο κ. Γραμματικάκης κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με μια σειρά από σημαντικούς επιστήμονες και νομπελίστες. O Μαξ Μπορν, που το 1954 μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ στη Φυσική για την εργασία του στη κβαντική μηχανή, έλεγε χαρακτηριστικά: «Εκείνοι που λένε πως η μελέτη της επιστήμης κάνει κάποιον άθεο πρέπει να είναι μάλλον ανόητοι.». O επίσης νομπελίστας χημικός Ντέρεκ Μπάρτον υποστήριζε ότι «δεν υπάρχει καμία ασυμφωνία μεταξύ της επιστήμης και της θρησκείας.». Επίσης, κλασική είναι και η ρήση του Άλμπερτ Αϊνστάιν: «Απλώς ανιχνεύω τις γραμμές που πηγάζουν από το Θεό.».

2. Θεωρείται, από κάποιους, πως η πίστη πρέπει να καταπολεμηθεί, καθώς είναι ενάντια στην κοινωνική απελευθέρωση και την αντικαπιταλιστική προοπτική.

Εθνικό Πανεπιστήμιο Μπογκοτά, Κολομβία. Αριστερά, ο Καμίλο Τόρες, κολομβιανός ιερέας που επιδίωξε τη συνεργασία χριστιανών και κομμουνιστών, και δολοφονήθηκε το 1966 από τον στρατό της Κολομβίας ενώ είχε ενταχθεί στο αντάρτικο του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (ELN). Δεξιά, ο Τσε.

Από την άλλη, ο Φιντέλ Κάστρο λέει: «Από μια αυστηρά πολιτική θέση —και νομίζω πως κάτι ξέρω από πολιτική— πιστεύω ότι μπορεί κανείς να είναι μαρξιστής χωρίς να σταματήσει να είναι χριστιανός και να δουλεύει μαζί με έναν μαρξιστή κομμουνιστή για να μεταβάλει τον κόσμο. Το σημαντικό είναι και στις δυο περιπτώσεις να πρόκειται για ειλικρινείς επαναστάτες, πρόθυμους να εξαλείψουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και να αγωνιστούν για τη δίκαιη κατανομή του κοινωνικού πλούτου, την ισότητα, την αδελφοσύνη, την αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπινων όντων. Να είναι, δηλαδή, φορείς της πιο προωθημένης πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής συνείδησης, αν και στην περίπτωση των χριστιανών η αφετηρία είναι η θρησκευτική αντίληψη.»

Εν κατακλείδι, θεωρούμε ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να πιστεύει ή όχι. Όπως είναι απαράδεκτο το να γίνονται διακρίσεις με βάση την εθνικότητα και το χρώμα κάποιου, το ίδιο απαράδεκτο είναι να γίνονται διακρίσεις οποιουδήποτε τύπου με βάση το τι ή το αν πιστεύει κάποιος.

Περί Βόρειας Κορέας και λοιπών «δαιμονίων»

Η οικογενειοκρατία της Βόρειας Κορέας, δεν έχει σχέση με τον σοσιαλισμό. Οι οποιεσδήποτε στερήσεις ελευθεριών δεν έχουν σχέση με την απελευθερωτική προοπτική του κομμουνισμού. Από την άλλη όμως, φαίνεται πως η υποκρισία είναι δομικό στοιχείο της δύσης και του καπιταλισμού.

Ο σοσιαλισμός, όπως εφαρμόζεται στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας, μπορεί να έχει στρεβλώσεις και λάθη αλλά τα ψέματα και η προπαγάνδα του «ελεύθερου» καπιταλιστικού κόσμου (ξέρετε, εκείνου με τους αστέγους, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, την κρατική καταστολή στην υπηρεσία του κεφαλαίου, τους «προληπτικούς» ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τα συσσίτια, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την ζητιανιά, την εξαθλίωση, την ανεργία, τα χαράτσια, τις κατασχέσεις σπιτιών, τον ρατσισμό) ενάντια στην Βόρεια Κορέα, επειδή δεν αποδέχεται τους όρους που της βάζουν τα ιμπεραλιστικά γεράκια, περισσεύουν.

Όπως γράφει και η ελληνίδα δημοσιογράφος Φραγκίσκα Μεγαλούδη, που εδώ και καιρό ζει στην Βόρεια Κορέα: «Μετά λοιπόν από τις εκτελέσεις με αεροπορικά πυρά και οβίδες, ήρθαν και τα 120 σκυλιά να μας θυμίσουν τον απόλυτο κακό (που μόνο σε χαρακτήρες καρτούν συναντάς) Κιμ. Όπως κάθε είδηση που έχει μέσα τη λέξη Βόρεια Κορέα, όχι μόνο έγινε πιστευτή -ακόμα και αν αψηφά κάθε λογική- αλλά για κάποιο λόγο που ακόμα δεν έχω καταλάβει ξυπνάει άγρια πάθη. Και έτσι σήμερα έζησα τις μέρες του Απριλίου, τότε που ξαφνικά έγινα η Ελληνίδα της Βόρειας Κορέας που όλοι έβριζαν για κάποιες εβδομάδες, μέχρι να περάσουμε σε άλλο θέμα. … Και έτσι προσπερνάμε τα σημαντικά. Και τα σημαντικά είναι ακριβώς αυτή η χειραγώγηση της κοινής γνώμης, η πληροφορία που δεν ελέγχεται και όχι μόνο αναπαράγεται αλλά υιοθετείται άκριτα από ένα κοινό που καθημερινά βομβαρδίζεται από ανούσιες ειδήσεις και σταδιακά μετατρέπεται σε άβουλο παθητικό δέκτη. Εκεί βρίσκεται η ουσία και εκεί παίζεται το μεγαλύτερο παιχνίδι. Στον έλεγχο της πληροφορίας και στην αδρανοποίηση του κοινού. Και είναι τραγικό διότι ειδικά στην Ελλάδα αυτή την αδρανοποίηση, την αποχαύνωση, την έχουμε ζήσει στο πετσί μας. Και σήμερα πληρώνουμε τις συνέπειες της.»

Πληροφοριακά, το παραμύθι με τα σκυλιά, έφτασαν να το αμφισβητούν ακόμα και μέσα ενημέρωσης όπως η δεξιά Telegraph. Μέχρι να γίνει όμως αυτό, η ιστορία είχε ήδη ακουστεί παντού!

Σε παλιότερη συνέντευξή της στο News247, η κ. Μεγαλούδη μιλώντας για την καθημερινή ζωή στην Βόρεια Κορέα και την Πιόνγκ Γιάνγκ, είχε πει: «Η καθημερινή ζωή είναι διαφορετική από την στερεοτυπική εικόνα που έχει κάποιος στο μυαλό του. Σίγουρα είναι πιο ελεγχόμενη και οι πολίτες πιο πειθαρχημένοι αλλά δεν διαφέρει επί της ουσίας από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι  άνθρωποι πάνε στις δουλειές τους, τα παιδιά παίζουν στο δρόμο. Γενικά είναι μια ήσυχη πόλη.»

Όπως και να ‘χει, εμείς δε θα γίνουμε απολογητές της Βόρειας Κορέας. Ο σοσιαλισμός για τον οποίο αγωνιζόμαστε δεν έχει ούτε τείχη, ούτε παρακολουθήσεις, ούτε οικογενειοκρατία, ούτε στερήσεις στην ελευθερία του λόγου, της έκφρασης, των κινήσεων και της αντίδρασης. Όμως, δε θα φάμε το παραμύθι που μας πλασάρεται. Η κριτική μας στην Βόρεια Κορέα, θα είναι με κομμουνιστική, δηλαδή πραγματικά ανθρωπιστική, οπτική. Όχι από την σκοπιά των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών!

Αντικαπιταλισμός: ιδεοληψία ή δογματισμός;

Η απερίφραστη εναντίωσή μας στον καπιταλισμό δεν υπάρχει, επειδή απλώς αυτή είναι η πολιτική μας άποψη ή επειδή έτσι μας «την βάρεσε». Ο καπιταλισμός, το σύστημα που επιτρέπει στους λίγους να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και να αρπάζουν τον πλούτο που παράγουν με τον ιδρώτα τους οι εργάτες και ο λαός, επιτρέπει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, επιτρέπει την συσσώρευση αμύθητου πλούτου από την μία και την απόλυτη εξαθλίωση και φτώχεια από την άλλη. Ειδικά σήμερα, είναι μεγάλη αναγκαιότητα η εναντίωση και ο αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού. Και αυτό, δεν το λέμε επειδή απλώς μας αρέσουν οι κόκκινες σημαίες, τα σφυροδρέπανα ή το μουστάκι του Στάλιν!

Επίσης, το ότι εναντιωνόμαστε στην διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης, ακόμα κι όταν αυτή θέλει να ονομαστεί «αριστερή», δεν συμβαίνει απλώς επειδή έτσι λέει το Κόμμα! Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική πραγματικά υπέρ του λαού και οικονομία φτιαγμένη έτσι ώστε να ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες, αν τα κλειδιά της οικονομίας και ο πλούτος είναι στα χέρια των καπιταλιστών. Κοροϊδεύουν το λαό όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Και δεν μπορεί να υπάρξει συμμαχία, στήριξη ή συμπόρευση με όσους καλλιεργούν αυταπάτες.

Είτε θεωρείς τον εαυτό σου μαρξιστή-λενινιστή, είτε όχι. Είτε υποστηρίζεις τον διαλεκτικό υλισμό, είτε όχι. Είτε πιστεύεις στο Θεό, είτε όχι. Είτε έχεις ελληνική ιθαγένεια, είτε όχι. Είτε είσαι αριστερός, είτε όχι! Σε κάθε περίπτωση (καλώς ή κακώς), το θέμα είναι να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι τι εστί καπιταλισμός, τι είναι η εργατική τάξη, η εκμετάλλευση, η υπεραξία, το κεφάλαιο, η συσσώρευση πλούτου, η εξαθλίωση, η ανισότητα. Κι αυτό δεν είναι θέμα ιδεοληψίας ή δογματισμού, έχει να κάνει με τη ζωή σου!

Ο πραγματικός διαχωρισμός

Σήμερα, ο όρος «αριστερά» είναι ξεχειλωμένος. Ως «αριστεροί» χαρακτηρίζονται οι κομμουνιστές που αγωνίζονται για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, ως «αριστεροί» εμφανίζονται και πολιτικοί χώροι που προσπαθούν να εξασφαλίσουν την βιωσιμότητα του καπιταλιστικού συστήματος.

«Αριστερά» χαρακτηρίζεται ένας από τους βασικούς πυλώνες του συστήματος, η σοσιαλδημοκρατία. «Αριστερά», επίσης, χαρακτηρίζεται ο οπορτουνιστικός χώρος που σπέρνει αυταπάτες πως ο καπιταλισμός μπορεί να γίνει «ανθρώπινος» και να υπάρξει πραγματικά φιλολαϊκή πολιτική με τους καπιταλιστές να έχουν στην κατοχή τους τα μέσα παραγωγής.

Δεν εξυπηρετούν, σε καμία περίπτωση, τα λαϊκά στρώματα και τους ανθρώπους της εργασίας, παρελθοντικοί διαχωρισμοί των πολιτών σε «αριστερούς» και «δεξιούς». Ο λαός πρέπει να οργανωθεί με βάση την ταξική του θέση.

Η εργατική τάξη, οι φτωχοί αγρότες, τα λαϊκά τμήματα των αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις, των μισοπρολετάριων, των ανέργων, των μεταναστών, μέσα από μια πλατιά λαϊκή συμμαχία, πρέπει να συνταχθούν και να αγωνιστούν οργανωμένα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και του κεφαλαίου, δηλαδή να αγωνιστούν για την καθολική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας με το λαό στην εξουσία.

Ο πραγματικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στο λαό και στους καπιταλιστές. Ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλούσιους.

υ.γ. Κουίζ: Εκτός από τους καπιταλιστές και τα τσιράκια τους, ποιοι άλλοι (αν κι αυτοί στα «τσιράκια» υπάγονται) είναι ενάντια στην ταξική συνειδητοποίηση του λαού;