Αρχεία Ιστολογίου

Τα διλήμματα

Το αστικό πολιτικό σύστημα, ως βασική και ουσιαστική μέθοδο επιβίωσης του καπιταλισμού και αποτροπής κάθε κοινωνικής-πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης με ταξικό προσανατολισμό, χρησιμοποιεί τα… διλήμματα! Οι εναλλακτικές που θέτονται είναι σαφώς εντός των τειχών του συστήματος.

Συνήθως, από την μία υπάρχει η εναλλακτική της δεξιάς που υπερτονίζει χαρακτηριστικά και στοιχεία τα οποία προσελκύουν τα συντηρητικά στρώματα της κοινωνίας, και από την άλλη αυτή της διαχειριστικής αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας όπου με συνθηματολογίες σπέρνει ενδοσυστημικές αυταπάτες που λειτουργούν ως ανάχωμα ενάντια στην ριζοσπαστικοποίηση του λαού.

Η υπέρβαση των διλημμάτων που θέτει το σύστημα, είναι ο μόνος δρόμος για την ανατροπή του. Ο δρόμος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής μπορεί αν γίνει πραγματικότητα, εφόσον η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οργανωθούν μαζικά και αγωνιστούν με στόχο την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας. Μακριά από τα διλήμματα του συστήματος.

Advertisements

Αριστερά κι «αριστερά»!

Δε θέλει τα μνημόνια και το ΔΝΤ, όμως θέλει την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Δε θέλει τον νεοφιλελευθερισμό, όμως δεν την χαλάει ένα διαφορετικό, «αριστερό», μείγμα διαχείρισης του καπιταλισμού.

Πρόκειται για εκείνη την «αριστερά», που επιχειρεί να αναπαλαιώσει και να ντύσει με «ριζοσπαστικό» μανδύα τη μπαγιάτικη σούπα της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού. Πρόκειται για την «αριστερά» που «θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» ώστε να την… φοβηθούν (;) οι «τροϊκανοί»! Πρόκειται για την «αριστερά» που δεν θα την χαλούσε η προεδρία της κομισιόν του ιμπεριαλιστικού διακρατικού οργανισμού της ΕΕ. Πρόκειται για την «αριστερά» που θέλει να ασκήσει «φιλολαϊκή πολιτική», χωρίς όμως να κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής, αφήνοντας τα κλειδιά της οικονομίας και τον πλούτο που παράγει ο λαός, στα χέρια των καπιταλιστών.

Πρόκειται για την «αριστερά» που θα δώσει ανάσες στο σύστημα της εκμετάλλευσης. Πρόκειται για την «αριστερά» που εμποδίζει την ριζοσπαστικοποίηση της εργατικής τάξης και του λαού. Πρόκειται για την «αριστερά» που γράφει στα παλιά της τα παπούτσια την ταξική πάλη και επιζητεί «υγιή επιχειρηματικότητα» και «βιώσιμο» καπιταλισμό. Πρόκειται για την «αριστερά», που στην ουσία εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας (έστω, με διαφορετικό τρόπο και φρασεολογία). Πρόκειται για την «αριστερά» που τάζει λαγούς με πετραχήλια εξαπατώντας το λαό.

Ανατροπή της δικτατορίας του κεφαλαίου. Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Ο πλούτος που παράγεται από τον λαό να ανήκει στο λαό και να μην τον αρπάζουν τα παράσιτα. Έξοδος από ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ-ΝΑΤΟ). Τσάκισμα των δομών της καπιταλιστικής οικονομίας. Λαϊκή εξουσία. Κεντρικός πανεθνικός σχεδιασμός της οικονομίας με βάση τις ανάγκες του λαού. Αυτή είναι η πραγματικά φιλολαϊκή προοπτική. Αυτή είναι η δική μας Αριστερά!

Ο πραγματικός διαχωρισμός

Σήμερα, ο όρος «αριστερά» είναι ξεχειλωμένος. Ως «αριστεροί» χαρακτηρίζονται οι κομμουνιστές που αγωνίζονται για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, ως «αριστεροί» εμφανίζονται και πολιτικοί χώροι που προσπαθούν να εξασφαλίσουν την βιωσιμότητα του καπιταλιστικού συστήματος.

«Αριστερά» χαρακτηρίζεται ένας από τους βασικούς πυλώνες του συστήματος, η σοσιαλδημοκρατία. «Αριστερά», επίσης, χαρακτηρίζεται ο οπορτουνιστικός χώρος που σπέρνει αυταπάτες πως ο καπιταλισμός μπορεί να γίνει «ανθρώπινος» και να υπάρξει πραγματικά φιλολαϊκή πολιτική με τους καπιταλιστές να έχουν στην κατοχή τους τα μέσα παραγωγής.

Δεν εξυπηρετούν, σε καμία περίπτωση, τα λαϊκά στρώματα και τους ανθρώπους της εργασίας, παρελθοντικοί διαχωρισμοί των πολιτών σε «αριστερούς» και «δεξιούς». Ο λαός πρέπει να οργανωθεί με βάση την ταξική του θέση.

Η εργατική τάξη, οι φτωχοί αγρότες, τα λαϊκά τμήματα των αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις, των μισοπρολετάριων, των ανέργων, των μεταναστών, μέσα από μια πλατιά λαϊκή συμμαχία, πρέπει να συνταχθούν και να αγωνιστούν οργανωμένα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και του κεφαλαίου, δηλαδή να αγωνιστούν για την καθολική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας με το λαό στην εξουσία.

Ο πραγματικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στο λαό και στους καπιταλιστές. Ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλούσιους.

υ.γ. Κουίζ: Εκτός από τους καπιταλιστές και τα τσιράκια τους, ποιοι άλλοι (αν κι αυτοί στα «τσιράκια» υπάγονται) είναι ενάντια στην ταξική συνειδητοποίηση του λαού;

Μια λεπτομέρια από το νέο καταστατικό του ΚΚΕ

Στις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, υπήρχε μια τροποποίηση στο άρθρο 5 του καταστατικού όπου, εκτός από την αποδοχή του προγράμματος και το καταστατικού, είχε προστεθεί και η αποδοχή της ιδεολογίας ως προϋπόθεση για να είναι κάποιος μέλος του Κόμματος.

Μάλιστα, ο «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης» (27/1/2013), ερμήνευε αυτήν την προσθήκη ως εξής: «Προστίθεται επίσης η ιδεολογία ως προϋπόθεση για το μέλος του Κόμματος, κι όχι μόνο το Πρόγραμμα και το Καταστατικό, με την έννοια ότι το μέλος του ΚΚΕ δεν μπορεί πχ να είναι υποστηρικτής διαφόρων μεταφυσικών δογμάτων, θρησκειών κ.λπ.»

Ως χριστιανοί και κομμουνιστές, είχαμε εκφράσει τις ανησυχίες μας ως προς την προσθήκη και την ερμηνεία της με το κείμενο Απαγορεύεται να γίνω μέλος του ΚΚΕ(;)!. Επίσης υπήρξαν και κείμενα στον προσυνεδριακό διάλογο, που δεν συμφωνούσαν ή εξέφραζαν κάποιο σκεπτικισμό γι’ αυτήν την προσθήκη, ακόμα κι από μη θρησκευόμενους κομμουνιστές.

Στο καταστατικό, που τελικά επικυρώθηκε από το συνέδριο, δεν υπάρχει η προϋπόθεση της αποδοχής της ιδεολογίας για τα μέλη του Κόμματος. Αντιλαμβανόμαστε, πως αυτό σημαίνει ότι το ΚΚΕ, δεν αποκλείει τους θρησκευόμενους από την δυνατότητα να γίνουν μέλη του Κόμματος. Η απόφαση αυτή, είναι σε αρμονία με την θέση 79 (η οποία αναφέρει πως Το Κόμμα παλεύει για την ενότητα της εργατικής τάξης στην Ελλάδα, α­νεξάρτητα από φυλή, εθνική καταγωγή και γλώσσα, πολιτιστική και θρη­σκευτική κληρονομιά.”), αλλά και με την ίδια την ιστορία του κόμματος που πάντα σεβάστηκε το θρησκευτικό αίσθημα του λαού, χωρίς να προσπαθήσει ποτέ να το εκμεταλλευτεί ή να το καπηλευθεί, όπως έκαναν και κάνουν οι «χριστιανο»φασίστες. Έχουμε κάθε λόγο να θεωρούμε αυτήν την εξέλιξη ως ιδιαίτερα θετική.

Εξάλλου, συμφωνούμε με την 11η θέση του Καρλ Μαρξ για τον Φόιερμπαχ: «Οι φιλόσοφοι έχουν απλά ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Το θέμα είναι να τον αλλάξουμε.» Μπορεί κάποιοι από εμάς (τα μέλη των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης) να έχουμε διαφορετική αντίληψη σε διάφορα ζητήματα, όμως ως κομμουνιστές, το βασικό ζήτημα είναι να αλλάξουμε τον κόσμο: να ανατρέψουμε την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την δικτατορία των μονοπωλίων, και να αγωνιστούμε για την εξουσία του λαού.

υ.γ. Για να μην θυμηθούμε το απόφθεγμα του Ερνστ Μπλοχ: «Οι καλύτεροι χριστιανοί είναι οι άθεοι. Οι καλύτεροι άθεοι είναι οι χριστιανοί.»!

Η ανάγκη για μια λαϊκή συμμαχία που θα φοβίζει τους καπιταλιστές και δε θα είναι κατοικίδιό τους

Στον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού, δεν χωράνε στάδια διαχείρισης του συστήματος. Η διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης, μόνο στο πισωγύρισμα του λαϊκού-εργατικού κινήματος μπορεί να συντελέσει. Η καλλιέργεια αυταπατών πως αυτό το σύστημα μπορεί να βελτιωθεί και να γίνει «ανθρώπινο», εξυπηρετούν τον ίδιο τον καπιταλισμό, καθώς εμποδίζουν την ριζοσπαστικοποίηση των συνειδήσεων των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.

Στην ουσία, η ρεφορμιστική «αριστερά», είναι μια σοσιαλδημοκρατία με περιτύλιγμα αριστερών συνθημάτων. Όμως, όσο η ντόπια αστική τάξη και τα διεθνή μονοπώλια θα κρατούν τα κλειδιά της οικονομίας και θα έχουν στην κατοχή τους τα μέσα παραγωγής, όσο η χώρα θα είναι εξαρτημένη από ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, η πιθανή «αριστερή» διαχείριση, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσει να ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική. Τα χέρια της θα είναι δεμένα, έστω κι αν είχε πρόθεση να κάνει κάτι. Ακόμα κι αν κατάφερνε να αποσπάσει κάποια παραχώρηση από τους καπιταλιστές αυτές, στις σημερινές συνθήκες, θα ήταν απειροελάχιστες και εφήμερες. Τελικά, θα σκόρπιζε την απογοήτευση στο λαό ενισχύοντας τις δομές του συστήματος.

Ο σοσιαλισμός που θα έχει ως στόχο τον τερματισμό της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο, δε θα οικοδομηθεί ούτε απλώς με συνθήματα, ούτε με ευχολόγια, ούτε με «καλές» προθέσεις, ούτε με ρεφορμιστικές αυταπάτες, αλλά ούτε και με ψευτοεπαναστατικές ονειρώξεις. Ο αγώνας για την ανατροπή της δικτατορίας των μονοπωλίων, περνάει από την καθημερινή και αποφασιστική δουλειά στους χώρους εργασίας, από τον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων του λαού σε κάθε μέτωπο που η πλουτοκρατία πάει να βάλει χέρι, από το ξεσκέπασμα της αστικής τάξης. Ο αγώνας της σοσιαλιστικής προοπτικής προϋποθέτει την οικοδόμηση μιας λαϊκής συμμαχίας που θα φοβίζει τους καπιταλιστές και δε θα είναι κατοικίδιό τους.

Αντιιμπεριαλισμός: πιο αναγκαίος και επίκαιρος από ποτέ

Στην Ελλάδα, μπορεί η ντόπια πλουτοκρατία να προσπαθεί να αναδειχθεί σε καπιταλιστική δύναμη ευρύτερης κλίμακας, όμως οι εξαρτήσεις της παραμένουν ισχυρές. Βασικά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου (τράπεζες, εφοπλιστές, βιομήχανοι κ.λπ.), θα δυσκολεύονταν να διατηρήσουν την δύναμή τους, αν δεν ήταν εξαρτημένα από τον ξένο παράγοντα. Μάλιστα, όλες οι εξελίξεις των τελευταίων ετών, φανερώνουν ότι η εξάρτηση της Ελλάδας (όπως και της Κύπρου), γίνεται ολοένα και πιο βαθιά, ολοένα και πιο έντονη.

Η αναγνώριση της εξάρτησης της Ελλάδας, σε καμία περίπτωση δεν αθωώνει την ντόπια πλουτοκρατία. Το αντίθετό: αποκαλύπτει και καταδικάζει τον ρόλο της και ενισχύει το ταξικό οπλοστάσιο και τις δυνατότητες για την χάραξη μιας λαϊκής στρατηγικής που θα την αποδυναμώσει και θα την χτυπήσει ουσιαστικά.

Η συμμαχία ή το μέτωπο του λαού που θα έχει ως προοπτική την ανατροπή του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την λαϊκή εξουσία, οφείλει να είναι πρωτίστως αντιιμπεριαλιστική/ό. Ο αντιιμπεριαλισμός (δηλαδή η εναντίωση σε αυτό που ο Λένιν χαρακτηρίζει ως ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού), είναι πιο αναγκαίος και επίκαιρος από ποτέ.

Η λαϊκή συμμαχία οφείλει να είναι αντιιμπεριαλιστική

Σύμφωνα με τον πιο σύντομο ορισμό του Λένιν, «ιμπεριαλισμός είναι το μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού». Όπως αναφέρει στον πρόλογο του έργου του, «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»: «Ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε παγκόσμιο σύστημα αποικιακής καταπίεσης και χρηματιστικής κατάπνιξης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της γης από μια χούφτα “προηγμένες χώρες”. Και το μοίρασμα αυτής της “λείας” γίνεται ανάμεσα σε 2-3 ληστές με παγκόσμια δύναμη, οπλισμένους ως τα δόντια (Αμερική, Αγγλία, Ιαπωνία), που τραβούν όλη τη γη στον πόλεμό τους για το μοίρασμα της λείας τους […] Ο κόσμος χωρίστηκε σε μια χούφτα κράτη-τοκογλύφους και σε μια τεράστια πλειοψηφία κράτη-οφειλέτες

Η περιγραφή του Λένιν για τον καπιταλισμό, δεν είναι ξεπερασμένη. Στην Ελλάδα, η ντόπια πλουτοκρατία προσπαθεί να αναδειχθεί σε καπιταλιστική δύναμη ευρύτερης κλίμακας, όμως οι εξαρτήσεις της από τα διεθνή μονοπώλια παραμένουν ισχυρές. Στην πραγματικότητα, βασικά τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου (τράπεζες, εφοπλιστές, βιομήχανοι κ.λπ.), θα δυσκολεύονταν να διατηρήσουν την δύναμή τους, αν δεν ήταν διαπλεκόμενα και εξαρτημένα από τον ξένο παράγοντα.

Η λαϊκή-κοινωνική-ταξική συμμαχία που θα συσπειρώσει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, εφόσον επιδιώκει την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, οφείλει να είναι αντιιμπεριαλιστική.

Καμία αυταπάτη!

Ο καπιταλισμός αποτελεί το πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικό σύστημα που επικρατεί διεθνώς, με την μία ή την άλλη μορφή διαχείρισής του. Στον καπιταλισμό, τα μέσα παραγωγής κατέχονται από κάποιους ιδιώτες, οι οποίοι τα εκμεταλλεύονται με κίνητρο την μεγιστοποίηση του κέρδους και την συσσώρευση πλούτου. Στην ουσία ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που διευκολύνει την πλουτοκρατία, τους κεφαλαιοκράτες και τα μονοπώλια, να αρπάζουν τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι.

Στα τέλη του 20ου αιώνα, η καθαρή περιουσία των 358 πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη, ήταν ίση με το εισόδημα του φτωχότερου 45% του παγκόσμιου πληθυσμού, που αριθμούσε 2,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους¹. Από τότε, η ψαλίδα ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους, έχει ανοίξει κι άλλο.

Στην Ελλάδα, πλέον 1 στους 5, είναι κάτω από το όριο της φτώχειας. Την ίδια στιγμή, σε συνθήκες κρίσης το 2009, 210 εταιρίες είχαν κέρδη που ξεπέρασαν τα 14 δις €. Για να μην μιλήσουμε για τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν κέρδος οι τράπεζες και οι εταιρικοί όμιλοι, το προηγούμενο διάστημα.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης, που δίνει τον παραγόμενο πλούτο στους καπιταλιστές και σπρώχνει στην φτώχεια και στην εξαθλίωση την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, είναι σάπιο από την ρίζα του. Δεν επιδέχεται βελτίωσης. Δεν μπορεί να δώσει τίποτα στον λαό, η διαχείρισή του. Δεν μπορεί να γίνει «ανθρώπινο» μέσα από «μεταρρυθμίσεις». “Οι μεταρρυθμίσεις είναι παραχωρήσεις που αποσπώνται από την κυρίαρχη τάξη, ενώ διατηρείται η κυριαρχία της” (Λένιν).

Μπροστά στις αυταπάτες για έναν «ανθρώπινο» καπιταλισμό, πρέπει να γίνει σαφές, πως ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος που είναι πράγματι υπέρ του λαού, είναι η επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και η αντικαπιταλιστική-αντιμονοπωλιακή-σοσιαλιστική προοπτική της λαϊκής εξουσίας.

1. Νίκος Μπογιόπουλος, “Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε!”, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη, σελ. 70

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: «Αυτούς φοβόμαστε περισσότερο…»

«Επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ ένα μικρό περιστατικό, καλοί μου κύριοι, άρχισε να λέει ξαφνικά ο Μιούσοβ μ’ ένα επιβλητικό κι εξαιρετικά αξιοπρεπές ύφος.

Στο Παρίσι, εδώ και κάμποσα χρόνια, λίγον καιρό μετά το πραξικόπημα του Δεκέμβρη*, μου ‘τυχε μια φορά, σε μιαν επίσκεψη μου σένα πολύ-πολύ σημαντικό πρόσωπο που βρισκόταν στα πράγματα, να συναντήσω έναν περιεργότατο κύριο.

Αυτό το άτομο δεν ήταν ακριβώς αστυνομικό λαγωνικό μα κάτι σαν διευθυντής μιας ολόκληρης ομάδας λαγωνικών της πολιτικής αστυνομίας, που είναι στο είδος του ένα αρκετά σπουδαίο αξίωμα. Βρίσκοντας λοιπόν την ευκαιρία έπιασα απ’ τη μεγάλη μου περιέργεια κουβέντα μαζί του. Κι επειδή αυτός δεν είχε έρθει σαν γνώριμος μα σαν υφιστάμενος για να κάνει κάποιαν αναφορά, μού ‘κάνε την τιμή, βλέποντας πως ήμουνα δεχτός στου προϊσταμένου του, να μου μιλήσει με κάποιαν ειλικρίνεια, εννοείται βέβαια ώς ένα ορισμένο σημείο, δηλαδή, για να το πω καλύτερα, ήταν μάλλον ευγενικός παρά ειλικρινής, όπως ακριβώς, ξέρουν νά’ ναι ευγενικοί οι Γάλλοι, πολύ περισσότερο μάλιστα γιατί έβλεπε στο πρόσωπο μου έναν ξένο.

Όμως εγώ τον κατάλαβα καλά. Μιλούσαμε για τους σοσιαλεπαναστάτες. Σημειώστε πως τότε τους καταδιώκανε αυτούς.

Παραλείποντας το κύριο συμπέρασμα της κουβέντας μας θα σας πω μονάχα μια περιεργότατη παρατήρηση που έκανε κάπως, ξαφνικά αυτός ο ανθρωπάκος, σαν να του ξέφυγε.

Εμείς, είπε αυτός, ουσιαστικά δε φοβόμαστε και τόσο πολύ όλους αυτούς τους σοσιαλιστές-αναρχικούς, τους άθεους και τους επαναστάτες. Τους παρακολουθούμε και ξέρουμε το κάθετι γιαυτούς.

Όμως ανάμεσα σ’ αυτούς υπάρχουν και μερικοί, όχι πολλοί, εξαιρετικά ιδιόρρυθμοι άνθρωποι. Αυτοί πιστεύουν σε Θεό, είναι χριστιανοί και ταυτόχρονα είναι και σοσιαλιστές. Αυτούς φοβόμαστε περισσότερο, αυτοί είναι τρομεροί! Ο σοσιαλιστής-χριστιανός είναι φοβερότερος απ το σοσιαλιστή-άθεο.

Και τότε ακόμα απόρησα μ’ αυτά τα λόγια, μα τώρα, κύριοι μου, τα ξαναθυμήθηκα.»

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, «Αδελφοί Καραμάζοφ»

*. Αναφέρεται στην λαϊκή εξέγερση του 1848.

Άρης Βελουχιώτης: «Η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.»

aris-lamia«Μα ας πούμε, ότι το ΚΚΕ, θα εφαρμόσει τον κομμουνισμό. Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα;

Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; Γιατί λοιπόν να κάψουμε τις εκκλησιές;

Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματος μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανεκτίμητη.

Μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Γιατί αυτοί που εμφανίζονται σαν προστάτες της εκκλησίας, γκρεμίσανε μαζί με τους Γερμανούς και γδέρνουνε παπάδες.

Ο κομμουνισμός, λένε, θα καταργήσει την θρησκεία. Μα η θρησκεία είναι ζήτημα συνείδησης. Πώς θα καταργηθεί λοιπόν; Η κατάργηση της θρησκευτικής συνείδησης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομμουνιστές θέλανε να την καταργήσουν. Η θρησκευτική συνείδηση δεν καταργείται με απλές διαταγές. Αν συνέβαινε ένα τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυνόμος στην Ανάφη, με την οποία απαγόρευε την πάλη των τάξεων!

Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέπτονται οι άνθρωποι τότε, είναι άλλο πρόβλημα. Και κανένας πολιτικός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 η 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγάλουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια.

Συνεπώς καταλαβαίνετε τώρα, ότι αυτοί που διαδίδουν αυτές τις συκοφαντίες επιδιώκουν άλλους σκοπούς, προσπαθώντας με το μέσο αυτό της συκοφαντίας να εξαπατήσουν το λαό και να διαιωνίσουν την κυριαρχία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος…«

Άρης Βελουχιώτης, απόσπασμα από τον λόγο στη Λαμία (Οκτώβρης 1944)

Δείτε ακόμα: Ο αγώνας του λαϊκού κλήρου, στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.