Αρχεία Ιστολογίου

Αυτήν την Κυριακή ψηφίζουμε…

Αυτήν την Κυριακή…

  • δεν ψηφίζουμε φασίστες, ναζί, εθνικιστές, ακροδεξιούς και λοιπά μαντρόσκυλα του συστήματος.
  • δεν ψηφίζουμε όσους υπερασπίζονται ανοιχτά τα συμφέροντα της αστικής τάξης και της πλουτοκρατίας.
  • δεν ψηφίζουμε όσους μιλάνε για κοινωνικά κράτη κ.λπ. από τη μία, και τσακίζουν τον λαό ψηφίζοντας μνημόνια από την άλλη.
  • δεν ψηφίζουμε όσους μιλάνε για «αριστερές κυβερνήσεις» στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσους σπέρνουν αυταπάτες ότι μπορεί να ασκηθεί πραγματική φιλολαϊκή πολιτική με τα μέσα παραγωγής στην κατοχή των καπιταλιστών, ότι μπορεί να υπάρξει «ανθρώπινος» καπιταλισμός.

Αυτήν την Κυριακή ψηφίζουμε-στηρίζουμε τη δύναμη που είναι σάρκα από την σάρκα της τάξης μας. Τη δύναμη που έχει ως στόχο την αντικαπιταλιστική ανατροπή, τη λαϊκή εξουσία, την έξοδο από την ιμπεριαλιστική ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Τη δύναμη που δε θα κοροϊδέψει, ούτε θα κάνει κωλοτούμπες για καρέκλες.

Αυτήν την Κυριακή, δείχνουμε την αντίθεσή μας στον ευρωμονόδρομο και στο σύστημα της εκμετάλλευσης, ενισχύοντας το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Εσύ εργάτη πάρε την εξουσία…

Advertisements

Για τις Εκλογές 2014

Ο λαός δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί την κυριαρχία αν δεν υπάρχει μια εξουσία που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα και στις προσδοκίες του. Λαϊκή εξουσία δεν σημαίνει μονάχα το ότι τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, η αστυνομία, τα δικαστήρια και όλα τα όργανα της κυβέρνησης πρέπει να βρίσκονται στα χέρια του λαού. Σημαίνει επίσης πως και τα όργανα της οικονομίας πρέπει κι αυτά να περάσουν στα χέρια του λαού.

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Οι εκλογές στην καπιταλιστική κοινωνία, περικλείουν αρκετές πτυχές. Βασική τους λειτουργία είναι η καταστολή της λαϊκής αντίδρασης με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο παράταση στην ζωή του καπιταλιστικού συστήματος. Συνοδεύονται με εκβιασμούς, τρομοκρατία, συκοφαντική προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου. Ως ενδεδειγμένες, προσφέρουν λύσεις εντός των τειχών του συστήματος, που δεν αγγίζουν ουσιαστικά τις δομές του καπιταλισμού, ακόμα κι όταν έχουν “αριστερό” επίχρισμα. Από την άλλη, οι εκλογικές μάχες είναι μια ευκαιρία για το λαϊκό-εργατικό κίνημα να προκαλέσει κάποιες ρωγμές στο σύστημα. Η ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων που δεν θα συνεργαστούν κι ούτε θα συμμετέχουν σε οποιαδήποτε μορφή διαχείρισης του συστήματος, μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμο εργαλείο για την ευρύτερη ταξική πάλη των λαϊκών στρωμάτων.*

Στις επικείμενες Ευρωεκλογές, καθώς και στις Περιφερειακές-Δημοτικές πρέπει να δώσουμε την ψήφο μας στηρίζοντας τις δυνάμεις που αγωνίζονται σταθερά ενάντια στο ξεσάλωμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και στο ξεζούμισμα του λαού. Σε εκείνες τις δυνάμεις που είναι επίσης ενάντια και στις διαχειριστικές αυταπάτες που θεωρούν ότι υπάρχει δυνατότητα βελτίωσης και εξανθρωπισμού του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης. Στις δυνάμεις που έχουν ως προοπτική την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την οικοδόμηση της Λαϊκής Εξουσίας με κοινωνικοποίηση του πλούτου και των μέσων παραγωγής.

Έστω κι αν δεν συμφωνούμε σε όλα, έστω κι αν πολλές φορές έχουμε ενστάσεις, σε αυτή την εκλογική μάχη στηρίζουμε το Κ.Κ.Ε. στις Ευρωεκλογές και τη Λαϊκή Συσπείρωση στις Περιφερειακές-Δημοτικές εκλογές.

Εκλογές: ουσιαστική μάχη ή αυταπάτη;

Το ταξικό λαϊκό-εργατικό κίνημα που προσανατολίζεται στην ανατροπή του καπιταλισμού, δεν μπορεί να θεωρεί τις εκλογές ως ανώτερη ή υπέρτατη μορφή αγώνα.

Οι εκλογές στην καπιταλιστική κοινωνία, περικλείουν αρκετές πτυχές. Βασική τους λειτουργία είναι η καταστολή της λαϊκής αντίδρασης με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο παράταση στην ζωή του καπιταλιστικού συστήματος. Συνοδεύονται με εκβιασμούς, τρομοκρατία, συκοφαντική προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου. Ως ενδεδειγμένες, προσφέρουν λύσεις εντός των τειχών του συστήματος, που δεν αγγίζουν ουσιαστικά τις δομές του καπιταλισμού, ακόμα κι όταν έχουν «αριστερό» επίχρισμα.

Από την άλλη, οι εκλογικές μάχες είναι μια ευκαιρία για το λαϊκό-εργατικό κίνημα να προκαλέσει κάποιες ρωγμές στο σύστημα. Η ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων που δεν θα συνεργαστούν κι ούτε θα συμμετέχουν σε οποιαδήποτε μορφή διαχείρισης του συστήματος, μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμο εργαλείο για την ευρύτερη ταξική πάλη των λαϊκών στρωμάτων.

Ας μην έχουμε αυταπάτες ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα από τις εκλογές. Ας δώσουμε βέβαια τις μάχες μας και σε αυτό το μέτωπο, όμως το σημαντικό είναι να διευρύνουμε τους αγώνες μας στις απεργίες, στους χώρους εργασίας, στους δρόμους, να ατσαλώσουμε την ταξική μας συνείδηση με τη βεβαιότητα ότι ο καπιταλισμός θα μπορέσει να γίνει ανθρώπινος μόνο όταν θα έχει ανατραπεί. Και η ανατροπή του συστήματος θα έρθει, αναπόφευκτα, μέσα από μια διαδικασία σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τα τσιράκια του. Όχι μέσα από διάλογο με αυτά!

Με αφορμή τα εκλογικά αποτελέσματα σε Τσεχία και Ουκρανία

Πριν λίγες μέρες, στις 12-13 Οκτωβρίου 2012, διεξάχθηκαν περιφερειακές εκλογές στην Τσεχία, μια χώρα με πείρα των «δεινών» που προκάλεσε ο κομμουνισμός! Εκεί λοιπόν, το Κομμουνιστικό Κόμμα αναδείχθηκε σε δεύτερο κόμμα, λαμβάνοντας 20,43% (το 2008 είχε λάβει 15,03%).

Στην Ουκρανία όπου ο λαός έζησε επίσης τα «κακά του κομμουνισμού», καθώς η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ήταν τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας (ένα κόμμα που υπερασπίζεται την ΕΣΣΔ, ασκώντας κριτική στις παρεκτροπές της από τις λενινιστικές αρχές), στις πρόσφατες εθνικές εκλογές της 28ης Οκτωβρίου 2012, πέτυχε σπουδαία εκλογική νίκη, υπερδιπλασιάζοντας τα ποσοστά του, λαμβάνοντας 13.98% (το 2007 είχε λάβει 5.39%)! Να σημειώσουμε εδώ, πως σε έρευνα που είχε γίνει από το Κέντρο Ερευνών Pew στην Ουκρανία, το 62% των ερωτηθέντων υποστήριξε ότι στον καπιταλισμό η ζωή είναι χειρότερη, απ’ ότι στον σοσιαλισμό.

Η έρευνα του Pew που αναφέραμε περιλάμβανε κι άλλες χώρες. Να αναφέρουμε χαρακτηριστικά πως στην Ουγγαρία, το 72% δήλωσε επίσης πως η ζωή στον καπιταλισμό, είναι χειρότερη απ’ ότι κατά την περίοδο του σοσιαλισμού, ενώ το ποσοστό που λέει το ίδιο στην Βουλγαρία, φτάνει το 62%.

Όπως είχαμε αναφέρει και παλαιότερα: «Στη Ρουμανία, το 45% απ’ όσους συμμετείχαν σε πρόσφατη έρευνα του Ρουμάνικου Ινστιτούτου Αξιολόγησης και Στρατηγικής, πιστεύουν ότι σήμερα θα ζούσαν καλύτερα, αν δεν είχε επικρατήσει ο καπιταλισμός στη χώρα τους. Το 61%, δήλωσε ότι σήμερα ζει κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες, απ’ ότι επί σοσιαλισμού. Απ’ την άλλη, μόλις το 29% αντιλαμβάνεται τον κομμουνισμό σαν μια “κακή ιδέα”.

Στη Γερμανία, το γνωστό περιοδικό Der Spiegel παραδέχτηκε πως “η εξύμνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας βρίσκεται σε άνοδο δύο δεκαετίες μετά την πτώση του τείχους”. Ενώ, παρέθεσε δημοσκόπηση στην οποία, το 57% υπερασπίζεται τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Όπως σημειώνει το περιοδικό: “Από τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης προκύπτει ότι η νοσταλγία για την πρώην Ανατολική Γερμανία έχει ριζώσει βαθιά στις καρδιές πολλών πρώην Ανατολικογερμανών, αφού δεν περιορίζεται πλέον στους πιο ηλικιωμένους, που θρηνούν την απώλεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, αλλά ακόμα και οι νέοι, που δεν είχαν σχεδόν καθόλου εμπειρία από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, έχουν σήμερα θετική άποψη γι’ αυτή.” Επίσης, στο περιοδικό υπάρχουν μαρτυρίες, όπως αυτή ενός 38χρονου σήμερα, πρώην Ανατολικογερμανού, ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά, για την περίοδο μετά την επανένωση της Γερμανίας: “είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου άστεγους, ζητιάνους και φτωχούς ανθρώπους, που φοβούνταν για την επιβίωσή τους”

Το ζήτημα είναι, αυτή η συνειδητοποίηση και αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα, να αποτελέσουν εφαλτήριο ώστε οι λαοί να αντιληφθούν ποια είναι η πραγματικά φιλολαϊκή προοπτική, οικοδομώντας ταξικά κινήματα με στόχο την ανατροπή της δικτατορίας των καπιταλιστών. Η ανθρώπινη ιστορία είχε και έχει πισωγυρίσματα, όμως δεν σταματά!

«Το ΚΚΕ δε θέλει να κυβερνήσει!»

«Το ΚΚΕ δε θέλει να κυβερνήσει!»

Πριν από τις εκλογές του Μάη, το ακούσαμε σε όλους τους τόνους, από τα αστικά ΜΜΕ, τα οποία παράφραζαν συνειδητά αυτά που έλεγε το ΚΚΕ, αλλά και από τις πολιτικές δυνάμεις που έχουν ταξικούς στόχους αντίθετους με αυτούς του Κόμματος. Τώρα, πριν από τις νέες εκλογές του Ιούνη, ήδη έχει αρχίσει να στήνεται το ίδιο σκηνικό. Πάλι «το ΚΚΕ δε θέλει να κυβερνήσει».

Στην πραγματικότητα, απλά θέλουν να εμφανίσουν την ψήφο στο ΚΚΕ, ως ψήφο άνευ προοπτικής, ώστε να παρουσιαστεί ως μονόδρομος η ενίσχυση της νέας μεταμφίεσης του παλιού και αποδεδειγμένα απατηλού δίπολου σοσιαλδημοκρατίας-φιλελευθερισμού. Θέλουν όσο τίποτα άλλο, να αποδυναμωθεί το ΚΚΕ, το κόμμα που λέει αλήθειες και είναι σταθερά στην πλευρά του λαού και των εργαζομένων.

Τελικά όμως, μένει να απαντηθεί το ερώτημα: τι είδους κυβέρνηση θέλει το ΚΚΕ;

Το ΚΚΕ, αγωνίζεται σθεναρά για την κυβέρνηση που έχει ανάγκη ο εργαζόμενος λαός!

Σε πρόσφατη (18/05) συνέντευξη τύπου, η Γ.Γ. της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, μίλησε ξεκάθαρα, σχετικά με το ποια είναι αυτή η κυβέρνηση:

«Ο εργαζόμενος λαός που υποφέρει έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση που θα καταργήσει το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση, που θα τον απαλλάξει από τις δεσμεύσεις της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που θα γίνει ο ιδιοκτήτης του πλούτου της χώρας, θα αποφασίζει τι και πώς θα παράγεται, που θα καταργήσει την ανεργία και τις περιφερειακές ανισότητες. Που θα αναπτύσσει τις διεθνείς οικονομικές συνεργασίες της χώρας με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαών.

Θεμελιακή της αρχή στο έργο της είναι η υπηρέτηση των ανθρώπινων αναγκών (και όχι του κέρδους των μονοπωλίων, των καπιταλιστών). Θα κατοχυρώνει το λαϊκό έλεγχο από τα κάτω προς τα πάνω. Ο εργαζόμενος λαός έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση που ορθώνει το ανάστημα και δε θα συμμετέχει στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στις στρατιωτικές επεμβάσεις, στις πολιτικές απειλές και εκβιασμούς εναντίον των λαών που θέλουν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Δεν παίρνει μέρος, με οποιονδήποτε τρόπο, στον ανταγωνισμό για τη ληστεία του πλούτου που ανήκει στους λαούς. Μια κυβέρνηση που μετέχει στον πόλεμο και στον ανταγωνισμό είναι επικίνδυνη και αντιλαϊκή στο εσωτερικό, απέναντι στο δικό της λαό.

Για ποια διακυβέρνηση παλεύει το ΚΚΕ; Σε ποια διακυβέρνηση αναλαμβάνει πρωταγωνιστική ευθύνη;

Παλεύουμε για να αναδείξει ο λαός με εμπροσθοφυλακή την κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης και των αυτοαπασχολουμένων στην πόλη και στην ύπαιθρο, με συνειδητή του οργάνωση, συμμετοχή και θέληση: Τη διακυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας. Αυτή η κυβέρνηση αξίζει στο λαό.

Ο δρόμος της ΕΕ, με το σημερινό ή κάποιο τροποποιημένο «Σύμφωνό» της, αν βαθύνει η κρίση στην Ευρωζώνη, σημαίνει σχετική και απόλυτη εξαθλίωση, ανεργία, καταπίεση, μόνιμη ανασφάλεια. Κανένα νέο σύμφωνο, κανένα νέο μνημόνιο ή νέα δανειακή συμφωνία δε θα έρθει σε αντιπαράθεση με το στρατηγικό στόχο της ΕΕ που είναι: Ανταγωνιστικότητα – επιχειρηματικότητα – κερδοφορία και αυτός ο στόχος εξυπηρετείται μόνο με όλο και πιο βάρβαρη εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Αυτά τα σενάρια πρέπει να τα αντιμετωπίσει έγκαιρα ο λαός με παλλαϊκό κίνημα αντεπίθεσης, ριζωμένο στους τόπους δουλειάς, στα γραφεία. Εδώ κρίνεται αν ο λαός θα αποσπάσει παραχωρήσεις, αν τελικά θα νικήσει. Χωρίς ενισχυμένο ΚΚΕ στο κίνημα και στη Βουλή δε θα είναι αποτελεσματική η λαϊκή αντεπίθεση.

Μονόδρομος για τη λαϊκή ευημερία είναι η ρήξη και με την ΕΕ και με την κυριαρχία των μονοπωλίων, των καπιταλιστικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα.»

Αυτή είναι η κυβέρνηση για την οποία αγωνίζεται το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ, θέλει να είναι εμπροσθοφυλακή σε μια κυβέρνηση πραγματικής λαϊκής εξουσίας.

Μια τέτοια κυβέρνηση, δεν μπορεί να γίνει σε συνεργασία με τη διαχείριση της εκμετάλλευσης και του ευρωμονόδρομου. Οι ίδιοι οι επίδοξοι διαχειριστές του συστήματος της εκμετάλλευσης, δεν θέλουν την γνήσια λαϊκή κυβέρνηση για την οποία αγωνίζεται το ΚΚΕ, έστω κι αν προσπαθούν να ξεγελάσουν το λαό, με τα γελοία καλέσματά τους, για κάλπικη ενότητα «της Αριστεράς». Στην πραγματικότητα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δεν θέλει καμία ενότητα με το ΚΚΕ, καθώς:

  • έχει πολιτική και προοπτική εντελώς διαφορετική από αυτήν του ΚΚΕ.
  • έχει ενσωματώσει αστικές πολιτικές τακτικές: ιδιαίτερα αυτήν της κωλοτούμπας. Και γνωρίζει καλά πως το ΚΚΕ δεν πρόκειται να τον μιμηθεί, και να κάνει απανωτές κωλοτούμπες, για να πει τελικά πως δεν εννοούσε κυριολεχτικά όλα όσα έλεγε πριν από τις εκλογές, κοροϊδεύοντας το λαό.

Η ψήφος στο ΚΚΕ, είναι ψήφος προοπτικής.
Είναι ψήφος αντίστασης, αλλά και αντεπίθεσης.
Είναι ψήφος για την κυβέρνηση που έχει πραγματικά ανάγκη ο εργαζόμενος λαός!

Για να γίνει ο κόσμος άνω-κάτω!

Αν αύριο αγνοήσουμε τις ατάκες, τα παχιά λόγια, τα ψέματα, τους εκβιασμούς, την μόδα, και (επιτέλους) ψηφίσουμε με βάση την ουσία, τους αγώνες, και τα πραγματικά μας συμφέροντα… ίσως μπορέσει να ξεπροβάλει μια προοπτική για να «γίνει ο κόσμος άνω κάτω»!

«Μπρος αδελφή δώσε το χέρι
κι εσύ αδελφέ μου πάρε το μαχαίρι
ο κόσμος όλος έγινε άνω-κάτω
οι πλούσιοι, κοίτα, βρέθηκαν στον πάτο.
Απ’ τη χαρά τους οι φτωχοί αλαλάζουν
κι αυτός όπου δεν είχε μια μπουκιά ψωμί
το στάρι όλου του κόσμου θα χαρεί.»
Μπέρτολτ Μπρέχτ. Απόδοση: Οδυσσέας Ελύτης

Τα κόμματα και τα αποκόμματα…

Σε αυτές τις εκλογές, έχουμε τα πάντα:

  • τα παραδοσιακά κόμματα της πλουτοκρατίας (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ)
  • κραγμένους νεοφιλελεύθερους, υπερασπιστές των συμφερόντων των καπιταλιστών (ΔΗΣΥ, Δράση, Δημιουργία Ξανά)
  • ακροδεξιούς ρατσιστές με γραβάτες (ΛάΟΣ) ή σβάστικες (Χρυσή Αυγή)
  • φιλοΕΕ αναχώματα που σκορπούν αυταπάτες για εξανθρώπιση του συστήματος της εκμετάλλευσης, και για εύκολες λύσεις (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ)
  • στρατιωτικούς (Σύνδεσμος Ε.Ε.)
  • «αντιμνημονιακές» τυχοδιωκτικές σούπες (ΟΧΙ), κάποιες εκ των οποίων (Ανεξάρτητοι Έλληνες) έχουν στελέχη που λένε ότι «Δεν υπάρχει δυνατότητα παρέκκλισης του μνημονίου» (Χ. Ζώης, Real FM 26-3-12)
  • διαφαινόμενα δεκανίκια του ΠΑΣΟΚ (ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι Πράσινοι, Κοινωνική Συμφωνία -είστε τόσο σίγουροι πως ο «ολαντικός» ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει και σε αυτήν την κατηγορία;;;)
  • δεκανίκια και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (ΔΗΣΥ – και σε δεύτερη κατηγορία η Ντόρα)
  • κόμματα-αερόσακους του συστήματος (Κόμμα Πειρατών, «Δεν Πληρώνω»)
  • ημιγραφικούς μικροαστικούς συνδυασμούς (Ένωση Κεντρώων, Κόμμα Φιλελεύθερων, Κοινωνία) ή εντελώς γραφικούς (Βεργής, Χαρίζω Οικόπεδα -Χαρίζω Χρέη – Σώζω Ζωές κ.λπ.)
  • καθώς και κάθε είδους συνδυασμούς της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς: τρέντυ «αντικαπιταλιστικές» σούπες (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), αμετανόητα τρότσκια (ΟΚΔΕ, ΕΕΚ), εθνικοαπελευθερωτικούς μαοϊκούς (ΚΚΕ (μ-λ) – Μ-Λ ΚΚΕ), και… «περίεργους» (ΟΑΚΚΕ -ας βάλουμε και την ΟΑΚΚΕ στην κατηγορία της αριστεράς, γιατί έχω όρεξη για χιούμορ)…
  • μέχρι και κόμμα «βάζελων» θα υπάρχει (Παναθηναϊκό Κίνημα).

Από την άλλη, υπάρχει το κόμμα των εργατών που παλεύει διαχρονικά για τα συμφέροντα της μικρομεσαίας αγροτιάς, των μικροκαταστηματαρχών, των αυτοαπασχολούμενων και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων. Το κόμμα που αύριο δεν θα πουλήσει την ψήφο σου. Το κόμμα που έχει ξεκάθαρες και ρεαλιστικές θέσεις. Το κόμμα που αγωνίζεται για διαγραφή του χρέους και αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία, απορρίπτοντας οποιαδήποτε μορφή διαχείρισης του συστήματος, με συνεχή αγώνα για τα καθημερινά προβλήματα του λαού.

Λοιπόν, ούτε κόμματα, ούτε αποκόμματα. Αυτό που φοβούνται, είναι η μαζική ενίσχυση του ΚΚΕ. Φόβισέ τους!

Μεσοβέζικες λύσεις, δεν υπάρχουν: ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες.

Να μην σκορπίσουμε καμία ψήφο!

Σε αυτές τις εκλογές, μπροστά σε αυτούς που σπρώχνουν το λαό στην εξαθλίωση και ακονίζουν τα νύχια τους για την επόμενη των εκλογών, μπροστά στα εκβιαστικά διλήμματα, μπροστά σε αυτούς που κοροϊδεύουν το λαό με αυταπάτες για εύκολες δήθεν «φιλολαϊκές λύσεις» που δεν θα θίγουν τα μονοπώλια, μπροστά σε αυτούς που φοράνε την «αντιμνημονιακή» μάσκα, μπροστά στην κατευθυνόμενη ενημέρωση των ΜΜΕ, στηρίζουμε το κόμμα που φοβάται και πολεμά η πλουτοκρατία: το ΚΚΕ!

Να μην σκορπίσουμε καμία ψήφο δεξιά κι αριστερά!

Κόμματα και αποκόμματα

Μπροστά στον φόβο της ριζοσπαστικοποίησης του λαού, και της ουσιαστικής ανατροπής των συσχετισμών των πολιτικών δυνάμεων, σε πραγματικά φιλολαϊκή κατεύθυνση, το πολιτικό σύστημα δεν διστάζει να προσθέσει κι αλλά κόμματα-αναχώματα, στα ήδη υπάρχοντα.

Απ’ ότι φαίνεται, στις εκλογές θα υπάρξει μια πανσπερμία κομμάτων, με τα οποία θα γίνει προσπάθεια να αποπροσανατολιστούν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, καθώς επίσης και να εγκλωβιστούν σε πολιτικές επιλογές που σε καμία περίπτωση δεν φοβίζουν το σύστημα. Το ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει φτάσει στο σημείο να υλοποιεί τις έσχατες εναλλακτικές του, δείχνει πως η κρίση του είναι σημαντική. Δείχνει πως φοβάται το λαό και την προοπτική ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, η οποία είναι πιο ρεαλιστική από ποτέ.

Σε αυτές τις εκλογές, είναι στο χέρι του λαού να γυρίσει την πλάτη του στα κόμματα και τα αποκόμματα του συστήματος, που ανεξάρτητα από το προσωπείο που φορούν (πατριώτες, δεξιοί, αριστεροί, επαναστάτες, «καλοί» σοσιαλδημοκράτες κ.λπ.), στην πραγματικότητα, με τον έναν και τον άλλον τρόπο, απλά υπερασπίζουν και αγωνίζονται για την «βιωσιμότητα» του συστήματος της εκμετάλλευσης, ενώ τρέμουν μπροστά στην προοπτική της λαϊκής εξουσίας.

Ο λαός μπορεί να αχρηστεύσει όλα τους τα αναχώματα, κάνοντας την επιλογή που φοβάται αληθινά η πλουτοκρατία και το πολιτικό προσωπικό της.

Αναμένοντας τις εκλογές!

Στην αρχή είπαν για 19 Φλεβάρη, μετά κάτι ακούστηκε για τέλη Απρίλη, τώρα απ’ ότι λένε πάμε για αρχές Μαΐου. Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι!

Στην Ελλάδα, η αστική «δημοκρατία», έχει απαξιωθεί ακόμα και στα μάτια των απλών υποστηρικτών της. Καλά κρατεί το σήριαλ με τις εκλογές, που άλλοι τις θέλουν, άλλοι δεν τις θέλουν, άλλοι λένε ότι τις θέλουν αλλά στην πραγματικότητα δεν τις θέλουν, και άλλοι λένε πως δεν τις θέλουν αλλά ίσως να τις ήθελαν.

Στην πραγματικότητα, οι εκλογές θα γίνουν όποτε κριθεί πως υπάρχουν ευνοϊκότερες συνθήκες, για την επιβίωση του αστικού πολιτικού συστήματος (είτε με την μορφή του δικομματισμού, είτε με τη νέα «πολυκομματική» και αποπροσανατολιστική του μορφή). Είπαμε, η λέξη «δημοκρατία», μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο σε εισαγωγικά όταν αναφερόμαστε σε αυτό το σύστημα.

Όταν τελικά αποφασίσουν να «κάνουν τη χάρη στο λαό», να γίνουν εκλογές, θα τα δώσουν όλα! Εκτός από τα γνωστά ψέματα, την τιμητική τους θα έχουν οι εκβιασμοί, η χειραγώγηση, οι προβοκάτσιες, η παραπληροφόρηση, η τρομοκρατία, ο γενικός αποπροσανατολισμός. Εκτός από τα κλασσικά κόμματα της πλουτοκρατίας, φαίνεται πως πρόκειται να εμφανιστούν και διάφορα άλλα σχήματα που θα διεκδικήσουν την ψήφο του λαού, τα οποία είτε θα είναι ξεκάθαρα υπέρ του καπιταλισμού (με «αντιμνημονιακή» και «πατριωτική» γαρνιτούρα όμως), είτε θα τα βάζουν με τον «κακό νεοφιλελευθερισμό» βγάζοντας «επαναστατικές» κορώνες, με τις οποίες απλά θα προσπαθούν να καλύψουν τις διαχειριστικές τους πολιτικές και την λογική της αποδοχής του καπιταλισμού (αλλά σε μια πιο «φιλολαϊκή» μορφή βρε αδερφέ), είτε θα κινούνται σε τελείως διαφορετική λογική και θα ζητάν την περαιτέρω απελευθέρωση της αγοράς, είτε θα συνδυάζουν σε διάφορες μορφές, όλα τα παραπάνω (όχι άλλο κάρβουνο)!

Το σύστημα έχει πολλά ποδάρια. Και από την στιγμή που υπάρχει μια προοπτική για τον λαό, να μεγαλώσει τα ρήγματα του αστικού πολιτικού συστήματος, φαίνεται πως αυτό θα επιστρατεύσει όλα του τα ποδάρια, στην προσπάθειά του να περιορίσει αυτό που πράγματι φοβάται: τη μαζική ενίσχυση των ριζοσπαστικών λαϊκών-εργατικών δυνάμεων που δεν προσβλέπουν στη διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης, και δεν πρόκειται να προσφέρουν κανένα χέρι συνεργασίας ή βοηθείας στους «έμπορους των εθνών»!

Στο χέρι του λαού, είναι να στείλει όλες τις προσπάθειές, τους υπολογισμούς και τα σχέδια των καπιταλιστών, στο καλάθι των αχρήστων, και να μετατρέψει τις εκλογές, σε μια γερή σφαλιάρα προς όλο το αστικό πολιτικό σύστημα.