Αρχεία Ιστολογίου

Στη φυλακή 84χρονη μοναχή ακτιβίστρια για εισβολή σε πυρηνικό εργοστάσιο

Μία 84χρονη αμερικανίδα μοναχή καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 34 μηνών, καθώς το 2012 κατάφερε να εισέλθει σε πυρηνικό εργοστάσιο του Τενεσί, ένα από τα πιο αυστηρά φυλασσόμενα στις ΗΠΑ, μαζί με άλλους δύο ακτιβιστές γράφοντας συνθήματα υπέρ της ειρήνης.

Η αδελφή Μέγκαν Ράις κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια ασφαλείας στο Υ-12 National Security Complex στο Τενεσί, συνοδευόμενη από δυο ακόμα ακτιβιστές, μέλη της ειρηνιστικής οργάνωσης Transform Now Plowshares, τον Ιούλιο του 2012.

Οι τρεις ακτιβιστές παρέμειναν για περίπου δυο ώρες εντός του πυρηνικού σταθμού. Ανάρτησαν πανό, έγραψαν με σπρέι συνθήματα όπως «Ας εργαστούμε για την ειρήνη και όχι για τον πόλεμο» και ψέκασαν με ανθρώπινο αίμα κτίριο αποθήκευσης και διαχείρισης ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού, το οποίο χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυρηνικών βομβών.  Στη συνέχεια συνελήφθησαν από τους φρουρούς ασφαλείας.

Το επεισόδιο αυτό οδήγησε σε αναθεώρηση των κανονισμών ασφαλείας του πυρηνικού εργοστασίου.

«Σας παρακαλώ να μη δείξετε κανένα έλεος για μένα. Το να βρίσκομαι στη φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής μου είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορείτε να μου κάνετε» δήλωσε η αδελφή Ράις στο δικαστήριο. Επίσης τόνισε ότι για το μόνο που μετανιώνει είναι ότι άργησε να αναλάβει δράση κατά των πυρηνικών.

Οι δυο άλλοι ακτιβιστές, ο Μάικλ Γουόλι, 64 ετών, και ο Γκρεγκ Μπέρτγε-Ομπέντ, 58 ετών, καταδικάστηκαν σε κάθειρξη πέντε ετών και δυο μηνών.

Ο δικαστής υποστήριξε ότι δυσκολεύτηκε να αποφασίσει για την ποινή της αδελφής Ράις και εξέφρασε την ελπίδα ότι η ποινή που τής επιβλήθηκε θα αποτρέψει την επανάληψη τέτοιων ενεργειών.

Πηγή: TVXS

Ντάσιελ Χάμετ: ο διωγμένος γενάρχης της αμερικανικής αστυνομικής λογοτεχνίας

Ένας από τους σημαντικότερους αστυνομικούς συγγραφείς, ο οποίος πολλές φορές αποκαλείται «γενάρχης της αμερικάνικης αστυνομικής λογοτεχνίας»* ήταν ο Ντάσιελ Χάμετ. Για τον Χάμετ ο, επίσης κλασσικός, Ρος Μακντόναλντ είχε πει: «Όλοι εμείς βγήκαμε από τη «Μαύρη Μάσκα» του Ντάσιελ Χάμετ».

Ο Χάμετ, διώχθηκε, φυλακίστηκε και μπήκε στη «μαύρη λίστα» των κομμένων συγγραφέων και σεναριογράφων από το «φιλελεύθερο» καπιταλιστικό κράτος των ΗΠΑ. Γιατί; Μα, επειδή ήταν κομμουνιστής!

Ακολουθεί ένα σύντομο βιογραφικό του Ντάσιελ Χάμετ, από το Ριζοσπάστη (26.9.2010):

Ο Ντάσιελ Χάμετ είναι ο γενάρχης της αμερικάνικης αστυνομικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στις 27 του Μάη 1894 στο Μέριλαντ των ΗΠΑ και πέθανε στη Νέα Υόρκη το 1961. Σε ηλικία 14 ετών ο Χάμετ αφήνει το γυμνάσιο και κάνει διάφορες δουλειές. Στα 21 του, προσ­λαμβάνεται ως ντετέκτιβ στο μεγαλύτερο γραφείο της χώρας.

Μέλος του ΚΚ ΗΠΑ από το 1937 με πλούσια πολιτική δράση. Το 1946 εκλέγεται πρόεδρος της Επιτρο­πής Πολιτικών Δικαιωμάτων Νέας Υόρκης. Ανάμεσα στις υποθέσεις που αναλαμβάνει η Επιτροπή, είναι η αποφυλάκιση μ’ εγγύηση των διωκόμενων αγωνιστών (μια απ’ τις υποθέσεις ήταν η αποφυλάκιση μ’ εγγύηση δε­καέξι στελεχών της Ομοσπονδίας Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων, της περίφημης ΟΕΝΟ, που κρατούνταν το Νοέμβρη του 1949 στο νησί Ελις έξω απ’ τη Ν. Υόρκη).

Την εποχή του γερουσιαστή ΜακΚάρθι ο Χάμετ καταδικάζεται σε έξι μήνες φυλακή. Οταν αποφυλακίζεται είναι βαριά άρρωστος. Από το 1956 ζει αποτραβηγμένος ως το 1961 που άφησε την τελευταία του πνοή.

Ο «Κόκκινος θερισμός» εκδόθηκε σε βιβλίο το Φλεβάρη του 1929. Το έργο αυτό αποτελεί βαθιά τομή στο ως τότε αστυνομικό μυθιστόρημα, για το ρεαλισμό του, για την προσήλωση του συγγραφέα στην αλήθεια της «πιάτσας» και στην κατάρριψη των μύθων του κλασικού αστυνομικού μυθιστορήματος.

Η βασική συνεισφορά του Χάμετ είναι ότι τοποθετεί τη δράση, τα φονικά που τα κάνει να φαίνονται ταυτόχρονα κοινός παραλογισμός, μέσα στην κοινωνία. Βλέπει το φόνο σαν συστατικό μέρος της δηλητηριασμένης, της αθεράπευτα «φαρμακωμένης» καπιταλιστικής κοινωνίας.

Αλλα έργα του είναι η «Μαύρη Μάσκα», το «Γεράκι της Μάλτας», η «Κόκκινη σφαγή», η «Κατάρα των Νταίην», «Το Γυάλινο κλειδί», ο «Αδύνατος άνθρωπος».

Το Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ, για τη θρησκεία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ (CPUSA), ιδρυμένο από το 1919, είναι ένα από τα πιο ιστορικά αριστερά κόμματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με συνεχή παρουσία από την ίδρυσή του, μέχρι σήμερα. Σε μια χώρα που το να χαρακτηρίζεσαι Κομμουνιστής σχεδόν ισοδυναμεί με «έγκλημα», το Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ ανήκει ιδεολογικά στο Μαρξιστικό-Λενινιστικό χώρο. Στην μακρά του ιστορία, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, υπήρξαν περίοδοι που το FBI είχε εισβάλει με εκατοντάδες πράκτορες (οι οποίοι υποδύονταν ότι ήταν «μέλη»), στο εσωτερικό του κόμματος.

Σήμερα, στην ιστοσελίδα του κόμματος, υπάρχουν απαντήσεις σε μερικές από τις συχνότερες ερωτήσεις των πολιτών σχετικά με το Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ. Ως Χριστιανοί που πολιτικά κινούμαστε στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, εστιάζουμε σε μία συγκεκριμένη απάντηση σε ερώτηση, την οποία μεταφράσαμε και σας παραθέτουμε.

Ερώτηση: Τι θα μπορούσε να ειπωθεί σχετικά με το Κομμουνιστικό Κόμμα και τη θρησκεία;

Απάντηση: Οι Κομμουνιστές δεν είναι εναντίον της θρησκείας. Είμαστε ενάντια στον Καπιταλισμό. Στην πραγματικότητα, το Κόμμα έχει δική του Θρησκευτική Επιτροπή, η οποία επιδιώκει η δημιουργία θετικών σχέσεων με θρησκευόμενους ανθρώπους και κοινότητες, στον αγώνα για να γίνει η ζωή των εργαζομένων, καλύτερη. Οι περισσότεροι θρησκευόμενοι άνθρωποι πιστεύουν στη δικαιοσύνη, την ειρήνη, και σέβονται τις σχέσεις μεταξύ των λαών του κόσμου. Επίσης, πολλοί κινητοποιούνται από την πίστη τους για να εργαστούν για αυτούς τους στόχους.

Το να γίνει κάποιος μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι ανοικτό σε όλους όσους συμφωνούν με το πρόγραμμά μας, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων.

Κατά τη γνώμη μας, αυτή θα έπρεπε να είναι η αντιμετώπιση που αρμόζει να έχουν όλα τα Αριστερά κόμματα σήμερα, απέναντι στη θρησκεία. Επίσης, από την Αριστερά στην Ελλάδα, θα έπρεπε να αναλυθούν οι συναντήσεις Χριστιανών και Μαρξιστών, όπως συνέβησαν στη Νότια Αμερική ανάμεσα στους Χριστιανούς της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, και σε πολλά Αριστερά κινήματα. Βέβαια, το ότι σε πολλές περιπτώσεις, Χριστιανοί ταυτίστηκαν με αντιδραστικές πολιτικές είναι γεγονός (από αυτήν την σελίδα, έχουμε ασκήσει κριτική σε αυτήν τη διαστροφή της Χριστιανικής λογικής), όμως σε αυτό δεν είναι άμοιρη ευθυνών η δογματική αντιμετώπιση πολλών Αριστερών απέναντι στους θρησκευόμενους.

Λιβύη και Φουκουσίμα

Σίγουρα! Το ΝΑΤΟ ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία… (αρκεί στην περιοχή να υπάρχουν πετρέλαια).

Σίγουρα! Τα κανάλια ενδιαφέρονται για την υγεία μας… (αρκεί να μην θίγονται συμφέροντα).

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ ξαφνικά ενδιαφέρθηκαν για τη δημοκρατία… στην Λιβύη, και κατάλαβαν πως ο Καντάφι είναι κακός! Τώρα, ο κόσμος εξεγείρεται και στην Υεμένη, και η αντίδραση του καθεστώτος είναι η άγρια καταστολή με αρκετούς νεκρούς πολίτες. Οι ΗΠΑ και εδώ, κάνουν στροφή 180 μοιρών, υποστηρίζοντας πως είναι υπέρ της απομάκρυνσης του προέδρου Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, τον οποίο μέχρι πρότινος υποστήριζαν. Είναι γεγονός πως στο μακρόχρονο εμφύλιο του Σουδάν υπήρξαν περισσότεροι από δύο εκατομμύρια νεκροί, επίσης στο Τσαντ εδώ και έξι χρόνια  υπάρχουν εμφύλιες συγκρούσεις, επίσης στο Μιανμάρ απ’ το Νοέμβριο του 2010 υπάρχουν συγκρούσεις με μερικές δεκάδες νεκρούς, επίσης στην Ακτή Ελεφαντοστού απ’ το Νοέμβριο του 2010 υπάρχουν εμφύλιες συγκρούσεις με εκατοντάδες νεκρούς, επίσης στην Σομαλία ο πόλεμος  που ξεκίνησε το 2009 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα έχει κοστίσει την ζωή σε περίπου 2.000 ανθρώπους. Όλα αυτά όμως, δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν ιδιαιτέρα το «φιλάνθρωπο» ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί δεν επιδεικνύουν ούτε καν πολιτική βούληση για να λυθούν τα ζητήματα. Κάτι μου λέει πως, αν μελλοντικά υπάρξει προοπτική για εκμετάλλευση πόρων (ειδικά αν αυτοί είναι πετρέλαιο), και το συμφέρον των ΗΠΑ, είναι μια «δημοκρατία» του χεριού τους, θα ενδιαφερθούν για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και εκεί. Εκτός βέβαια, κι αν τους συμφέρει η συνέχιση των συγκρούσεων. Σε τέτοια περίπτωση δεν θα δειλιάσουν ακόμα και να υποκινήσουν μερικές. Το έχουν κάνει και στο παρελθόν άλλωστε (βλέπε Χούτου-Τούτσι).

Σχετικά με την καταστροφή της Φουκουσίμα, κανάλια και διάφορα μέσα, σπεύδουν να μας καθησυχάσουν, λέγοντας πως τα επίπεδα της ραδιενέργειας είναι κάτω απ’ τη ζώνη κινδύνου. Η άκρως επικίνδυνη και ανεύθυνη αυτή αντιμετώπιση, προφανώς προσπαθεί να εξυπηρετήσει συμφέροντα. Με αυτόν τον τρόπο, τα ΜΜΕ δεν αντιτάσσονται ξεκάθαρα στην πυρηνική ενέργεια, αλλά αντιθέτως προσπαθούν να λειτουργήσουν ως ομπρέλα, μέχρι να περάσει η «μπόρα» των αντιδράσεων ενάντια στα πυρηνικά. Χωρίς να θέλουμε να κινδυνολογήσουμε, η αλήθεια είναι πως αν υπάρχει έστω και μία πιθανότητα, το επίπεδο της ραδιενέργειας, να ξεπεράσει την ζώνη επικινδυνότητας, τότε θα μιλάμε για παγκόσμια καταστροφή με ανυπολόγιστες επιπτώσεις στο περιβάλλον, ακόμα και του μακρινού μέλλοντος, καθώς η ραδιενέργεια δεν εξαλείφεται. Η καταστροφή της Φουκουσίμα, είναι ήδη τεράστια, και είναι άμεση ανάγκη, όλοι να αντιταχθούμε στην πυρηνική ενέργεια. Το αστείο της υπόθεσης, είναι πως πολλά από τα κανάλια που σπεύδουν να μας καθησυχάσουν για την ραδιενέργεια, ταυτόχρονα στο πρόγραμμά τους, μπορεί να διατηρούν εκπομπές για την υγεία!