Αρχεία Ιστολογίου

Νόμος είναι (;) το δίκιο του εργάτη!

Πρόσφατα, στο editorial ενός χριστιανικού (συγκεκριμένα ευαγγελικού) περιοδικού, διαβάσαμε μια περίεργη εξίσωση: «Εάν η Μανωλάδα κατέληξε να συμβολίζει την μαύρη εργασία κι εκμετάλλευση του εργαζόμενου από τον εργοδότη σε καθεστώς δουλείας, το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» δηλώνει την διαμετρικώς αντίθετη θέση στη διαλεκτική αυτής της προβληματικής σχέσης (σ.σ. εργοδότη και εργαζόμενου). Το αποτέλεσμα της διαμάχης το καταγράφει η ιστορία. Μια ιστορία γεμάτη από αδικία και αίμα, εκμετάλλευση και εκδίκηση, μίσος και αμφισβήτηση.»

Η παραπάνω διατύπωση, μοιραία μας έφερε στο νου αυτά που έγραφε η ηλεκτρονική σελίδα της Χρυσής Αυγής προ μηνών: «Το μαρξιστικό ιδεολόγημα της “πάλης των τάξεων”, που υιοθετήθηκε με ανακούφιση από την εξίσου υλιστική δεξιά, εφηύρε τον “ταξικό εχθρό”. Εργαζόμενοι και εργοδότες, αντί να συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου, έλαβαν θέσεις αντιπάλων, με τις “ευλογίες” των ανάξιων κυβερνήσεων.»

Δεν επιχειρούμε να ταυτίσουμε τους ευαγγελικούς χριστιανούς με τους ναζιστές. Αν επιχειρούσαμε κάτι τέτοιο θα ήμασταν το λιγότερο, ανιστόρητοι. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κυριαρχίας στη Γερμανία, άνθρωποι όπως ο λουθηρανός ποιμένας Ντίτριχ Μπόνχεφερ (ο οποίος εκτελέστηκε από τους ναζί) συγκρότησαν μια ευαγγελική εκκλησία που αντιστάθηκε σθεναρά στο ναζισμό.

Το ζήτημα είναι όμως, πως η πρεμούρα να μοιραστούν οι ευθύνες για όλα τα κακά, την κρίση κλπ εξίσου στους εκμεταλλευτές και στους εκμεταλλευόμενους, στους θύτες και στα θύματα, είναι κοινή σε μια σειρά από φορείς. Ο λαός οφείλει να έχει διάκριση ώστε να καταφέρει να αποκτήσει αταλάντευτη ταξική συνείδηση, να αντιληφθεί πως ο καπιταλισμός εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και δεν παίρνει βελτιώσεις, να έχει ξεκάθαρο πως ο πλούτος που έχουν στην κατοχή τους οι καπιταλιστές παράγεται από τον ιδρώτα και το αίμα του, να είναι σίγουρος πως  δίκιο του αδικημένου και του εργάτη είναι πράγματι νόμος!

Τα κηρύγματα που κρατάνε ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς, ας τα κρατήσουν για την τάξη που εξυπηρετείται από αυτά, όσοι ξεχνούν ακόμα και εκείνα τα απλά λόγια: “Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε… Πλὴν οὐαὶ ὑμῖν τοῖς πλουσίοις, ὅτι ἀπέχετε τὴν παράκλησιν ὑμῶν. Οὐαὶ ὑμῖν, οἱ ἐμπεπλησμένοι νῦν ὅτι πεινάσετε. Οὐαὶ, οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε.”

Advertisements

Όχι άλλες αυταπάτες

Δεν μπορεί να υπάρξει «ειρηνική» λύση, δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, που θα αποκαταστήσει τις αδικίες και την ανισότητα μεταξύ των παρασίτων που έχουν στην κατοχή τους τα μέσα παραγωγής και αυτών που εργάζονται και, με τον ιδρώτα και το αίμα τους, παράγουν τον πλούτο που τους αρπάζουν οι εκμεταλλευτές τους.

Η ασυδοσία της καπιταλιστών, η δίψα τους για όλο και περισσότερα κέρδη στην πλάτη του λαού, δεν θα τερματιστεί από μια «διαφορετική» διαχείριση του ίδιου σάπιου συστήματος.

Όσοι νοιώθουμε στο πετσί μας την εργασιακή ζούγκλα των απειλών και εκβιασμών που μας παρέχει το σύστημα της εκμετάλλευσης, όσοι ψάχνουμε για δουλειά και βρίσκουμε παντού κλειστές πόρτες, όσοι βλέπουμε τα δικαιώματά μας να εξανεμίζονται μέρα με τη μέρα, πρέπει να αρχίσουμε -αν αυτό δεν έχει γίνει ακόμα- να αντιλαμβανόμαστε, ότι δεν υπάρχει άλλη πραγματικά φιλολαϊκή διέξοδος από την ανατροπή της καπιταλιστικής δικτατορίας με την προοπτική του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας.

Όχι άλλες αυταπάτες. Αρκετά!

Στην Κούβα δημιουργούνται εμβόλια κατά του καρκίνου. Στην Ελλάδα η υγεία είναι υπό διάλυση.

Όπως διαβάζουμε το 2012 η Κούβα κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το πρώτο θεραπευτικό εμβόλιο κατά του καρκίνου του πνεύμονα προηγμένο σε παγκόσμιο επίπεδο, το Cimavax-EGF. Και τον Ιανουάριο του 2013 ανακοίνωσε το δεύτερο, Racotumomab. Κλινικές Μελέτες σε 86 χώρες δείχνουν ότι αυτά τα εμβόλια, δεν θεραπεύουν πλήρως την ασθένεια, αλλά επιτυγχάνουν τη μείωση των όγκων και προσφέρουν μια σταθερή φάση της νόσου, αυξάνοντας το προσδόκιμο και την ποιότητα ζωής του ασθενούς. Το Κέντρο Μοριακής Ανοσολογίας στην Αβάνα, στη Κούβα, είναι ο δημιουργός όλων αυτών των εμβολίων. Ήδη από το 1985 το κέντρο αυτό ανέπτυξε το εμβόλιο για τη μηνιγγίτιδα Β, μοναδικό στον κόσμο, και αργότερα και πολλά άλλα, όπως αυτό κατά της ηπατίτιδας Β ή του δάγκειου. Επιπλέον, συνεχίζει την έρευνα του για χρόνια για να αναπτύξει εμβόλιο κατά του HIV-AIDS. Ένα άλλο κέντρο ιατρικών ερευνών στην Κούβα, τα εργαστήρια Labiofam, ανέπτυξε επίσης ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο κατά του καρκίνου: το Vidatox, από το μπλε δηλητήριο του σκορπιού.

Την στιγμή που στην σοσιαλιστική Κούβα δημιουργούνται εμβόλια κατά του καρκίνου, ποια είναι η κατάσταση της υγείας στην Ελλάδα της ελεύθερης αγοράς;

Τελευταίες ενημερώσεις: ασθενείς με καρκίνο κινδυνεύουν από ελλείψεις φαρμάκων σε νοσοκομεία*, σε άλλα νοσοκομεία διώχνονται ασθενείς επειδή δεν έχουν ασφάλιση*, αλλού η νοσηλεία γίνεται σε ράντζα και χωρίς κουβέρτες*, το Νοσοκομείο Πατησίων είναι κλειστό λόγω έλλειψης γιατρών*, επιβάλλονται επιπλέον περιορισμοί στη φαρμακευτική περίθαλψη* κ.λπ. κ.λπ…

Με λίγα λόγια, την ίδια στιγμή που η Κούβα (στην οποία έχει επιβληθεί ένα εμπάργκο εδώ και δεκαετίες, που της δημιουργεί χίλια μύρια προβλήματα) κάνει πρωτοφανή βήματα για την ιατρική επιστήμη, στην Ελλάδα του καπιταλισμού, το σύστημα υγείας υπολειτουργεί και είναι υπό διάλυση!

H «φιλανθρωπία» των υποκριτών και φαρισαίων του καπιταλισμού

Στην «όμορφη» κοινωνία της ελεύθερης αγοράς, οι απάνθρωποι καπιταλιστές, που αρπάζουν τον πλούτο ο οποίος παράγεται με τον ιδρώτα και το αίμα της εργατικής τάξης, εμφανίζονται ως χορηγοί φιλανθρωπίας.

Ω, πόση υποκρισία! Συσσωρεύουν αμύθητο πλούτο, αρμέγοντας την υπεραξία της εργασίας των λαϊκών στρωμάτων και την ίδια στιγμή, πετώντας μερικά ψίχουλα σε σχέση με τα κέρδη τους, αξιώνουν να παρουσιάζονται ως φιλεύσπλαχνοι «φύλακες-άγγελοι» των άστεγων και των πεινασμένων.

Βλέπετε, το σύστημα της εκμετάλλευσης, έχει κι αυτό την «ανθρώπινη» πλευρά του! Αυτούς που έχει εξαθλιώσει και τους έχει πετάξει στο δρόμο, φροντίζει να τους δώσει ένα ξεροκόμματο και μια κουβέρτα (ενίοτε με το λογότυπο της εκάστοτε επιχείρησης).

Η «φιλανθρωπία» των υποκριτών και φαρισαίων του καπιταλισμού, δεν είναι αλληλεγγύη. Είναι κατασταλτική ένεση που επιδιώκει την διατήρηση και την ενίσχυση των δομών του συστήματος. Η αλληλεγγύη και η βοήθεια προς τους κατατρεγμένους, που βρίσκονται στην λάθος πλευρά του συστήματος, είναι υπόθεση της εργατικής τάξης. Υπόθεση όλων μας.

Από το υστέρημά μας, πρέπει να φανούμε αλληλέγγυοι σε αυτούς που έχουν ανάγκη και να αγωνιστούμε για να συντρίψουμε το σύστημα που αρπάζει το φαΐ απ’ το τραπέζι, σπρώχνοντάς τους ανθρώπους στην εξαθλίωση και δημιουργώντας χάσμα μεταξύ των λίγων που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και των πολλών που αναγκάζονται να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη, ζητιανεύοντας ψίχουλα.

Όταν η ανεργία πλησιάζει στο 30%…

Οι πολιτικές που προστατεύουν τα κέρδη των καπιταλιστών, σπρώχνοντας την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στην εξαθλίωση, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛΣΤΑΤ, κατάφεραν να εκτοξεύσουν την ανεργία στο 27% (Νοέμβρης 2012), ενώ το ποσοστό των άνεργων νέων έως 24ων ετών ανήλθε στο εξωφρενικό 61,7%. Σε αυτούς που εργάζονται, ας υπολογίσουμε όλους αυτούς που δουλεύουν 4ωρα και 6ωρα παίρνοντας μισθούς πείνας. Εξάλλου, σύμφωνα με το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, σχεδόν 4 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.

Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της εταιρίας Allied Shipbroking που δραστηριοποιείται στις αγοραπωλησίες πλοίων από την αρχή του χρόνου και «μέσα σε 40 μέρες οι Έλληνες εφοπλιστές απέκτησαν 40 πλοία επενδύοντας 453,4 εκατ. δολάρια»*.

Αυτό είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης! Από την μία ζάμπλουτοι καπιταλιστές με αμύθητα πλούτη, και από την άλλη ο λαός, που σπρώχνεται στην ανεργία και αναγκάζεται να πουλήσει την εργατική του δύναμη, για ένα κομμάτι ψωμί και χωρίς δικαιώματα.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης, δεν μπορεί να γίνει «ανθρώπινο». Μπορεί όμως να ανατραπεί! Ο ενιαίος, συνειδητός και οργανωμένος αγώνας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων με την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού, θα μπορέσει να κάνει τον λαό ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει, μέσω της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, που σήμερα έχουν στην κατοχή τους οι παρασιτικοί καπιταλιστές και τα μονοπώλια.

Η ιεραρχία της εκκλησίας για την Χρυσή Αυγή

Η ηγεσία της Ορθόδοξης εκκλησίας, τον τελευταίο καιρό, έχει κρατήσει μια ποικιλόμορφη στάση σχετικά με την ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Πολλοί από την ιεραρχία στάθηκαν απέναντι στην Χ.Α., ενώ από την άλλη, δεν έλειψαν και αυτοί που υπερασπίστηκαν τους φασίστες.

Μητροπολίτες όπως οι Μεσσηνίας Χρυσόστομος, Κορίνθου Διονύσιος, Δωδώνης Χρυσόστομος, Ναυπάκτου Ιερόθεος, Χαλκίδας Χρυσόστομος, καταδίκασαν την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και την βία. Ενώ ο Δημητριάδος Ιγνάτιος, ανέφερε πως «ο Χριστός δεν διαχώριζε ανάλογα με το χρώμα, το φύλο, την εθνικότητα ή τη θρησκεία».

Πολύ σημαντική ήταν η παρέμβαση του Σιατίστης Παύλου, ο οποίος δήλωσε ξεκάθαρα ότι: «όποιος τάσσεται στο πλευρό της Χρυσής Αυγής δεν μπορεί να είναι Χριστιανός», ενώ δεν δίστασε να πει ότι «είναι προτιμότερο να είσαι άθεος από το να μπερδεύεις ή να χρησιμοποιείς την πίστη και την Εκκλησία για να παγιδεύσεις ανθρώπους». Γι’ αυτά του, τα λόγια ο Παύλος, έγινε στόχος των «χριστιανό»ναζιστών. Όπως αναφέρει ο Ριζοσπάστης: «Απειλές για τη ζωή του φέρεται να δέχεται ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος, που πρόσφατα χαρακτήρισε την «Χρυσή Αυγή» «μαύρη νύχτα», ότι με τις επιθέσεις κατά μεταναστών προσβάλλει και εξευτελίζει τον Χριστό. Κατά δημοσιεύματα, στο Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Δημητρίου στη Σιάτιστα δέχτηκαν ανώνυμα τηλεφωνήματα και απειλές τύπου «Το κομμούνι θα το κάψουμε» ή «Πείτε του ότι θα έρθουμε εκεί και θα σας γ……», γενικά να του «ζητούν» να σωπάσει για να μην υποστεί …συνέπειες.» (8.11.12). Μάλιστα για τον Παύλο, κάποιες ακροδεξιές εφημερίδες, έγραψαν ότι στα νιάτα του ήταν οπαδός της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς!

Σε εντελώς, άλλο μήκος κύματος κινήθηκε ο γνωστός φασίστας Καλαβρύτων Αμβρόσιος, ο οποίος επί χούντας ήταν ιερέας της Ελληνικής Χωροφυλακής, και το 2011 είχε χαρακτηρίσει τον τον αμετανόητο δολοφόνο και βασανιστή της χούντας Ν. Ντερτιλή, «γενναίο Έλληνα αδελφό», «πολιτικό κρατούμενο» και «πρότυπο ζωής» (δείτε εδώ σχετική ανάρτηση). Λοιπόν ο Αμβρόσιος, δεν δίστασε να πει ότι η Χ.Α. μπορεί να αποτελέσει μια «γλυκειά ελπίδα» για τον πολίτη (Έθνος, 29.10.2012)!

Από την λίστα των υποστηρικτών των ναζί, δεν θα μπορούσε να λείπει και ο φανατικός αντικομμουνιστής (δείτε σχετικά) Κονίτσης Ανδρέας, ο οποίος δήλωσε ότι οι χρυσαυγίτες είναι «καλά παιδιά», συμπληρώνοντας με την ευχή «να μην αργήσει ο καιρός που τις μαύρες μπλούζες που φοράτε τώρα που αγωνίζεστε, να τις αντικαταστήσετε με γαλάζιες και άσπρες μπλούζες. Αυτή είναι η ευχή μου».

Μπορεί να ξεχνάμε κάποιους, όμως το γεγονός είναι ότι υπήρξαν και πολλοί ιεράρχες οι οποίοι τήρησαν σιγή ιχθύος, Η εκκωφαντική αυτή σιωπή τους, τους εκθέτει!

Συμπερασματικά, βλέπουμε ότι μέσα στην ιεραρχία της εκκλησίας (αλλά και μέσα στην εκκλησία γενικά), υπάρχουν διαφορετικές φωνές και αντιλήψεις. Με τα αντικομμουνιστικά απολιθώματα, δεν θα ασχοληθούμε καθόλου αυτήν την στιγμή. Το σημαντικό είναι πως υπήρξε μια σειρά από ιεράρχες οι οποίοι γύρισαν την πλάτη στους ναζί, οι οποίοι επιχειρούν να εμφανιστούν ως μαντρόσκυλα της θρησκείας. Θα θέλαμε, βέβαια, η αντίδραση αυτού του κομματιού της ηγεσίας της εκκλησίας, προς τον ναζισμό, να βαθύνει και να αγγίξει τις αιτίες που δημιουργούν φαινόμενα όπως ο φασισμός και ο ναζισμός, αλλά μάλλον ζητάμε πολλά(;)!

Για τους «εξωγήινους» θρησκευόμενους

Υπάρχουν χριστιανοί, που έχουν επιλέξει μια ανέξοδη πορεία. Κηρύττουν μερικές ηθικιστικές διατάξεις, επιλέγουν και ένα lifestyle -αυτό του «άγιου» που διαφέρει από τον «αμαρτωλό κόσμο», και πιστεύουν πως με αυτόν τον τρόπο εκπληρώνουν το «χρέος» τους μπροστά στον Θεό. Δεν εμφανίζονται πουθενά μέσα στην κοινωνία καθώς, στην πραγματικότητα, δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτήν. Αν ποτέ εμφανιστούν, το μόνο που ίσως να κάνουν, θα είναι να ψελλίσουν πως «ο κόσμος αυτός είναι μακριά από τον Θεό» και πως πρέπει να ακολουθήσει αυτούς τους ίδιους, για να την βγάλει καθαρή από τα επερχόμενα δεινά, αλλιώς… «καλά να πάθει»(;), ή κάτι παρόμοιο!

Οι πιο ακραίοι από αυτούς, θα κατηγορήσουν όσους χριστιανούς ασχολούνται και είναι ενεργοί μέσα στην κοινωνία, πως «έχουν διαστρέψει το νόημα της χριστιανικής πίστης», το οποίο, γι’ αυτούς, είναι τι άλλο; Μια «θρησκεία αγγέλων», που δεν θα ασχολείται με φτωχούς, πεινασμένους, καταπιεσμένους, και άλλα τέτοια… «γήινα»!

Οι αντιλήψεις αυτές, δημιουργούν θρησκευόμενους αδιάφορους, βολεμένους μέσα στην «πνευματική» τους γυάλα και μακριά από τα προβλήματα των ανθρώπων, ουσιαστικά άχρηστους για τον πλησίον τους, αλλά και για την ανθρωπότητα ολόκληρη.

Ο Ιησούς Χριστός θέτει ως κριτήρια δικαίωσης, τα εξής: “κάποιοι πείνασαν και τους δώσατε να φάνε, κάποιοι δίψασαν και τους δώσατε να πιουν, κάποιοι ήταν ξένοι και τους φιλοξενήσατε, κάποιοι ήταν γυμνοί και τους ντύσατε, κάποιοι ήταν στην φυλακή και τους επισκεφτήκατε” (Ματθ. 25:31-40).

Το να αγνοεί κάποιος εσκεμμένα τα πραγματικά και ζωτικά προβλήματα των συνανθρώπων του, για χάρη μιας ατομικιστικής «πνευματικής» νιρβάνα, δεν εμπεριέχει κάποιου είδους «πίστη» ή «εμπιστοσύνη» στο Θεό. Είναι απλώς ένα είδος στρουθοκαμηλισμού και αδιαφορίας. Η «αγάπη στον πλησίον», απαιτεί ουσιαστική δράση μέσα στην κοινωνία, και όχι πνευματική «πρέζα» μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Εξάλλου, είναι εύκολο να κάνεις υπερπνευματικά κηρύγματα: ειδικά όταν είσαι χορτάτος και οι τσέπες σου, είναι γεμάτες! Όταν είσαι χορτάτος, μπορείς να ασχολείσαι με υψηλές ουράνιες αλήθειες, και να μην σε απασχολούν τόσο πεζά πράγματα, όπως ο αγώνας ενάντια στην αδικία και την ανισότητα, ή η αλληλεγγύη προς τους καταπιεσμένους, τους φτωχούς, και τους πεινασμένους. Όταν δε, έχεις και γεμάτες τσέπες, επιβάλλεται να διδάξεις πως ο αγώνας για μια δίκαιη κοινωνία, είναι πράγμα ανήκουστο για έναν χριστιανό!

Απεχθάνομαι όσους…

Την ώρα που περνάνε νέα βάρβαρα μέτρα εξαθλίωσης, εκτός από όσους αναφωνούν ΝΑΙ, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που τους ακούω και αηδιάζω. Λοιπόν, μπορώ να δηλώσω υπεύθυνα ότι:

  • Απεχθάνομαι όσους αντί να ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει στην κοινωνία, τα βάζουν με τον εργαζόμενο του μετρό ή του λεωφορείου που απεργεί και τους «καθυστερεί».
  • Απεχθάνομαι όσους είναι «έντιμοι» και «καθωσπρέπει» και ενοχλούνται από όσους αγωνίζονται, καθώς «δεν πρέπει να τα βάζουμε με την νομιμότητα».
  • Απεχθάνομαι όσους είναι χαιρέκακοι ενάντια σε άλλα κομμάτια της εργατικής τάξης.
  • Απεχθάνομαι όσους θέλουν να μας πείσουν πως το σύστημα είναι εντάξει, και πως οι εργαζόμενοι φταίνε για όσα δεν πάνε καλά.
  • Απεχθάνομαι όσους λένε «ε και που γίνονται απεργίες, και πορείες, τι έγινε;»

Η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική!

«Αριστεροί της ευθύνης» στηρίζουν κυβερνήσεις που υπηρετούν υπεύθυνα τα συμφέροντα των καπιταλιστών και των μονοπωλίων. Τραμπούκοι φασίστες, καλούν σε συνεργασία εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, ενώ θέλουν να «ξεβρομίσει ο τόπος» από τους μετανάστες εργάτες, ώστε αυτοί που θα δουλεύουν για 15 ή 18 ευρώ τη μέρα, να είναι Έλληνες και όχι ξένοι! «Αντικαπιταλιστές» του γλυκού νερού, πασχίζουν να αποδείξουν στους καπιταλιστές, πως δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από αυτούς, και πως αποτελούν την νέα σοσιαλδημοκρατία.

Και μέσα σ’ όλα αυτά, ένας λαός που βρίσκεται σε παράκρουση! Άλλοι να κάνουνε υπομονή «μπας και υπάρξουν καλύτερες μέρες» (τσιμπώντας στους μεν), άλλοι να τα βάζουν με τους «βρωμομετανάστες» που τους «πήραν τις δουλειές» και «βρωμίζουν τον τόπο» (τσιμπώντας στους δε), και άλλοι να πιστεύουν πως από τον καναπέ, χωρίς ταξική πάλη και χωρίς ανατροπές, μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή προοπτική (τσιμπώντας στους άλλους).

Αν δεν καταλάβουμε ότι ανήκουμε στην εργατική τάξη, η οποία έχει αντίθετα συμφέροντα, και δέχεται πόλεμο από τους καπιταλιστές, αν δεν αντιληφθούμε πως η αλληλεγγύη μεταξύ μας, είναι αναγκαία, και πως μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνο όταν οργανωθούμε όλοι μαζί, πέρα από συντεχνιακούς ή φυλετικούς διαχωρισμούς… δεν θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τίποτα! Απλά, θα καθόμαστε και θα ακούμε, τα όσα έχουν να μας πουν με περισπούδαστο ύφος, οι σαλτιμπάγκοι του συστήματος, σκύβοντας περισσότερο το κεφάλι, σφίγγοντας πιο πολύ το ζωνάρι!

Όπως λέει και το σύνθημα: «Η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική!»

Η ταξική υποταγή ως διδασκαλία του φασισμού

«Εργάτες + Αφεντικά = Friends For Ever» κατά τους φασίστες.

Το βασικό, διαχρονικό, πολιτικό και κοινωνικό ζητούμενο, είναι να αποκτήσουν ταξική συνείδηση όσοι ανήκουν στην εργατική τάξη και στους συμμάχους της. Αποκτώντας ταξική συνείδηση, ο καταπιεσμένος μπορεί να αντιληφθεί ποιος πράγματι τον καταπιέζει, ο εργάτης μπορεί να καταλάβει ποιος πράγματι τον εχθρεύεται και ποιος είναι σύμμαχός του.

Αντίθετα, η απουσία ταξικής συνείδησης, μπορεί να οδηγήσει την αγανάκτηση του καταπιεσμένου, στα εγκληματικά μονοπάτια του φασισμού. Ο στίχος του Φώντα Λάδη, για τον φασισμό, είναι ιδιαίτερα εύστοχος: «και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα / αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.»

Πρόσφατο κείμενο της Χρυσής Αυγής (6/9/12), αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το μαρξιστικό ιδεολόγημα της «πάλης των τάξεων», που υιοθετήθηκε με ανακούφιση από την εξίσου υλιστική δεξιά, εφηύρε τον «ταξικό εχθρό». Εργαζόμενοι και εργοδότες, αντί να συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου, έλαβαν θέσεις αντιπάλων, με τις «ευλογίες» των ανάξιων κυβερνήσεων.»

Γίνεται σαφές, πως τα φασιστικά, ακροδεξιά, «εθνικιστικά» ιδεολογήματα, υπηρετούν πιστά το καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης, καθώς είναι υπέρ της ταξικής υποταγής των εργαζομένων στα αφεντικά και στους καπιταλιστές, ρίχνοντας το φταίξιμο για την κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα, σε άλλα μέλη της εργατικής τάξης -τους μετανάστες. Οι «εθνικιστές», με αυτό τον τρόπο φανερώνουν το πόσο χρήσιμοι είναι για τους καπιταλιστές, καθώς απροσανατολίζουν ντόπιους εργαζόμενους και τους διδάσκουν την ταξική υποταγή. Ταυτόχρονα προετοιμάζονται να λειτουργήσουν ως μπράβοι του συστήματος, ενάντια στο λαϊκό-ταξικό κίνημα.