Αρχεία Ιστολογίου

Μουντιαλική… ανισότητα!

Ξεκίνησε, λοιπόν, το Μουντιάλ στη Βραζιλία.

Στη χώρα που εκτός από το Μουντιάλ, το 2016 θα πραγματοποιηθούν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι δείκτες της οικονομίας είναι αρκετά καλοί! Η Βραζιλία γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή στο «παιχνίδι» της ενέργειας και του διεθνούς εμπορίου, ενώ η οικονομία της ανακάμπτει αρκετά γρήγορα από την κρίση του 2008, βασιζόμενη στις βιομηχανικές και γεωργικές εξαγωγές. Πλέον, η Βραζιλία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες, ενώ θεωρείται η έκτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.

Αυτά λένε οι αριθμοί. Η άλλη όψη της πραγματικότητας, λέει πως στη Βραζιλία τα παιδιά εκπορνεύονται με 3, ή λιγότερα ακόμη, ευρώ, πως η εκπόρνευση αποτελεί αναγκαστική διέξοδο για πολλούς ανθρώπους, πως η πλειοψηφία του λαού ζει με λιγότερα από 160 ευρώ το μήνα, πως σε έρευνα του Pew Research Centre το 72% των Βραζιλιάνων δηλώνει δυσαρεστημένο με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, πως η ανισότητα είναι κραυγαλέα.

Μη γελιόμαστε. Οι καπιταλιστικές κοινωνίες, είναι de facto ταξικές. Είτε αυτό ακούγεται ξύλινη γλώσσα, είτε όχι: οι καπιταλιστές έχουν εκ διαμέτρου αντίθετα συμφέροντα από την εργατική τάξη και το λαό. Η «ανάπτυξη» της καπιταλιστικής οικονομίας, μπορεί να σημαίνει αύξηση ή διατήρηση των κερδών του κεφαλαίου, όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εγγυηθεί βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων. Η ανισότητα, η αδικία και η εκμετάλλευση, καταλαμβάνουν το σημαντικότερο τμήμα στο DNA του καπιταλισμού.

Φιλανθρωπία, ένοπλη δράση και λοιπές αντιδράσεις μπροστά στην ανισότητα και την εκμετάλλευση

Μερικές σκόρπιες σκέψεις.

Η εκμετάλλευση και η αδικία που επικρατεί σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία, η ασύλληπτη ανισότητα μεταξύ κεφαλαίου και λαϊκών στρωμάτων, πλουσίων και φτωχών, που φανερώνεται σε κάθε γωνιά της γης, είναι φυσικό και επόμενο να δημιουργεί έντονα συναισθήματα και αντιδράσεις σε κάθε άνθρωπο που δεν έχει απολέσει κάθε ίχνος ευαισθησίας και ανθρωπιάς από την ύπαρξή του.

Οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται το μέγεθος της απανθρωπιάς που επικρατεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, λοιπόν, αντιδρούν με διάφορους τρόπους.

Κάποιοι μπορεί να δραστηριοποιηθούν μέσω διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων και κινήσεων. Έχοντας καλές προθέσεις, θεωρούν ότι με αυτό τον τρόπο βοηθούν τους πιο εξαθλιωμένους. Και μάλιστα, μπορεί αυτό να συμβαίνει σε έναν βαθμό, καθώς προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση σε κάποιους από τους φτωχότερους των φτωχότερων. Όμως οι εμπνευστές αυτού του είδους «αντίδρασης» στην τερατώδη ανισότητα, στην ουσία αθωώνουν το σύστημα και τις δομές που παράγουν όλη αυτή την κατάσταση. Το ζήτημα που τίθεται είναι ο κατασταλτικός κατευνασμός των «κολασμένων», και όχι το πως αυτοί οι άνθρωποι θα μπορέσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Αυτό, φυσικά, συμβαίνει καθώς μια τέτοια χειραφέτηση θα σήμαινε πως το κεφάλαιο θα είχε απώλειες από τα κέρδη του και η εξουσία του θα αντιμετώπιζε τριγμούς. Έτσι, είναι πλέον συχνό το φαινόμενο κάποιοι καπιταλιστές να επιδίδονται σε φιλανθρωπίες χτίζοντας επαρκές κοινωνικό προφίλ. Επίσης οι, «αγανακτισμένοι» με την αδικία, εθελοντές τέτοιων κινήσεων, πιστεύουν πως εξετελούν το χρέος τους μπροστά στην κατάσταση που αντικρίζουν, με το να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε τέτοιου είδους προσπάθειες.

Άλλοι, πάλι (λιγότεροι αυτοί), όντας οργισμένοι με όσα αντικρίζουν καθημερινά, θεωρούν πως προκαλούν φθορά στο σύστημα της εκμετάλλευσης, σπάζοντας βιτρίνες, πετώντας πέτρες ή βόμβες μολότοφ στις δυνάμεις καταστολής, ή ακόμη, πραγματοποιώντας κάποιες ένοπλες δράσεις. Όμως οι πράξεις που είναι ξεκομμένες από το μαζικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και προκαλούν την περαιτέρω θωράκιση του συστήματος, δεν βοηθούν σε τίποτα τον αγώνα για την απάλειψη της εκμετάλλευσης. Επίσης, κάθε πράξη βίας που δεν προέρχονται μαζικά από τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη, αλλά έχει να κάνει με τη δράση μικρών ένοπλων ομάδων, στην πραγματικότητα, κάνει ζημία σε κάθε σοβαρή προσπάθεια που επιχειρεί τη δημιουργία ρωγμών στο σύστημα που παράγει την ανισότητα και την αδικία. Το σύστημα έχει τους μηχανισμούς και την κατάλληλη θωράκιση, ώστε να βγαίνει πιο δυνατό μετά από κάθε τέτοια μεμονωμένη ένοπλη ενέργεια.

Υπάρχουν, βεβαίως, και αυτοί που κάθονται στον καναπέ και μουτζώνουν την τηλεόραση κατά τη διάρκεια των δελτίων ειδήσεων, όμως γι’ αυτή την κατηγορία «αγανακτισμένων» θα αποφύγουμε κάποιον ιδιαίτερο σχολιασμό.

Λοιπόν, πως πρέπει, στην πραγματικότητα, να δράσει όποιος οργίζεται και αγανακτεί με την αδικία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση που αντικρίζει στην καθημερινότητά του (και όχι μόνο);

Κατ’ αρχάς πρέπει να αντιληφθεί πως αυτή η αθλιότητα που αντικρίζει, δεν είναι ουρανοκατέβατη, ούτε φυσικό φαινόμενο. Είναι παράγωγο ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που έχει πολύ συγκεκριμένο όνομα: του καπιταλισμού. Από εκεί και πέρα, πρέπει να αναζητήσει την πιο ρεαλιστική εναλλακτική που μπορεί να ανατρέψει αυτές τις καταστάσεις. Εμείς, θεωρούμε, πως αυτή η εναλλακτική, είναι η αντικαπιταλιστική προοπτική του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας, δηλαδή η καθολική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας με βάση τις λαϊκές ανάγκες.

Η αλληλεγγύη στους πιο εξαθλιωμένους είναι χρήσιμη και αναγκαία, αρκεί να είναι γνήσια και να προέρχεται από τον ίδιο το λαό. Η ένοπλη δράση, μπορεί να αποτελέσει συνέχεια της ταξικής πάλης εφόσον προκληθεί από βίαια αντίδραση της άρχουσας τάξης, πριν ή αμέσως μετά την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό. Όμως, καθετί, πρέπει να πηγάζει και να εξυπηρετεί οργανωμένα το μεγάλο σκοπό: την οριστική εξάλειψη της απανθρωπιάς.

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε κάπως έτσι: δράση στους χώρους δουλειάς, θωράκιση και δημιουργία ταξικής συνείδησης, ξεκάθαρη στόχευση στην ανατροπή -και όχι στη διαχείριση- του συστήματος, ταξική αλληλεγγύη, μαζικοποίηση του λαϊκού-εργατικού κινήματος…

Όχι στους μακιγιέρ!

Όσο και να σπατουλάρεις…

Η καπιταλιστική εκμετάλλευση δε θα τερματιστεί ούτε θα περιοριστεί με το φτιασίδωμα του συστήματος. Το μακιγιάρισμα του καπιταλισμού με «αριστερές» μπογιές, απλώς εδραιώνει τους καπιταλιστές ως κατόχους των μέσων παραγωγής και ως άρπαγες του πλούτου που παράγεται από την εργασία του λαού, καταπνίγοντας τον όποιο ριζοσπαστισμό αναπτύσσεται μέσα στο λαό.

Επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση που στηρίζουν με χέρια και με πόδια αυτοί οι «αριστεροί» μακιγιέρ, είναι μια ιμπεριαλιστική διακρατική ένωση που είναι δομημένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκή.

Ο λαός και η εργατική τάξη, πρέπει να διαλύσουν τις αυταπάτες και να γυρίσουν την πλάτη στους… μακιγιέρ! Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος. Το σύστημα της εκμετάλλευσης δε μεταρρυθμίζεται. Ανατρέπεται!

 

Για μια άλλη Ευρώπη!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας διακρατικός ιμπεριαλιστικός οργανισμός, όπου οι όλες του οι δομές είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να υπερασπίζονται την διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αλλάζει: υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας εφαρμόζοντας πολιτικές εχθρικές προς το λαό και την εργατική τάξη. Γι’ αυτό έχει φτιαχτεί. Έτσι είναι χτισμένη.

Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, πρέπει να απορρίψουν τις αυταπάτες των τάχα «φιλολαϊκών», «αριστερών» κυβερνήσεων, στα πλαίσια της Ε.Ε. και με διατήρηση του πλούτου στα χέρια των καπιταλιστών.

Ο αγώνας για έξοδο από την Ε.Ε. σε συνδυασμό με την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση της Λαϊκής Εξουσίας, δίνει μια προοπτική υπέρ των λαών της Ευρώπης. Η έξοδος από την ιμπεριαλιστική Ε.Ε. που θα συνοδευτεί από την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον σοσιαλιστικό κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, θα δώσει νέα δυναμική στον αντικαπιταλιστικό αγώνα των λαϊκών-εργατικών κινημάτων ολόκληρης της Ευρώπης και θα αλλάξει συσχετισμούς. Και αυτή θα είναι μια σημαντική συνεισφορά για μια άλλη Ευρώπη: την Ευρώπη του σοσιαλισμού!

«Κατοχή», εθνική ανεξαρτησία και ιμπεριαλισμός

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ουκρανία, αποδεικνύουν την ακρίβεια του Λένιν στην περιγραφή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού: του ιμπεριαλισμού. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στον πρόλογο του έργου του, «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»: «Ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε παγκόσμιο σύστημα αποικιακής καταπίεσης και χρηματιστικής κατάπνιξης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της γης από μια χούφτα “προηγμένες χώρες”. Και το μοίρασμα αυτής της “λείας” γίνεται ανάμεσα σε 2-3 ληστές με παγκόσμια δύναμη, οπλισμένους ως τα δόντια (Αμερική, Αγγλία, Ιαπωνία), που τραβούν όλη τη γη στον πόλεμό τους για το μοίρασμα της λείας τους».

Ο λαός και η εργατική τάξη δεν έχουν κανένα συμφέρον από την επικράτηση του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστή. Το συμφέρον τους είναι να αντιπαλέψουν κάθε ιμπεριαλιστική παρέμβαση, έχοντας ως πυξίδα την προοπτική του σοσιαλισμού. Λοιπόν, η εθνική ανεξαρτησία και η εναντίωση στους ιμπεριαλιστές είναι αναγκαία προϋπόθεση για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την εδραίωση της λαϊκής εξουσίας.

Βέβαια, ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας δεν αθωώνει σε καμία περίπτωση την ντόπια πλουτοκρατία. Η ντόπια αστική τάξη έχει, με τη θέλησή της, κάνει συμφωνίες με την ιμπεριαλιστική Ε.Ε. και συνυπογράφει την κεντρική πολιτική η οποία της εξασφαλίζει τα συμφέροντα, οπότε δεν μπορούμε να λέμε πως σήμερα υπάρχει «κατοχή» στην Ελλάδα, όπως υποστηρίζουν κάποιοι.

Ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις διακρατικές του ενώσεις είναι μια ουσιαστική πτυχή του ολομέτωπου ταξικού αντικαπιταλιστικού αγώνα ενάντια σε ντόπια και ξένη πλουτοκρατία.

Πορνεία και καπιταλισμός

Στην Ελλάδα, από το 1999 η πορνεία θεωρείται «επάγγελμα» όπου μπορούν να το ασκούν νεαρά άτομα μετά τα 18 τους χρόνια.

Η πορνεία είναι μια από τις πιο ακραίες μορφές εκμετάλλευσης. Ο ευτελισμός και η εκμετάλλευση της ερωτικής λειτουργίας του ανθρώπου με όλες τις σωματικές, πνευματικές, ηθικές παραμέτρους της, που επιχειρείται στις καπιταλιστικές κοινωνίες να θεωρηθεί ως επάγγελμα, και ως εκ τούτου, να συνδεθεί με τον τουρισμό κ.λπ., δείχνει το επίπεδο του καπιταλισμού σε ζητήματα συνείδησης, αξιών και ηθών. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι δείχνει ως που μπορεί να φτάσει το σύστημα της εκμετάλλευσης. Στον καπιταλισμό όπου πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος, μπορεί να θεωρείται αποδεκτό επάγγελμα ακόμα και η εκπόρνευση.

Μάλιστα, σε περίοδο κρίσης, το καπιταλιστικό σύστημα δίνει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στην πορνεία καθώς όλο και περισσότερα άτομα αναγκάζονται με τον έναν ή άλλον τρόπο να καταφύγουν σε αυτήν, ώστε να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Η οργάνωση «Fondation Scelles», στην ετήσια έκθεσή της με τίτλο «Σεξουαλική εκμετάλλευση, μια απειλή που εντείνεται», αναφέρει: «ο αριθμός των προσώπων που εκπορνεύονται δεν σταματά να αυξάνεται κι η σεξουαλική εκμετάλλευση εμφανίζεται περισσότερο από ποτέ ως μια τεράστια παγκοσμιοποιημένη αγορά που ξεπερνά τις εθνικότητες». Όπως αποκαλύπτει η έρευνα, μια ιερόδουλη εξασφαλίζει κέρδος 150.000 ευρώ τον χρόνο κατά μέσον όρο στον προαγωγό της*.

Η αντικαπιταλιστική προοπτική της λαϊκής εξουσίας που αγωνίζεται να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσης (τα οποία δημιουργούνται από το γεγονός ότι τα μέσα παραγωγής, κι ως εκ τούτου και ο πλούτος που παράγεται, είναι στα χέρια των καπιταλιστών), θα τσακίσει μορφές ακραίας εκμετάλλευσης, όπως η πορνεία.

*. «Γιγαντώνεται παγκοσμίως η «βιομηχανία» της πορνείας», 902.gr, 12/12/2013.

Η «ελευθερία» του καπιταλισμού

Όταν οι υπερασπιστές του καπιταλισμού μιλάνε για ελευθερία, αναφέρονται στην ελευθερία της αγοράς, στην ελευθερία που έχουν οι καπιταλιστές στο να κατέχουν τα μέσα παραγωγής, στο ότι είναι ελεύθεροι να αρπάζουν τον πλούτο που παράγεται από τους ανθρώπους. Στον καπιταλισμό υπάρχει ελευθερία στο να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Η διεύρυνση της ανισότητας και της αδικίας, λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ελευθερίας. Η ελευθερία αυτή, είναι κατοχυρωμένη απ’ την, κομμένη και ραμμένη στα γούστα των καπιταλιστών, νομοθεσία του αστικού κράτους.

Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, στον καπιταλισμό δεν υπάρχει ούτε ελευθερία, ούτε πραγματική δικαιοσύνη. Λαός ελεύθερος είναι ο λαός που έχει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει ο ίδιος και δεν ζητιανεύει ξεροκόμματα από αυτούς που συσσωρεύουν πλούτο χωρίς στην πραγματικότητα να εργάζονται και εκμεταλλευόμενοι την αξία της εργασίας των ανθρώπων. Η ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης είναι μονόδρομος. Δεν βελτιώνεται, δεν γίνεται ανθρώπινο.

Νόμος είναι (;) το δίκιο του εργάτη!

Πρόσφατα, στο editorial ενός χριστιανικού (συγκεκριμένα ευαγγελικού) περιοδικού, διαβάσαμε μια περίεργη εξίσωση: «Εάν η Μανωλάδα κατέληξε να συμβολίζει την μαύρη εργασία κι εκμετάλλευση του εργαζόμενου από τον εργοδότη σε καθεστώς δουλείας, το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» δηλώνει την διαμετρικώς αντίθετη θέση στη διαλεκτική αυτής της προβληματικής σχέσης (σ.σ. εργοδότη και εργαζόμενου). Το αποτέλεσμα της διαμάχης το καταγράφει η ιστορία. Μια ιστορία γεμάτη από αδικία και αίμα, εκμετάλλευση και εκδίκηση, μίσος και αμφισβήτηση.»

Η παραπάνω διατύπωση, μοιραία μας έφερε στο νου αυτά που έγραφε η ηλεκτρονική σελίδα της Χρυσής Αυγής προ μηνών: «Το μαρξιστικό ιδεολόγημα της “πάλης των τάξεων”, που υιοθετήθηκε με ανακούφιση από την εξίσου υλιστική δεξιά, εφηύρε τον “ταξικό εχθρό”. Εργαζόμενοι και εργοδότες, αντί να συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου, έλαβαν θέσεις αντιπάλων, με τις “ευλογίες” των ανάξιων κυβερνήσεων.»

Δεν επιχειρούμε να ταυτίσουμε τους ευαγγελικούς χριστιανούς με τους ναζιστές. Αν επιχειρούσαμε κάτι τέτοιο θα ήμασταν το λιγότερο, ανιστόρητοι. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κυριαρχίας στη Γερμανία, άνθρωποι όπως ο λουθηρανός ποιμένας Ντίτριχ Μπόνχεφερ (ο οποίος εκτελέστηκε από τους ναζί) συγκρότησαν μια ευαγγελική εκκλησία που αντιστάθηκε σθεναρά στο ναζισμό.

Το ζήτημα είναι όμως, πως η πρεμούρα να μοιραστούν οι ευθύνες για όλα τα κακά, την κρίση κλπ εξίσου στους εκμεταλλευτές και στους εκμεταλλευόμενους, στους θύτες και στα θύματα, είναι κοινή σε μια σειρά από φορείς. Ο λαός οφείλει να έχει διάκριση ώστε να καταφέρει να αποκτήσει αταλάντευτη ταξική συνείδηση, να αντιληφθεί πως ο καπιταλισμός εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και δεν παίρνει βελτιώσεις, να έχει ξεκάθαρο πως ο πλούτος που έχουν στην κατοχή τους οι καπιταλιστές παράγεται από τον ιδρώτα και το αίμα του, να είναι σίγουρος πως  δίκιο του αδικημένου και του εργάτη είναι πράγματι νόμος!

Τα κηρύγματα που κρατάνε ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς, ας τα κρατήσουν για την τάξη που εξυπηρετείται από αυτά, όσοι ξεχνούν ακόμα και εκείνα τα απλά λόγια: “Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε… Πλὴν οὐαὶ ὑμῖν τοῖς πλουσίοις, ὅτι ἀπέχετε τὴν παράκλησιν ὑμῶν. Οὐαὶ ὑμῖν, οἱ ἐμπεπλησμένοι νῦν ὅτι πεινάσετε. Οὐαὶ, οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε.”

Αντικαπιταλισμός: ιδεοληψία ή δογματισμός;

Η απερίφραστη εναντίωσή μας στον καπιταλισμό δεν υπάρχει, επειδή απλώς αυτή είναι η πολιτική μας άποψη ή επειδή έτσι μας «την βάρεσε». Ο καπιταλισμός, το σύστημα που επιτρέπει στους λίγους να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και να αρπάζουν τον πλούτο που παράγουν με τον ιδρώτα τους οι εργάτες και ο λαός, επιτρέπει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, επιτρέπει την συσσώρευση αμύθητου πλούτου από την μία και την απόλυτη εξαθλίωση και φτώχεια από την άλλη. Ειδικά σήμερα, είναι μεγάλη αναγκαιότητα η εναντίωση και ο αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού. Και αυτό, δεν το λέμε επειδή απλώς μας αρέσουν οι κόκκινες σημαίες, τα σφυροδρέπανα ή το μουστάκι του Στάλιν!

Επίσης, το ότι εναντιωνόμαστε στην διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης, ακόμα κι όταν αυτή θέλει να ονομαστεί «αριστερή», δεν συμβαίνει απλώς επειδή έτσι λέει το Κόμμα! Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική πραγματικά υπέρ του λαού και οικονομία φτιαγμένη έτσι ώστε να ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες, αν τα κλειδιά της οικονομίας και ο πλούτος είναι στα χέρια των καπιταλιστών. Κοροϊδεύουν το λαό όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Και δεν μπορεί να υπάρξει συμμαχία, στήριξη ή συμπόρευση με όσους καλλιεργούν αυταπάτες.

Είτε θεωρείς τον εαυτό σου μαρξιστή-λενινιστή, είτε όχι. Είτε υποστηρίζεις τον διαλεκτικό υλισμό, είτε όχι. Είτε πιστεύεις στο Θεό, είτε όχι. Είτε έχεις ελληνική ιθαγένεια, είτε όχι. Είτε είσαι αριστερός, είτε όχι! Σε κάθε περίπτωση (καλώς ή κακώς), το θέμα είναι να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι τι εστί καπιταλισμός, τι είναι η εργατική τάξη, η εκμετάλλευση, η υπεραξία, το κεφάλαιο, η συσσώρευση πλούτου, η εξαθλίωση, η ανισότητα. Κι αυτό δεν είναι θέμα ιδεοληψίας ή δογματισμού, έχει να κάνει με τη ζωή σου!

Μην ταΐζεις το αχόρταγο θηρίο!

Στην εκπομπή «Ανατροπή» του Mega, ο Μάκης Βορίδης, σε ερώτηση της προέδρου του σωματείου αρχαιολόγων Δήμητρας Κουτσούμπα, για την κατάσχεση σπιτιού πολύτεκνου με 4 παιδιά στη Μυτιλήνη για χρέος 2.600 ευρώ απάντησε «κατά την άποψή σας δεν πρέπει να εισπράττεται το χρέος;». Αμέσως μετά, πάλι σε ερώτηση της κ. Κουτσούμπα για τους 505 δισεκατομμυριούχους που χρωστάνε δις ευρώ στο δημόσιο, απάντησε: «Θα λύσουμε το πρόβλημα του προϋπολογισμού με τους 505;»

Όμως, σίγουρα, αυτές οι λογικές και οι αντιλήψεις, που απαιτούν το ξεζούμισμα των λαϊκών στρωμάτων και υπερασπίζονται την καπιταλιστική ιδιοκτησία στον πλούτο που παράγει ο λαός, δεν είναι θέμα μόνο του κ. Βορίδη. Μην τα βάζετε μόνο με τον κυνικό Βορίδη χάνοντας το δάσος. Έτσι λειτουργεί ολόκληρο το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός. Από την ρίζα του, όλες οι δομές του, επιχειρούν να διατηρήσουν, με κάθε τρόπο, την εκμετάλλευση που προάγει η κατοχή των καπιταλιστών στα μέσα παραγωγής.

Οι πολιτικές και τα κόμματα που στηρίζουν, έστω με διαφορετικά μίγματα, το σύστημα της εκμετάλλευσης, αποτελούν τα δεκανίκια των εκμεταλλευτών. Πλέον, πρέπει να είναι τυφλός κάποιος για να μην το βλέπει. Ο λαός πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Όταν τμήματα των λαϊκών στρωμάτων στηρίζουν πολιτικές και κόμματα που εναντιώνονται στην ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, στην ουσία γίνονται με την συναίνεσή τους τροφή για το αχόρταγο θηρίο.