Αρχεία Ιστολογίου

Αστικά ΜΜΕ: ενημέρωση με… ουσία!

Μετά από αρκετό καιρό έτυχε να βρεθώ μπροστά από ανοιχτή τηλεόραση, την ώρα που έπαιζαν τα δελτία των 8. Συγκεκριμένα, είχα την «τύχη», να παρακολουθήσω το δελτίο ειδήσεων του καναλιού «Αντέννα».

Την περίοδο που η κυβέρνηση φανερώνει σε όλο του το μεγαλείο το μέγεθος του αυταρχισμού στον καπιταλισμό, επιτάσσοντας τους εργαζόμενους της ΔΕΗ, θέμα που κυριαρχεί στα αστικά ΜΜΕ είναι ο «Μανωλιός» ο κροκόδειλος. Αυτό όμως πάει κι έρχεται. Το αποκορύφωμα στο δελτίο του «Αντέννα», ήταν οι εξής δύο ειδήσεις:

  1. Ζευγαράκι έκανε σεξ σε κοινή θέα, πάνω σε συντριβάνι σε κάποια Ρωσική πόλη. Ενώ, στη Βιέννη, άλλο ζευγάρι, το έκανε σε αποβάθρα του μετρό «ενώ τα τρένα περνούσαν» (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η ρεπόρτερ).
  2. 18χρονη από τη Βόρεια Ιρλανδία, που έκανε στοματικό έρωτα σε  24 άντρες σε μπαρ στη Μαγιόρκα, «εξασφάλισε τη συγχώρεση των γονιών της που είναι καλοί χριστιανοί»!

Και στα δύο «ρεπορτάζ», έπαιζαν κανονικά τα βίντεο των πράξεων, με τις απαραίτητες θαμπάδες.

Λοιπόν, είναι γεγονός, ότι αρκετοί άνθρωποι μπροστά στις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας, μπορεί να καταφεύγουν σε εκχυδαϊσμένες μορφές της σεξουαλικότητάς τους ώστε να «ξεσπάσουν» ή να «ξεδώσουν». Άλλωστε, για τον ίδιο σκοπό, το σύστημα προσφέρει ένα κάρο πράγματα: από μπάλα μέχρι πρέζα, και από μοιρολατρικές μορφές της θρησκείας μέχρι σεξ.

Τα αστικά ΜΜΕ, παρουσιάζοντας τέτοιου είδους ειδήσεις (και μάλιστα στις 8:30 το βράδυ), ούτε αποτροπιασμό εκφράζουν, ούτε αποθάρρυνση προς αυτές τις πράξεις. Το αντίθετο. Διαφημίζουν συμπεριφορές, που μπορεί από κάποιους να θεωρούνται «ακραίες», «ριζοσπαστικές» κ.λπ., αλλά δε θίγουν στο παραμικρό το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Advertisements

Μουντιαλική… ανισότητα!

Ξεκίνησε, λοιπόν, το Μουντιάλ στη Βραζιλία.

Στη χώρα που εκτός από το Μουντιάλ, το 2016 θα πραγματοποιηθούν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι δείκτες της οικονομίας είναι αρκετά καλοί! Η Βραζιλία γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή στο «παιχνίδι» της ενέργειας και του διεθνούς εμπορίου, ενώ η οικονομία της ανακάμπτει αρκετά γρήγορα από την κρίση του 2008, βασιζόμενη στις βιομηχανικές και γεωργικές εξαγωγές. Πλέον, η Βραζιλία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες, ενώ θεωρείται η έκτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.

Αυτά λένε οι αριθμοί. Η άλλη όψη της πραγματικότητας, λέει πως στη Βραζιλία τα παιδιά εκπορνεύονται με 3, ή λιγότερα ακόμη, ευρώ, πως η εκπόρνευση αποτελεί αναγκαστική διέξοδο για πολλούς ανθρώπους, πως η πλειοψηφία του λαού ζει με λιγότερα από 160 ευρώ το μήνα, πως σε έρευνα του Pew Research Centre το 72% των Βραζιλιάνων δηλώνει δυσαρεστημένο με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, πως η ανισότητα είναι κραυγαλέα.

Μη γελιόμαστε. Οι καπιταλιστικές κοινωνίες, είναι de facto ταξικές. Είτε αυτό ακούγεται ξύλινη γλώσσα, είτε όχι: οι καπιταλιστές έχουν εκ διαμέτρου αντίθετα συμφέροντα από την εργατική τάξη και το λαό. Η «ανάπτυξη» της καπιταλιστικής οικονομίας, μπορεί να σημαίνει αύξηση ή διατήρηση των κερδών του κεφαλαίου, όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εγγυηθεί βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων. Η ανισότητα, η αδικία και η εκμετάλλευση, καταλαμβάνουν το σημαντικότερο τμήμα στο DNA του καπιταλισμού.

Φιλανθρωπία, ένοπλη δράση και λοιπές αντιδράσεις μπροστά στην ανισότητα και την εκμετάλλευση

Μερικές σκόρπιες σκέψεις.

Η εκμετάλλευση και η αδικία που επικρατεί σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία, η ασύλληπτη ανισότητα μεταξύ κεφαλαίου και λαϊκών στρωμάτων, πλουσίων και φτωχών, που φανερώνεται σε κάθε γωνιά της γης, είναι φυσικό και επόμενο να δημιουργεί έντονα συναισθήματα και αντιδράσεις σε κάθε άνθρωπο που δεν έχει απολέσει κάθε ίχνος ευαισθησίας και ανθρωπιάς από την ύπαρξή του.

Οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται το μέγεθος της απανθρωπιάς που επικρατεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, λοιπόν, αντιδρούν με διάφορους τρόπους.

Κάποιοι μπορεί να δραστηριοποιηθούν μέσω διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων και κινήσεων. Έχοντας καλές προθέσεις, θεωρούν ότι με αυτό τον τρόπο βοηθούν τους πιο εξαθλιωμένους. Και μάλιστα, μπορεί αυτό να συμβαίνει σε έναν βαθμό, καθώς προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση σε κάποιους από τους φτωχότερους των φτωχότερων. Όμως οι εμπνευστές αυτού του είδους «αντίδρασης» στην τερατώδη ανισότητα, στην ουσία αθωώνουν το σύστημα και τις δομές που παράγουν όλη αυτή την κατάσταση. Το ζήτημα που τίθεται είναι ο κατασταλτικός κατευνασμός των «κολασμένων», και όχι το πως αυτοί οι άνθρωποι θα μπορέσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Αυτό, φυσικά, συμβαίνει καθώς μια τέτοια χειραφέτηση θα σήμαινε πως το κεφάλαιο θα είχε απώλειες από τα κέρδη του και η εξουσία του θα αντιμετώπιζε τριγμούς. Έτσι, είναι πλέον συχνό το φαινόμενο κάποιοι καπιταλιστές να επιδίδονται σε φιλανθρωπίες χτίζοντας επαρκές κοινωνικό προφίλ. Επίσης οι, «αγανακτισμένοι» με την αδικία, εθελοντές τέτοιων κινήσεων, πιστεύουν πως εξετελούν το χρέος τους μπροστά στην κατάσταση που αντικρίζουν, με το να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε τέτοιου είδους προσπάθειες.

Άλλοι, πάλι (λιγότεροι αυτοί), όντας οργισμένοι με όσα αντικρίζουν καθημερινά, θεωρούν πως προκαλούν φθορά στο σύστημα της εκμετάλλευσης, σπάζοντας βιτρίνες, πετώντας πέτρες ή βόμβες μολότοφ στις δυνάμεις καταστολής, ή ακόμη, πραγματοποιώντας κάποιες ένοπλες δράσεις. Όμως οι πράξεις που είναι ξεκομμένες από το μαζικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και προκαλούν την περαιτέρω θωράκιση του συστήματος, δεν βοηθούν σε τίποτα τον αγώνα για την απάλειψη της εκμετάλλευσης. Επίσης, κάθε πράξη βίας που δεν προέρχονται μαζικά από τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη, αλλά έχει να κάνει με τη δράση μικρών ένοπλων ομάδων, στην πραγματικότητα, κάνει ζημία σε κάθε σοβαρή προσπάθεια που επιχειρεί τη δημιουργία ρωγμών στο σύστημα που παράγει την ανισότητα και την αδικία. Το σύστημα έχει τους μηχανισμούς και την κατάλληλη θωράκιση, ώστε να βγαίνει πιο δυνατό μετά από κάθε τέτοια μεμονωμένη ένοπλη ενέργεια.

Υπάρχουν, βεβαίως, και αυτοί που κάθονται στον καναπέ και μουτζώνουν την τηλεόραση κατά τη διάρκεια των δελτίων ειδήσεων, όμως γι’ αυτή την κατηγορία «αγανακτισμένων» θα αποφύγουμε κάποιον ιδιαίτερο σχολιασμό.

Λοιπόν, πως πρέπει, στην πραγματικότητα, να δράσει όποιος οργίζεται και αγανακτεί με την αδικία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση που αντικρίζει στην καθημερινότητά του (και όχι μόνο);

Κατ’ αρχάς πρέπει να αντιληφθεί πως αυτή η αθλιότητα που αντικρίζει, δεν είναι ουρανοκατέβατη, ούτε φυσικό φαινόμενο. Είναι παράγωγο ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που έχει πολύ συγκεκριμένο όνομα: του καπιταλισμού. Από εκεί και πέρα, πρέπει να αναζητήσει την πιο ρεαλιστική εναλλακτική που μπορεί να ανατρέψει αυτές τις καταστάσεις. Εμείς, θεωρούμε, πως αυτή η εναλλακτική, είναι η αντικαπιταλιστική προοπτική του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας, δηλαδή η καθολική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας με βάση τις λαϊκές ανάγκες.

Η αλληλεγγύη στους πιο εξαθλιωμένους είναι χρήσιμη και αναγκαία, αρκεί να είναι γνήσια και να προέρχεται από τον ίδιο το λαό. Η ένοπλη δράση, μπορεί να αποτελέσει συνέχεια της ταξικής πάλης εφόσον προκληθεί από βίαια αντίδραση της άρχουσας τάξης, πριν ή αμέσως μετά την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό. Όμως, καθετί, πρέπει να πηγάζει και να εξυπηρετεί οργανωμένα το μεγάλο σκοπό: την οριστική εξάλειψη της απανθρωπιάς.

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε κάπως έτσι: δράση στους χώρους δουλειάς, θωράκιση και δημιουργία ταξικής συνείδησης, ξεκάθαρη στόχευση στην ανατροπή -και όχι στη διαχείριση- του συστήματος, ταξική αλληλεγγύη, μαζικοποίηση του λαϊκού-εργατικού κινήματος…

Πατριώτες και «πατριώτες»

Η έννοια του «πατριωτισμού» όπως την αντιλαμβάνονται οι εθνικιστές, οι ακροδεξιοί, οι φασίστες και οι ναζιστές, περιλαμβάνει και τη ντόπια πλουτοκρατία. Ουσιαστικά, θεωρούν ως «πατριωτικό» χρέος την υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ υποστηρίζουν πως ο λαός πρέπει να υποταχθεί στο κεφάλαιο. Προπαγανδίζουν ανοιχτά την υποταγή της εργατικής τάξης και είναι εναντίον της ταξικής πάλης, καθώς θεωρούν ότι εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι πρέπει να «συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου»*.

Διαχρονικά, αυτοί που ταύτιζαν τον πατριωτισμό με τον αντικομμουνισμό, ήταν οι μεγαλύτεροι προδότες της Ελλάδας και του λαού της. Είναι αυτοί που υποστήριζαν και υποστηρίζουν τη διατήρηση των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και το ξεζούμισμα του λαού για χάρη του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου. Αυτοί που εναντιώνονται στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης και του λαού.

Πατριώτης δεν είναι αυτός που μισεί τους ξένους, τους αλλόθρησκους, τους διαφορετικούς. Πατριώτης δεν είναι αυτός που θεωρεί πως «το έθνος και η φυλή του είναι ανώτερα», και άλλες τέτοιες φασιστικές μπούρδες.

Πατριώτης είναι αυτός που ταυτίζει την έννοια του πατριωτισμού με την υπεράσπιση της εργατικής τάξης και του λαού αυτού του τόπου. Πατριώτης είσαι όταν αγωνίζεσαι για την ευημερία του λαού. Όχι για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Πορνεία και καπιταλισμός

Στην Ελλάδα, από το 1999 η πορνεία θεωρείται «επάγγελμα» όπου μπορούν να το ασκούν νεαρά άτομα μετά τα 18 τους χρόνια.

Η πορνεία είναι μια από τις πιο ακραίες μορφές εκμετάλλευσης. Ο ευτελισμός και η εκμετάλλευση της ερωτικής λειτουργίας του ανθρώπου με όλες τις σωματικές, πνευματικές, ηθικές παραμέτρους της, που επιχειρείται στις καπιταλιστικές κοινωνίες να θεωρηθεί ως επάγγελμα, και ως εκ τούτου, να συνδεθεί με τον τουρισμό κ.λπ., δείχνει το επίπεδο του καπιταλισμού σε ζητήματα συνείδησης, αξιών και ηθών. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι δείχνει ως που μπορεί να φτάσει το σύστημα της εκμετάλλευσης. Στον καπιταλισμό όπου πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος, μπορεί να θεωρείται αποδεκτό επάγγελμα ακόμα και η εκπόρνευση.

Μάλιστα, σε περίοδο κρίσης, το καπιταλιστικό σύστημα δίνει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στην πορνεία καθώς όλο και περισσότερα άτομα αναγκάζονται με τον έναν ή άλλον τρόπο να καταφύγουν σε αυτήν, ώστε να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Η οργάνωση «Fondation Scelles», στην ετήσια έκθεσή της με τίτλο «Σεξουαλική εκμετάλλευση, μια απειλή που εντείνεται», αναφέρει: «ο αριθμός των προσώπων που εκπορνεύονται δεν σταματά να αυξάνεται κι η σεξουαλική εκμετάλλευση εμφανίζεται περισσότερο από ποτέ ως μια τεράστια παγκοσμιοποιημένη αγορά που ξεπερνά τις εθνικότητες». Όπως αποκαλύπτει η έρευνα, μια ιερόδουλη εξασφαλίζει κέρδος 150.000 ευρώ τον χρόνο κατά μέσον όρο στον προαγωγό της*.

Η αντικαπιταλιστική προοπτική της λαϊκής εξουσίας που αγωνίζεται να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσης (τα οποία δημιουργούνται από το γεγονός ότι τα μέσα παραγωγής, κι ως εκ τούτου και ο πλούτος που παράγεται, είναι στα χέρια των καπιταλιστών), θα τσακίσει μορφές ακραίας εκμετάλλευσης, όπως η πορνεία.

*. «Γιγαντώνεται παγκοσμίως η «βιομηχανία» της πορνείας», 902.gr, 12/12/2013.

Γιατί, σε γενικές γραμμές, υπερασπιζόμαστε το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε;

Το να είσαι ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα που δίνει την δυνατότητα στους πλούσιους να έχουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής και να εκμεταλλεύονται την εργασία του λαού αρπάζοντας τον πλούτο που παράγεται από αυτήν, δεν έχει να κάνει με την ιδεολογία σου, τη θρησκεία σου, την εθνικότητά σου, το χρώμα σου.

Στην καπιταλιστική κοινωνία, δημιουργούνται τάξεις: οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, τα αφεντικά και οι εργάτες, οι καπιταλιστές και το προλεταριάτο. Το να αγωνίζεσαι για την ανατροπή του καπιταλισμού, έχει να κάνει με το αν ανήκεις στους δεύτερους.

Μπορεί να διαφέρει η αντίληψή σου με άλλα τμήματα του λαϊκού κινήματος σε επιμέρους ζητήματα, όμως πρέπει να αντιληφθείς το εξής θεμελιώδες: ο καπιταλισμός δεν γίνεται ανθρώπινος. Είναι σύστημα δομημένο και φτιαγμένο ώστε να υπηρετεί, κάτω από κάθε μορφή διαχείρισής του, τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Η υπεράσπιση του σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, έχει να κάνει με το ότι αυτός κατάφερε να μην υπάρχουν εκμεταλλευτικές οικονομικές σχέσεις. Δεν υπήρχαν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι ενώ υπήρξαν σημαντικά επιτεύγματα στην επιστήμη, την εκπαίδευση, την υγεία, την πρόνοια, την στέγαση, την εργασία κ.λπ. Ο πλούτος που παραγόταν δεν έμπαινε στις τσέπες των λίγων —ακόμα κι αν υπήρξαν περιπτώσεις διαφθοράς, αλλά χρηματοδοτούσε μια οικονομία που ήταν σχεδιασμένη για να καλύπτει τις ανάγκες του λαού.

Ο σοσιαλισμός αυτός είχε ελλείψεις και λάθη, και καλώς του ασκείται κριτική εφόσον αυτή γίνεται από απελευθερωτική και κομμουνιστική σκοπιά. Όμως μην σε επηρεάζει η χοντροκομμένη προπαγάνδα των φασιστοειδών και των υπερασπιστών του καπιταλισμού. Ο σοσιαλισμός, παρέχει πολύ χρήσιμα εργαλεία και εμπειρία για μια κοινωνία που θέλει να λειτουργήσει έξω από το μαντρί του καπιταλισμού και έχει ως απώτερο στόχο την άμεση δημοκρατία, την κατάργηση της αγοράς και των διακριτών κοινωνικών τάξεων, την απελευθέρωση των ανθρώπων από κάθε είδους εκμετάλλευση.

Η αναγκαιότητα της σύγκρουσης

Πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο πως υπάρχουν περιπτώσεις όπου η έννοια της σύγκρουσης, είναι προϋπόθεση για την ανατροπή μιας κατάστασης βίας.

Για να υπάρξει ανατροπή των καταστάσεων που προάγουν την ανισότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα πρέπει να υπάρξει σύγκρουση με τις δομές του συστήματος που δημιουργεί αυτές τις καταστάσεις και με αυτούς που έχουν συμφέρον από όλο αυτό.

Θα θέλαμε οι πλούσιοι να παρέδιδαν οικειοθελώς τα μέσα παραγωγής, σε αυτούς που παράγουν τον πλούτο, όμως πείρα αιώνων αποδεικνύει πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Το σύστημα είναι δομημένο έτσι ώστε να αφήνει ανενόχλητους τους καπιταλιστές να συγκεντρώνουν όλο και περισσότερο πλούτο, ως άλλα παράσιτα, ρουφώντας την αξία του ιδρώτα των εργατών. Η βία του καπιταλισμού, αναπόφευκτα, δεν θα ανατραπεί με ροδοπέταλα. Θα ανατραπεί από έναν οργανωμένο λαό με ταξική συνείδηση, ύστερα από σύγκρουση με αυτούς που υπερασπίζονται το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Όπως αναφέρουν κληρικοί της  Παγκληρικής-Παλλαϊκής Αγωνιστικής Κίνησης“Εμείς αγωνιζόμαστε για την ειρήνη. Ειρήνη, όμως, δεν είναι η παύση του πολέμου με την επιβολή του θελήματος του ισχυρού. Τέτοια ειρήνη είναι χειρότερη από πόλεμο· γι’ αυτό ο Χριστός είπε: “Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν”. Πρέπει να επαναστατήσουμε εναντίον αυτού του κόσμου της αδικίας. Επανάσταση δεν σημαίνει αιματοκύλισμα, αλλά ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός. Γι’ αυτό σήμερα η δική μας “μάχαιρα”, το δικό μας όπλο είναι ο λόγος. Στο μέλλον, και για την προάσπιση των λαϊκών κατακτήσεων, για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας αγάπης, στον πόλεμο για την οριστική εξάλειψη του πολέμου, ίσως να απαιτηθεί η χρήση βίας.«

Φτάνει η «αριστερή» κυβέρνηση ή η «έξοδος από το ευρώ»;

Η Σκανδιναβία θεωρούνταν πάντα μια «κοινωνική» όαση, εξαιτίας κάποιων μέτρων που είχαν λάβει στο παρελθόν οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Όμως, ανεξάρτητα από το είδος διαχείρισης, ο καπιταλισμός παραμένει καπιταλισμός. Ειδικά σε συνθήκες κρίσης, ακόμα και οι «αριστερές» κυβερνήσεις αναγκάζονται να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα ώστε το σύστημα που υπηρετούν να συνεχίσει εύρυθμα τη λειτουργία του.

Στην Σουηδία ετοιμάζονται για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων*, ενώ στη Δανία οι σοσιαλδημοκράτες κάνουν διάφορες αλχημείες ώστε να ληστέψουν περαιτέρω το λαό*. Οι περιπτώσεις της Δανίας και η Σουηδίας αποδεικνύουν ότι «αριστερές» διαχειριστικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο του καπιταλισμού αποτελούν αυταπάτη για το λαό που αναζητά μια πραγματικά φιλολαϊκή διέξοδο. Επίσης, για όσους πιστεύουν ότι η αλλαγή νομίσματος μπορεί να είναι καλή εξέλιξη για το λαό, να θυμίσουμε ότι η Δανία και η Σουηδία δεν είναι στην ευρωζώνη! Σε μια άλλη σκανδιναβική χώρα με σοσιαλδημοκρατική παράδοση, στη Νορβηγία, η ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, επιδεινώνεται. Η Νορβηγία δεν είναι καν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι «αριστερές» κυβερνήσεις και η «φιλολαϊκή» διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος, αποτελούν αυταπάτες. Το σύστημα δεν βελτιώνεται. Στόχος του λαού που αγωνίζεται για μια κοινωνία και οικονομία που θα υπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες του, είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και η οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας.

Η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αρκεί. Το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να επιζήσει αναπαράγοντας τις συνέπειες που προκαλεί, ακόμα και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εξαρτήσεις από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, θα κοπούν ουσιαστικά από την λαϊκή εξουσία.

Το βασικό ζήτημα είναι, ο λαός να πάρει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει και σήμερα του τον αρπάζουν οι καπιταλιστές. Και αυτό θα γίνει με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Ο κυρίαρχος λαός που θα κρατάει τα κλειδιά της οικονομίας, θα μπορέσει να σπάσει τις αλυσίδες των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και να τσακίσει την εκμετάλλευση του κεφαλαίου.

Οι «φιλάνθρωποι»!

Ο φιλάνθρωπος Μπιλ Γκέιτς. Ο φιλάνθρωπος Ζούκερμπεργκ. Η φιλάνθρωπη Βαρδινογιάννη. Ο φιλάνθρωπος Λάτσης. Όλοι οι φιλάνθρωποι καπιταλιστές συγκινούνται μπροστά στο δράμα της φτώχειας… που αυτοί δημιουργούν! Όλοι θέλουν να δώσουν λεφτά για τους φτωχούς… ένα κομμάτι, μόνο, από τα υπερκέρδη τους! Εξάλλου η πρόθεση μετράει!

Κάποτε στους πλούσιους αστούς ήταν χόμπι η ζωοφιλία. Εν καιρώ κρίσης, την θέση της έχει πάρει η φιλανθρωπία. Εξάλλου συμφέρει! Και όνομα φτιάχνεις, και φοροαπαλλαγές παίρνεις.

Ο φιλάνθρωπος Μπιλ Γκέιτς μιλώντας γι’ αυτήν την «φιλάνθρωπία», αναφέρει: «Οι δυνητικές εφαρμογές του δημιουργικού καπιταλισμού περιορίζονται μόνο από τα όρια της φαντασίας μας. Αν μπορέσουμε να βρούμε προσεγγίσεις που απαντούν στις ανάγκες των φτωχών με τρόπο που γεννούν κέρδος και αναγνώριση στις επιχειρήσεις, θα έχουμε βρει μια αυτοσυντηρούμενη μέθοδο για τη μείωση της φτώχειας. Μια παθιασμένη προσπάθεια να ανταποκριθούμε στην πρόκληση μπορεί να μας βοηθήσει να αλλάξουμε τον κόσμο.»

Όπως λέει και ο Νίκος Μπογιόπουλος: «Φυσικά δεν έχουμε (ούτε θα μπορούσαμε να έχουμε) τίποτα το προσωπικό με τον κ. Γκέιτς ή τον κ. Ζούκερμπεργκ. Έχουμε, όμως, σαφέστατη πολιτική διαφωνία με την κάθε «φιλάνθρωπη» κυρία ή κύριο που αφού έχουν χορτάσει το παντεσπάνι και τα χαβιάρια τους, κατόπιν αναζητούν στη «φιλανθρωπία» το εισιτήριο – ένα εισιτήριο με πολύ φτηνό είναι η αλήθεια αντίτιμο και αξιοσημείωτες φοροαπαλλαγές- για να αυτοδιαφημιστούν σαν πρωταγωνιστές κάποιων σικέ παραστάσεων περί «ανθρωπιάς»«.

Ήδη πριν από 17 αιώνες περίπου, ένας χριστιανός φιλόσοφος, ο Γρηγόριος Νύσσης, απευθυνόμενος προς την πλουτοκρατία της εποχής του, έλεγε: «Αλλά κι αν ακόμη προσφέρεις ελεημοσύνη, ως προϊόν απάνθρωπης εκμετάλλευσης δεν θα είναι καρπός των συμφορών των άλλων, γεμάτη δάκρυα και στεναγμούς; Αν γνώριζε ο φτωχός από πού προσφέρεις την ελεημοσύνη, δε θα τη δεχόταν, γιατί θα αισθανόταν σα να έμελλε να γευτεί σάρκες αδελφικές και αίμα συγγενών του. Θα σου πετούσε δε κατάμουτρα τούτα τα λόγια τα γεμάτα θάρρος και φρονιμάδα: Μη με θρέψεις, άνθρωπε, από τα δάκρυα των αδελφών μου. Μη δώσεις στο φτωχό ψωμί βγαλμένο από τους στεναγμούς των άλλων φτωχών. Μοίρασε στους συνανθρώπους σου όσα με αδικίες μάζεψες και τότε θα παραδεχτώ την ευεργεσία σου. Ποιο το όφελος, αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς (με την εκμετάλλευση) κι ανακουφίζεις ένα (με την ελεημοσύνη); Αν δεν υπήρχε το πλήθος των τοκογλύφων (των εκμεταλλευτών γενικά), δε θα υπήρχε ούτε η στρατιά των πεινασμένων. Ας διαλυθούν τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα και όλοι θ’ αποκτήσουμε την οικονομική μας αυτάρκεια.« (Γρηγόριος Νύσσης, Κατά Τοκιζόντων).

Απέναντι στην φιλανθρωπία της πλουτοκρατίας, βάζουμε την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και του λαού. Απέναντι στις ενέσεις φιλανθρωπίας που στόχο έχουν τον εξωραϊσμό, την παροχή κάλυψης και την παράταση της ζωής του συστήματος της εκμετάλλευσης, βάζουμε την προοπτική της ανατροπής του καπιταλισμού που δημιουργεί και βαθαίνει την φτώχεια, την ανέχεια και την εξαθλίωση. Απέναντι στην επιβίωση με ψίχουλα, βάζουμε τη ζωή με αξιοπρέπεια.

Η «ελευθερία» του καπιταλισμού

Όταν οι υπερασπιστές του καπιταλισμού μιλάνε για ελευθερία, αναφέρονται στην ελευθερία της αγοράς, στην ελευθερία που έχουν οι καπιταλιστές στο να κατέχουν τα μέσα παραγωγής, στο ότι είναι ελεύθεροι να αρπάζουν τον πλούτο που παράγεται από τους ανθρώπους. Στον καπιταλισμό υπάρχει ελευθερία στο να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Η διεύρυνση της ανισότητας και της αδικίας, λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ελευθερίας. Η ελευθερία αυτή, είναι κατοχυρωμένη απ’ την, κομμένη και ραμμένη στα γούστα των καπιταλιστών, νομοθεσία του αστικού κράτους.

Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, στον καπιταλισμό δεν υπάρχει ούτε ελευθερία, ούτε πραγματική δικαιοσύνη. Λαός ελεύθερος είναι ο λαός που έχει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει ο ίδιος και δεν ζητιανεύει ξεροκόμματα από αυτούς που συσσωρεύουν πλούτο χωρίς στην πραγματικότητα να εργάζονται και εκμεταλλευόμενοι την αξία της εργασίας των ανθρώπων. Η ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης είναι μονόδρομος. Δεν βελτιώνεται, δεν γίνεται ανθρώπινο.