Αρχεία Ιστολογίου

«Τα σταφύλια της οργής»: πάντα η ίδια ιστορία

Η τελευταία συστημική κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, έχει οδηγήσει τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και τους καπιταλιστές κάθε χώρας, να λάβουν μέτρα που θα περιορίσουν τις απώλειες κερδών για τα μονοπώλια, σε βάρος των λαών. Καλούν τον λαό να πληρώσει για μια κρίση που δημιούργησε η δραστηριότητα του κεφαλαίου.

Βλέπουμε τι συμβαίνει στην Κύπρο, όπου απειλούνται με «κούρεμα» ακόμα και οι πενιχρότερες οικονομίες του λαού. Βλέπουμε τι συμβαίνει και στην Ελλάδα, που τα λαϊκά στρώματα (τα οποία είτε μαστίζονται από την ανεργία, είτε δουλεύουν χωρίς δικαιώματα για πενιχρούς μισθούς, ως μισθωτοί σκλάβοι), ξυρίζονται κυριολεκτικά από φόρους και μέτρα διάλυσης των δικαιωμάτων τους και του βιοτικού τους επιπέδου.

Όπως οι κρίσεις αποτελούσαν πάντα κομμάτι της ίδιας της φύσης του καπιταλισμού*, έτσι και αυτοί που πλήρωναν πάντα τα σπασμένα, ήταν οι ίδιοι: οι φτωχότεροι, οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα. Αυτό συνέβη σε κάθε κρίση του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Η παρακάτω ταινία, «Τα Σταφύλια της Οργής», η οποία βασίζεται στο ομώνυμο αριστούργημα του Τζον Στάινμπεκ, παρουσιάζει γλαφυρά την εκμετάλλευση και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι φτωχοί και καταπιεσμένοι της Αμερικής, στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, αμέσως μετά το μεγάλο κραχ του 1929. Ίσως ανακαλύψετε αρκετές ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση.

Ο «πατριωτισμός» τους!

Ο απερχόμενος επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ, μιλώντας στο Πανεπιστήμιο Χάμπολτ του Βερολίνου (ας σημειωθεί πως την ομιλία, διέκοψαν Έλληνες φοιτητές αναρτώντας πανό με επιγραφές όπως «όχι άλλα λεφτά στις τράπεζες»), ανέφερε μεταξύ άλλων: «Στη δεύτερη φάση, οι αρχές της ευρωζώνης, πιστεύω, θα αποκτήσουν πιο βαθύ και πιο εξουσιαστικό ρόλο στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής αυτής της χώρας. Φυσικά, αυτό θα μας μετακινήσει από τη σημερινή θέση που όλες οι αποφάσεις παραμένουν στα χέρια της χώρας. Αντίθετα, θα είναι όχι μόνο δυνατόν αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις υποχρεωτικό για τις ευρωπαϊκές αρχές να λάβουν απευθείας αποφάσεις, αποφάσεις που θα πρέπει να εφαρμόζονται απευθείας στη χώρα.»

Για το ότι η ΕΕ είναι ένα καπιταλιστικό μόρφωμα, δεν περιμέναμε τον κ. Τρισέ να μας διαφωτίσει. Όμως οι ανερυθρίαστες δηλώσεις του, διαλύουν κάθε ευρωαριστερή αυταπάτη σχετικά με την «βελτίωση που μπορεί να γίνει στο χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Επίσης, οι δηλώσεις αυτές, καταδεικνύουν ξεκάθαρα πως οι θυσίες για το κεφάλαιο, δεν περικλείουν κανενός είδους πατριωτισμό, όπως μας λένε οι άθλιοι πολιτικοί εξυπηρετητές των καπιταλιστών. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Αν κωλώσουν οι εγχώριοι υπηρέτες του, θα χρησιμοποιήσει του διηπειρωτικούς Ευρωενωσιακούς, ώστε να επιβάλλει την πολιτική που το εξυπηρετεί, με κάθε μέσο.

Η εναλλαγή των κομμάτων της πλουτοκρατίας στην εξουσία, δεν μπορεί να δώσει καμία λύση σε κανένα πρόβλημα. Εξυπηρετούν ίδια συμφέροντα και ίδιες πολιτικές.

Δεν υπάρχει κανένα διαχειριστικό μπάλωμα στον τρύπιο καπιταλισμό που θα μπορέσει να προσφέρει ουσιαστική «ζεστασιά» στο λαό.

Μόνη λύση είναι η αντικαπιταλιστική ανατροπή, η κατάργηση των μονοπωλίων, η εργατική-λαϊκή εξουσία με αποδέσμευση από την ΕΕ και διαγραφή του χρέους.

«Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»
-Άρης Βελουχιώτης, Η ομιλία της Λαμίας, 22 Οκτώβρη 1944.

Η «ευλογία» της κρίσης!

Το Δ.Ν.Τ. βρίσκεται στη Γουατεμάλα από το 1984. Τα τελευταία εφτά χρόνια η χώρα εμφανίζει εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη που θα ζήλευαν πολλά ανεπτυγμένα κράτη. Ο μέσος όρος αγγίζει το 4%! Ωστόσο, την ίδια στιγμή, το 1 στα 2 παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν από την πείνα και τον υποσιτισμό. Τα υπέροχα οικονομικά στοιχεία δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ζωή.

Στις 1/12/2010, η εκπομπή Εξάντας του Γιώργου Αυγερόπουλου, παρουσίασε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Υπέροχη Μακροοικονομία», όπου παρουσίαζε ακριβώς την παραπάνω κατάσταση της Γουατεμάλα (μπορείτε να το δείτε εδώ).

Καθίσταται σαφές, λοιπόν, πως τα «καλά» νούμερα της καπιταλιστικής οικονομίας δεν (πρέπει να) συμβαδίζουν με μια αντίστοιχα καλύτερη κατάσταση για το λαό. Αυτό βέβαια, είναι ότι πιο φυσικό. Η άπληστη προσπάθεια για συνεχή αύξηση του κέρδους, προϋποθέτει την εξαθλίωση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Όπως και στην Γουατεμάλα, έτσι και στην Ελλάδα, το Δ.Ν.Τ. έχει λάβει τον ρόλο του πυροσβέστη της καπιταλιστικής κρίσης (που κάποιοι υπερασπιστές του συστήματος, θέλουν να παρουσιάζουν απλώς ως «κρίση χρέους»). Βέβαια, όπως έχει συμβεί και παλαιότερα, σε περίοδο κρίσης, κάποιοι -οι λίγοι- επωφελούνται: ας θυμηθούμε πως στις κρίσεις των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα, κάποιοι αποκόμισαν υπέρογκα κέρδη. Έτσι και σήμερα, κάποιοι από αυτούς που προκάλεσαν την κρίση, τρίβουν τα χέρια τους μπροστά της. Δεν είναι τυχαίο, όπως προαναφέραμε, που οι «αφοσιωμένοι και αποτελεσματικοί μισθοφόροι» που «υπηρετούν την Τάξη των αρπακτικών», «οι πυρομανείς πυροσβέστες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου»¹, έχουν κληθεί να «σώσουν» την Ελλάδα από την κρίση.

Η κρίση προσφέρει επικερδείς ορίζοντες για τα αρπακτικά του κεφαλαίου. Φυσικά, ο λόγος που επιβάλουν μέσω της κυβέρνησης και του Δ.Ν.Τ. όλα αυτά τα μέτρα εξαθλίωσης, δεν είναι επειδή ξαφνικά νοιάστηκαν για την ελληνική οικονομία, ή επειδή ενδιαφέρονται να μην χάσει ο εργαζόμενος το μισθό του… ή οποιοσδήποτε από τους υπόλοιπους λόγους «υπευθυνότητας», που με εκβιαστικό μελοδραματισμό, μας αραδιάζουν τα πολιτικά τσιράκια τους. Όπως προφητικά, είχε διατυπώσει ο Καρλ Μαρξ: «…κινέζικα μεροκάματα, αυτός είναι τώρα ο σκοπός που επιδιώκει το αγγλικό κεφάλαιο»².

Όπως είχε δηλώσει με μια ειλικρινή αυθάδεια (μάλλον σκεπτόμενος τα συμφέροντα αυτών που υπηρετεί), ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος: «Το μνημόνιο είναι ευκαιρία για τον τόπο. Είναι ευτυχία για τον τόπο… γιατί θα αναγκαστούμε επιτέλους να κάνουμε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.»

1. Ζαν Ζιγκλέρ, Η ιδιωτικοποίηση του κόσμου και οι νέοι κοσμοκράτορες, εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες.
2. Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, τόμος Α, σελ. 662, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Προπαγάνδα, ΜΜΕ και Οικονομική Κρίση

Παρακολουθήστε τους έντεχνους μηχανισμούς προπαγάνδας των ελληνικών ΜΜΕ, που παρουσιάζουν τα μέτρα ως αναγκαίο κακό και την προσφυγή μας στο ΔΝΤ ως μονόδρομο. Ας μην τους αφήσουμε να ανατρέψουν τη ζωή μας και να καταδικάσουν το παρόν και το μέλλον μας.

Το βίντεο είναι βασισμένο στην εκπομπή INFOWAR του Άρη Χατζηστεφάνου στο Σκάι στις 11-4-2010, και σε έρευνα του Παντείου για το ρόλο των ΜΜΕ στην οικονομική κρίση.

ΜΕΡΟΣ 2 | ΜΕΡΟΣ 3 | ΜΕΡΟΣ 4

“Λαέ μου”, λέει ο Κύριος, “παιδιά διεστραμμένα είν’ οι ηγέτες σου και εκμεταλλευτές που σε απομυζούν. Οι οδηγοί σου σε παραπλανούν, τους δρομοδείχτες της πορείας σου τους μετατοπίζουν«.
-Ησ. 3:12

ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ!