Αρχεία Ιστολογίου

Πατριώτες και «πατριώτες»

Η έννοια του «πατριωτισμού» όπως την αντιλαμβάνονται οι εθνικιστές, οι ακροδεξιοί, οι φασίστες και οι ναζιστές, περιλαμβάνει και τη ντόπια πλουτοκρατία. Ουσιαστικά, θεωρούν ως «πατριωτικό» χρέος την υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ υποστηρίζουν πως ο λαός πρέπει να υποταχθεί στο κεφάλαιο. Προπαγανδίζουν ανοιχτά την υποταγή της εργατικής τάξης και είναι εναντίον της ταξικής πάλης, καθώς θεωρούν ότι εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι πρέπει να «συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου»*.

Διαχρονικά, αυτοί που ταύτιζαν τον πατριωτισμό με τον αντικομμουνισμό, ήταν οι μεγαλύτεροι προδότες της Ελλάδας και του λαού της. Είναι αυτοί που υποστήριζαν και υποστηρίζουν τη διατήρηση των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και το ξεζούμισμα του λαού για χάρη του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου. Αυτοί που εναντιώνονται στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης και του λαού.

Πατριώτης δεν είναι αυτός που μισεί τους ξένους, τους αλλόθρησκους, τους διαφορετικούς. Πατριώτης δεν είναι αυτός που θεωρεί πως «το έθνος και η φυλή του είναι ανώτερα», και άλλες τέτοιες φασιστικές μπούρδες.

Πατριώτης είναι αυτός που ταυτίζει την έννοια του πατριωτισμού με την υπεράσπιση της εργατικής τάξης και του λαού αυτού του τόπου. Πατριώτης είσαι όταν αγωνίζεσαι για την ευημερία του λαού. Όχι για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Advertisements

«Εθνική ενότητα» και «πατριωτισμός»!

«Τούτος ο πόλεμος που έρχεται / δεν είναι ο πρώτος. / Πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι. / Όταν ετέλειωσε ο τελευταίος / υπήρχαν νικητές και νικημένοι. / Στους νικημένους ο φτωχός λαός / πέθαινε απ’ την πείνα. / Στους νικητές ο φτωχός λαός / πέθαινε το ίδιο.»
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ο πατριωτισμός της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων οφείλει να ταυτίζεται με τον ταξικό αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού και την έξοδο από κάθε καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική διακρατική συμμαχία.

Ο εργάτης δεν έχει κοινά συμφέροντα με την ντόπια πλουτοκρατία!

Ο ταυτισμός του πατριωτισμού με την υπεράσπιση του αστικού πολιτικού συστήματος και της ντόπιας πλουτοκρατίας (όπως επιχειρούν οι φασίστες), απλώς υπηρετεί το καπιταλιστικό σύστημα.

Η «εθνική ενότητα» μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων είναι μια απάτη. Μια τέτοια «ενότητα» εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας που κατέχει τα μέσα παραγωγής. Αυτή η «εθνική ενότητα», η οποία υπερασπίζεται την καπιταλιστική ιδιοκτησία, απλώς κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους επιτρέποντας στους καπιταλιστές να αρπάζουν τον πλούτο που παράγει ο λαός.

Η ταξική ενότητα και η δημιουργία μιας λαϊκής συμμαχίας που θα αγωνίζεται αταλάντευτα για την ανατροπή του καπιταλισμού, χωρίς μεσοβέζικες λύσεις, είναι αυτή που έχει ανάγκη, ειδικά σήμερα, ο λαός.

Ποιος είναι πατριώτης; Αυτοί ή εμείς;

Πατριώτης δεν είναι αυτός που μισεί τους ξένους, τους αλλόθρησκους, τους διαφορετικούς. Πατριώτης δεν είναι αυτός που θεωρεί πως «το έθνος και η φυλή του είναι ανώτερα», και άλλες τέτοιες μπούρδες. Πατριώτης δεν είναι ο εθνικιστής, ο φασίστας, ο ναζί.

Πατριώτης, δεν είναι ούτε αυτός που υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, και κατά τα άλλα επενδύει τον λόγο του με «πατριωτικό αίσθημα»! Πατριώτης, δεν μπορεί να είναι, ο κεφαλαιοκράτης, ο καπιταλιστής, το αρπακτικό.

Όλοι αυτοί οι «πατριώτες», έχουν αποδειχτεί οι χειρότεροι προδότες στην ιστορία αυτού του τόπου.

Το ποιοι έχουν σταθεί πατριώτες σε αυτό το χώμα, το γνωρίζουμε από την πορεία τους, τις πράξεις τους, και το χυμένο αίμα τους. Πατριώτες, είναι αυτοί που πάλεψαν για την εθνική ανεξαρτησία της πατρίδας μας, και για την αποτίναξη κάθε ιμπεριαλιστικής οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης. Είναι αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στο ξεπούλημα της Ελλάδας, στο ξένο κεφάλαιο. Είναι αυτοί που παλεύουν για την δικαιοσύνη και την ευημερία του λαού αυτού του τόπου, και όχι της πλουτοκρατίας.

Όπως είχε πει ο Άρης Βελουχιώτης, στην ιστορική του ομιλία στη Λαμία:

«Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει. Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»