Αρχεία Ιστολογίου

«Κρυφοί χριστιανοί» και «κρυφοί κομμουνιστές»

Ο πάπας Φραγκίσκος, κατά καιρούς, έχει ασκήσει κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης και στις ακραίες νεοφιλελεύθερες μορφές του. Μάλιστα, κάποιοι, εξαιτίας αυτών των παρεμβάσεων έχουν φτάσει να τον αποκαλούν «μαρξιστή».

Λοιπόν, μιλώντας στην ιταλική εφημερίδα Il Messaggero, ο Φραγκίσκος, αναφερόμενος στην ανάγκη προστασίας των φτωχών, των αρρώστων και όσων έχουν ανάγκη, σημείωσε ότι «οι κομμουνιστές λένε ότι όλα αυτά είναι κομμουνισμός. Σίγουρα, είκοσι αιώνες αργότερα. Έτσι, όταν μιλούν, κάποιος μπορεί να τους πει: μα τότε είσαι χριστιανός».

Σε αυτό που λέει ο Φραγκίσκος, μπορεί να μην έχει άδικο.  Η βάση της αρχέγονης χριστιανικής πίστης είναι και ριζοσπαστική και με σαφή ταξικό προσανατολισμό. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως οι περισσότεροι χριστιανοί σήμερα, είναι… αντικομμουνιστές! Όχι μόνο συμβιβάζονται με το σύστημα που γεννά την ανισότητα, την αδικία και την εκμετάλλευση, αλλά πολλές φορές, αγωνίζονται και για την επιβίωσή του!

Ο πάπας Φραγκίσκος λέει ότι οι κομμουνιστές είναι «κρυφοί χριστιανοί». Εμείς λέμε πως αυτοί που δηλώνουν χριστιανοί, θα πρέπει να γίνουν, επιτέλους, «κρυφοί κομμουνιστές»!

Τα διλήμματα

Το αστικό πολιτικό σύστημα, ως βασική και ουσιαστική μέθοδο επιβίωσης του καπιταλισμού και αποτροπής κάθε κοινωνικής-πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης με ταξικό προσανατολισμό, χρησιμοποιεί τα… διλήμματα! Οι εναλλακτικές που θέτονται είναι σαφώς εντός των τειχών του συστήματος.

Συνήθως, από την μία υπάρχει η εναλλακτική της δεξιάς που υπερτονίζει χαρακτηριστικά και στοιχεία τα οποία προσελκύουν τα συντηρητικά στρώματα της κοινωνίας, και από την άλλη αυτή της διαχειριστικής αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας όπου με συνθηματολογίες σπέρνει ενδοσυστημικές αυταπάτες που λειτουργούν ως ανάχωμα ενάντια στην ριζοσπαστικοποίηση του λαού.

Η υπέρβαση των διλημμάτων που θέτει το σύστημα, είναι ο μόνος δρόμος για την ανατροπή του. Ο δρόμος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής μπορεί αν γίνει πραγματικότητα, εφόσον η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οργανωθούν μαζικά και αγωνιστούν με στόχο την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας. Μακριά από τα διλήμματα του συστήματος.

Όχι στους μακιγιέρ!

Όσο και να σπατουλάρεις…

Η καπιταλιστική εκμετάλλευση δε θα τερματιστεί ούτε θα περιοριστεί με το φτιασίδωμα του συστήματος. Το μακιγιάρισμα του καπιταλισμού με «αριστερές» μπογιές, απλώς εδραιώνει τους καπιταλιστές ως κατόχους των μέσων παραγωγής και ως άρπαγες του πλούτου που παράγεται από την εργασία του λαού, καταπνίγοντας τον όποιο ριζοσπαστισμό αναπτύσσεται μέσα στο λαό.

Επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση που στηρίζουν με χέρια και με πόδια αυτοί οι «αριστεροί» μακιγιέρ, είναι μια ιμπεριαλιστική διακρατική ένωση που είναι δομημένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκή.

Ο λαός και η εργατική τάξη, πρέπει να διαλύσουν τις αυταπάτες και να γυρίσουν την πλάτη στους… μακιγιέρ! Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος. Το σύστημα της εκμετάλλευσης δε μεταρρυθμίζεται. Ανατρέπεται!

 

Για τις Εκλογές 2014

Ο λαός δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί την κυριαρχία αν δεν υπάρχει μια εξουσία που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα και στις προσδοκίες του. Λαϊκή εξουσία δεν σημαίνει μονάχα το ότι τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, η αστυνομία, τα δικαστήρια και όλα τα όργανα της κυβέρνησης πρέπει να βρίσκονται στα χέρια του λαού. Σημαίνει επίσης πως και τα όργανα της οικονομίας πρέπει κι αυτά να περάσουν στα χέρια του λαού.

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Οι εκλογές στην καπιταλιστική κοινωνία, περικλείουν αρκετές πτυχές. Βασική τους λειτουργία είναι η καταστολή της λαϊκής αντίδρασης με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο παράταση στην ζωή του καπιταλιστικού συστήματος. Συνοδεύονται με εκβιασμούς, τρομοκρατία, συκοφαντική προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου. Ως ενδεδειγμένες, προσφέρουν λύσεις εντός των τειχών του συστήματος, που δεν αγγίζουν ουσιαστικά τις δομές του καπιταλισμού, ακόμα κι όταν έχουν “αριστερό” επίχρισμα. Από την άλλη, οι εκλογικές μάχες είναι μια ευκαιρία για το λαϊκό-εργατικό κίνημα να προκαλέσει κάποιες ρωγμές στο σύστημα. Η ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων που δεν θα συνεργαστούν κι ούτε θα συμμετέχουν σε οποιαδήποτε μορφή διαχείρισης του συστήματος, μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμο εργαλείο για την ευρύτερη ταξική πάλη των λαϊκών στρωμάτων.*

Στις επικείμενες Ευρωεκλογές, καθώς και στις Περιφερειακές-Δημοτικές πρέπει να δώσουμε την ψήφο μας στηρίζοντας τις δυνάμεις που αγωνίζονται σταθερά ενάντια στο ξεσάλωμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και στο ξεζούμισμα του λαού. Σε εκείνες τις δυνάμεις που είναι επίσης ενάντια και στις διαχειριστικές αυταπάτες που θεωρούν ότι υπάρχει δυνατότητα βελτίωσης και εξανθρωπισμού του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης. Στις δυνάμεις που έχουν ως προοπτική την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την οικοδόμηση της Λαϊκής Εξουσίας με κοινωνικοποίηση του πλούτου και των μέσων παραγωγής.

Έστω κι αν δεν συμφωνούμε σε όλα, έστω κι αν πολλές φορές έχουμε ενστάσεις, σε αυτή την εκλογική μάχη στηρίζουμε το Κ.Κ.Ε. στις Ευρωεκλογές και τη Λαϊκή Συσπείρωση στις Περιφερειακές-Δημοτικές εκλογές.

Τι τους φοβίζει;

Ο καπιταλισμός έχει πολλές εφεδρείες. Καταφέρνει να κρατά εγκλωβισμένο εντός των τειχών του συστήματος, ένα μεγάλο τμήμα των λαϊκών στρωμάτων. «Κυβερνώσα αριστερά», σοσιαλδημοκράτες, απολιτίκ πολιτικάντηδες, νεοφιλελεύθερους, «ελληνοχριστιανούς«, φασίστες-ναζί: απ’ όλα έχει ο μπαξές.

Τι είναι, όμως, αυτό που πράγματι φοβίζει τους καπιταλιστές; Τι απεχθάνονται όλοι αυτοί; Τι πολεμούν με κάθε μέσο διαστρεβλώνοντας την ιστορία και την επικαιρότητα, κατασκευάζοντας θεωρίες όπως αυτή των «δύο άκρων», στήνοντας συνεχώς νέα αναχώματα, ποινικοποιώντας και καταστέλοντας απεργίες και την δράση του εργατικού-λαϊκού κινήματος;

Η αντικαπιταλιστική προοπτική του σοσιαλισμού και της Λαϊκής Εξουσίας, η προοπτική που συνοψίζεται στην κόκκινη σημαία και στο σφυροδρέπανο, αναστατώνει εφοπλιστές, βιομηχάνους, τραπεζίτες, και όλα τα παράσιτα που αρπάζουν τον πλούτο που δημιουργείται από τον ιδρώτα και το αίμα του λαού.

Ο Κώστας Βάρναλης είχε γράψει: «Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο / αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.»

Η ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, βέβαια, δεν είναι απλό ζήτημα. Απαιτείται αποφασιστικότητα, αταλάντευτος αγώνας και οργάνωση. Οι καπιταλιστές δεν θα παραδώσουν τόσο εύκολα τα μέσα παραγωγής και τον πλούτο που μας αρπάζουν, όμως στην πραγματικότητα, είναι στο χέρι της εργατικής τάξης η αποτίναξη των ζυγών της εκμετάλλευσης.

Το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ-Ένγκελς, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.»

«Κατοχή», εθνική ανεξαρτησία και ιμπεριαλισμός

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ουκρανία, αποδεικνύουν την ακρίβεια του Λένιν στην περιγραφή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού: του ιμπεριαλισμού. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στον πρόλογο του έργου του, «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»: «Ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε παγκόσμιο σύστημα αποικιακής καταπίεσης και χρηματιστικής κατάπνιξης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της γης από μια χούφτα “προηγμένες χώρες”. Και το μοίρασμα αυτής της “λείας” γίνεται ανάμεσα σε 2-3 ληστές με παγκόσμια δύναμη, οπλισμένους ως τα δόντια (Αμερική, Αγγλία, Ιαπωνία), που τραβούν όλη τη γη στον πόλεμό τους για το μοίρασμα της λείας τους».

Ο λαός και η εργατική τάξη δεν έχουν κανένα συμφέρον από την επικράτηση του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστή. Το συμφέρον τους είναι να αντιπαλέψουν κάθε ιμπεριαλιστική παρέμβαση, έχοντας ως πυξίδα την προοπτική του σοσιαλισμού. Λοιπόν, η εθνική ανεξαρτησία και η εναντίωση στους ιμπεριαλιστές είναι αναγκαία προϋπόθεση για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την εδραίωση της λαϊκής εξουσίας.

Βέβαια, ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας δεν αθωώνει σε καμία περίπτωση την ντόπια πλουτοκρατία. Η ντόπια αστική τάξη έχει, με τη θέλησή της, κάνει συμφωνίες με την ιμπεριαλιστική Ε.Ε. και συνυπογράφει την κεντρική πολιτική η οποία της εξασφαλίζει τα συμφέροντα, οπότε δεν μπορούμε να λέμε πως σήμερα υπάρχει «κατοχή» στην Ελλάδα, όπως υποστηρίζουν κάποιοι.

Ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις διακρατικές του ενώσεις είναι μια ουσιαστική πτυχή του ολομέτωπου ταξικού αντικαπιταλιστικού αγώνα ενάντια σε ντόπια και ξένη πλουτοκρατία.

Η αναγκαιότητα της σύγκρουσης

Πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο πως υπάρχουν περιπτώσεις όπου η έννοια της σύγκρουσης, είναι προϋπόθεση για την ανατροπή μιας κατάστασης βίας.

Για να υπάρξει ανατροπή των καταστάσεων που προάγουν την ανισότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα πρέπει να υπάρξει σύγκρουση με τις δομές του συστήματος που δημιουργεί αυτές τις καταστάσεις και με αυτούς που έχουν συμφέρον από όλο αυτό.

Θα θέλαμε οι πλούσιοι να παρέδιδαν οικειοθελώς τα μέσα παραγωγής, σε αυτούς που παράγουν τον πλούτο, όμως πείρα αιώνων αποδεικνύει πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Το σύστημα είναι δομημένο έτσι ώστε να αφήνει ανενόχλητους τους καπιταλιστές να συγκεντρώνουν όλο και περισσότερο πλούτο, ως άλλα παράσιτα, ρουφώντας την αξία του ιδρώτα των εργατών. Η βία του καπιταλισμού, αναπόφευκτα, δεν θα ανατραπεί με ροδοπέταλα. Θα ανατραπεί από έναν οργανωμένο λαό με ταξική συνείδηση, ύστερα από σύγκρουση με αυτούς που υπερασπίζονται το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Όπως αναφέρουν κληρικοί της  Παγκληρικής-Παλλαϊκής Αγωνιστικής Κίνησης“Εμείς αγωνιζόμαστε για την ειρήνη. Ειρήνη, όμως, δεν είναι η παύση του πολέμου με την επιβολή του θελήματος του ισχυρού. Τέτοια ειρήνη είναι χειρότερη από πόλεμο· γι’ αυτό ο Χριστός είπε: “Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν”. Πρέπει να επαναστατήσουμε εναντίον αυτού του κόσμου της αδικίας. Επανάσταση δεν σημαίνει αιματοκύλισμα, αλλά ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός. Γι’ αυτό σήμερα η δική μας “μάχαιρα”, το δικό μας όπλο είναι ο λόγος. Στο μέλλον, και για την προάσπιση των λαϊκών κατακτήσεων, για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας αγάπης, στον πόλεμο για την οριστική εξάλειψη του πολέμου, ίσως να απαιτηθεί η χρήση βίας.«

Φτάνει η «αριστερή» κυβέρνηση ή η «έξοδος από το ευρώ»;

Η Σκανδιναβία θεωρούνταν πάντα μια «κοινωνική» όαση, εξαιτίας κάποιων μέτρων που είχαν λάβει στο παρελθόν οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Όμως, ανεξάρτητα από το είδος διαχείρισης, ο καπιταλισμός παραμένει καπιταλισμός. Ειδικά σε συνθήκες κρίσης, ακόμα και οι «αριστερές» κυβερνήσεις αναγκάζονται να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα ώστε το σύστημα που υπηρετούν να συνεχίσει εύρυθμα τη λειτουργία του.

Στην Σουηδία ετοιμάζονται για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων*, ενώ στη Δανία οι σοσιαλδημοκράτες κάνουν διάφορες αλχημείες ώστε να ληστέψουν περαιτέρω το λαό*. Οι περιπτώσεις της Δανίας και η Σουηδίας αποδεικνύουν ότι «αριστερές» διαχειριστικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο του καπιταλισμού αποτελούν αυταπάτη για το λαό που αναζητά μια πραγματικά φιλολαϊκή διέξοδο. Επίσης, για όσους πιστεύουν ότι η αλλαγή νομίσματος μπορεί να είναι καλή εξέλιξη για το λαό, να θυμίσουμε ότι η Δανία και η Σουηδία δεν είναι στην ευρωζώνη! Σε μια άλλη σκανδιναβική χώρα με σοσιαλδημοκρατική παράδοση, στη Νορβηγία, η ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, επιδεινώνεται. Η Νορβηγία δεν είναι καν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι «αριστερές» κυβερνήσεις και η «φιλολαϊκή» διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος, αποτελούν αυταπάτες. Το σύστημα δεν βελτιώνεται. Στόχος του λαού που αγωνίζεται για μια κοινωνία και οικονομία που θα υπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες του, είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και η οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας.

Η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αρκεί. Το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να επιζήσει αναπαράγοντας τις συνέπειες που προκαλεί, ακόμα και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εξαρτήσεις από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, θα κοπούν ουσιαστικά από την λαϊκή εξουσία.

Το βασικό ζήτημα είναι, ο λαός να πάρει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει και σήμερα του τον αρπάζουν οι καπιταλιστές. Και αυτό θα γίνει με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Ο κυρίαρχος λαός που θα κρατάει τα κλειδιά της οικονομίας, θα μπορέσει να σπάσει τις αλυσίδες των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και να τσακίσει την εκμετάλλευση του κεφαλαίου.

Αντικομμουνισμός και κριτική στο σοσιαλισμό

Ο σοσιαλισμός, όπως εφαρμόστηκε τον 20ο αιώνα, είχε θετικά και αρνητικά. Είχε μια σειρά από σημαντικά επιτεύγματα αλλά είχε και αστοχίες. Οι αντικομμουνιστές, που ως στόχο έχουν την διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης, συκοφαντούν τον σοσιαλισμό και εστιάζουν με μεγεθυντικούς φακούς στις όποιες αδυναμίες του· αποδεικνύοντας πως, ακόμα και σήμερα, οι καπιταλιστές τρέμουν αυτήν την προοπτική του σοσιαλισμού που μπορεί αποδεδειγμένα να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσης των προλετάριων, των εργατών και του λαού.

Τα επιχειρήματα των αντικομμουνιστών ενάντια στο σοσιαλισμό, είναι συγκεκριμένα. Μιλάνε για «σταλινικά εγκλήματα», για τις «δίκες της Μόσχας», για «ουκρανικό ολοκαύτωμα», για το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, για την «επέμβαση» της ΕΣΣΔ στην Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες, για τη Διάσκεψη της Γιάλτας και το «μοίρασμα του κόσμου», κάνουν αναφορές στις αντεπαναστατικές ενέργειες στην Ανατολική Ευρώπη (Ουγγαρία το 1956, Τσεχοσλοβακία το 1968, Πολωνία το 1980), στην «σοβιετική εισβολή» και «κατοχή» στο Αφγανιστάν, κ.λπ. Όλα τα παραπάνω, αφορούν ιστορικά ζητήματα για τα οποία υπάρχουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Όμως οι αντικομμουνιστές αναφέρονται και σε ιδεολογικά ζητήματα. Μιλάνε για ολοκληρωτισμό, για έλλειψη «ελευθερίας» και «δημοκρατίας», για βία κ.λπ.

Είναι αλήθεια πως στο σοσιαλισμό υπήρξαν και τείχη και υπηρεσίες παρακολούθησης. Σήμερα, υπάρχει πείρα απ’ όλα αυτά και δεν εντάσσονται στο σοσιαλισμό και τη λαϊκή εξουσία που θέλουμε να οικοδομήσουμε. Όμως, από την άλλη, οι έννοιες της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας» στον καπιταλισμό, είναι εντελώς διαστρεβλωμένες.

Εμφανίζεται ως «δημοκρατία» η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη αντιπροσώπων, κατά την οποία μέσα σε όργιο προπαγάνδας, παραπληροφόρησης, εκβιαστικών διλημμάτων, υπό την κηδεμονία μέσων ενημέρωσης που είναι στα χέρια των καπιταλιστών και υπηρετούν τα συμφέροντά τους, κάθε τέσσερα χρόνια, ο πολίτης καλείται να κάνει μια εκλογική επιλογή. Η δημοκρατία στη λαϊκή εξουσία, έχει να κάνει με κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής του εργαζόμενου, ο οποίος δεν θα περιορίζεται στην εκλογή αντιπροσώπων, αλλά θα έχει τη δυνατότητα και θα είναι ελεύθερος να συμμετέχει άμεσα στους θεσμούς και στα όργανα της λαϊκής εξουσίας παίρνοντας αποφάσεις, με μια δομή από τα κάτω προς τα πάνω.

Επίσης, στον καπιταλισμό μιλάνε για «ελευθερία». Στην πραγματικότητα, η ελευθερία που υπάρχει είναι αυτή των καπιταλιστών να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και να εκμεταλλεύονται το λαό και την εργατική τάξη αρπάζοντας τον πλούτο που παράγεται από την εργασία των λαϊκών στρωμάτων. Ο λαός δεν έχει το δικαίωμα να είναι ιδιοκτήτης του πλούτου που δημιουργεί ο ίδιος. Όμως, λαός ελεύθερος και κυρίαρχος είναι ο λαός που έχει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει. Και αυτό είναι που έχει ως στόχο ο σοσιαλισμός.

Στο σοσιαλισμό, παρ’ όλες τις αδυναμίες και τις παραλείψεις, παρ’ όλα τα λάθη και τις αστοχίες, υπήρξαν σημαντικά επιτεύγματα που έδωσαν λύσεις σε ζητήματα όπως η εργασία για όλους, η παιδεία, η υγεία, το δωρεάν ρεύμα, η στέγη, η φροντίδα, η σύνταξη, το επίδομα μητρότητας. Ζητήματα που ο καπιταλισμός δεν έχει λύσει. Στο σοσιαλισμό το παρασιτικό και εκμεταλλευτικό σύστημα του καπιταλισμού συντρίφτηκε, και αυτό είναι που πονάει τους αντικομμουνιστές.

Είναι θεμιτό και πρέπει να ασκηθεί κριτική στο σοσιαλισμό για μια σειρά από ζητήματα, με στόχο τη βελτίωση του. Αυτή η κριτική πρέπει να γίνει με βάση τα πραγματικά δεδομένα και από την σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Όχι από βολεμένα golden boys, από δηλωμένους φασίστες, από αφεντικά, από το αστικό πολιτικό σύστημα. Η «κριτική» όλων αυτών, όπως είπαμε, έχει ως στόχο να δώσει ανάσα ζωής στην εκμετάλλευση, συκοφαντώντας το σπάσιμο των αλυσίδων. Ο λαός οφείλει να την πετάξει στα σκουπίδια.

Αντικαπιταλισμός: ιδεοληψία ή δογματισμός;

Η απερίφραστη εναντίωσή μας στον καπιταλισμό δεν υπάρχει, επειδή απλώς αυτή είναι η πολιτική μας άποψη ή επειδή έτσι μας «την βάρεσε». Ο καπιταλισμός, το σύστημα που επιτρέπει στους λίγους να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και να αρπάζουν τον πλούτο που παράγουν με τον ιδρώτα τους οι εργάτες και ο λαός, επιτρέπει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, επιτρέπει την συσσώρευση αμύθητου πλούτου από την μία και την απόλυτη εξαθλίωση και φτώχεια από την άλλη. Ειδικά σήμερα, είναι μεγάλη αναγκαιότητα η εναντίωση και ο αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού. Και αυτό, δεν το λέμε επειδή απλώς μας αρέσουν οι κόκκινες σημαίες, τα σφυροδρέπανα ή το μουστάκι του Στάλιν!

Επίσης, το ότι εναντιωνόμαστε στην διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης, ακόμα κι όταν αυτή θέλει να ονομαστεί «αριστερή», δεν συμβαίνει απλώς επειδή έτσι λέει το Κόμμα! Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική πραγματικά υπέρ του λαού και οικονομία φτιαγμένη έτσι ώστε να ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες, αν τα κλειδιά της οικονομίας και ο πλούτος είναι στα χέρια των καπιταλιστών. Κοροϊδεύουν το λαό όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Και δεν μπορεί να υπάρξει συμμαχία, στήριξη ή συμπόρευση με όσους καλλιεργούν αυταπάτες.

Είτε θεωρείς τον εαυτό σου μαρξιστή-λενινιστή, είτε όχι. Είτε υποστηρίζεις τον διαλεκτικό υλισμό, είτε όχι. Είτε πιστεύεις στο Θεό, είτε όχι. Είτε έχεις ελληνική ιθαγένεια, είτε όχι. Είτε είσαι αριστερός, είτε όχι! Σε κάθε περίπτωση (καλώς ή κακώς), το θέμα είναι να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι τι εστί καπιταλισμός, τι είναι η εργατική τάξη, η εκμετάλλευση, η υπεραξία, το κεφάλαιο, η συσσώρευση πλούτου, η εξαθλίωση, η ανισότητα. Κι αυτό δεν είναι θέμα ιδεοληψίας ή δογματισμού, έχει να κάνει με τη ζωή σου!