Αρχεία Ιστολογίου

Λιάνα Κανέλλη: «ή Χριστός ή Μαρξ (;)»

Η Λιάνα Κανέλλη, στην εκπομπή της «Μπήκαν Στην Πόλη Οι Οχτροί», στον Real FM (2/5/2014), έδωσε μια εξαιρετική απάντηση στο δίλημμα που τίθεται από διάφορους: «ή Χριστός ή Μαρξ»

Advertisements

Εκλογές: ουσιαστική μάχη ή αυταπάτη;

Το ταξικό λαϊκό-εργατικό κίνημα που προσανατολίζεται στην ανατροπή του καπιταλισμού, δεν μπορεί να θεωρεί τις εκλογές ως ανώτερη ή υπέρτατη μορφή αγώνα.

Οι εκλογές στην καπιταλιστική κοινωνία, περικλείουν αρκετές πτυχές. Βασική τους λειτουργία είναι η καταστολή της λαϊκής αντίδρασης με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο παράταση στην ζωή του καπιταλιστικού συστήματος. Συνοδεύονται με εκβιασμούς, τρομοκρατία, συκοφαντική προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου. Ως ενδεδειγμένες, προσφέρουν λύσεις εντός των τειχών του συστήματος, που δεν αγγίζουν ουσιαστικά τις δομές του καπιταλισμού, ακόμα κι όταν έχουν «αριστερό» επίχρισμα.

Από την άλλη, οι εκλογικές μάχες είναι μια ευκαιρία για το λαϊκό-εργατικό κίνημα να προκαλέσει κάποιες ρωγμές στο σύστημα. Η ισχυροποίηση των ταξικών δυνάμεων που δεν θα συνεργαστούν κι ούτε θα συμμετέχουν σε οποιαδήποτε μορφή διαχείρισης του συστήματος, μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμο εργαλείο για την ευρύτερη ταξική πάλη των λαϊκών στρωμάτων.

Ας μην έχουμε αυταπάτες ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα από τις εκλογές. Ας δώσουμε βέβαια τις μάχες μας και σε αυτό το μέτωπο, όμως το σημαντικό είναι να διευρύνουμε τους αγώνες μας στις απεργίες, στους χώρους εργασίας, στους δρόμους, να ατσαλώσουμε την ταξική μας συνείδηση με τη βεβαιότητα ότι ο καπιταλισμός θα μπορέσει να γίνει ανθρώπινος μόνο όταν θα έχει ανατραπεί. Και η ανατροπή του συστήματος θα έρθει, αναπόφευκτα, μέσα από μια διαδικασία σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τα τσιράκια του. Όχι μέσα από διάλογο με αυτά!

Γιατί, σε γενικές γραμμές, υπερασπιζόμαστε το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε;

Το να είσαι ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα που δίνει την δυνατότητα στους πλούσιους να έχουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής και να εκμεταλλεύονται την εργασία του λαού αρπάζοντας τον πλούτο που παράγεται από αυτήν, δεν έχει να κάνει με την ιδεολογία σου, τη θρησκεία σου, την εθνικότητά σου, το χρώμα σου.

Στην καπιταλιστική κοινωνία, δημιουργούνται τάξεις: οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, τα αφεντικά και οι εργάτες, οι καπιταλιστές και το προλεταριάτο. Το να αγωνίζεσαι για την ανατροπή του καπιταλισμού, έχει να κάνει με το αν ανήκεις στους δεύτερους.

Μπορεί να διαφέρει η αντίληψή σου με άλλα τμήματα του λαϊκού κινήματος σε επιμέρους ζητήματα, όμως πρέπει να αντιληφθείς το εξής θεμελιώδες: ο καπιταλισμός δεν γίνεται ανθρώπινος. Είναι σύστημα δομημένο και φτιαγμένο ώστε να υπηρετεί, κάτω από κάθε μορφή διαχείρισής του, τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Η υπεράσπιση του σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, έχει να κάνει με το ότι αυτός κατάφερε να μην υπάρχουν εκμεταλλευτικές οικονομικές σχέσεις. Δεν υπήρχαν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι ενώ υπήρξαν σημαντικά επιτεύγματα στην επιστήμη, την εκπαίδευση, την υγεία, την πρόνοια, την στέγαση, την εργασία κ.λπ. Ο πλούτος που παραγόταν δεν έμπαινε στις τσέπες των λίγων —ακόμα κι αν υπήρξαν περιπτώσεις διαφθοράς, αλλά χρηματοδοτούσε μια οικονομία που ήταν σχεδιασμένη για να καλύπτει τις ανάγκες του λαού.

Ο σοσιαλισμός αυτός είχε ελλείψεις και λάθη, και καλώς του ασκείται κριτική εφόσον αυτή γίνεται από απελευθερωτική και κομμουνιστική σκοπιά. Όμως μην σε επηρεάζει η χοντροκομμένη προπαγάνδα των φασιστοειδών και των υπερασπιστών του καπιταλισμού. Ο σοσιαλισμός, παρέχει πολύ χρήσιμα εργαλεία και εμπειρία για μια κοινωνία που θέλει να λειτουργήσει έξω από το μαντρί του καπιταλισμού και έχει ως απώτερο στόχο την άμεση δημοκρατία, την κατάργηση της αγοράς και των διακριτών κοινωνικών τάξεων, την απελευθέρωση των ανθρώπων από κάθε είδους εκμετάλλευση.

Η αναγκαιότητα της σύγκρουσης

Πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο πως υπάρχουν περιπτώσεις όπου η έννοια της σύγκρουσης, είναι προϋπόθεση για την ανατροπή μιας κατάστασης βίας.

Για να υπάρξει ανατροπή των καταστάσεων που προάγουν την ανισότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα πρέπει να υπάρξει σύγκρουση με τις δομές του συστήματος που δημιουργεί αυτές τις καταστάσεις και με αυτούς που έχουν συμφέρον από όλο αυτό.

Θα θέλαμε οι πλούσιοι να παρέδιδαν οικειοθελώς τα μέσα παραγωγής, σε αυτούς που παράγουν τον πλούτο, όμως πείρα αιώνων αποδεικνύει πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Το σύστημα είναι δομημένο έτσι ώστε να αφήνει ανενόχλητους τους καπιταλιστές να συγκεντρώνουν όλο και περισσότερο πλούτο, ως άλλα παράσιτα, ρουφώντας την αξία του ιδρώτα των εργατών. Η βία του καπιταλισμού, αναπόφευκτα, δεν θα ανατραπεί με ροδοπέταλα. Θα ανατραπεί από έναν οργανωμένο λαό με ταξική συνείδηση, ύστερα από σύγκρουση με αυτούς που υπερασπίζονται το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Όπως αναφέρουν κληρικοί της  Παγκληρικής-Παλλαϊκής Αγωνιστικής Κίνησης“Εμείς αγωνιζόμαστε για την ειρήνη. Ειρήνη, όμως, δεν είναι η παύση του πολέμου με την επιβολή του θελήματος του ισχυρού. Τέτοια ειρήνη είναι χειρότερη από πόλεμο· γι’ αυτό ο Χριστός είπε: “Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν”. Πρέπει να επαναστατήσουμε εναντίον αυτού του κόσμου της αδικίας. Επανάσταση δεν σημαίνει αιματοκύλισμα, αλλά ποιοτικό άλμα προς τα εμπρός. Γι’ αυτό σήμερα η δική μας “μάχαιρα”, το δικό μας όπλο είναι ο λόγος. Στο μέλλον, και για την προάσπιση των λαϊκών κατακτήσεων, για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας αγάπης, στον πόλεμο για την οριστική εξάλειψη του πολέμου, ίσως να απαιτηθεί η χρήση βίας.«

Φτάνει η «αριστερή» κυβέρνηση ή η «έξοδος από το ευρώ»;

Η Σκανδιναβία θεωρούνταν πάντα μια «κοινωνική» όαση, εξαιτίας κάποιων μέτρων που είχαν λάβει στο παρελθόν οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Όμως, ανεξάρτητα από το είδος διαχείρισης, ο καπιταλισμός παραμένει καπιταλισμός. Ειδικά σε συνθήκες κρίσης, ακόμα και οι «αριστερές» κυβερνήσεις αναγκάζονται να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα ώστε το σύστημα που υπηρετούν να συνεχίσει εύρυθμα τη λειτουργία του.

Στην Σουηδία ετοιμάζονται για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων*, ενώ στη Δανία οι σοσιαλδημοκράτες κάνουν διάφορες αλχημείες ώστε να ληστέψουν περαιτέρω το λαό*. Οι περιπτώσεις της Δανίας και η Σουηδίας αποδεικνύουν ότι «αριστερές» διαχειριστικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο του καπιταλισμού αποτελούν αυταπάτη για το λαό που αναζητά μια πραγματικά φιλολαϊκή διέξοδο. Επίσης, για όσους πιστεύουν ότι η αλλαγή νομίσματος μπορεί να είναι καλή εξέλιξη για το λαό, να θυμίσουμε ότι η Δανία και η Σουηδία δεν είναι στην ευρωζώνη! Σε μια άλλη σκανδιναβική χώρα με σοσιαλδημοκρατική παράδοση, στη Νορβηγία, η ζωή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, επιδεινώνεται. Η Νορβηγία δεν είναι καν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι «αριστερές» κυβερνήσεις και η «φιλολαϊκή» διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος, αποτελούν αυταπάτες. Το σύστημα δεν βελτιώνεται. Στόχος του λαού που αγωνίζεται για μια κοινωνία και οικονομία που θα υπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες του, είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και η οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας.

Η έξοδος από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αρκεί. Το καπιταλιστικό σύστημα μπορεί να επιζήσει αναπαράγοντας τις συνέπειες που προκαλεί, ακόμα και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εξαρτήσεις από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, θα κοπούν ουσιαστικά από την λαϊκή εξουσία.

Το βασικό ζήτημα είναι, ο λαός να πάρει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει και σήμερα του τον αρπάζουν οι καπιταλιστές. Και αυτό θα γίνει με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Ο κυρίαρχος λαός που θα κρατάει τα κλειδιά της οικονομίας, θα μπορέσει να σπάσει τις αλυσίδες των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και να τσακίσει την εκμετάλλευση του κεφαλαίου.

Μεσαιωνικά “αποβράσματα” και θρησκευτική πίστη

Από αυτό το ιστολόγιο, επιδιώκουμε, μεταξύ άλλων, να επισημαίνουμε τα κακώς κείμενα της εκκλησίας και των χριστιανών. Την θρησκεία που στέκεται εμπόδιο στην κοινωνική απελευθέρωση και χρησιμεύει ως εργαλείο των καταπιεστών, την έχουμε απέναντί μας. Κι αυτήν και την ιδεολογία που κουβαλά πάνω της. Από την άλλη όμως, έχουμε προσπαθήσει να αναδείξουμε τα ριζοσπαστικά στοιχεία αυτής της ταλαιπωρημένης χριστιανικής πίστης και τις περιπτώσεις που αντί για όπιο του λαού μετατράπηκε σε κομμάτι της πρωτοπορίας του.

Σίγουρα η προσπάθειά μας, έχει ελλείψεις και αδυναμίες, όμως επιδιώκουμε να είναι τίμια. Δεν είμαστε όψιμοι διαμεσολαβητές μιας επερχόμενης «αριστερής κυβέρνησης» και των ιεραρχών της εκκλησίας. Εξάλλου στη διαχείριση του καπιταλισμού που πρεσβεύει αυτή η κυβέρνηση, είμαστε αντίθετοι. Εμείς θέλουμε την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και όχι τον εξωραϊσμό του.

Επειδή, όμως, οι θρησκευόμενοι αντιμετωπίζονται συχνά-πυκνά, από μερικούς… συντρόφους, ως μεσαιωνικά «αποβράσματα» και η πίστη τους ως «κατάλοιπο» που πρέπει να εκλείψει συνολικά, οφείλουμε να δώσουμε δύο απαντήσεις. Ή μάλλον, να αφήσουμε κάποιους άλλους να τις δώσουν για εμάς.

1. Θεωρείται πως η επιστήμη είναι ενάντια στη πίστη.

Ο φυσικός και αστροφυσικός, κ. Γιώργος Γραμματικάκης, σε συνέντευξή του στο Έθνος, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Για έναν αστροφυσικό ή έναν βιολόγο ο Θεός υπάρχει τόσο κοντά ή τόσο μακριά όσο και για έναν απλό πολίτη. Η επιστήμη δεν θα αποδείξει ποτέ την ύπαρξη του Θεού. Ούτε, βέβαια -παρά τα όσα λέγονται και γράφονται- την ανυπαρξία του. Η πραγματική πίστη έχει μια υπερβατική διάσταση. Εναπόκειται λοιπόν στον κάθε άνθρωπο, στις εμπειρίες ή στον ψυχισμό του, να τη δεχθεί ή να την απορρίψει.»

Ο κ. Γραμματικάκης κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με μια σειρά από σημαντικούς επιστήμονες και νομπελίστες. O Μαξ Μπορν, που το 1954 μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ στη Φυσική για την εργασία του στη κβαντική μηχανή, έλεγε χαρακτηριστικά: «Εκείνοι που λένε πως η μελέτη της επιστήμης κάνει κάποιον άθεο πρέπει να είναι μάλλον ανόητοι.». O επίσης νομπελίστας χημικός Ντέρεκ Μπάρτον υποστήριζε ότι «δεν υπάρχει καμία ασυμφωνία μεταξύ της επιστήμης και της θρησκείας.». Επίσης, κλασική είναι και η ρήση του Άλμπερτ Αϊνστάιν: «Απλώς ανιχνεύω τις γραμμές που πηγάζουν από το Θεό.».

2. Θεωρείται, από κάποιους, πως η πίστη πρέπει να καταπολεμηθεί, καθώς είναι ενάντια στην κοινωνική απελευθέρωση και την αντικαπιταλιστική προοπτική.

Εθνικό Πανεπιστήμιο Μπογκοτά, Κολομβία. Αριστερά, ο Καμίλο Τόρες, κολομβιανός ιερέας που επιδίωξε τη συνεργασία χριστιανών και κομμουνιστών, και δολοφονήθηκε το 1966 από τον στρατό της Κολομβίας ενώ είχε ενταχθεί στο αντάρτικο του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (ELN). Δεξιά, ο Τσε.

Από την άλλη, ο Φιντέλ Κάστρο λέει: «Από μια αυστηρά πολιτική θέση —και νομίζω πως κάτι ξέρω από πολιτική— πιστεύω ότι μπορεί κανείς να είναι μαρξιστής χωρίς να σταματήσει να είναι χριστιανός και να δουλεύει μαζί με έναν μαρξιστή κομμουνιστή για να μεταβάλει τον κόσμο. Το σημαντικό είναι και στις δυο περιπτώσεις να πρόκειται για ειλικρινείς επαναστάτες, πρόθυμους να εξαλείψουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και να αγωνιστούν για τη δίκαιη κατανομή του κοινωνικού πλούτου, την ισότητα, την αδελφοσύνη, την αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπινων όντων. Να είναι, δηλαδή, φορείς της πιο προωθημένης πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής συνείδησης, αν και στην περίπτωση των χριστιανών η αφετηρία είναι η θρησκευτική αντίληψη.»

Εν κατακλείδι, θεωρούμε ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να πιστεύει ή όχι. Όπως είναι απαράδεκτο το να γίνονται διακρίσεις με βάση την εθνικότητα και το χρώμα κάποιου, το ίδιο απαράδεκτο είναι να γίνονται διακρίσεις οποιουδήποτε τύπου με βάση το τι ή το αν πιστεύει κάποιος.

Αντικομμουνισμός και κριτική στο σοσιαλισμό

Ο σοσιαλισμός, όπως εφαρμόστηκε τον 20ο αιώνα, είχε θετικά και αρνητικά. Είχε μια σειρά από σημαντικά επιτεύγματα αλλά είχε και αστοχίες. Οι αντικομμουνιστές, που ως στόχο έχουν την διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης, συκοφαντούν τον σοσιαλισμό και εστιάζουν με μεγεθυντικούς φακούς στις όποιες αδυναμίες του· αποδεικνύοντας πως, ακόμα και σήμερα, οι καπιταλιστές τρέμουν αυτήν την προοπτική του σοσιαλισμού που μπορεί αποδεδειγμένα να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσης των προλετάριων, των εργατών και του λαού.

Τα επιχειρήματα των αντικομμουνιστών ενάντια στο σοσιαλισμό, είναι συγκεκριμένα. Μιλάνε για «σταλινικά εγκλήματα», για τις «δίκες της Μόσχας», για «ουκρανικό ολοκαύτωμα», για το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, για την «επέμβαση» της ΕΣΣΔ στην Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες, για τη Διάσκεψη της Γιάλτας και το «μοίρασμα του κόσμου», κάνουν αναφορές στις αντεπαναστατικές ενέργειες στην Ανατολική Ευρώπη (Ουγγαρία το 1956, Τσεχοσλοβακία το 1968, Πολωνία το 1980), στην «σοβιετική εισβολή» και «κατοχή» στο Αφγανιστάν, κ.λπ. Όλα τα παραπάνω, αφορούν ιστορικά ζητήματα για τα οποία υπάρχουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Όμως οι αντικομμουνιστές αναφέρονται και σε ιδεολογικά ζητήματα. Μιλάνε για ολοκληρωτισμό, για έλλειψη «ελευθερίας» και «δημοκρατίας», για βία κ.λπ.

Είναι αλήθεια πως στο σοσιαλισμό υπήρξαν και τείχη και υπηρεσίες παρακολούθησης. Σήμερα, υπάρχει πείρα απ’ όλα αυτά και δεν εντάσσονται στο σοσιαλισμό και τη λαϊκή εξουσία που θέλουμε να οικοδομήσουμε. Όμως, από την άλλη, οι έννοιες της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας» στον καπιταλισμό, είναι εντελώς διαστρεβλωμένες.

Εμφανίζεται ως «δημοκρατία» η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη αντιπροσώπων, κατά την οποία μέσα σε όργιο προπαγάνδας, παραπληροφόρησης, εκβιαστικών διλημμάτων, υπό την κηδεμονία μέσων ενημέρωσης που είναι στα χέρια των καπιταλιστών και υπηρετούν τα συμφέροντά τους, κάθε τέσσερα χρόνια, ο πολίτης καλείται να κάνει μια εκλογική επιλογή. Η δημοκρατία στη λαϊκή εξουσία, έχει να κάνει με κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής του εργαζόμενου, ο οποίος δεν θα περιορίζεται στην εκλογή αντιπροσώπων, αλλά θα έχει τη δυνατότητα και θα είναι ελεύθερος να συμμετέχει άμεσα στους θεσμούς και στα όργανα της λαϊκής εξουσίας παίρνοντας αποφάσεις, με μια δομή από τα κάτω προς τα πάνω.

Επίσης, στον καπιταλισμό μιλάνε για «ελευθερία». Στην πραγματικότητα, η ελευθερία που υπάρχει είναι αυτή των καπιταλιστών να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και να εκμεταλλεύονται το λαό και την εργατική τάξη αρπάζοντας τον πλούτο που παράγεται από την εργασία των λαϊκών στρωμάτων. Ο λαός δεν έχει το δικαίωμα να είναι ιδιοκτήτης του πλούτου που δημιουργεί ο ίδιος. Όμως, λαός ελεύθερος και κυρίαρχος είναι ο λαός που έχει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει. Και αυτό είναι που έχει ως στόχο ο σοσιαλισμός.

Στο σοσιαλισμό, παρ’ όλες τις αδυναμίες και τις παραλείψεις, παρ’ όλα τα λάθη και τις αστοχίες, υπήρξαν σημαντικά επιτεύγματα που έδωσαν λύσεις σε ζητήματα όπως η εργασία για όλους, η παιδεία, η υγεία, το δωρεάν ρεύμα, η στέγη, η φροντίδα, η σύνταξη, το επίδομα μητρότητας. Ζητήματα που ο καπιταλισμός δεν έχει λύσει. Στο σοσιαλισμό το παρασιτικό και εκμεταλλευτικό σύστημα του καπιταλισμού συντρίφτηκε, και αυτό είναι που πονάει τους αντικομμουνιστές.

Είναι θεμιτό και πρέπει να ασκηθεί κριτική στο σοσιαλισμό για μια σειρά από ζητήματα, με στόχο τη βελτίωση του. Αυτή η κριτική πρέπει να γίνει με βάση τα πραγματικά δεδομένα και από την σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Όχι από βολεμένα golden boys, από δηλωμένους φασίστες, από αφεντικά, από το αστικό πολιτικό σύστημα. Η «κριτική» όλων αυτών, όπως είπαμε, έχει ως στόχο να δώσει ανάσα ζωής στην εκμετάλλευση, συκοφαντώντας το σπάσιμο των αλυσίδων. Ο λαός οφείλει να την πετάξει στα σκουπίδια.

Αντικαπιταλισμός: ιδεοληψία ή δογματισμός;

Η απερίφραστη εναντίωσή μας στον καπιταλισμό δεν υπάρχει, επειδή απλώς αυτή είναι η πολιτική μας άποψη ή επειδή έτσι μας «την βάρεσε». Ο καπιταλισμός, το σύστημα που επιτρέπει στους λίγους να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και να αρπάζουν τον πλούτο που παράγουν με τον ιδρώτα τους οι εργάτες και ο λαός, επιτρέπει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, επιτρέπει την συσσώρευση αμύθητου πλούτου από την μία και την απόλυτη εξαθλίωση και φτώχεια από την άλλη. Ειδικά σήμερα, είναι μεγάλη αναγκαιότητα η εναντίωση και ο αγώνας για την ανατροπή του καπιταλισμού. Και αυτό, δεν το λέμε επειδή απλώς μας αρέσουν οι κόκκινες σημαίες, τα σφυροδρέπανα ή το μουστάκι του Στάλιν!

Επίσης, το ότι εναντιωνόμαστε στην διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης, ακόμα κι όταν αυτή θέλει να ονομαστεί «αριστερή», δεν συμβαίνει απλώς επειδή έτσι λέει το Κόμμα! Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική πραγματικά υπέρ του λαού και οικονομία φτιαγμένη έτσι ώστε να ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες, αν τα κλειδιά της οικονομίας και ο πλούτος είναι στα χέρια των καπιταλιστών. Κοροϊδεύουν το λαό όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Και δεν μπορεί να υπάρξει συμμαχία, στήριξη ή συμπόρευση με όσους καλλιεργούν αυταπάτες.

Είτε θεωρείς τον εαυτό σου μαρξιστή-λενινιστή, είτε όχι. Είτε υποστηρίζεις τον διαλεκτικό υλισμό, είτε όχι. Είτε πιστεύεις στο Θεό, είτε όχι. Είτε έχεις ελληνική ιθαγένεια, είτε όχι. Είτε είσαι αριστερός, είτε όχι! Σε κάθε περίπτωση (καλώς ή κακώς), το θέμα είναι να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι τι εστί καπιταλισμός, τι είναι η εργατική τάξη, η εκμετάλλευση, η υπεραξία, το κεφάλαιο, η συσσώρευση πλούτου, η εξαθλίωση, η ανισότητα. Κι αυτό δεν είναι θέμα ιδεοληψίας ή δογματισμού, έχει να κάνει με τη ζωή σου!

Φασίστες και υπερασπιστές του καπιταλισμού, χέρι-χέρι στον αντικομμουνισμό!

Οι υπερασπιστές του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και τα διάφορα φασισταριά που παίζουν τον ρόλο του μαντρόσκυλου του συστήματος, έχουν ένα βασικό μέλημα: να διδάξουν στο λαό την υποταγή και τον συμβιβασμό με το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Όπως είχαμε γράψει, η Χρυσή Αυγή ως γέννημα-θρέμμα του συστήματος, λογικό είναι να του προσφέρει ποικίλες υπηρεσίες. Μία από αυτές, είναι η δυνατότητα που δίνεται σε κάποιους, να επιχειρούν την ανιστόρητη και επικίνδυνη εξίσωση του ναζισμού με τον κομμουνισμό. 

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς, σε πρόσφατες δηλώσεις του στις Ηνωμένες Πολιτείες, είπε: «Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό, έχουμε σαν κυβέρνηση την πολιτική βούληση, πάντα με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους», και φανερώνοντας ότι ο πραγματικός στόχος είναι το λαϊκό κίνημα που αμφισβητεί το σύστημα της εκμετάλλευσης και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του, ανέφερε: «Από τη μια πλευρά έχουμε τη Χρυσή Αυγή και από την άλλη μια ακραία αντιπολίτευση, η οποία λέει να βγούμε από το ΝΑΤΟ, από την ΕΕ, έξω από το ευρώ, δεν είναι κάτι το οποίο θα ήταν εποικοδομητικό για την ελληνική υπόθεση«.

Η καλλιέργεια της, επικίνδυνης για το λαό, θεωρίας των δύο άκρων, έχει πολλά πλοκάμια. Ένα από αυτά (και αρκετά βασικό) είναι η παραχάραξη και η διαστρέβλωση της ιστορίας. Λοιπόν, τι γίνεται; Διάφορα φασισταριά και απολογητές του ναζισμού, επιχειρούν να καταδείξουν το «κακό» και «σκληρό» πρόσωπο του κομμουνισμού, ώστε να λάβουν (προφανώς) κάποιου είδους εξιλέωση για την απάνθρωπη «ιδεολογία» που πρεσβεύουν και για τα εγκλήματα που είναι φορτωμένη αυτή.

Επιχειρούν να ανακαλύψουν κομμουνιστικά «εγκλήματα» και «εκατομμύρια νεκρούς» (!) εξαιτίας του… σοσιαλισμού! Από την εποχή που ο Γκέμπελς επιχείρησε να φορτώσει το Κατίν στους Σοβιετικούς (και ακόμα πιο πριν) μέχρι σήμερα, οι συκοφαντίες και αυτού του είδους και η αντικομμουνιστική προπαγάνδα, είναι στην ημερήσια διάταξη των φασιστοειδών. Και όλα αυτά, με τις ευλογίες, την επιβράβευση και την υποκίνηση των καπιταλιστών.

Εξάλλου, ο φασισμός, ως γέννημα-θρέμμα του συστήματος, υπηρετεί έναν κοινό «μεγάλο σκοπό» με τον καπιταλισμό: το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος και την καταπολέμηση της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, των κομμουνιστών. Αυτά που γίνονται στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στο Πέραμα, δεν αφήνουν αμφιβολίες ότι ο καπιταλισμός, αν συναγωνίζεται σε κάτι τα μαντρόσκυλά του, αυτό είναι το ποιος θα αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά το λαϊκό κίνημα και την αντικαπιταλιστική προοπτική.

Έτσι λοιπόν, δεν είναι διόλου παράξενο, που οι υπέρμαχοι του καπιταλισμού αξιοποιούν και με το παραπάνω τις φιλοναζιστικές πηγές, ενάντια στον κομμουνισμό και το σοσιαλισμό.

Μια απ’ αυτές είναι το προαναφερόμενο, γκεμπελικής επινόησης, Κατίν. Μια άλλη, είναι οι δακρύβρεχτες εξιστορήσεις των «βασανισμένων» φιλοναζιστών, φιλοφασιστών, αντικομμουνιστών, που αγωνίζονταν για την παλινόρθωση του συστήματος της εκμετάλλευσης, και… ταλαιπωρήθηκαν στα γκούλαγκ! Ναι, καλά καταλάβατε: μιλάω, κατά κύριο λόγο, για τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν.

Όπως αναφέρει ο Νικόλαος Μόττας, στο κατατοπιστικό του άρθρο (διαβάστε το ολόκληρο από εδώ): «Η καρδιά του έργου που άφησε πίσω του ο Σολζενίτσιν είναι το μίσος ενάντια στον κομμουνισμό. Ο ίδιος επιχείρησε να ηρωοποιήσει τον εαυτό του, παρουσιαζόμενος ως διωκόμενος αντιφρονούντας της σταλινικής περιόδου. Όσοι τον εκθειάζουν ξεχνούν ότι η καταδίκη του σε οκταετή φυλάκιση το 1946 έγινε εξαιτίας της αντεπαναστατικής, φιλοναζιστικής προπαγάνδας στην οποία είχε επιδοθεί. Δεν έκρυψε ουδέποτε την συμπάθειά του στο ναζιστικό καθεστώς, κατηγορώντας μάλιστα τον Στάλιν ότι οδήγησε την ΕΣΣΔ σε πόλεμο (!) αντί να συνάψει συμφωνία με το Τρίτο Ράιχ. Για τον Σολζενίτσιν, ήταν ο Στάλιν που έφταιγε για τα εκατομμύρια θυμάτων που έδωσε η Σοβιετική Ένωση ενάντια στο φασισμό και όχι η ιμπεριαλιστική, επεκτατική πολιτική της ναζιστικής Γερμανίας και του Άξονα. Σε μια εκτίμηση του, χρόνια αργότερα, για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο ίδιος δεν έκανε προσπάθεια να κρύψει τις φασιστικές του απόψεις: «Ο γερμανικός στρατός θα μπορούσε να είχε ελευθερώσει την Σοβιετική Ένωση από τον Κομμουνισμό αλλά ο Χίτλερ ήταν ηλίθιος και δεν χρησιμοποίησε αυτό το όπλο». Το – κατά τον Σολζενίτσιν – «όπλο» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τις προσπάθειες αντισταλινικών για εκ των έσω διάλυση της ΕΣΣΔ και παράδοση του σοβιετικού λαού στις ναζιστικές δυνάμεις. Τόσο πατριώτης ήταν ο αγαπημένος αντικομμουνιστής της Δύσης.»

Στην ιστορία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού υπήρξαν λάθη και υπερβολές. Οι κομμουνιστές και οι αριστεροί, αυτά τα εξετάζουμε με σκοπό την βελτίωση στην εφαρμογή της ανθρωπιστικής ιδεολογίας του κομμουνισμού, η οποία αγωνίζεται για την απελευθέρωση από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η «κριτική» διάφορων φιλελεύθερων, αστών και λοιπών υπερασπιστών του συστήματος, δεν είναι επ’ ουδενί καλοπροαίρετη. Χέρι-χέρι με τους φασίστες, επιχειρούν να συκοφαντήσουν το σοσιαλισμό, να τσακίσουν το κίνημα (με κάθε τρόπο), να αποτρέψουν τα λαϊκά στρώματα από την αντικαπιταλιστική προοπτική της λαϊκής εξουσίας και να διαιωνίσουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

«Εθνική ενότητα» και «πατριωτισμός»!

«Τούτος ο πόλεμος που έρχεται / δεν είναι ο πρώτος. / Πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι. / Όταν ετέλειωσε ο τελευταίος / υπήρχαν νικητές και νικημένοι. / Στους νικημένους ο φτωχός λαός / πέθαινε απ’ την πείνα. / Στους νικητές ο φτωχός λαός / πέθαινε το ίδιο.»
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ο πατριωτισμός της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων οφείλει να ταυτίζεται με τον ταξικό αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού και την έξοδο από κάθε καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική διακρατική συμμαχία.

Ο εργάτης δεν έχει κοινά συμφέροντα με την ντόπια πλουτοκρατία!

Ο ταυτισμός του πατριωτισμού με την υπεράσπιση του αστικού πολιτικού συστήματος και της ντόπιας πλουτοκρατίας (όπως επιχειρούν οι φασίστες), απλώς υπηρετεί το καπιταλιστικό σύστημα.

Η «εθνική ενότητα» μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων είναι μια απάτη. Μια τέτοια «ενότητα» εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας που κατέχει τα μέσα παραγωγής. Αυτή η «εθνική ενότητα», η οποία υπερασπίζεται την καπιταλιστική ιδιοκτησία, απλώς κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους επιτρέποντας στους καπιταλιστές να αρπάζουν τον πλούτο που παράγει ο λαός.

Η ταξική ενότητα και η δημιουργία μιας λαϊκής συμμαχίας που θα αγωνίζεται αταλάντευτα για την ανατροπή του καπιταλισμού, χωρίς μεσοβέζικες λύσεις, είναι αυτή που έχει ανάγκη, ειδικά σήμερα, ο λαός.