Αρχεία Ιστολογίου

Τίποτε άλλο. Μόνο φωτιά!

Στον εχθρό που έχει ως σκοπό της ύπαρξής του να μας αφανίσει, δεν του αρμόζει τίποτε άλλο παρά μια λίμνη από φωτιά και θειάφι.

Στο σύστημα της εκμετάλλευσης που νομιμοποιεί των πλουτισμό κάποιων από τον ιδρώτα των αδικημένων και των καταπιεσμένων, δεν αξίζει τίποτε άλλο παρά μόνο φωτιά. Στον φασισμό που αποτελεί σκληροπυρινικό εργαλείο του συστήματος της εκμετάλλευσης και διασπείρει παθολογικό μίσος προς το διαφορετικό, προς τον μετανάστη, προς τον πρόσφυγα, προς κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση, επίσης φωτιά του αξίζει.

Άιντε παιδιά, άιντε παιδιά,
άιντε τα χέρια μας κουπιά.
Φωτιά στο άδικο φωτιά,
στο φως ν΄ανοίξουμε πανιά. 

Παλαιστίνη…

Μόλις είδα το βίντεο με τα παιδιά που έπαιζαν μπάλα σε μια παραλία στην Παλαιστίνη, και σκοτώθηκαν από τις βόμβες του Ισραηλινού στρατού…

Λοιπόν, μπροστά σε ένα έγκλημα, είναι απάνθρωπο και ανήθικο το να κρατήσει κάποιος ίσες αποστάσεις από το θύμα και το θύτη. Η υπεράσπιση του θύματος, είναι χρέος για τον καθένα που κουβαλάει έστω και ελάχιστη ανθρωπιά.

Στο διαρκές έγκλημα, στην ανελέητη σφαγή που διαδραματίζεται στην Παλαιστίνη εδώ και χρόνια, η θέση μας είναι ξεκάθαρα υπέρ του Παλαιστινιακού λαού.

Η Παλαιστίνη είναι ενδεικτική περίπτωση ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Ο ιμπεριαλισμός είναι το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού: ενός συστήματος που παράγει ανισότητα, εκμετάλλευση, καταπίεση, πόλεμο. Ενός συστήματος που είναι αναγκαίο να τσακιστεί από τη ρίζα του.

υ.γ. Ντροπή, αίσχος και όνειδος για τη χριστιανική πίστη, αποτελούν κάποιοι «χριστιανο»σιωνιστές που υπερασπίζονται ανερυθρίαστα τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις του Ισραήλ (μπορούν να βρεθούν τέτοιοι ακόμα και στην Ελλάδα, σε κάποιες «χαρισματικές» εκκλησίες) και αποκαλούν «τρομοκράτες» τον Παλαιστινιακό λαό, σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αλλού.

«Κρυφοί χριστιανοί» και «κρυφοί κομμουνιστές»

Ο πάπας Φραγκίσκος, κατά καιρούς, έχει ασκήσει κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης και στις ακραίες νεοφιλελεύθερες μορφές του. Μάλιστα, κάποιοι, εξαιτίας αυτών των παρεμβάσεων έχουν φτάσει να τον αποκαλούν «μαρξιστή».

Λοιπόν, μιλώντας στην ιταλική εφημερίδα Il Messaggero, ο Φραγκίσκος, αναφερόμενος στην ανάγκη προστασίας των φτωχών, των αρρώστων και όσων έχουν ανάγκη, σημείωσε ότι «οι κομμουνιστές λένε ότι όλα αυτά είναι κομμουνισμός. Σίγουρα, είκοσι αιώνες αργότερα. Έτσι, όταν μιλούν, κάποιος μπορεί να τους πει: μα τότε είσαι χριστιανός».

Σε αυτό που λέει ο Φραγκίσκος, μπορεί να μην έχει άδικο.  Η βάση της αρχέγονης χριστιανικής πίστης είναι και ριζοσπαστική και με σαφή ταξικό προσανατολισμό. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως οι περισσότεροι χριστιανοί σήμερα, είναι… αντικομμουνιστές! Όχι μόνο συμβιβάζονται με το σύστημα που γεννά την ανισότητα, την αδικία και την εκμετάλλευση, αλλά πολλές φορές, αγωνίζονται και για την επιβίωσή του!

Ο πάπας Φραγκίσκος λέει ότι οι κομμουνιστές είναι «κρυφοί χριστιανοί». Εμείς λέμε πως αυτοί που δηλώνουν χριστιανοί, θα πρέπει να γίνουν, επιτέλους, «κρυφοί κομμουνιστές»!

Φιλανθρωπία, ένοπλη δράση και λοιπές αντιδράσεις μπροστά στην ανισότητα και την εκμετάλλευση

Μερικές σκόρπιες σκέψεις.

Η εκμετάλλευση και η αδικία που επικρατεί σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία, η ασύλληπτη ανισότητα μεταξύ κεφαλαίου και λαϊκών στρωμάτων, πλουσίων και φτωχών, που φανερώνεται σε κάθε γωνιά της γης, είναι φυσικό και επόμενο να δημιουργεί έντονα συναισθήματα και αντιδράσεις σε κάθε άνθρωπο που δεν έχει απολέσει κάθε ίχνος ευαισθησίας και ανθρωπιάς από την ύπαρξή του.

Οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται το μέγεθος της απανθρωπιάς που επικρατεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, λοιπόν, αντιδρούν με διάφορους τρόπους.

Κάποιοι μπορεί να δραστηριοποιηθούν μέσω διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων και κινήσεων. Έχοντας καλές προθέσεις, θεωρούν ότι με αυτό τον τρόπο βοηθούν τους πιο εξαθλιωμένους. Και μάλιστα, μπορεί αυτό να συμβαίνει σε έναν βαθμό, καθώς προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση σε κάποιους από τους φτωχότερους των φτωχότερων. Όμως οι εμπνευστές αυτού του είδους «αντίδρασης» στην τερατώδη ανισότητα, στην ουσία αθωώνουν το σύστημα και τις δομές που παράγουν όλη αυτή την κατάσταση. Το ζήτημα που τίθεται είναι ο κατασταλτικός κατευνασμός των «κολασμένων», και όχι το πως αυτοί οι άνθρωποι θα μπορέσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Αυτό, φυσικά, συμβαίνει καθώς μια τέτοια χειραφέτηση θα σήμαινε πως το κεφάλαιο θα είχε απώλειες από τα κέρδη του και η εξουσία του θα αντιμετώπιζε τριγμούς. Έτσι, είναι πλέον συχνό το φαινόμενο κάποιοι καπιταλιστές να επιδίδονται σε φιλανθρωπίες χτίζοντας επαρκές κοινωνικό προφίλ. Επίσης οι, «αγανακτισμένοι» με την αδικία, εθελοντές τέτοιων κινήσεων, πιστεύουν πως εξετελούν το χρέος τους μπροστά στην κατάσταση που αντικρίζουν, με το να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε τέτοιου είδους προσπάθειες.

Άλλοι, πάλι (λιγότεροι αυτοί), όντας οργισμένοι με όσα αντικρίζουν καθημερινά, θεωρούν πως προκαλούν φθορά στο σύστημα της εκμετάλλευσης, σπάζοντας βιτρίνες, πετώντας πέτρες ή βόμβες μολότοφ στις δυνάμεις καταστολής, ή ακόμη, πραγματοποιώντας κάποιες ένοπλες δράσεις. Όμως οι πράξεις που είναι ξεκομμένες από το μαζικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και προκαλούν την περαιτέρω θωράκιση του συστήματος, δεν βοηθούν σε τίποτα τον αγώνα για την απάλειψη της εκμετάλλευσης. Επίσης, κάθε πράξη βίας που δεν προέρχονται μαζικά από τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη, αλλά έχει να κάνει με τη δράση μικρών ένοπλων ομάδων, στην πραγματικότητα, κάνει ζημία σε κάθε σοβαρή προσπάθεια που επιχειρεί τη δημιουργία ρωγμών στο σύστημα που παράγει την ανισότητα και την αδικία. Το σύστημα έχει τους μηχανισμούς και την κατάλληλη θωράκιση, ώστε να βγαίνει πιο δυνατό μετά από κάθε τέτοια μεμονωμένη ένοπλη ενέργεια.

Υπάρχουν, βεβαίως, και αυτοί που κάθονται στον καναπέ και μουτζώνουν την τηλεόραση κατά τη διάρκεια των δελτίων ειδήσεων, όμως γι’ αυτή την κατηγορία «αγανακτισμένων» θα αποφύγουμε κάποιον ιδιαίτερο σχολιασμό.

Λοιπόν, πως πρέπει, στην πραγματικότητα, να δράσει όποιος οργίζεται και αγανακτεί με την αδικία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση που αντικρίζει στην καθημερινότητά του (και όχι μόνο);

Κατ’ αρχάς πρέπει να αντιληφθεί πως αυτή η αθλιότητα που αντικρίζει, δεν είναι ουρανοκατέβατη, ούτε φυσικό φαινόμενο. Είναι παράγωγο ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που έχει πολύ συγκεκριμένο όνομα: του καπιταλισμού. Από εκεί και πέρα, πρέπει να αναζητήσει την πιο ρεαλιστική εναλλακτική που μπορεί να ανατρέψει αυτές τις καταστάσεις. Εμείς, θεωρούμε, πως αυτή η εναλλακτική, είναι η αντικαπιταλιστική προοπτική του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας, δηλαδή η καθολική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας με βάση τις λαϊκές ανάγκες.

Η αλληλεγγύη στους πιο εξαθλιωμένους είναι χρήσιμη και αναγκαία, αρκεί να είναι γνήσια και να προέρχεται από τον ίδιο το λαό. Η ένοπλη δράση, μπορεί να αποτελέσει συνέχεια της ταξικής πάλης εφόσον προκληθεί από βίαια αντίδραση της άρχουσας τάξης, πριν ή αμέσως μετά την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό. Όμως, καθετί, πρέπει να πηγάζει και να εξυπηρετεί οργανωμένα το μεγάλο σκοπό: την οριστική εξάλειψη της απανθρωπιάς.

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε κάπως έτσι: δράση στους χώρους δουλειάς, θωράκιση και δημιουργία ταξικής συνείδησης, ξεκάθαρη στόχευση στην ανατροπή -και όχι στη διαχείριση- του συστήματος, ταξική αλληλεγγύη, μαζικοποίηση του λαϊκού-εργατικού κινήματος…

Τα διλήμματα

Το αστικό πολιτικό σύστημα, ως βασική και ουσιαστική μέθοδο επιβίωσης του καπιταλισμού και αποτροπής κάθε κοινωνικής-πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης με ταξικό προσανατολισμό, χρησιμοποιεί τα… διλήμματα! Οι εναλλακτικές που θέτονται είναι σαφώς εντός των τειχών του συστήματος.

Συνήθως, από την μία υπάρχει η εναλλακτική της δεξιάς που υπερτονίζει χαρακτηριστικά και στοιχεία τα οποία προσελκύουν τα συντηρητικά στρώματα της κοινωνίας, και από την άλλη αυτή της διαχειριστικής αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας όπου με συνθηματολογίες σπέρνει ενδοσυστημικές αυταπάτες που λειτουργούν ως ανάχωμα ενάντια στην ριζοσπαστικοποίηση του λαού.

Η υπέρβαση των διλημμάτων που θέτει το σύστημα, είναι ο μόνος δρόμος για την ανατροπή του. Ο δρόμος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής μπορεί αν γίνει πραγματικότητα, εφόσον η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οργανωθούν μαζικά και αγωνιστούν με στόχο την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας. Μακριά από τα διλήμματα του συστήματος.

Αυτήν την Κυριακή ψηφίζουμε…

Αυτήν την Κυριακή…

  • δεν ψηφίζουμε φασίστες, ναζί, εθνικιστές, ακροδεξιούς και λοιπά μαντρόσκυλα του συστήματος.
  • δεν ψηφίζουμε όσους υπερασπίζονται ανοιχτά τα συμφέροντα της αστικής τάξης και της πλουτοκρατίας.
  • δεν ψηφίζουμε όσους μιλάνε για κοινωνικά κράτη κ.λπ. από τη μία, και τσακίζουν τον λαό ψηφίζοντας μνημόνια από την άλλη.
  • δεν ψηφίζουμε όσους μιλάνε για «αριστερές κυβερνήσεις» στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσους σπέρνουν αυταπάτες ότι μπορεί να ασκηθεί πραγματική φιλολαϊκή πολιτική με τα μέσα παραγωγής στην κατοχή των καπιταλιστών, ότι μπορεί να υπάρξει «ανθρώπινος» καπιταλισμός.

Αυτήν την Κυριακή ψηφίζουμε-στηρίζουμε τη δύναμη που είναι σάρκα από την σάρκα της τάξης μας. Τη δύναμη που έχει ως στόχο την αντικαπιταλιστική ανατροπή, τη λαϊκή εξουσία, την έξοδο από την ιμπεριαλιστική ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Τη δύναμη που δε θα κοροϊδέψει, ούτε θα κάνει κωλοτούμπες για καρέκλες.

Αυτήν την Κυριακή, δείχνουμε την αντίθεσή μας στον ευρωμονόδρομο και στο σύστημα της εκμετάλλευσης, ενισχύοντας το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Εσύ εργάτη πάρε την εξουσία…

Όχι στους μακιγιέρ!

Όσο και να σπατουλάρεις…

Η καπιταλιστική εκμετάλλευση δε θα τερματιστεί ούτε θα περιοριστεί με το φτιασίδωμα του συστήματος. Το μακιγιάρισμα του καπιταλισμού με «αριστερές» μπογιές, απλώς εδραιώνει τους καπιταλιστές ως κατόχους των μέσων παραγωγής και ως άρπαγες του πλούτου που παράγεται από την εργασία του λαού, καταπνίγοντας τον όποιο ριζοσπαστισμό αναπτύσσεται μέσα στο λαό.

Επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση που στηρίζουν με χέρια και με πόδια αυτοί οι «αριστεροί» μακιγιέρ, είναι μια ιμπεριαλιστική διακρατική ένωση που είναι δομημένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκή.

Ο λαός και η εργατική τάξη, πρέπει να διαλύσουν τις αυταπάτες και να γυρίσουν την πλάτη στους… μακιγιέρ! Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος. Το σύστημα της εκμετάλλευσης δε μεταρρυθμίζεται. Ανατρέπεται!

 

Οι «αντικομμουνιστές»!

Έκδοση συλλόγου της Ειδικής Ασφάλειας (μετεμφυλιακή)

Έκδοση συλλόγου της Ειδικής Ασφάλειας (μετεμφυλιακή). Πηγή: Κόκκινος Φάκελος

Οι αντικομμουνιστές, θέλουν να παρουσιάζονται ως «πατριώτες» που, τάχα, κόπτονται για το καλό το τόπου. Στην πραγματικότητα, έλκουν την καταγωγή τους από τους χίτες, τους ταγματασφαλίτες, τους χουντικούς και όλους τους υποτακτικούς των ιμπεριαλιστών. Αυτοί ήταν, ιστορικά, οι αντικομμουνιστές.

Δηλώνουν αντίθεση στον κομμουνισμό. Είναι αντίθετοι, δηλαδή, με τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης και του λαού. Αυτό που τους ενδιαφέρει στην πραγματικότητα, είναι οι καπιταλιστές να μην χάσουν από την κατοχή τους τα μέσα παραγωγής και τον πλούτο που παράγεται από το λαό και αυτοί τον αρπάζουν. Τρέμουν την σοσιαλιστική επανάσταση και την ανατροπή του καπιταλισμού. Τρέμουν τη Λαϊκή Εξουσία.

Οι αντικομμουνιστές, δεν είναι ούτε πατριώτες, ούτε «αντισυστημικοί». Ξεφτίλες βαστάζοι των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των τραπεζιτών και όλων των καπιταλιστών. Απόγονοι φασιστών και δοσίλογων.  Μια ζωή πουλημένοι στα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών. Αυτό είναι οι αντικομμουνιστές!

Ταξική πάλη και ένοπλος αγώνας

Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;
—Μπέρτολτ Μπρεχτ

Στη διαδικασία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας  —της κοινωνίας, δηλαδή, όπου δε θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τα μέσα παραγωγής δε θα είναι στα χέρια των καπιταλιστών, ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν και η οικονομία θα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες— η τάξη των καπιταλιστών και της πλουτοκρατίας, τα συμφέροντα της οποία θα θιχτούν, δε θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Είναι βέβαιο πως θα επιχειρήσει με κάθε μέσο να ανακόψει την πορεία της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής. Αυτό σημαίνει πως δε θα διστάσει να καταφύγει στη βία και την καταστολή με κάθε μέσο που θα έχει διαθέσιμο. Αυτό, το διδάσκει η ίδια η ιστορία.

Έπειτα από την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, ο πλούσιοι χωρικοί, οι κουλάκοι, εξεγέρθηκαν ενάντια στη λαϊκή εξουσία που κοινωνικοποίησε τις μεταλλευτικές και μεταλλουργικές επιχειρήσεις και ισχυροποίησε τον αγροτικό συνεταιρισμό. Επίσης, οι ξένοι ιμπεριαλιστές προσπάθησαν να ανατρέψουν τη λαϊκή εξουσία. Ο λαός αντιμετώπισε ένοπλα τους εχθρούς του σε κάθε μέτωπο και εξασφάλισε την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Επίσης, στην Κουβανική επανάσταση ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα που στηριζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ένοπλος αγώνας ήταν αναπόφευκτος, με αποκορύφωμα τη νίκη των επαναστατών στη μάχη της Σάντα Κλάρα το Δεκέμβριο του 1958.

Η καταστολή του συστήματος, είναι εμφανής και σήμερα. Τη βλέπουμε σε απεργίες, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, σε κάθε χαραμάδα αντίστασης και πάλης. Η βία που θα ασκηθεί σε περίπτωση που οξυνθεί η ταξική πάλη και το ισχυροποιημένο λαϊκό κίνημα οδεύσει προς την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας, θα είναι πολλαπλάσια. Σε αυτήν όμως την περίπτωση, αυτή η βία θα προκαλέσει την ένοπλη πάλη της εξασφαλισμένης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού.

Η ένοπλη πάλη, στην ουσία, θα είναι η συνέχεια της ταξικής πάλης που και σήμερα διεξάγεται από το μαζικό ταξικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και θα λάβει χώρα εφόσον προκληθεί από βίαια αντίδραση της άρχουσας τάξης, πριν ή αμέσως μετά την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό.

«Κατοχή», εθνική ανεξαρτησία και ιμπεριαλισμός

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ουκρανία, αποδεικνύουν την ακρίβεια του Λένιν στην περιγραφή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού: του ιμπεριαλισμού. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στον πρόλογο του έργου του, «Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»: «Ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε σε παγκόσμιο σύστημα αποικιακής καταπίεσης και χρηματιστικής κατάπνιξης της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της γης από μια χούφτα “προηγμένες χώρες”. Και το μοίρασμα αυτής της “λείας” γίνεται ανάμεσα σε 2-3 ληστές με παγκόσμια δύναμη, οπλισμένους ως τα δόντια (Αμερική, Αγγλία, Ιαπωνία), που τραβούν όλη τη γη στον πόλεμό τους για το μοίρασμα της λείας τους».

Ο λαός και η εργατική τάξη δεν έχουν κανένα συμφέρον από την επικράτηση του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστή. Το συμφέρον τους είναι να αντιπαλέψουν κάθε ιμπεριαλιστική παρέμβαση, έχοντας ως πυξίδα την προοπτική του σοσιαλισμού. Λοιπόν, η εθνική ανεξαρτησία και η εναντίωση στους ιμπεριαλιστές είναι αναγκαία προϋπόθεση για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού και την εδραίωση της λαϊκής εξουσίας.

Βέβαια, ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας δεν αθωώνει σε καμία περίπτωση την ντόπια πλουτοκρατία. Η ντόπια αστική τάξη έχει, με τη θέλησή της, κάνει συμφωνίες με την ιμπεριαλιστική Ε.Ε. και συνυπογράφει την κεντρική πολιτική η οποία της εξασφαλίζει τα συμφέροντα, οπότε δεν μπορούμε να λέμε πως σήμερα υπάρχει «κατοχή» στην Ελλάδα, όπως υποστηρίζουν κάποιοι.

Ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις διακρατικές του ενώσεις είναι μια ουσιαστική πτυχή του ολομέτωπου ταξικού αντικαπιταλιστικού αγώνα ενάντια σε ντόπια και ξένη πλουτοκρατία.