Αρχεία Ιστολογίου

Τι τους φοβίζει;

Ο καπιταλισμός έχει πολλές εφεδρείες. Καταφέρνει να κρατά εγκλωβισμένο εντός των τειχών του συστήματος, ένα μεγάλο τμήμα των λαϊκών στρωμάτων. «Κυβερνώσα αριστερά», σοσιαλδημοκράτες, απολιτίκ πολιτικάντηδες, νεοφιλελεύθερους, «ελληνοχριστιανούς«, φασίστες-ναζί: απ’ όλα έχει ο μπαξές.

Τι είναι, όμως, αυτό που πράγματι φοβίζει τους καπιταλιστές; Τι απεχθάνονται όλοι αυτοί; Τι πολεμούν με κάθε μέσο διαστρεβλώνοντας την ιστορία και την επικαιρότητα, κατασκευάζοντας θεωρίες όπως αυτή των «δύο άκρων», στήνοντας συνεχώς νέα αναχώματα, ποινικοποιώντας και καταστέλοντας απεργίες και την δράση του εργατικού-λαϊκού κινήματος;

Η αντικαπιταλιστική προοπτική του σοσιαλισμού και της Λαϊκής Εξουσίας, η προοπτική που συνοψίζεται στην κόκκινη σημαία και στο σφυροδρέπανο, αναστατώνει εφοπλιστές, βιομηχάνους, τραπεζίτες, και όλα τα παράσιτα που αρπάζουν τον πλούτο που δημιουργείται από τον ιδρώτα και το αίμα του λαού.

Ο Κώστας Βάρναλης είχε γράψει: «Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο / αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.»

Η ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, βέβαια, δεν είναι απλό ζήτημα. Απαιτείται αποφασιστικότητα, αταλάντευτος αγώνας και οργάνωση. Οι καπιταλιστές δεν θα παραδώσουν τόσο εύκολα τα μέσα παραγωγής και τον πλούτο που μας αρπάζουν, όμως στην πραγματικότητα, είναι στο χέρι της εργατικής τάξης η αποτίναξη των ζυγών της εκμετάλλευσης.

Το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ-Ένγκελς, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.»

Advertisements

Ταξική πάλη και ένοπλος αγώνας

Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;
—Μπέρτολτ Μπρεχτ

Στη διαδικασία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας  —της κοινωνίας, δηλαδή, όπου δε θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τα μέσα παραγωγής δε θα είναι στα χέρια των καπιταλιστών, ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν και η οικονομία θα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες— η τάξη των καπιταλιστών και της πλουτοκρατίας, τα συμφέροντα της οποία θα θιχτούν, δε θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Είναι βέβαιο πως θα επιχειρήσει με κάθε μέσο να ανακόψει την πορεία της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής. Αυτό σημαίνει πως δε θα διστάσει να καταφύγει στη βία και την καταστολή με κάθε μέσο που θα έχει διαθέσιμο. Αυτό, το διδάσκει η ίδια η ιστορία.

Έπειτα από την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, ο πλούσιοι χωρικοί, οι κουλάκοι, εξεγέρθηκαν ενάντια στη λαϊκή εξουσία που κοινωνικοποίησε τις μεταλλευτικές και μεταλλουργικές επιχειρήσεις και ισχυροποίησε τον αγροτικό συνεταιρισμό. Επίσης, οι ξένοι ιμπεριαλιστές προσπάθησαν να ανατρέψουν τη λαϊκή εξουσία. Ο λαός αντιμετώπισε ένοπλα τους εχθρούς του σε κάθε μέτωπο και εξασφάλισε την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Επίσης, στην Κουβανική επανάσταση ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα που στηριζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο ένοπλος αγώνας ήταν αναπόφευκτος, με αποκορύφωμα τη νίκη των επαναστατών στη μάχη της Σάντα Κλάρα το Δεκέμβριο του 1958.

Η καταστολή του συστήματος, είναι εμφανής και σήμερα. Τη βλέπουμε σε απεργίες, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, σε κάθε χαραμάδα αντίστασης και πάλης. Η βία που θα ασκηθεί σε περίπτωση που οξυνθεί η ταξική πάλη και το ισχυροποιημένο λαϊκό κίνημα οδεύσει προς την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας, θα είναι πολλαπλάσια. Σε αυτήν όμως την περίπτωση, αυτή η βία θα προκαλέσει την ένοπλη πάλη της εξασφαλισμένης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού.

Η ένοπλη πάλη, στην ουσία, θα είναι η συνέχεια της ταξικής πάλης που και σήμερα διεξάγεται από το μαζικό ταξικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και θα λάβει χώρα εφόσον προκληθεί από βίαια αντίδραση της άρχουσας τάξης, πριν ή αμέσως μετά την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό.

Φιντέλ Κάστρο: κοινά σημεία επαφής του χριστιανισμού με το σοσιαλισμό και τη λαϊκή εξουσία

Από την πιο πρόσφατη (17/2/2014) συνάντηση του Φιντέλ Κάστρο με τον Φράι Μπέττο.

Φράι Μπέττο: Το θεό που αρνείστε εσείς οι μαρξιστές-λενινιστές, τον αρνούμαι και εγώ: το θεό του κεφαλαίου, το θεό της εκμετάλλευσης, το θεό στο όνομα του οποίου έγινε ο ιεραποστολικός εκχριστιανισμός από την Ισπανία και την Πορτογαλία στη Λατινική Αμερική, με τη γενοκτονία των ιθαγενών, το θεό που δικαιολόγησε και καθαγίασε τους δεσμούς της Εκκλησίας με το αστικό Κράτος. Το θεό που σήμερα νομιμοποιεί στρατιωτικές δικτατορίες σαν του Πινοτσέτ. Αυτόν το θεό που εσείς αρνείστε, αυτόν τον θεό που ο Μαρξ στην εποχή του κατάγγειλε, τον αρνούμαστε και εμείς. Δεν είναι αυτός ο Θεός της Βίβλου, δεν είναι ο Θεός Ιησούς.

Τα βιβλικά κριτήρια για το ποιος πραγματικά εκπληρώνει τη θέληση του Θεού βρίσκονται στο κεφάλαιο 25 του κατά Ματθαίο: ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψασα, καὶ ἐποτίσατέ μοι. Σήμερα μπορούμε να προσθέσουμε: Δεν είχα εκπαίδευση, και μου έφτιαξες σχολεία. Ήμουν άρρωστος, και μου έδωσες υγεία. Δεν είχα κατοικία, και μου έδωσες σπίτι. Και ο Ιησούς συμπεραίνει: ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.

Μόλις ήρθα από μια συγκέντρωση με μια ομάδα Κουβανών χριστιανών φοιτητών. Κάποια στιγμή μου ζήτησαν να τους πω λίγα λόγια και ένας με ρώτησε πώς ένιωθα σαν χριστιανός μέσα σε μια κοινωνία όπου πολλοί είναι άθεοι. Τους είπα λοιπόν: Κοίτα, για μένα το πρόβλημα του αθεϊσμού δεν έχει σχέση με το μαρξισμό, είναι ζήτημα των χριστιανών. Ο αθεϊσμός υπάρχει, γιατί εμείς οι χριστιανοί ιστορικά δεν σταθήκαμε ικανοί να δώσουμε μια λογική μαρτυρία για την πίστη μας. Από κει, λοιπόν, ξεκινάει το πράγμα. Αναλύοντας την αναστροφή που έκανε η θρησκεία για να δικαιολογήσει την εκμετάλλευση της Γης στο όνομα μιας ανταμοιβής στον Ουρανό, εκεί αρχίζουν οι βάσεις που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τον αθεϊσμό.

Ήθελα να πω ότι, από την άποψη του Ευαγγελίου, η σοσιαλιστική κοινωνία που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη ζωή του λαού, πραγματοποιεί ασυνείδητα αυτό που εμείς, οι άνθρωποι της πίστης, ονομάζουμε προγράμματα του Θεού στην ιστορία. 

Φιντέλ Κάστρο: Μερικά πράγματα που μου λες έχουν πολύ ενδιαφέρον. Και εγώ στις συζητήσεις μου με τους Βορειοαμερικάνους επισκόπους —που προκάλεσαν αυτή την ανταλλαγή απόψεων ανάμεσά μας— ξεκινούσα ακριβώς από τα κοινά αυτά σημεία στη διδασκαλία του χριστιανισμού, και που και σε εμάς τους ίδιους δίδασκαν όταν ήμασταν παιδιά και έφηβοι. Για παράδειγμα, η Εκκλησία κριτίκαρε την πλεονεξία. Ο σοσιαλισμός, ο μαρξισμός-λενινισμός, στηλιτεύει κι αυτός την πλεονεξία, θα μπορούσαμε σχεδόν να πούμε το ίδιο έντονα. Ο εγωισμός είναι κάτι από αυτά που εμείς κριτικάρουμε περισσότερο, κάτι που και η Εκκλησία κριτικάρει. Η φιλαργυρία είναι άλλη μια κριτική για την οποία έχουμε κοινά σημεία.

Εγώ μάλιστα πρόσθεσα στους επισκόπους, ότι εσείς έχετε ιεραποστόλους που πηγαίνουν στον Αμαζόνιο, για παράδειγμα, για να ζήσουν μαζί με τις κοινότητες των Ινδιάνων, ή που πηγαίνουν να δουλέψουν μαζί με τους λεπρούς. Πηγαίνετε και δουλεύετε με τους αρρώστους σε πολλά μέρη του κόσμου. Και εμείς έχουμε τους διεθνιστές. Δεκάδες χιλιάδες Κουβανοί εκπληρώνουν διεθνιστικές αποστολές. Τους ανέφερα το παράδειγμα των δασκάλων μας που πήγαν στη Νικαράγουα, 2.000 δάσκαλοι, που ζουν σε πολύ δύσκολες συνθήκες μαζί με τις αγροτικές οικογένειες. Δάσκαλοι και δασκάλες, που είναι το πιο ενδιαφέρον, γιατί σχεδόν το 50% αυτών των δασκάλων που πήγαν στη Νικαράγουα ήταν γυναίκες, πολλές είχαν οικογένεια, παιδιά. Αποχωρίζονταν την οικογένειά τους για δυο χρόνια για να πάνε στα πιο απομακρυσμένα μέρη, στα βουνά και στους αγρούς της Νικαράγουας, να ζήσουν εκεί που ζουν εκείνοι, σ’ ένα ταπεινό καλύβι, να τρέφονται όπως τρέφονται εκείνοι. Και μερικές φορές ξέρω ότι στο ίδιο σπίτι, κατά κανόνα, ζούσαν η οικογένεια, το ζευγάρι, τα παιδιά, ο δάσκαλος ή η δασκάλα και τα ζώα.

[…] Και έχουμε καθηγητές και δασκάλους σε χώρες της Αφρικής, όπως στην Αγκόλα, τη Μοζαμβίκη, την Αιθιοπία, ή της Ασίας, όπως στη Νότια Υεμένη. Έχουμε γύρω στους 1.500 γιατρούς που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στα πιο απομακρυσμένα μέρη του κόσμου, στην Ασία, την Αφρική, δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες σε διάφορα διεθνιστικά καθήκοντα.

Θύμισα στους επισκόπους, ότι αν η Εκκλησία έχει τους ιεραποστόλους, εμείς έχουμε τους διεθνιστές. Αν εσείς εκτιμάτε τούτο το πνεύμα αυτοθυσίας και άλλες ηθικές αξίες, αυτές είναι οι αξίες που εμείς εξάρουμε, τιμούμε και προσπαθούμε να προωθήσουμε στη συνείδηση των συμπατριωτών μας.

Τους είπα κάτι ακόμη: Αν η Εκκλησία επρόκειτο να δημιουργήσει ένα Κράτος σύμφωνα με τις αρχές αυτές, θα οργάνωνε ένα Κράτος σαν το δικό μας.

Φράι Μπέττο: Ναι, αλλά ελπίζω πως η Εκκλησία δεν θα έχει ξανά αυτή την πρόθεση, ότι η χριστιανοσύνη «της Δεξιάς» δεν θα είναι η χριστιανοσύνη «της Αριστεράς».

Φιντέλ Κάστρο: Ε, καλά, εγώ βέβαια δεν συμβούλευα τους επισκόπους να οργανώσουν Κράτος. Τους είπα, όμως, ότι αν το οργάνωναν σύμφωνα με τις χριστιανικές αντιλήψεις, θα οργάνωναν ένα κράτος παρόμοιο με το δικό μας.

Τους είπα: Για παράδειγμα, σίγουρα δεν θα επιτρέπατε και θα αποφεύγατε με κάθε τρόπο τα τυχερά παιχνίδια, σ’ ένα Κράτος που θα διέπεται από τις χριστιανικές αρχές. Εμείς εξαλείψαμε το παιχνίδι. Δεν θα επιτρέπατε την ύπαρξη ζητιάνων και εξαθλιωμένων στους δρόμους. Το δικό μας είναι το μοναδικό Κράτος της Λατινικής Αμερικής, όπου δεν υπάρχουν ούτε ζητιάνοι ούτε εξαθλιωμένοι. Δεν θα επιτρέπατε να υπάρχει παιδί εγκαταλελειμμένο. Σ’ αυτή τη χώρα δεν υπάρχει ούτε ένα τέτοιο παιδί. Δεν θα επιτρέπατε παιδί πεινασμένο. Σ’ αυτή τη χώρα δεν υπάρχει πεινασμένο παιδί. Δεν θα αφήνατε γέρο χωρίς βοήθεια, χωρίς περίθαλψη. Σ’ αυτή τη χώρα δεν υπάρχουν ηλικιωμένοι χωρίς βοήθεια, χωρίς περίθαλψη. Δεν θα επιτρέπατε την ιδέα μιας χώρας γεμάτης ανέργους. Σ’ αυτή τη χώρα δεν υπάρχουν άνεργοι. Δεν θα επιτρέπατε τα ναρκωτικά. Στη χώρα μας έχουν εξαλειφθεί. Δεν θα επιτρέπατε την πορνεία, έναν τρομερό θεσμό που υποχρεώνει τη γυναίκα να ζει πουλώντας το κορμί της. Στη χώρα μας η πορνεία έχει εξαλειφθεί, έχουν καταργηθεί οι διακρίσεις, έχουν δημιουργηθεί δυνατότητες δουλειάς για τη γυναίκα, ανθρώπινες συνθήκες, προωθείται κοινωνικά η γυναίκα. Καταπολεμήσαμε τη διαφθορά, την κλοπή, την υπεξαίρεση. Επομένως όλα αυτά τα πράγματα που καταπολεμήσαμε, όλα αυτά τα προβλήματα που λύσαμε, θα ήταν τα ίδια που θα προσπαθούσε να λύσει η Εκκλησία, αν επρόκειτο να οργανώσει ένα πολιτικό κράτος σύμφωνα με τους χριστιανικούς κανόνες.

Το παραπάνω κείμενο, είναι απόσπασμα από τις συνομιλίες του Φιντέλ Κάστρο με τον βραζιλιάνο καθολικό μοναχό και υποστηρικτή της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, Φράι Μπέττο, που έγιναν το 1985, όπως περιέχονται στο βιβλίο “Ο Φιδέλ και η Θρησκεία: συνομιλίες με τον Φράι Μπέττο” (εκδόσεις Γνώσεις, 1987, σελ. 279-283).

Γιατί, σε γενικές γραμμές, υπερασπιζόμαστε το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε;

Το να είσαι ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα που δίνει την δυνατότητα στους πλούσιους να έχουν στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής και να εκμεταλλεύονται την εργασία του λαού αρπάζοντας τον πλούτο που παράγεται από αυτήν, δεν έχει να κάνει με την ιδεολογία σου, τη θρησκεία σου, την εθνικότητά σου, το χρώμα σου.

Στην καπιταλιστική κοινωνία, δημιουργούνται τάξεις: οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, τα αφεντικά και οι εργάτες, οι καπιταλιστές και το προλεταριάτο. Το να αγωνίζεσαι για την ανατροπή του καπιταλισμού, έχει να κάνει με το αν ανήκεις στους δεύτερους.

Μπορεί να διαφέρει η αντίληψή σου με άλλα τμήματα του λαϊκού κινήματος σε επιμέρους ζητήματα, όμως πρέπει να αντιληφθείς το εξής θεμελιώδες: ο καπιταλισμός δεν γίνεται ανθρώπινος. Είναι σύστημα δομημένο και φτιαγμένο ώστε να υπηρετεί, κάτω από κάθε μορφή διαχείρισής του, τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Η υπεράσπιση του σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, έχει να κάνει με το ότι αυτός κατάφερε να μην υπάρχουν εκμεταλλευτικές οικονομικές σχέσεις. Δεν υπήρχαν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι ενώ υπήρξαν σημαντικά επιτεύγματα στην επιστήμη, την εκπαίδευση, την υγεία, την πρόνοια, την στέγαση, την εργασία κ.λπ. Ο πλούτος που παραγόταν δεν έμπαινε στις τσέπες των λίγων —ακόμα κι αν υπήρξαν περιπτώσεις διαφθοράς, αλλά χρηματοδοτούσε μια οικονομία που ήταν σχεδιασμένη για να καλύπτει τις ανάγκες του λαού.

Ο σοσιαλισμός αυτός είχε ελλείψεις και λάθη, και καλώς του ασκείται κριτική εφόσον αυτή γίνεται από απελευθερωτική και κομμουνιστική σκοπιά. Όμως μην σε επηρεάζει η χοντροκομμένη προπαγάνδα των φασιστοειδών και των υπερασπιστών του καπιταλισμού. Ο σοσιαλισμός, παρέχει πολύ χρήσιμα εργαλεία και εμπειρία για μια κοινωνία που θέλει να λειτουργήσει έξω από το μαντρί του καπιταλισμού και έχει ως απώτερο στόχο την άμεση δημοκρατία, την κατάργηση της αγοράς και των διακριτών κοινωνικών τάξεων, την απελευθέρωση των ανθρώπων από κάθε είδους εκμετάλλευση.

Οι πολίτες 11 πρώην σοβιετικών χωρών, προτιμούν την περίοδο της ΕΣΣΔ. Αυτοί ξέρουν!

Όπως έχουμε ξαναγράψει, σε έρευνες που έχουν γίνει σε χώρες όπως η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Ουκρανία, η πρώην Ανατολική Γερμανία, το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων απαντά πως η ζωή στον καπιταλισμό, είναι χειρότερη απ’ ότι κατά την περίοδο του σοσιαλισμού. Ενώ σε πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις σε Τσεχία και Ουκρανία, τα Κομμουνιστικά κόμματα έλαβαν ιδιαίτερα μεγάλα ποσοστά.

Μια νέα έρευνα*, από την εταιρεία Gallup που διενεργήθηκε μεταξύ του Ιούνη και Αυγούστου το 2013 σε 11 χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, έρχεται να επιβεβαιώσει τα παραπάνω. Συγκεκριμένα, το 51% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η διάλυση της ΕΣΣΔ έβλαψε τα εθνικά συμφέροντα της χώρας τους, ενώ μόλις το 24% θεωρεί πως ήταν θετική.

Βέβαια, η γνώμη των ανθρώπων που έζησαν στον σοσιαλισμό (με τα προβλήματα του και τις όποιες ελλείψεις), προφανώς δε μετράει για τους παπαγάλους του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, οι οποίοι πασχίζουν να μας πείσουν ότι οι άνθρωποι εκεί «πεινούσαν», «σήμερα απεχθάνονται τον κομμουνισμό» κ.λπ κ.λπ.

Αντικομμουνισμός και κριτική στο σοσιαλισμό

Ο σοσιαλισμός, όπως εφαρμόστηκε τον 20ο αιώνα, είχε θετικά και αρνητικά. Είχε μια σειρά από σημαντικά επιτεύγματα αλλά είχε και αστοχίες. Οι αντικομμουνιστές, που ως στόχο έχουν την διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης, συκοφαντούν τον σοσιαλισμό και εστιάζουν με μεγεθυντικούς φακούς στις όποιες αδυναμίες του· αποδεικνύοντας πως, ακόμα και σήμερα, οι καπιταλιστές τρέμουν αυτήν την προοπτική του σοσιαλισμού που μπορεί αποδεδειγμένα να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσης των προλετάριων, των εργατών και του λαού.

Τα επιχειρήματα των αντικομμουνιστών ενάντια στο σοσιαλισμό, είναι συγκεκριμένα. Μιλάνε για «σταλινικά εγκλήματα», για τις «δίκες της Μόσχας», για «ουκρανικό ολοκαύτωμα», για το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, για την «επέμβαση» της ΕΣΣΔ στην Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες, για τη Διάσκεψη της Γιάλτας και το «μοίρασμα του κόσμου», κάνουν αναφορές στις αντεπαναστατικές ενέργειες στην Ανατολική Ευρώπη (Ουγγαρία το 1956, Τσεχοσλοβακία το 1968, Πολωνία το 1980), στην «σοβιετική εισβολή» και «κατοχή» στο Αφγανιστάν, κ.λπ. Όλα τα παραπάνω, αφορούν ιστορικά ζητήματα για τα οποία υπάρχουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Όμως οι αντικομμουνιστές αναφέρονται και σε ιδεολογικά ζητήματα. Μιλάνε για ολοκληρωτισμό, για έλλειψη «ελευθερίας» και «δημοκρατίας», για βία κ.λπ.

Είναι αλήθεια πως στο σοσιαλισμό υπήρξαν και τείχη και υπηρεσίες παρακολούθησης. Σήμερα, υπάρχει πείρα απ’ όλα αυτά και δεν εντάσσονται στο σοσιαλισμό και τη λαϊκή εξουσία που θέλουμε να οικοδομήσουμε. Όμως, από την άλλη, οι έννοιες της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας» στον καπιταλισμό, είναι εντελώς διαστρεβλωμένες.

Εμφανίζεται ως «δημοκρατία» η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη αντιπροσώπων, κατά την οποία μέσα σε όργιο προπαγάνδας, παραπληροφόρησης, εκβιαστικών διλημμάτων, υπό την κηδεμονία μέσων ενημέρωσης που είναι στα χέρια των καπιταλιστών και υπηρετούν τα συμφέροντά τους, κάθε τέσσερα χρόνια, ο πολίτης καλείται να κάνει μια εκλογική επιλογή. Η δημοκρατία στη λαϊκή εξουσία, έχει να κάνει με κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής του εργαζόμενου, ο οποίος δεν θα περιορίζεται στην εκλογή αντιπροσώπων, αλλά θα έχει τη δυνατότητα και θα είναι ελεύθερος να συμμετέχει άμεσα στους θεσμούς και στα όργανα της λαϊκής εξουσίας παίρνοντας αποφάσεις, με μια δομή από τα κάτω προς τα πάνω.

Επίσης, στον καπιταλισμό μιλάνε για «ελευθερία». Στην πραγματικότητα, η ελευθερία που υπάρχει είναι αυτή των καπιταλιστών να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και να εκμεταλλεύονται το λαό και την εργατική τάξη αρπάζοντας τον πλούτο που παράγεται από την εργασία των λαϊκών στρωμάτων. Ο λαός δεν έχει το δικαίωμα να είναι ιδιοκτήτης του πλούτου που δημιουργεί ο ίδιος. Όμως, λαός ελεύθερος και κυρίαρχος είναι ο λαός που έχει στα χέρια του τον πλούτο που παράγει. Και αυτό είναι που έχει ως στόχο ο σοσιαλισμός.

Στο σοσιαλισμό, παρ’ όλες τις αδυναμίες και τις παραλείψεις, παρ’ όλα τα λάθη και τις αστοχίες, υπήρξαν σημαντικά επιτεύγματα που έδωσαν λύσεις σε ζητήματα όπως η εργασία για όλους, η παιδεία, η υγεία, το δωρεάν ρεύμα, η στέγη, η φροντίδα, η σύνταξη, το επίδομα μητρότητας. Ζητήματα που ο καπιταλισμός δεν έχει λύσει. Στο σοσιαλισμό το παρασιτικό και εκμεταλλευτικό σύστημα του καπιταλισμού συντρίφτηκε, και αυτό είναι που πονάει τους αντικομμουνιστές.

Είναι θεμιτό και πρέπει να ασκηθεί κριτική στο σοσιαλισμό για μια σειρά από ζητήματα, με στόχο τη βελτίωση του. Αυτή η κριτική πρέπει να γίνει με βάση τα πραγματικά δεδομένα και από την σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Όχι από βολεμένα golden boys, από δηλωμένους φασίστες, από αφεντικά, από το αστικό πολιτικό σύστημα. Η «κριτική» όλων αυτών, όπως είπαμε, έχει ως στόχο να δώσει ανάσα ζωής στην εκμετάλλευση, συκοφαντώντας το σπάσιμο των αλυσίδων. Ο λαός οφείλει να την πετάξει στα σκουπίδια.

Καπιταλισμός ή Σοσιαλισμός;

Καπιταλισμός ή Σοσιαλισμός; Ποιο από τα δύο πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικά συστήματα είναι καλύτερο; Ποιο από τα δύο να επιλέξουμε;

Θα μπορούσε να γίνει μεγάλος λόγος και ανάλυση για το ποιο σύστημα είναι πιο αποδοτικό και ποιο μπορεί να οδηγήσει πιο μπροστά την ανθρώπινη κοινωνία. Όμως, για το ποιο τελικά πρέπει να επιλέξουμε, τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Το αν είσαι υπέρ του καπιταλισμού ή του σοσιαλισμού, είναι καθαρά ταξικό ζήτημα.

Αν είσαι μέλος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, η θέση σου οφείλει να είναι υπέρ του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Αντίθετα, αν είσαι πλούσιος, έχεις στην ιδιοκτησία σου μέσα παραγωγής και είσαι μέλος της αστικής τάξης, δικαίως είσαι υπέρ του καπιταλισμού.

Οι πλούσιοι που είναι υπέρ του σοσιαλισμού (όταν δεν υποκρίνονται), μπορεί να είναι ιδεαλιστές. Όμως, οι φτωχοί που είναι υπέρ του καπιταλισμού, μάλλον είναι ηλίθιοι.

Στο «δίλημμα» δικτατορία του κεφαλαίου και των μονοπωλίων ή εργατική λαϊκή εξουσία, η τάξη μας θα πρέπει να επιλέξει συνειδητά το δεύτερο.

Τελικά, ήταν τόσο άσχημα στο σοσιαλισμό;

Στη Ουγγαρία, σε δημοσκόπηση του Κέντρου Ερευνών Pew, το 72% δήλωσε πως η ζωή στον καπιταλισμό, είναι χειρότερη απ’ ότι κατά την περίοδο του σοσιαλισμού. Το ποσοστό που λέει το ίδιο στην Βουλγαρία, είναι της τάξεως του 62%. Επίσης, 62% είναι το ποσοστό και των Ουκρανών, που θεωρούν ότι στον καπιταλισμό η ζωή είναι χειρότερη.

Στη Ρουμανία, το 45% απ’ όσους συμμετείχαν σε πρόσφατη έρευνα του Ρουμάνικου Ινστιτούτου Αξιολόγησης και Στρατηγικής, πιστεύουν ότι σήμερα θα ζούσαν καλύτερα, αν δεν είχε επικρατήσει ο καπιταλισμός στη χώρα τους. Το 61%, δήλωσε ότι σήμερα ζει κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες, απ’ ότι επί σοσιαλισμού. Απ’ την άλλη, μόλις το 29% αντιλαμβάνεται τον κομμουνισμό σαν μια «κακή ιδέα».

Στη Γερμανία, το γνωστό περιοδικό Der Spiegel παραδέχτηκε πως «η εξύμνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας βρίσκεται σε άνοδο δύο δεκαετίες μετά την πτώση του τείχους». Ενώ, παρέθεσε δημοσκόπηση στην οποία, το 57% υπερασπίζεται τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Όπως σημειώνει το περιοδικό: «Από τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης προκύπτει ότι η νοσταλγία για την πρώην Ανατολική Γερμανία έχει ριζώσει βαθιά στις καρδιές πολλών πρώην Ανατολικογερμανών, αφού δεν περιορίζεται πλέον στους πιο ηλικιωμένους, που θρηνούν την απώλεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, αλλά ακόμα και οι νέοι, που δεν είχαν σχεδόν καθόλου εμπειρία από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, έχουν σήμερα θετική άποψη γι’ αυτή.» Επίσης, στο περιοδικό υπάρχουν μαρτυρίες, όπως αυτή ενός 38χρονου σήμερα, πρώην Ανατολικογερμανού, ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά, για την περίοδο μετά την επανένωση της Γερμανίας: «είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου άστεγους, ζητιάνους και φτωχούς ανθρώπους, που φοβούνταν για την επιβίωσή τους».

Όλα αυτά, δεν αναιρούν τα προβλήματα που μπορεί να υπήρχαν στις σοσιαλιστικές χώρες. Όμως από την άλλη, δείχνουν πως η προπαγάνδα της «ελεύθερης» και «δημοκρατικής» Δύσης, σχετικά με τον σοσιαλισμό, έχει διαμορφώσει στρεβλές συνειδήσεις για την κατάσταση που υπήρχε στις σοσιαλιστικές χώρες. Πολλοί πιστεύουν πως στον σοσιαλισμό «οι άνθρωποι πεινούσαν» και «δεν περνούσαν καλά», όμως οι ίδιοι οι άνθρωποι σε πολλές από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, λένε πως σήμερα στον καπιταλισμό τα πράγματα είναι χειρότερα!