Αρχεία Ιστολογίου

Αυτά που τσούζουν τους φασίστες…

Τους φασίστες και τους ναζί, τους τσούζουν αυτά που λέει ο Νίκος Μπογιόπουλος, η Λιάνα Κανέλλη και γενικά οι κομμουνιστές, για τον φασισμό. Το βλέπουμε στις κουβέντες τους, στις ομιλίες τους, στα μπλογκ τους, στις συμπεριφορές τους (μην ξεχνάμε πως πριν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, είχε προηγηθεί η επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα).

Ξέρουμε γιατί τους ενοχλούν οι κομμουνιστές: 1) οι κομμουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης ήταν αυτοί που τσάκισαν το φίδι του ναζισμού και τον Χίτλερ, 2) οι Έλληνες κομμουνιστές και οι λαϊκές δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ήταν αυτοί που έκαναν πραγματική αντίσταση στη ναζιστική κατοχή, όταν οι «πατριώτες» είτε συνεργάζονταν με τους ναζί, είτε προετοίμαζαν την κατάσταση για την επερχόμενη αμερικανοβρετανική τάξη πραγμάτων, είτε την είχαν κάνει για Μέση Ανατολή, 3) οι κομμουνιστές είναι αυτοί που σήμερα αποκαλύπτουν και καταδεικνύουν τον πραγματικό ρόλο των φασιστών: ότι αποτελούν, δηλαδή, σάρκα από την σάρκα του καπιταλισμού και εξυπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, επιδιώκοντας το τσάκισμα του λαϊκού-εργατικού κινήματος.

Ας λάβουν, λοιπόν οι φασίστες, λίγο συμπυκνωμένο Μπογιόπουλο…

Ακολουθεί το άρθρο Φασισμός, του Νίκου Μπογιόπουλου:

Η κάλπη και τα εκλογικά ποσοστά δεν αποτελούν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον φασισμό, για τον ναζισμό, για την ακροδεξιά. Αν ήταν έτσι, ο Χίτλερ με το 44% και το 33% που είχε πάρει στις εκλογές του 1933 στη Γερμανία θα ήταν «Άγιος». Αν ήταν έτσι η Λεπέν με το 25% στη Γαλλία θα ήταν «οσία». Ο Φάρατζ με το 29% στη Βρετανία και οι ακροδεξιοί με τα διψήφια ποσοστά από την Δανία και την Ουγγαρία μέχρι την Αυστρία και την Ολλανδία θα ήταν «ιεραπόστολοι».

Εκείνο που επιβεβαιώνουν αυτά τα ποσοστά είναι ότι το φίδι του φασισμού εκτρέφεται και μεγαλώνει μέσα στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, της αστικής δημοκρατίας, η οποία ενώ είναι η ίδια που το επωάζει και το ταΐζει σε πανευρωενωσιακό επίπεδο, είναι και η ίδια που παριστάνει την «σοκαρισμένη» από την ανάπτυξή του.

Η γέννηση του φασισμού, ή άνοδός του και η σημερινή του αναβίωση αποτελεί έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας ότι µια κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείται κάποιες φορές σε παράκρουση. Το φαινόμενο δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, με την κατάλληλη προπαγάνδα και την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, το ίδιο εύκολα µπορεί κάποιος να µάθει ότι 2+2 δεν κάνει 4, αλλά 5, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αμερική, όταν οι «Αµερικαναράδες», οι ιδεολογικοί αντίστοιχοι των «Ελληναράδων», υποδείκνυαν ως υπαίτιους όλων των δεινών τους Έλληνες, τότε, µετανάστες. Συνέβη στη Γερµανία του Μεσοπολέµου, όταν ως «αιτία της κρίσης» στοχοποιούνταν το «διαφορετικό» και σταµπαριζόταν µε ένα κίτρινο αστέρι στο ύψος της καρδιάς. Τέτοιου είδους «µνήμες» φρεσκάρονται χρόνια τώρα στην ΕΕ. Ήταν ο Κάμερον, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας (εκεί που οι ακροδεξιοί πήραν την πρώτη θέση στις εκλογές) από κοινού με την καγκελάριο Μέρκελ της Γερμανίας (εκεί που για πρώτη φορά οι ναζί εξέλεξαν ευρωβουλευτή) που συνομολογούσαν τον Φλεβάρη του 2011 ότι στην Ευρώπη επήλθε το «τέλος» του πολυπολιτιστικού μοντέλου» το οποίο «απέτυχε»…

Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Σε συνθήκες κρίσης, δε, αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ (σσ: θα δούμε σε επόμενο σημείωμα πως συγκεκριμένα γίνεται αυτό στην Ελλάδα) ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

  • Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
  • Όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
  • Όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
  • Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ που έκανε πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διόρισαν καγκελάριο.
  • Χρειάζονταν εκείνη την μορφή πολιτικής διαχείρισης, που θα μπορούσε να εγγυηθεί μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της ότι τώρα πλέον θα τεθεί «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως τους υποσχέθηκε ο Χίτλερ από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
  • Όταν, δε, απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω»:  Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

Ο φασισμός αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων για να αποκτήσει κοινωνική βάση. Ειδικά των μικρομεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται και που τα κηρύγματα περί «δημοκρατίας» ειδικά όταν προέρχονται από την αστική δημοκρατία που τους καταστρέφει, όταν προέρχονται από τα κόμματα ή από τα ΜΜΕ αυτής της δημοκρατίας, δεν τους λένε τίποτα. Το αντίθετο. Τα κόμματα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου (όπως αυτά που διαφήμιζαν την σοβαρότητα των φασιστών), όσο περισσότερο «βρίζουν» τους φασίστες – χωρίς βέβαια ποτέ να αποκαλύπτουν το ρόλο τους – τόσο περισσότερο τους «ηρωοποιούν» στα μάτια των κατεστραμμένων. Τα στρώματα αυτά συνδέουν την επιβίωσή τους με την ικανοποίηση της οργής τους η οποία επαφίεται στους πιο λαϊκιστές και τους πιο… βαρβάτους «τιμωρούς».

Για την δυνατότητα του φασισμού να διεισδύει στην κοινωνική συνείδηση οι επισημάνσεις από την ιστορική εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 αποκτούν δραματική επικαιρότητα και συνιστούν πολύτιμο εργαλείο:

ΠΡΩΤΟ: Ορισμένοι λένε ότι η κρίση και η φτωχοποίηση δεν είναι μια από τις αιτίες ενίσχυσης του φασισμού γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα των Μνημονίων σε άλλες χώρες της ΕΕ, επίσης γιγαντώνεται ο φασισμός, αλλά εκεί «δεν υπάρχει κρίση». «Ξεχνούν» ότι στην Ευρώπη έχει εγκαθιδρυθεί η κοινωνία των 2/3 και πάμε ολοταχώς για την κοινωνία του 1/3. «Ξεχνούν» ότι στη Γερμανία – «ατμομηχανή» της ΕΕ υπάρχουν 16 εκατομμύρια φτωχοί και κοινωνικά αποκλεισμένοι. Ότι υπάρχουν 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα. «Ξεχνούν» ότι στη Γαλλία υπάρχουν 8 εκατομμύρια φτωχοί, άνεργοι και κοινωνικά αποκλεισμένοι που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα. «Ξεχνούν» ότι στην Ολλανδία εκφράστηκε με τον πιο καθαρό τρόπο η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής «ευημερίας» όταν – και παρότι η χώρα εμφάνιζε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης – το 2012 πήγε σε εκλογές με επίδικο την επιβολή λιτότητας ύψους 16 δισ. ευρώ στις πλάτες του ολλανδικού λαού. «Ξεχνούν» ότι στη Βρετανία, αν και εκτός Ευρωζώνης και χωρίς την ανάγκη να βαφτίσει τη λιτότητα με τον όρο «μνημόνιο», εφαρμόζεται η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, στην οποία οι ίδιοι οι φορείς της έχουν προσδώσει τον κωδικό «δάκρυα και αίμα». Προφανώς «ξεχνούν» ότι μιλάμε για την ΕΕ των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 120 εκατομμυρίων απόκληρων.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Η δημαγωγία του φασισμού, η φασιστική «ιδεολογία», ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, αποκτά τη δυνατότητα να αποκτήσει επιρροή πάνω στις μάζες όσο η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του. Όταν το σύστημα της διαφθοράς έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήψης ώστε να φτάνει να κάνει σημαία του το «όλοι μαζί τα φάγαμε», τότε, σε συνδυασμό με την απελπιστική κατάσταση πλατιών λαϊκών μαζών, ορισμένα τέτοια ευαίσθητα στρώματα κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίμματα της σήψης αυτής. Ουδείς πρέπει να υποτιμά την αποτελεσματική ικανότητα της ιδεολογικής επιδημίας του φασισμού να εισχωρεί στην κοινωνική συνείδηση, ειδικά σε συνθήκες σήψης που ξεκινά από τις πλαστές πινακίδες Λιάπη μέχρι τις μίζες της Ζήμενς και από τις «λίστες Λαγκάρντ» μέχρι τα σκάνδαλα των ΜΚΟ και των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

ΤΡΙΤΟ: Ο φασισμός αξιοποιεί την αποδυνάμωση των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών. Πριν κάνει ο Χίτλερ τη χρήση του άρθρου 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης που επέβαλε «γύψο» στη Γερμανία το είχαν κάνει οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες. Αυτή η αποδυνάμωση των δημοκρατικών αντανακλαστικών που επέρχεται από την τακτική μιας διακυβέρνησης μέσω  Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, επιβολής του «μαύρου» στις τηλεοπτικές οθόνες, επιβολή απαγορεύσεων συναθροίσεων λόγω έλευσης καγκελαρίων και υποπλανηταρχών, επιβολής Μνημονίων με συνοπτικές διαδικασίες κοκ, «εκπαιδεύει» κοινωνικά στρώματα στην λογική της αποδοχής των «εκτροπών». Το ίδιο συμβαίνει με την «καθαγίαση» των φασιστών και των ακροδεξιών μέσω της συμμετοχής τους σε κυβερνητικά σχήματα της αστικής δημοκρατίας, από την Αυστρία μέχρι τη Νορβηγία και την Ουκρανία – για να μην μιλήσουμε για την κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα… Το ίδιο συμβαίνει με την αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας. Έχει αποδειχτεί από τη Γαλλία του Σαρκοζί μέχρι τον ημέτερο «Ξένιο Δία»: Οπότε η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της αποφάσισαν να προωθήσουν τα ταξικά και ιδιαίτερα πολιτικά τους συµφέροντα παίζοντας το χαρτί της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του εθνικισµού, και µάλιστα στο όνοµα του «κατευνασµού» της Ακροδεξιάς, έσυραν την κοινωνία στη βαρβαρότητα και έγιναν τροφοί του φασιστικού φιδιού.

ΤΕΤΑΡΤΟ: Ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Ο φασισμός εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Για να διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδει τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση. H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Χρησιμοποιεί ως λίπασμα μετατροπής του πατριωτισμού σε σωβινισμό τον εθνικό μηδενισμό, που τον πλασάρουν με τη μάσκα του «διεθνισμού» οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα. Οι φασίστες μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» του μισανθρωπισμού. Ο φασίστας μαγαρίζει την έννοια του πατριωτισμού. Στη θέση της αγάπης για την πατρίδα και τον σεβασμό στις πατρίδες των άλλων, στη θέση «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα, στη θέση «Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας» του Λένιν για το ρώσικο λαό το 1914, στη θέση του πατριωτισμού του ΕΑΜ που απελευθέρωνε την πατρίδα το 1944, ο φασισμός βάζει την πατριδοκαπηλεία και την μισαλλοδοξία. Το κάνει πατώντας πάνω σε ό,τι θίγει το εθνικό αίσθημα κάθε λαού, το κάνει πατώντας πάνω στους εξευτελισμούς του αγγλικού δικαίου, της επιτήρησης, των ταπεινώσεων με «δόσεις» κοκ.

ΠΕΜΠΤΟ: Οι φασίστες κατακρεουργούν ολόκληρη την ιστορία του κάθε λαού, για να παρουσιαστούν σαν απόγονοι και συνεχιστές του κάθε τι ανώτερου και ηρωικού στο παρελθόν του. Στα ναζιστικά βιβλία του μεσοπολέμου οι μεγάλοι άντρες του παρελθόντος του γερμανικού λαού παρουσιάζονταν σαν φασίστες. Ο Μουσολίνι καμωνόταν τον συνεχιστή του Γκαριμπάλντι. Οι Γάλλοι φασίστες φτιάχνουν σημαίες με την Παρθένα της Ορλεάνης σαν ηρωίδα τους. Οι Αμερικάνοι φασίστες επικαλούνται τις παραδόσεις των αμερικάνικων πολέμων ανεξαρτησίας, τις παραδόσεις του Ουάσινγκτον, του Λίνκολν. Οι Έλληνες φασίστες, από τους οποίους βγήκαν οι Τσολάκογλου και οι Λογοθετόπουλοι, παριστάνουν τους «μαχητές της Πίνδου»! Όσοι λοιπόν συκοφαντούν, παραποιούν ή παρατάνε ό, τι έχει αξία από το ιστορικό παρελθόν του έθνους και της ανθρωπότητας στους φασίστες πλαστογράφους, όσοι συντάσσουν ευρω-μνημόνια για να συσχετίζουν και να ταυτίζουν (!) τον φασισμό με τον αμείλικτο εχθρό του, τον κομμουνισμό, όσοι παραχαράσσουν την Ιστορία βαφτίζοντας «φάρμακο» το ρετσινόλαδο του φασίστα Μεταξά ή «πρόοδο» το μυστρί του Παττακού, είναι υπόλογοι για την αποβλάκωση των λαϊκών μαζών. Χαρίζουν την κοινωνία στο φασισμό.

Συμπερασματικά: Ο φασισμός είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα του (σσ: στην ελληνική εκδοχή της οποίας θα επανέλθουμε αναλυτικά) εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.

Advertisements

Αντιφασιστικός λόγος από παπά

Ο παπα-Ανδρέας από τα Ανώγεια της Κρήτης, στο μνημόσυνο για τα 70 χρόνια από την εκτέλεση του αντιστασιακού Γιάννη Δραμουντάνη-Στεφανογιάννη, είπε πέντε σταράτες κουβέντες. Ξεκάθαρα ενάντια στον φασισμό και στα αίτια που τον δημιουργούν.

Στο βίντεο που παραθέτουμε, δείτε  ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την ομιλία.

Φασίστες και υπερασπιστές του καπιταλισμού, χέρι-χέρι στον αντικομμουνισμό!

Οι υπερασπιστές του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και τα διάφορα φασισταριά που παίζουν τον ρόλο του μαντρόσκυλου του συστήματος, έχουν ένα βασικό μέλημα: να διδάξουν στο λαό την υποταγή και τον συμβιβασμό με το σύστημα της εκμετάλλευσης.

Όπως είχαμε γράψει, η Χρυσή Αυγή ως γέννημα-θρέμμα του συστήματος, λογικό είναι να του προσφέρει ποικίλες υπηρεσίες. Μία από αυτές, είναι η δυνατότητα που δίνεται σε κάποιους, να επιχειρούν την ανιστόρητη και επικίνδυνη εξίσωση του ναζισμού με τον κομμουνισμό. 

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς, σε πρόσφατες δηλώσεις του στις Ηνωμένες Πολιτείες, είπε: «Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό, έχουμε σαν κυβέρνηση την πολιτική βούληση, πάντα με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους», και φανερώνοντας ότι ο πραγματικός στόχος είναι το λαϊκό κίνημα που αμφισβητεί το σύστημα της εκμετάλλευσης και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του, ανέφερε: «Από τη μια πλευρά έχουμε τη Χρυσή Αυγή και από την άλλη μια ακραία αντιπολίτευση, η οποία λέει να βγούμε από το ΝΑΤΟ, από την ΕΕ, έξω από το ευρώ, δεν είναι κάτι το οποίο θα ήταν εποικοδομητικό για την ελληνική υπόθεση«.

Η καλλιέργεια της, επικίνδυνης για το λαό, θεωρίας των δύο άκρων, έχει πολλά πλοκάμια. Ένα από αυτά (και αρκετά βασικό) είναι η παραχάραξη και η διαστρέβλωση της ιστορίας. Λοιπόν, τι γίνεται; Διάφορα φασισταριά και απολογητές του ναζισμού, επιχειρούν να καταδείξουν το «κακό» και «σκληρό» πρόσωπο του κομμουνισμού, ώστε να λάβουν (προφανώς) κάποιου είδους εξιλέωση για την απάνθρωπη «ιδεολογία» που πρεσβεύουν και για τα εγκλήματα που είναι φορτωμένη αυτή.

Επιχειρούν να ανακαλύψουν κομμουνιστικά «εγκλήματα» και «εκατομμύρια νεκρούς» (!) εξαιτίας του… σοσιαλισμού! Από την εποχή που ο Γκέμπελς επιχείρησε να φορτώσει το Κατίν στους Σοβιετικούς (και ακόμα πιο πριν) μέχρι σήμερα, οι συκοφαντίες και αυτού του είδους και η αντικομμουνιστική προπαγάνδα, είναι στην ημερήσια διάταξη των φασιστοειδών. Και όλα αυτά, με τις ευλογίες, την επιβράβευση και την υποκίνηση των καπιταλιστών.

Εξάλλου, ο φασισμός, ως γέννημα-θρέμμα του συστήματος, υπηρετεί έναν κοινό «μεγάλο σκοπό» με τον καπιταλισμό: το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος και την καταπολέμηση της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, των κομμουνιστών. Αυτά που γίνονται στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στο Πέραμα, δεν αφήνουν αμφιβολίες ότι ο καπιταλισμός, αν συναγωνίζεται σε κάτι τα μαντρόσκυλά του, αυτό είναι το ποιος θα αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά το λαϊκό κίνημα και την αντικαπιταλιστική προοπτική.

Έτσι λοιπόν, δεν είναι διόλου παράξενο, που οι υπέρμαχοι του καπιταλισμού αξιοποιούν και με το παραπάνω τις φιλοναζιστικές πηγές, ενάντια στον κομμουνισμό και το σοσιαλισμό.

Μια απ’ αυτές είναι το προαναφερόμενο, γκεμπελικής επινόησης, Κατίν. Μια άλλη, είναι οι δακρύβρεχτες εξιστορήσεις των «βασανισμένων» φιλοναζιστών, φιλοφασιστών, αντικομμουνιστών, που αγωνίζονταν για την παλινόρθωση του συστήματος της εκμετάλλευσης, και… ταλαιπωρήθηκαν στα γκούλαγκ! Ναι, καλά καταλάβατε: μιλάω, κατά κύριο λόγο, για τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν.

Όπως αναφέρει ο Νικόλαος Μόττας, στο κατατοπιστικό του άρθρο (διαβάστε το ολόκληρο από εδώ): «Η καρδιά του έργου που άφησε πίσω του ο Σολζενίτσιν είναι το μίσος ενάντια στον κομμουνισμό. Ο ίδιος επιχείρησε να ηρωοποιήσει τον εαυτό του, παρουσιαζόμενος ως διωκόμενος αντιφρονούντας της σταλινικής περιόδου. Όσοι τον εκθειάζουν ξεχνούν ότι η καταδίκη του σε οκταετή φυλάκιση το 1946 έγινε εξαιτίας της αντεπαναστατικής, φιλοναζιστικής προπαγάνδας στην οποία είχε επιδοθεί. Δεν έκρυψε ουδέποτε την συμπάθειά του στο ναζιστικό καθεστώς, κατηγορώντας μάλιστα τον Στάλιν ότι οδήγησε την ΕΣΣΔ σε πόλεμο (!) αντί να συνάψει συμφωνία με το Τρίτο Ράιχ. Για τον Σολζενίτσιν, ήταν ο Στάλιν που έφταιγε για τα εκατομμύρια θυμάτων που έδωσε η Σοβιετική Ένωση ενάντια στο φασισμό και όχι η ιμπεριαλιστική, επεκτατική πολιτική της ναζιστικής Γερμανίας και του Άξονα. Σε μια εκτίμηση του, χρόνια αργότερα, για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο ίδιος δεν έκανε προσπάθεια να κρύψει τις φασιστικές του απόψεις: «Ο γερμανικός στρατός θα μπορούσε να είχε ελευθερώσει την Σοβιετική Ένωση από τον Κομμουνισμό αλλά ο Χίτλερ ήταν ηλίθιος και δεν χρησιμοποίησε αυτό το όπλο». Το – κατά τον Σολζενίτσιν – «όπλο» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τις προσπάθειες αντισταλινικών για εκ των έσω διάλυση της ΕΣΣΔ και παράδοση του σοβιετικού λαού στις ναζιστικές δυνάμεις. Τόσο πατριώτης ήταν ο αγαπημένος αντικομμουνιστής της Δύσης.»

Στην ιστορία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού υπήρξαν λάθη και υπερβολές. Οι κομμουνιστές και οι αριστεροί, αυτά τα εξετάζουμε με σκοπό την βελτίωση στην εφαρμογή της ανθρωπιστικής ιδεολογίας του κομμουνισμού, η οποία αγωνίζεται για την απελευθέρωση από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η «κριτική» διάφορων φιλελεύθερων, αστών και λοιπών υπερασπιστών του συστήματος, δεν είναι επ’ ουδενί καλοπροαίρετη. Χέρι-χέρι με τους φασίστες, επιχειρούν να συκοφαντήσουν το σοσιαλισμό, να τσακίσουν το κίνημα (με κάθε τρόπο), να αποτρέψουν τα λαϊκά στρώματα από την αντικαπιταλιστική προοπτική της λαϊκής εξουσίας και να διαιωνίσουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

«Χριστιανο»φασίστες

Τελευταία, τα έχουμε δει όλα.

Ποια εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ένας άνθρωπος σε εκκλησιαστικούς ηγέτες (ή, ακόμα, και σε εκκλησίες που αποδέχονται τέτοιους ανθρώπους ως ηγέτες) που υπερασπίζονται τον ρατσισμό και τον φασισμό;

Από την άλλη, βέβαια, μέσα στην εκκλησία, υπάρχει μια μεγάλη μερίδα πιστών και κληρικών που έχει αντιδράσει ενάντια στην φασιστική απειλή. Όμως φίλοι μου χριστιανοί, όσο θα υπάρχουν τέτοια φασισταριά μέσα στις εκκλησίες, και μάλιστα κατέχοντας αξιώματα και «νουθετώντας» άλλους ανθρώπους από άμβωνος, μην παραξενεύεστε που πολλοί από αυτούς που αγωνίζονται για έναν πιο δίκαιο κόσμο, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, νοιώθουν αποστροφή για την οργανωμένη θρησκεία.

Χρυσή Αυγή: Δολοφονικά μαντρόσκυλα του συστήματος

Οι φασίστες με μαφιόζικα χτυπήματα, τραμπουκισμούς, πλέον και με δολοφονίες, προσπαθούν να χτυπήσουν τους μετανάστες, τους αγωνιστές, την πρωτοπορία της εργατικής τάξης.

Μετά από πλήθος χτυπημάτων σε μετανάστες, ήρθε η επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πέραμα, και λίγες μέρες αργότερα η δολοφονία ενός αντιφασίστα στο Κερατσίνι.

Προσπαθούν να σπείρουν φόβο και τρομοκρατία στον λαό. Ως μαντρόσκυλα του συστήματος είναι ενάντια στην ταξική πάλη. Είναι υπέρ της υποταγής του λαού προς τους εκμεταλλευτές του, τους καπιταλιστές.

Όπως σημειώνει το ΠΑΜΕ: «Δεν έχουν καμία σχέση με το εργατικό κίνημα, με τις αξίες και τα ιδανικά του φτωχού-λαϊκού κόσμου, με τις ηρωικές παραδόσεις του λαού μας.»

Πρέπει να τους απομονώσουμε. Να μη μπορούν να σταθούν πουθενά. Να σβήσουν από προσώπου γης.

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον. Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Οι όψιμοι «αντιρατσιστές»

Οι όψιμοι «αντιρατσιστές» φαγώθηκαν να καταθέσουν «αντιρατσιστικά» νομοσχέδια. Είναι οι ίδιοι που πριν λίγο καιρό νομιμοποιούσαν την ακροδεξιά και άνοιγαν το δρόμο για τους σκληροπυρηνικούς ναζιστές της Χρυσής Αυγής, συνεργαζόμενοι σε κυβερνητικό σχήμα με το ακροδεξιό ΛΑ.Ο.Σ. του Καρατζαφέρη. Άθλιοι υποκριτές!

Τον φασισμό τον γεννάει ο ίδιος ο καπιταλισμός. Γι’ αυτό, άλλωστε, βλέπετε τους φασίστες να καλούν το λαό και τους εργάτες να σκύψουν το κεφάλι και να υποταχθούν στην αδικία, την ανισότητα και την καταπίεση των καπιταλιστών. Οι «αντισυστημικοί» φασίστες είναι, στην πραγματικότητα, μαντρόσκυλα του καπιταλιστικού συστήματος.

Ο ρατσισμός και ο φασισμός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με νόμους του ίδιου του συστήματος που έχει γεννήσει αυτά τα φαινόμενα. Του συστήματος της εκμετάλλευσης που υπηρετούν αυτοί οι όψιμοι «αντιρατσιστές». Λύση στο πρόβλημα της φασιστικής απειλής μπορεί να δώσει μόνο ο ίδιος ο λαός, απομονώνοντας και τσακίζοντας τα μαντρόσκυλα των καπιταλιστών.

Η ταξική υποταγή ως διδασκαλία του φασισμού

«Εργάτες + Αφεντικά = Friends For Ever» κατά τους φασίστες.

Το βασικό, διαχρονικό, πολιτικό και κοινωνικό ζητούμενο, είναι να αποκτήσουν ταξική συνείδηση όσοι ανήκουν στην εργατική τάξη και στους συμμάχους της. Αποκτώντας ταξική συνείδηση, ο καταπιεσμένος μπορεί να αντιληφθεί ποιος πράγματι τον καταπιέζει, ο εργάτης μπορεί να καταλάβει ποιος πράγματι τον εχθρεύεται και ποιος είναι σύμμαχός του.

Αντίθετα, η απουσία ταξικής συνείδησης, μπορεί να οδηγήσει την αγανάκτηση του καταπιεσμένου, στα εγκληματικά μονοπάτια του φασισμού. Ο στίχος του Φώντα Λάδη, για τον φασισμό, είναι ιδιαίτερα εύστοχος: «και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα / αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.»

Πρόσφατο κείμενο της Χρυσής Αυγής (6/9/12), αναφέρει χαρακτηριστικά: «Το μαρξιστικό ιδεολόγημα της «πάλης των τάξεων», που υιοθετήθηκε με ανακούφιση από την εξίσου υλιστική δεξιά, εφηύρε τον «ταξικό εχθρό». Εργαζόμενοι και εργοδότες, αντί να συνεργάζονται ως απαραίτητα μέλη του ίδιου επιχειρηματικού οργανισμού για την ευημερία του και -κατ’ επέκτασιν- την ευημερία των ιδίων και του εθνικού συνόλου, έλαβαν θέσεις αντιπάλων, με τις «ευλογίες» των ανάξιων κυβερνήσεων.»

Γίνεται σαφές, πως τα φασιστικά, ακροδεξιά, «εθνικιστικά» ιδεολογήματα, υπηρετούν πιστά το καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης, καθώς είναι υπέρ της ταξικής υποταγής των εργαζομένων στα αφεντικά και στους καπιταλιστές, ρίχνοντας το φταίξιμο για την κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα, σε άλλα μέλη της εργατικής τάξης -τους μετανάστες. Οι «εθνικιστές», με αυτό τον τρόπο φανερώνουν το πόσο χρήσιμοι είναι για τους καπιταλιστές, καθώς απροσανατολίζουν ντόπιους εργαζόμενους και τους διδάσκουν την ταξική υποταγή. Ταυτόχρονα προετοιμάζονται να λειτουργήσουν ως μπράβοι του συστήματος, ενάντια στο λαϊκό-ταξικό κίνημα.