Αρχεία Ιστολογίου

Λιάνα Κανέλλη: «ή Χριστός ή Μαρξ (;)»

Η Λιάνα Κανέλλη, στην εκπομπή της «Μπήκαν Στην Πόλη Οι Οχτροί», στον Real FM (2/5/2014), έδωσε μια εξαιρετική απάντηση στο δίλημμα που τίθεται από διάφορους: «ή Χριστός ή Μαρξ»

Advertisements

Πρόταση για ένα μικρό μανιφέστο των χριστιανών κομμουνιστών

Καθώς πολλοί μπερδεύονται όταν ακούνε πως κάποιος είναι «χριστιανός» και «κομμουνιστής», είπαμε να  προσπαθήσουμε να βάλουμε σε μια σειρά τα πράγματα. Κάνουμε μια αρχή λοιπόν, με την αυτήν την «πρόταση για ένα μικρό μανιφέστο». Το κείμενο, σίγουρα έχει ένα σωρό παραλείψεις και κενά, όμως δίνει ένα αρχικό, συγκεκριμένο στίγμα, το οποίο, βέβαια, προφανώς χρήζει συμπλήρωσης, βελτίωσης και περαιτέρω επεξεργασίας.

1. Είναι μία πραγματικότητα ότι ένας χριστιανός, εφόσον διατηρεί την θρησκευτική του πίστη, δεν μπορεί να θεωρηθεί ορθόδοξος Μαρξιστής-Λενινιστής. Ο Μαρξισμός-Λενινισμός, εκτός από την πολιτική του πρόταση, έχει ως υπόβαθρο μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και κοσμοαντίληψη, που στηρίζεται στον διαλεκτικό υλισμό και δεν μπορεί να συμβαδίσει με την θρησκευτική πίστη.

2. Η χριστιανική πίστη, προσφέρει μια ολοκληρωμένη φιλοσοφία για τον άνθρωπο και την ζωή του. Αυτή ακριβώς η φιλοσοφία, εμπεριέχει μια σειρά από ριζοσπαστικές αντιλήψεις, οι οποίες αφορούν αυτήν την ζωή. Ο ιδεαλισμός της χριστιανικής πίστης, στην πραγματικότητα, είναι μπολιασμένος με κάποια «υλιστικά» στοιχεία. Η διδασκαλία του χριστιανισμού, δεν ασχολείται μόνο με τα ουράνια. Σε μεγάλο βαθμό, ασχολείται με τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, ενώ εναντιώνεται στην συσσώρευση πλούτου και στην αδικία.

Ο συνειδητά χριστιανός κομμουνιστής, εναντιώνεται στον καπιταλισμό, με βάση αυτά τα στοιχεία της πίστης του, καθώς το σύστημα της εκμετάλλευσης, τα ιδανικά του, οι στόχοι του, τα αποτελέσματά του, τα αίτιά του, βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με όσα διδάσκει ο χριστιανισμός.

3. Η ιστορία έχει διδάξει πως τα σύνθετα ιδεαλιστικά στοιχεία της χριστιανικής πίστης, σε αρκετές περιπτώσεις μπόρεσαν να λειτούργησαν θετικά, οδηγώντας στην πολιτική ριζοσπαστικοποίηση και την ρήξη με την πλουτοκρατία και το κατεστημένο που υποστήριζε τα κεκτημένα της. Η χριστιανική πίστη, δεν θα πρέπει να θεωρείται πως, σε κάθε περίπτωση, αντιδραστικοποιεί τις συνειδήσεις και εμποδίζει την ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων.

Σκοπός, του χριστιανού κομμουνιστή, θα πρέπει να είναι η ανάδειξη των γνήσιων και ριζοσπαστικών στοιχείων της πίστης, και η αντιμετώπιση των μοιρολατρικών ερμηνειών και αντιλήψεων, που πράγματι διδάσκουν υποταγή και καθιστούν μορφές της θρησκευτικής πίστης σε “όπιο του λαού”.

4. Ο ριζοσπάστης χριστιανός κομμουνιστής, αναγνωρίζει την αναγκαιότητα, ο καπιταλισμός να ανατραπεί. Το σύστημα της εκμετάλλευσης, δεν μπορεί να γίνει «ανθρώπινο», παρά μόνο να ανατραπεί. Η οποιαδήποτε διαχείριση του συστήματος (ακόμα και η λεγόμενη «αριστερή»), είναι απορριπτέα, καθώς στην ουσία δίνει παράταση στην εκμετάλλευση, αποκοιμίζει το λαϊκό κίνημα, εμποδίζει την ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής αντίληψης των λαϊκών στρωμάτων και στην ουσία δεν μπορεί να εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική εφόσον τα μέσα παραγωγής και ο πλούτος είναι στα χέρια των καπιταλιστών.

Η πιο ρεαλιστική, αντικαπιταλιστική, εναλλακτική πρόταση, στην βάση της οποίας μπορεί να υπάρξει μια, πράγματι, φιλολαϊκή πολιτική, είναι αυτή της «Λαϊκής Εξουσίας». Μίας εξουσίας από τα κάτω, η οποία θα συντρίψει τις δομές του καπιταλισμού, θα κοινωνικοποιήσει όλα τα μέσα παραγωγής, θα υιοθετήσει τα πλεονεκτήματα του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας, θα δέχεται τον άμεσο εργατικό-λαϊκό έλεγχο.

5. Οι χριστιανοί κομμουνιστές, αν και υιοθετούν ως εργαλείο την πολιτική πρόταση της Λαϊκής Εξουσίας, της οποίας η προέλευση είναι σαφώς Μαρξιστική-Λενινιστική, ως προς την κοσμοαντίληψή τους έχουν οριοθετημένες αντιλήψεις. Μπορεί να αναγνωρίζουν κάποια χρήσιμα στοιχεία του διαλεκτικού υλισμού, όμως παραμένοντας σταθερά χριστιανοί, δεν αποδέχονται την κοσμοθεωρία του, η οποία απορρίπτει δογματικά την θρησκευτική πίστη. Παρ’ όλα αυτά, όπως προαναφέραμε, αναγνωρίζουν ότι η θρησκευτική πίστη, μπορεί πράγματι να μετατραπεί σε «όπιο των λαών» και σε εργαλείο των εκμεταλλευτών, εφόσον δεν αποβληθεί η μοιρολατρία που μπορεί να εμπεριέχει.

6. Ο χριστιανός κομμουνιστής, αν και δεν είναι ορθόδοξος Μαρξιστής-Λενινιστής, μπορεί και οφείλει να είναι μέρος της ευρύτερης συμμαχίας η οποία θέτει ως στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού με την ρεαλιστική στρατηγική που προαναφέραμε. Ως χριστιανός όμως, οφείλει να μένει ανεπηρέαστος, ακλόνητος και σταθερός στα ζητήματα της πίστης του.