Για τις απαντήσεις που δίνονται σχετικά με τον «σκληρό» Προτεσταντισμό

march-8-ter-071Στην εποχή της κρίσης, αρκετοί στην χώρα μας έχουν αρχίσει να αναφέρονται στον Προτεσταντισμό, θεωρώντας τον ως τμήμα του ιδεολογικού υπόβαθρου του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού καθώς και αιτία της προσκόλλησης των δανειστών στα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα. Στην πραγματικότητα, η αντίληψη αυτή βασίζεται σε συγκεκριμένα στερεότυπα τα οποία αναπαράγονται άκριτα, ενώ συνήθως δίδεται έμφαση στο γνωστό βιβλίο του Μαξ Βέμπερ «Η Προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού».

Στην Ελλάδα, υπάρχει μια μικρή προτεσταντική/διαμαρτυρόμενη κοινότητα. Ο πιο ιστορικός εκπρόσωπός της, είναι η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία. Η ΕΕΕ, που συμμετέχει μαζί με την ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (WCC), έχει παρουσία στην χώρα μας από το 1858, ενώ συγκαταλέγεται στις Πρεσβυτεριανές/Αναμορφωμένες εκκλησίες, ένα τμήμα του Προτεσταντισμού, που εμπνέεται σε σημαντικό βαθμό από την σκέψη του Ιωάννη Καλβίνου.

Ενυπόγραφο εκδοτικό σημείωμα του περιοδικού της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, «Ο Αστήρ της Ανατολής» (τεύχος Ιουνίου 2015), μιλάει για την όψιμη ενασχόληση κάποιων με τον Προτεσταντισμό. Αναφέρεται ενδεικτικά σε άρθρα των Πέτρου Παπακωνσταντίνου, Θεόδωρου Πάγκαλου, Giles Fraser, ενώ ασχολείται ιδιαίτερα με το άρθρο «Τι είναι ο Προτεσταντισμός;», του Λέανδρου Πολενάκη στην Αυγή (9/4/2015).

Το άρθρο του Πολενάκη, πράγματι εμπεριέχει πολλές αστοχίες. Καταφέρνει να ταυτίσει τον Καλβινισμό με το πεντηκοστιανό Ευαγγέλιο της Ευημερίας, δηλαδή με την αντίληψη ότι η συγκέντρωση πλούτου αποτελεί ένδειξη της θεϊκής εύνοιας. Βέβαια σημειώνει ένα γεγονός, ότι κάποιες χώρες στις οποίες επικρατεί ο Προτεσταντισμός είναι ταυτόχρονα και «μήτρες του σύγχρονου, ασύδοτου καπιταλισμού», όμως αυτό είναι άλλο ζήτημα, καθώς δεν θα πρέπει να κατηγορείται ο ίδιος ο Προτεσταντισμός, αλλά κάποιες εσφαλμένες ερμηνείες του.

Το βασικό ζήτημα όμως στο κείμενο του Αστήρ, είναι η προβληματική «απολογητική» της ίδιας της αντίκρουσης του άρθρου του Πολενάκη από το περιοδικό. Τα επιχειρήματα του εκδότη είναι πως ο Προτεσταντισμός δεν είναι κακός, καθώς: α) Έλληνες επιλέγουν να σπουδάσουν και να μεταναστεύσουν σε χώρες με καλύτερη ποιότητα ζωής όπου ο Προτεσταντισμός είναι κυρίαρχος, β) σημαντικά εκπαιδευτικά ιδρύματα ξεκίνησαν την λειτουργία τους στηριζόμενα στην καλβινιστική θεολογία, γ) η προτεσταντική Δύση μας σαγηνεύει με τα επιτεύγματά της στην τεχνολογία, παιδεία, ιατρική περίθαλψη, κοινωνική ασφάλιση, υψηλό βιωτικό επίπεδο κ.λπ., ενώ το άρθρο καταλήγει «Κι ακόμη, γιατί τρέχουμε σ’ αυτούς τους «τρελούς» (σ.σ. έτσι είχε αποκαλέσει ο Πολενάκης τους «γνωστικούς της προτεσταντικής πειθαρχίας και υπακοής»), εκλιπαρώντας τους για λίγα ακόμη δανεικά, για να μην χρεοκοπήσουμε;», επικαλούμενος την ρήση του Kierkegaar περί «αντιπαθητικής συμπάθειας» για να περιγράψει την σχέση των Ελλήνων με τον Προτεσταντισμό και τη Δύση.

Στην πραγματικότητα, στο κείμενο αυτό ο Αστήρ δικαιώνει πτυχές του άρθρου του Πολενάκη, καθώς η υπεράσπιση του Προτεσταντισμού μετατρέπεται σε υπεράσπιση του καπιταλισμού. Ο Αστήρ μας λέει πως ο Προτεσταντισμός δεν θα πρέπει να κατηγορείται που ταυτίζεται με τον καπιταλισμό, καθώς ο καπιταλισμός έχει και «θετικά». Στην ουσία, αποδέχεται αβίαστα το σύστημα της ανισότητας, της αδικίας και της εκμετάλλευσης ως συμβατό με την Διαμαρτυρόμενη αντίληψη.

Πρόσφατα, η Παγκόσμια Κοινωνία Αναμορφωμένων Εκκλησιών (η μεγαλύτερη καλβινιστική ομάδα εκκλησιών στον κόσμο, στην οποία συμμετέχει και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία), απεύθυνε ένα κάλεσμα για προσευχή για την Ελλάδα, με βάση την Ομολογία της Άκκρα (2004), η οποία ανέφερε:

24. Πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι Θεός δικαιοσύνης. Σε έναν κόσμο δωροδοκίας, εκμετάλλευσης, και πλεονεξίας, ο Θεός είναι με έναν ιδιαίτερο τρόπο ο Θεός του άπορου, του φτωχού, αυτού που υφίσταται εκμετάλλευση, του αδικημένου, και του κακοποιημένου (Ψαλμός ρμς’ 7-9). Ο Θεός απαιτεί να διατηρούμε δίκαιες σχέσεις με όλη τη δημιουργία.

25. Επομένως απορρίπτουμε κάθε ιδεολογία ή οικονομικό καθεστώς που βάζει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους, δεν φροντίζει για όλη τη δημιουργία, και ιδιωτικοποιεί εκείνα τα δώρα του Θεού που προορίζονται για όλους. Απορρίπτουμε κάθε διδασκαλία που δικαιολογεί εκείνους που υποστηρίζουν ή αποτυγχάνουν να αντισταθούν σε μια τέτοια ιδεολογία στο όνομα του Ευαγγελίου.

26. Πιστεύουμε ότι ο Θεός μας καλεί να σταθούμε στο πλευρό εκείνων που είναι θύματα της αδικίας. Ξέρουμε τι ο Κύριος ζητά από μας: να πράττουμε το δίκαιο, να δείχνουμε αγάπη και να ακολουθούμε τον Θεό πρόθυμα (Μιχαίας ς’ 8). Καλούμαστε να σταθούμε ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή αδικίας στην οικονομία και καταστροφής του περιβάλλοντος, έτσι ώστε να «ρεύσει σαν νερό το δίκαιο άφθονο και η δικαιοσύνη σαν χείμαρρος αστείρευτος» (Αμώς ε’ 24).

27. Επομένως απορρίπτουμε οποιαδήποτε θεολογία που υποστηρίζει ότι ο Θεός είναι μόνο με τους πλουσίους και ότι η ένδεια είναι ελάττωμα των φτωχών. Απορρίπτουμε οποιαδήποτε μορφή αδικίας που καταστρέφει τις σωστές σχέσεις – σχέσεις ανάμεσα στα φύλα, στις φυλές, στις τάξεις, στους αρτιμελείς και στους ανάπηρους, στις κάστες. Απορρίπτουμε κάθε θεολογία που βεβαιώνει ότι τα ανθρώπινα συμφέροντα δικαιούνται να εξουσιάζουν τη φύση.

Οι αντικαπιταλιστές που τα βάζουν με τον προτεσταντισμό και τον καλβινισμό, δεν έχουν ακούσει αυτήν την φωνή. Αντιθέτως, αυτά που ακούν —ακόμα κι ως απαντήσεις στις απόψεις τους— επιβεβαιώνουν τις επιφυλάξεις και τον σκεπτικισμό τους απέναντι στους Διαμαρτυρόμενους.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την επίκαιρη Διακήρυξη της Άκκρα.

Ενημέρωση

Λόγω έλλειψης χρόνου, οι δημοσιεύσεις στο ιστολόγιο των «Υπερβολών» έχουν αραιώσει αισθητά. Παρ’ όλα αυτά, κάνουμε κάποιες πιο «άμεσες» και «γρήγορες» ενημερώσεις, μέσω της σελίδας μας στο Facebook (http://www.facebook.com/yperboles), απ’ όπου μπορείτε να μας παρακολουθείτε.

Σας ευχαριστούμε πολύ για την στήριξη και το ενδιαφέρον σας.

Τίποτε άλλο. Μόνο φωτιά!

Στον εχθρό που έχει ως σκοπό της ύπαρξής του να μας αφανίσει, δεν του αρμόζει τίποτε άλλο παρά μια λίμνη από φωτιά και θειάφι.

Στο σύστημα της εκμετάλλευσης που νομιμοποιεί των πλουτισμό κάποιων από τον ιδρώτα των αδικημένων και των καταπιεσμένων, δεν αξίζει τίποτε άλλο παρά μόνο φωτιά. Στον φασισμό που αποτελεί σκληροπυρινικό εργαλείο του συστήματος της εκμετάλλευσης και διασπείρει παθολογικό μίσος προς το διαφορετικό, προς τον μετανάστη, προς τον πρόσφυγα, προς κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση, επίσης φωτιά του αξίζει.

Άιντε παιδιά, άιντε παιδιά,
άιντε τα χέρια μας κουπιά.
Φωτιά στο άδικο φωτιά,
στο φως ν΄ανοίξουμε πανιά. 

Η πολιτική…

Η πολιτική χρειάζεται ψήφους. / Η πολιτική χρειάζεται το μυαλό σας. / Η πολιτική χρειάζεται ανθρώπινα πλάσματα. / Η πολιτική χρειάζεται ψέματα. / Η πολιτική χρησιμοποιεί ναρκωτικά. / Η πολιτική χρησιμοποιεί βόμβες. / Η πολιτική χρειάζεται τορπίλες. / Η πολιτική χρειάζεται αίμα. /  Η πολιτική χρειάζεται δύναμη. / Η πολιτική χρειάζεται το κλάμα. / Η πολιτική χρειάζεται άγνοια. / Η πολιτική χρειάζεται ψέματα.

Αυτή είναι η απόδειξη, φίλε μου, ότι η πολιτική είναι βία!

Η πολιτική σκοτώνει…

Παλαιστίνη…

Μόλις είδα το βίντεο με τα παιδιά που έπαιζαν μπάλα σε μια παραλία στην Παλαιστίνη, και σκοτώθηκαν από τις βόμβες του Ισραηλινού στρατού…

Λοιπόν, μπροστά σε ένα έγκλημα, είναι απάνθρωπο και ανήθικο το να κρατήσει κάποιος ίσες αποστάσεις από το θύμα και το θύτη. Η υπεράσπιση του θύματος, είναι χρέος για τον καθένα που κουβαλάει έστω και ελάχιστη ανθρωπιά.

Στο διαρκές έγκλημα, στην ανελέητη σφαγή που διαδραματίζεται στην Παλαιστίνη εδώ και χρόνια, η θέση μας είναι ξεκάθαρα υπέρ του Παλαιστινιακού λαού.

Η Παλαιστίνη είναι ενδεικτική περίπτωση ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Ο ιμπεριαλισμός είναι το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού: ενός συστήματος που παράγει ανισότητα, εκμετάλλευση, καταπίεση, πόλεμο. Ενός συστήματος που είναι αναγκαίο να τσακιστεί από τη ρίζα του.

υ.γ. Ντροπή, αίσχος και όνειδος για τη χριστιανική πίστη, αποτελούν κάποιοι «χριστιανο»σιωνιστές που υπερασπίζονται ανερυθρίαστα τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις του Ισραήλ (μπορούν να βρεθούν τέτοιοι ακόμα και στην Ελλάδα, σε κάποιες «χαρισματικές» εκκλησίες) και αποκαλούν «τρομοκράτες» τον Παλαιστινιακό λαό, σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αλλού.

Αστικά ΜΜΕ: ενημέρωση με… ουσία!

Μετά από αρκετό καιρό έτυχε να βρεθώ μπροστά από ανοιχτή τηλεόραση, την ώρα που έπαιζαν τα δελτία των 8. Συγκεκριμένα, είχα την «τύχη», να παρακολουθήσω το δελτίο ειδήσεων του καναλιού «Αντέννα».

Την περίοδο που η κυβέρνηση φανερώνει σε όλο του το μεγαλείο το μέγεθος του αυταρχισμού στον καπιταλισμό, επιτάσσοντας τους εργαζόμενους της ΔΕΗ, θέμα που κυριαρχεί στα αστικά ΜΜΕ είναι ο «Μανωλιός» ο κροκόδειλος. Αυτό όμως πάει κι έρχεται. Το αποκορύφωμα στο δελτίο του «Αντέννα», ήταν οι εξής δύο ειδήσεις:

  1. Ζευγαράκι έκανε σεξ σε κοινή θέα, πάνω σε συντριβάνι σε κάποια Ρωσική πόλη. Ενώ, στη Βιέννη, άλλο ζευγάρι, το έκανε σε αποβάθρα του μετρό «ενώ τα τρένα περνούσαν» (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η ρεπόρτερ).
  2. 18χρονη από τη Βόρεια Ιρλανδία, που έκανε στοματικό έρωτα σε  24 άντρες σε μπαρ στη Μαγιόρκα, «εξασφάλισε τη συγχώρεση των γονιών της που είναι καλοί χριστιανοί»!

Και στα δύο «ρεπορτάζ», έπαιζαν κανονικά τα βίντεο των πράξεων, με τις απαραίτητες θαμπάδες.

Λοιπόν, είναι γεγονός, ότι αρκετοί άνθρωποι μπροστά στις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινότητας, μπορεί να καταφεύγουν σε εκχυδαϊσμένες μορφές της σεξουαλικότητάς τους ώστε να «ξεσπάσουν» ή να «ξεδώσουν». Άλλωστε, για τον ίδιο σκοπό, το σύστημα προσφέρει ένα κάρο πράγματα: από μπάλα μέχρι πρέζα, και από μοιρολατρικές μορφές της θρησκείας μέχρι σεξ.

Τα αστικά ΜΜΕ, παρουσιάζοντας τέτοιου είδους ειδήσεις (και μάλιστα στις 8:30 το βράδυ), ούτε αποτροπιασμό εκφράζουν, ούτε αποθάρρυνση προς αυτές τις πράξεις. Το αντίθετο. Διαφημίζουν συμπεριφορές, που μπορεί από κάποιους να θεωρούνται «ακραίες», «ριζοσπαστικές» κ.λπ., αλλά δε θίγουν στο παραμικρό το σύστημα της εκμετάλλευσης.

«Κρυφοί χριστιανοί» και «κρυφοί κομμουνιστές»

Ο πάπας Φραγκίσκος, κατά καιρούς, έχει ασκήσει κριτική στο καπιταλιστικό σύστημα της εκμετάλλευσης και στις ακραίες νεοφιλελεύθερες μορφές του. Μάλιστα, κάποιοι, εξαιτίας αυτών των παρεμβάσεων έχουν φτάσει να τον αποκαλούν «μαρξιστή».

Λοιπόν, μιλώντας στην ιταλική εφημερίδα Il Messaggero, ο Φραγκίσκος, αναφερόμενος στην ανάγκη προστασίας των φτωχών, των αρρώστων και όσων έχουν ανάγκη, σημείωσε ότι «οι κομμουνιστές λένε ότι όλα αυτά είναι κομμουνισμός. Σίγουρα, είκοσι αιώνες αργότερα. Έτσι, όταν μιλούν, κάποιος μπορεί να τους πει: μα τότε είσαι χριστιανός».

Σε αυτό που λέει ο Φραγκίσκος, μπορεί να μην έχει άδικο.  Η βάση της αρχέγονης χριστιανικής πίστης είναι και ριζοσπαστική και με σαφή ταξικό προσανατολισμό. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως οι περισσότεροι χριστιανοί σήμερα, είναι… αντικομμουνιστές! Όχι μόνο συμβιβάζονται με το σύστημα που γεννά την ανισότητα, την αδικία και την εκμετάλλευση, αλλά πολλές φορές, αγωνίζονται και για την επιβίωσή του!

Ο πάπας Φραγκίσκος λέει ότι οι κομμουνιστές είναι «κρυφοί χριστιανοί». Εμείς λέμε πως αυτοί που δηλώνουν χριστιανοί, θα πρέπει να γίνουν, επιτέλους, «κρυφοί κομμουνιστές»!

Μουντιαλική… ανισότητα!

Ξεκίνησε, λοιπόν, το Μουντιάλ στη Βραζιλία.

Στη χώρα που εκτός από το Μουντιάλ, το 2016 θα πραγματοποιηθούν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι δείκτες της οικονομίας είναι αρκετά καλοί! Η Βραζιλία γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή στο «παιχνίδι» της ενέργειας και του διεθνούς εμπορίου, ενώ η οικονομία της ανακάμπτει αρκετά γρήγορα από την κρίση του 2008, βασιζόμενη στις βιομηχανικές και γεωργικές εξαγωγές. Πλέον, η Βραζιλία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες, ενώ θεωρείται η έκτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.

Αυτά λένε οι αριθμοί. Η άλλη όψη της πραγματικότητας, λέει πως στη Βραζιλία τα παιδιά εκπορνεύονται με 3, ή λιγότερα ακόμη, ευρώ, πως η εκπόρνευση αποτελεί αναγκαστική διέξοδο για πολλούς ανθρώπους, πως η πλειοψηφία του λαού ζει με λιγότερα από 160 ευρώ το μήνα, πως σε έρευνα του Pew Research Centre το 72% των Βραζιλιάνων δηλώνει δυσαρεστημένο με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, πως η ανισότητα είναι κραυγαλέα.

Μη γελιόμαστε. Οι καπιταλιστικές κοινωνίες, είναι de facto ταξικές. Είτε αυτό ακούγεται ξύλινη γλώσσα, είτε όχι: οι καπιταλιστές έχουν εκ διαμέτρου αντίθετα συμφέροντα από την εργατική τάξη και το λαό. Η «ανάπτυξη» της καπιταλιστικής οικονομίας, μπορεί να σημαίνει αύξηση ή διατήρηση των κερδών του κεφαλαίου, όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εγγυηθεί βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων. Η ανισότητα, η αδικία και η εκμετάλλευση, καταλαμβάνουν το σημαντικότερο τμήμα στο DNA του καπιταλισμού.

Φιλανθρωπία, ένοπλη δράση και λοιπές αντιδράσεις μπροστά στην ανισότητα και την εκμετάλλευση

Μερικές σκόρπιες σκέψεις.

Η εκμετάλλευση και η αδικία που επικρατεί σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία, η ασύλληπτη ανισότητα μεταξύ κεφαλαίου και λαϊκών στρωμάτων, πλουσίων και φτωχών, που φανερώνεται σε κάθε γωνιά της γης, είναι φυσικό και επόμενο να δημιουργεί έντονα συναισθήματα και αντιδράσεις σε κάθε άνθρωπο που δεν έχει απολέσει κάθε ίχνος ευαισθησίας και ανθρωπιάς από την ύπαρξή του.

Οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται το μέγεθος της απανθρωπιάς που επικρατεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, λοιπόν, αντιδρούν με διάφορους τρόπους.

Κάποιοι μπορεί να δραστηριοποιηθούν μέσω διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων και κινήσεων. Έχοντας καλές προθέσεις, θεωρούν ότι με αυτό τον τρόπο βοηθούν τους πιο εξαθλιωμένους. Και μάλιστα, μπορεί αυτό να συμβαίνει σε έναν βαθμό, καθώς προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση σε κάποιους από τους φτωχότερους των φτωχότερων. Όμως οι εμπνευστές αυτού του είδους «αντίδρασης» στην τερατώδη ανισότητα, στην ουσία αθωώνουν το σύστημα και τις δομές που παράγουν όλη αυτή την κατάσταση. Το ζήτημα που τίθεται είναι ο κατασταλτικός κατευνασμός των «κολασμένων», και όχι το πως αυτοί οι άνθρωποι θα μπορέσουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Αυτό, φυσικά, συμβαίνει καθώς μια τέτοια χειραφέτηση θα σήμαινε πως το κεφάλαιο θα είχε απώλειες από τα κέρδη του και η εξουσία του θα αντιμετώπιζε τριγμούς. Έτσι, είναι πλέον συχνό το φαινόμενο κάποιοι καπιταλιστές να επιδίδονται σε φιλανθρωπίες χτίζοντας επαρκές κοινωνικό προφίλ. Επίσης οι, «αγανακτισμένοι» με την αδικία, εθελοντές τέτοιων κινήσεων, πιστεύουν πως εξετελούν το χρέος τους μπροστά στην κατάσταση που αντικρίζουν, με το να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε τέτοιου είδους προσπάθειες.

Άλλοι, πάλι (λιγότεροι αυτοί), όντας οργισμένοι με όσα αντικρίζουν καθημερινά, θεωρούν πως προκαλούν φθορά στο σύστημα της εκμετάλλευσης, σπάζοντας βιτρίνες, πετώντας πέτρες ή βόμβες μολότοφ στις δυνάμεις καταστολής, ή ακόμη, πραγματοποιώντας κάποιες ένοπλες δράσεις. Όμως οι πράξεις που είναι ξεκομμένες από το μαζικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και προκαλούν την περαιτέρω θωράκιση του συστήματος, δεν βοηθούν σε τίποτα τον αγώνα για την απάλειψη της εκμετάλλευσης. Επίσης, κάθε πράξη βίας που δεν προέρχονται μαζικά από τα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη, αλλά έχει να κάνει με τη δράση μικρών ένοπλων ομάδων, στην πραγματικότητα, κάνει ζημία σε κάθε σοβαρή προσπάθεια που επιχειρεί τη δημιουργία ρωγμών στο σύστημα που παράγει την ανισότητα και την αδικία. Το σύστημα έχει τους μηχανισμούς και την κατάλληλη θωράκιση, ώστε να βγαίνει πιο δυνατό μετά από κάθε τέτοια μεμονωμένη ένοπλη ενέργεια.

Υπάρχουν, βεβαίως, και αυτοί που κάθονται στον καναπέ και μουτζώνουν την τηλεόραση κατά τη διάρκεια των δελτίων ειδήσεων, όμως γι’ αυτή την κατηγορία «αγανακτισμένων» θα αποφύγουμε κάποιον ιδιαίτερο σχολιασμό.

Λοιπόν, πως πρέπει, στην πραγματικότητα, να δράσει όποιος οργίζεται και αγανακτεί με την αδικία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση που αντικρίζει στην καθημερινότητά του (και όχι μόνο);

Κατ’ αρχάς πρέπει να αντιληφθεί πως αυτή η αθλιότητα που αντικρίζει, δεν είναι ουρανοκατέβατη, ούτε φυσικό φαινόμενο. Είναι παράγωγο ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που έχει πολύ συγκεκριμένο όνομα: του καπιταλισμού. Από εκεί και πέρα, πρέπει να αναζητήσει την πιο ρεαλιστική εναλλακτική που μπορεί να ανατρέψει αυτές τις καταστάσεις. Εμείς, θεωρούμε, πως αυτή η εναλλακτική, είναι η αντικαπιταλιστική προοπτική του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας, δηλαδή η καθολική κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας με βάση τις λαϊκές ανάγκες.

Η αλληλεγγύη στους πιο εξαθλιωμένους είναι χρήσιμη και αναγκαία, αρκεί να είναι γνήσια και να προέρχεται από τον ίδιο το λαό. Η ένοπλη δράση, μπορεί να αποτελέσει συνέχεια της ταξικής πάλης εφόσον προκληθεί από βίαια αντίδραση της άρχουσας τάξης, πριν ή αμέσως μετά την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό. Όμως, καθετί, πρέπει να πηγάζει και να εξυπηρετεί οργανωμένα το μεγάλο σκοπό: την οριστική εξάλειψη της απανθρωπιάς.

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε κάπως έτσι: δράση στους χώρους δουλειάς, θωράκιση και δημιουργία ταξικής συνείδησης, ξεκάθαρη στόχευση στην ανατροπή -και όχι στη διαχείριση- του συστήματος, ταξική αλληλεγγύη, μαζικοποίηση του λαϊκού-εργατικού κινήματος…

Το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1967

Προτείνουμε…

ΜΑΚΗ ΜΑΪΛΗ
Το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1967
Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2014, σελ: 360
ISBN: 978-960-451-175-4

Το βιβλίο του Μάκη Μαΐλη, αποτελεί μια ενδιαφέρουσα ιστορική μελέτη για το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, από το τέλος του εμφυλίου μέχρι την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών το 1967. Ταυτόχρονα, εξετάζει αυτοκριτικά την στάση και την στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος κατά την εξεταζόμενη περίοδο.

Ένα αρκετά σημαντικό ιστορικό έργο για όποιον θέλει να μελετήσει αυτήν την περίοδο, που μπορεί να προσφέρει μια σειρά από συμπεράσματα, χρήσιμα για το σήμερα.

Από τον πρόλογο του βιβλίου:

Ο βασικός σκοπός της (σ.σ.: έκδοσης αυτής) είναι να υπηρετήσει την εργατική πολιτική συνειδητοποίηση, την αποτελεσματικότητα της σημερινής ιδεολογικής-πολιτικής ταξικής πάλης. Με θεωρητικό και μεθοδολογικό εργαλείο ανάλυσης των ιστορικών γεγονότων τη διαλεκτική υλιστική αντίληψή τους, αυτή η μελέτη οδηγεί σε συσχετισμούς των γεγονότων της περιόδου 1950-1967 με τα σημερινά γεγονότα.

Ποια είναι τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στο παρελθόν και στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση; Είναι η κινητικότητα για τη διαμόρφωση νέων αστικών κομμάτων, οι μετακινήσεις αστών πολιτικών μεταξύ παλιών και νέων κομματικών σχηματισμών, η ρευστότητα στις μετακινήσεις τους αλλά και στη συγκρότηση των νέων πολιτικών σχημάτων που εμφανίζονται ως αντίπαλα μεταξύ τους. Είναι οι σχέσεις της ελληνικής αστικής τάξης, των εκάστοτε πιο ισχυρών τμημάτων της, με τους ξένους συμμάχους της, σχέσεις συμμαχίας καπιταλιστικών συμφερόντων ενάντια στα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, που όμως διατρέχονται από την ανισομετρία της καπιταλιστικής ανάπτυξης και ισχύος.